Αποστολές

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΙΡΑΝ

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ

 

ΙρανΦωτο

 Στο Ιράν, οι μόνοι που είδαν θετικά το διάταγμα του Ντόναλντ Τραμπ, αυτές τις μέρες, ήταν οι σκληροπυρηνικοί του ισλαμικού καθεστώτος, οι οποίοι τελευταία ενοχλούνταν με τα ανοίγματα της κυβέρνησής τους προς τη Δύση, καθώς και με τη συμφωνία για τον ειρηνικό χαρακτήρα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν με αντάλλαγμα την άρση των κυρώσεων εις βάρος της χώρας. Ολο αυτό το διάστημα δυσφορούσαν με την επιτυχή έκβαση της συμφωνίας, για την οποία εργάστηκαν σκληρά οι πρόεδροι των ΗΠΑ και του Ιράν, Μπαράκ Ομπάμα και Χασάν Ροχανί, εκφράζοντας έντονες αντιρρήσεις, όπως άλλωστε και ο Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ. Οι ακραίοι ισλαμιστές του Ιράν ισχυρίζονταν ότι «οι ΗΠΑ δεν θα κρατούσαν τον λόγο τους». Μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ και ειδικά μετά το απαγορευτικό διάταγμα, υποστηρίζουν ότι δικαιώθηκαν.

 

Αυτοί που ανησυχούν ιδιαιτέρως είναι οι λεγόμενοι μεταρρυθμιστές, ειδικά ενόψει των επερχόμενων εκλογών, οι οποίοι φοβούνται ότι μπορεί να τους στοιχίσει πολιτικά αν ενισχυθούν οι ακραίες φωνές ως αντίδραση στην πολιτική του Τραμπ. Ανήσυχοι είναι και οι νέοι επιστήμονες που εγκατέλειπαν μαζικά τη χώρα τους για τις Ηνωμένες Πολιτείες τα τελευταία χρόνια. Αυτές οι δύο κατηγορίες πλήττονται άμεσα στο Ιράν και είναι ακριβώς αυτοί από τους οποίους οι ΗΠΑ μόνο να κερδίσουν είχαν τα τελευταία χρόνια.

Οι συντηρητικοί μουλάδες έβλεπαν εξαρχής με καχυποψία τη συμφωνία με τον Μπαράκ Ομπάμα και τους αποκαλούμενους μεταρρυθμιστές πολιτικούς του Ιράν, οι οποίοι ήταν υπέρ του διαλόγου με τις ΗΠΑ και βρήκαν τώρα την ευκαιρία να πουν ότι εκείνοι είχαν προειδοποιήσει πως δεν έπρεπε να εμπιστευθούν την αμερικανική κυβέρνηση.

Οι φόβοι

Ο –εκ των μετριοπαθών– Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Μοχαμάντ Τζαβάν Ζαρίφ, δήλωσε ότι το διάταγμα Τραμπ ήταν ένα μεγάλο δώρο στους ακραίους της χώρας του. Αλλά και οι υπόλοιποι μετριοπαθέστεροι πολιτικοί της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν φοβούνται ότι θα ενισχυθεί ο αντιαμερικανισμός ο οποίος υποχωρούσε. Κι όλα αυτά, λίγους μήνες πριν από τις κρίσιμες εκλογές που θα γίνουν την ερχόμενη άνοιξη, όταν θα δοθεί μία μεγάλη μάχη μεταξύ των συντηρητικών και των μεταρρυθμιστών.

Ο Μπαράκ Ομπάμα υποστήριξε με πάθος τη συμφωνία για τα πυρηνικά και ήθελε να κλείσει πριν φύγει, παρότι (ή ακριβώς γι’ αυτό) είχε σφοδρές αντιδράσεις από τους Ρεπουμπλικανούς και τον Ισραηλινό ηγέτη Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν την είχε χαρακτηρίσει ιστορική ευκαιρία «για να κερδίσει η Ουάσιγκτον την εμπιστοσύνη του ιρανικού λαού, η οποία είχε πληγεί από εχθρικές πολιτικές δεκαετιών των Ηνωμένων Πολιτειών».

Ο μεταρρυθμιστής πρόεδρος του Ιράν, Χασάν Ροχανί, είχε πάρει πάνω του τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα, όχι χωρίς κόστος στο εσωτερικό, καθώς κατηγορήθηκε για υποχωρητικότητα προς τις ΗΠΑ. Ηδη και πριν από το διάταγμα Τραμπ ήταν σε δύσκολη θέση, αφού οι Αμερικανοί δεν προχώρησαν σε ουσιαστική άρση των κυρώσεων και παρά τις υποχωρήσεις της Τεχεράνης, ο οικονομικός αποκλεισμός –ένα χρόνο μετά– παραμένει. Η κατάσταση αυτή αξιοποιείται εις βάρος του Χασάν Ροχανί και των μετριοπαθέστερων από τους συντηρητικούς πολιτικούς αντιπάλους τους, που τους κατηγορούν ότι «πίστεψαν αφελώς τις ΗΠΑ οι οποίες τους κορόιδεψαν».

Και στο παρελθόν

Αν ο Τραμπ συνεχίσει σε αυτό το μοτίβο, ο Ροχανί και οι μεταρρυθμιστές κινδυνεύουν να έρθουν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, καθώς αυτή η συμπεριφορά ενδέχεται να υπονομεύσει την υποψηφιότητά τους στις εκλογές και να κερδίσουν οι σκληροπυρηνικοί. Εχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο, όταν κέρδισε τις εκλογές ο πρώην πρόεδρος Αχμαντινετζάντ εις βάρος των μεταρρυθμιστών, καθώς οι ΗΠΑ τότε δεν ανταποκρίνονταν στα ανοίγματά τους, που είχαν προηγηθεί.

Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την Ισλαμική Επανάσταση, με την αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη να παραμένει έκτοτε κλειστή, ο αντιαμερικανισμός είχε αρχίσει να υποχωρεί αισθητά, ειδικά στη νεολαία και στους ανθρώπους των επιστημών και των τεχνών, πολλοί εκ των οποίων μέχρι προχθές ονειρεύονταν να κάνουν καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς έβλεπαν όλο και περισσότερους συμπατριώτες τους να κάνουν το όνειρο αυτό πραγματικότητα.

Απογοήτευση για τους νέους και δημόσιες αντιδράσεις

Οι νέοι στο Ιράν έχουν πολύ καλή σχέση με το Διαδίκτυο και καταφέρνουν να μαθαίνουν τα πάντα, παρά τους περιορισμούς. Στην Τεχεράνη σχεδόν όλοι έχουν smartphone και στους δρόμους συναντάς παντού νέους με iphone στο χέρι – οι περισσότεροι με τα τελευταία μοντέλα. Οποιος επισκεφθεί το Ιράν, θα διαπιστώσει ότι όλες οι δυτικές μάρκες υπάρχουν εκεί, παρά τον πολυετή αποκλεισμό της Δύσης. «Ολα μπορούμε να τα βρούμε και να τα αγοράσουμε, αλλά τα πληρώνουμε δύο και τρεις φορές ακριβότερα από ό,τι τα αγοράζετε στη Δύση», λένε.

Οι νέοι του Ιράν ενημερώθηκαν για το διάταγμα του Ντόναλντ Τραμπ την ίδια στιγμή. Για την ακρίβεια, γνώριζαν την είδηση για το διάταγμα πριν καν αυτό τεθεί σε ισχύ, καθώς ήταν ενημερωμένοι λεπτομερώς για όσα είχαν προηγηθεί και εύχονταν να μη γίνει πράξη.

«Ελπίζω να μην ισχύσει στ’ αλήθεια», έλεγε ένα 25χρονο κορίτσι που έχει σπουδάσει ηλεκτρολόγος μηχανικός, έχει κάνει μάστερ στην Τεχεράνη και περίμενε να της απαντήσουν τα αμερικανικά πανεπιστήμια στα οποία είχε κάνει αιτήσεις με την προσδοκία να συνεχίσει τις σπουδές της εκεί. Δεν έκρυβε την απογοήτευσή της για την απαγόρευση Τραμπ και έδειχνε απελπισμένη όταν αναφερόταν στην πιθανότητα να ακυρωθούν όλα τα σχέδιά της.

«Φυγή» επιστημόνων

Το Ιράν διαθέτει σπουδαίους επιστήμονες σε πολλούς τομείς και κάποιοι νεαροί απόφοιτοι πανεπιστημίων της Τεχεράνης γίνονται αμέσως δεκτοί στα καλά πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει τεράστιο brain drain από το Ιράν προς τις ΗΠΑ και αυτός είναι και ο κύριος λόγος που οι Ιρανοί μετανάστες στην Αμερική έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο.

Τόσο η πολιτική ηγεσία του Ιράν όσο και διάσημοι Ιρανοί καλλιτέχνες, αλλά και απλοί πολίτες της χώρας αντέδρασαν έντονα από την πρώτη στιγμή στο διάταγμα του Nτόναλντ Τραμπ και δήλωσαν ότι οι Ιρανοί δεν είναι τρομοκράτες και δεν ήταν αυτοί που πρωταγωνίστησαν στις τρομοκρατικές επιθέσεις που έπληξαν τα τελευταία χρόνια τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κάποια κυβερνητικά στελέχη απευθύνθηκαν δημόσια προς τον Ντόναλντ Τραμπ, κουνώντας του το δάχτυλο και δηλώνοντας (παρότι τον κατηγόρησαν πριν για ρατσισμό) ότι εκείνοι είναι η μοναδική άρια φυλή στην περιοχή (Ιράν σημαίνει «η χώρα των Αρίων» και αυτό ήθελαν να πουν όταν με αυτό το όνομα αντικατέστησαν το παλιό όνομα Περσία, θέλοντας να διαφοροποιηθούν από τους Αραβες στη γύρω περιοχή, τους οποίους θεωρούν περίπου κατώτερους).

Πράξεις διαμαρτυρίας

Πολλοί νέοι άνθρωποι στην Τεχεράνη επιδοκίμασαν τις δηλώσεις της δημοφιλούς ηθοποιού Ταρανέ Αλιντουστί, η οποία υποστήριξε ότι οι τρομοκράτες στις ΗΠΑ ήταν κυρίως πολίτες εθνικοτήτων χωρών που δεν είναι στη λίστα του Ντόναλντ Τραμπ. Η συγκεκριμένη ηθοποιός πρωταγωνιστεί στην ταινία «Ο εμποράκος», που είναι υποψήφια για Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και θα μετέβαινε στις ΗΠΑ για την τελετή απονομής. Επειτα από αυτά, όμως, ανακοίνωσε ότι δεν θα παραστεί στην τελετή των Οσκαρ, ως πράξη διαμαρτυρίας, ακόμα και αν η περίπτωσή της εξαιρεθεί από τη γενική απαγόρευση. Η στάση της αυτή επαινέθηκε τόσο από τους απλούς Ιρανούς όσο και από κυβερνητικά στελέχη, που την παρουσίασαν ως υπόδειγμα ήθους και πατριωτισμού.

Ακόμα πιο δημοφιλής στο Ιράν είναι ο σκηνοθέτης της ταινίας, ο Ασγκάρ Φαραντί, που έχει ήδη κερδίσει ένα βραβείο Οσκαρ το 2012 με την ταινία «Ο χωρισμός» και που και εκείνος δεν θα παραστεί στην τελετή. Ο Φαραντί άφησε αιχμές όμως, όχι μόνο για τον Ντόναλντ Τραμπ αλλά και για πολιτικούς της χώρας του, μιλώντας για ομάδες ανθρώπων και στις δύο πλευρές που ασπάζονται τη σκληρή γραμμή και προσπάθησαν να παρουσιάσουν στον λαό τους «ως τρομακτικές τις εικόνες ανθρώπων από άλλους πολιτισμούς, ώστε οι διαφορές να γίνουν διαφωνίες, οι διαφωνίες εχθρότητες και οι εχθρότητες φόβοι». Ανέφερε ακόμη – και με αυτό συμφώνησαν πολλοί νέοι και καλλιτέχνες στο Ιράν, ότι «το να εμπνέεις φόβο στον άλλο, είναι ένα από τα κατεξοχήν μέσα για τη δικαιολόγηση εξτρεμιστικών και φανατικών συμπεριφορών από στενόμυαλους ανθρώπους».

Τεράστια προσβολή στο «μεγάλο ιρανικό έθνος» και «ενάντια στους διεθνείς νόμους» χαρακτήρισε την απαγόρευση του Ντόναλντ Τραμπ και η βουλευτής του Ιράν Σομαγιέ Μαχμούντι, η οποία κι εκείνη με τη σειρά της αρνήθηκε να παραστεί σε διεθνή διάσκεψη του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη για τη θέση της γυναίκας.

Οι νέοι, που αποτελούν την πλειονότητα στο Ιράν, δεν έχουν μνήμες πριν από την Ισλαμική Επανάσταση και ειδικά οι νέοι στην Τεχεράνη έχουν υιοθετήσει έναν τρόπο ζωής με αρκετά στοιχεία του δυτικού πολιτισμού. Οι περισσότεροι αναρωτιούνται ποιο το όφελος των απαγορεύσεων αυτών. Οι μεταρρυθμιστές προσπάθησαν στην αρχή να παρουσιάσουν τον Ντόναλντ Τραμπ «σαν σκυλί που γαβγίζει, αλλά δεν δαγκώνει».

Οι πρώτες κινήσεις του δεν τους διευκολύνουν και γνωρίζουν ότι στην προεκλογική περίοδο που θα ανοίξει σε λίγο, η σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι κεντρικό θέμα.

 

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ – αποστολή

Οι δυνάμεις κατοχής συλλαμβάνουν καθημερινά ακόμα και μικρά παιδιά

PL1

Στους “Αγίους Τόπους” τα πάθη δε λένε να τελειώσουν, καθώς τίποτα δε δείχνει ότι το μαρτύριο των Παλαιστινίων θα σταματήσει σύντομα. Αντιθέτως, η κατάσταση γι’ αυτούς γίνεται όλο και χειρότερη, καθώς τα τελευταία χρόνια η θέση τους έχει επιδεινωθεί. Η λύση των δύο κρατών (two state solution) που πριν από δέκα χρόνια έμοιαζε ρεαλιστική, τώρα φαντάζει σχεδόν ανέφικτη, αφού στο μεταξύ το Ισραήλ έχει δημιουργήσει κι άλλους εποικισμούς σε όλη την επικράτεια των παλαιστινιακών εδαφών.

Το τείχος που ξεκίνησε να φτιάχνει το Ισραήλ μετά το 2002, παρά τις διεθνείς αντιδράσεις, συνεχίζεται, τεμαχίζοντας τη γη των Παλαιστινίων, αποκόπτοντας τους από τον υπόλοιπο ιστό, απομονώνοντας τους και περιορίζοντας τη ζωή τους σε ασφυκτικά πλαίσια, απόλυτα ελεγχόμενους από τις δυνάμεις κατοχής.
Κανένας Παλαιστίνιος πλέον, δεν μπορεί να μετακινηθεί από μία περιοχή της πατρίδας του σε μία άλλη, χωρίς την έγκριση των ισραηλινών αρχών. Όλοι μπαίνουν και βγαίνουν στις πόλεις και στα χωριά τους από συγκεκριμένα σημεία ελέγχου ή πύλες του τείχους, όπου συχνά υπόκεινται σε ταπεινωτικές συμπεριφορές.
Την καθημερινότητα των Παλαιστινίων συμπληρώνουν οι συλλήψεις από το στρατό και την αστυνομία του Ισραήλ, οι οποίες συμβαίνουν κάθε μέρα, συνήθως για ασήμαντη αφορμή ή και χωρίς καθόλου αφορμή.

Τον Απρίλιο που μας πέρασε πραγματοποιήθηκαν 259 συλλήψεις Παλαιστινίων στα κατεχόμενα, ενώ τέσσερις σκοτώθηκαν και αρκετοί τραυματίστηκαν.

Μετά και την πρόσφατη επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, στην Παλαιστίνη και το Ισραήλ, έχει αρχίσει να συζητείται η πιθανή επανέναρξη των συνομιλιών μεταξύ των δύο μερών. Για να διεξαχθούν οι συνομιλίες ωστόσο, θα πρέπει να πάψουν οι εχθροπραξίες. Κι ενώ οι Παλαιστίνιοι εδώ και καιρό έχουν σταματήσει κάθε δράση (παρότι στην περίπτωσή τους πρόκειται για το δικαίωμα ενός λαού στην αντίσταση, απέναντι στις δυνάμεις που έχουν καταλάβει τη χώρα του) το Ισραήλ συνεχίζει τον εποικισμό, τις εισβολές και τις συλλήψεις.
Η Παλαιστινιακή πλευρά διαμαρτύρεται, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορεί να ξεκινήσει συνομιλίες, εάν το Ισραήλ δε σταματήσει να χτίζει νέους εποικισμούς στη γη του, δε σταματήσει το τείχος, σεβόμενο τις διεθνείς αποφάσεις και γνωμοδοτήσεις, και δεν απελευθερώσει τους χιλιάδες Παλαιστίνιους που κρατά στις φυλακές, παραβιάζοντας κάθε αρχή διεθνούς δικαίου.

PL2

Το θέμα των φυλακισμένων Παλαιστινίων είναι ένα τεράστιο ζήτημα που επηρεάζει καθοριστικά τη ζωή και τις εξελίξεις στην Παλαιστίνη, παρόλα αυτά, μέχρι σήμερα, δεν ήταν αρκετά γνωστό στη διεθνή κοινή γνώμη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Παλαιστίνη διαθέτει «Υπουργείο Κρατουμένων και πρώην Κρατουμένων» με υπουργό τον Ισα Καράκα, πρώην κρατούμενος ο ίδιος, όπως και όλα τα στελέχη του υπουργείου του.
Στην ερώτηση: «για ποιο λόγο υπάρχει ένα τέτοιο υπουργείο;», οι αξιωματούχοι της Παλαιστινιακής Αρχής απαντούν ότι τις τελευταίες δεκαετίες περισσότεροι από 800.000 Παλαιστίνιοι από τα κατεχόμενα έχουν φυλακιστεί, για μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, στο Ισραήλ, δηλαδή σχεδόν ο μισός ανδρικός πληθυσμός και ότι δεν υπάρχει οικογένεια στην Παλαιστίνη που να μην έχει έναν πολιτικό κρατούμενο, νυν ή πρώην.
Αυτή τη στιγμή οι Παλαιστίνιοι που βρίσκονται στις ισραηλινές φυλακές φτάνουν τους 4.900. Από αυτούς οι 14 είναι βουλευτές, οι 14 γυναίκες και 236 παιδιά.

Την περασμένη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε στη Ραμάλα το πρώτο διεθνές συνέδριο, «Freedom and Dignity for Palestine», για το ζήτημα αυτό. Το παρόν έδωσαν βουλευτές από όλη την Ευρώπη, αλλά και τον κόσμο, δημοσιογράφοι, αλλά και εκπρόσωποι διεθνών οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η πρωτοβουλία ανήκει στη Φάντουα Μπαργούτι, μία δυναμική Παλαιστίνια δικηγόρο, η οποία είναι σύζυγος του Μαρουάν Μπαργούτι, του δημοφιλέστερου Παλαιστίνιου πολιτικού κρατούμενου, που βρίσκεται φυλακισμένος εδώ και 11 χρόνια.

Μπαργούτι1
Ο Μαρουάν Μπαργούτι υπήρξε από τους πρωταγωνιστές της Ιντιφάντα και για πολλούς θεωρούνταν ο ιδανικός διάδοχος του Γιασέρ Αραφάτ. Σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις, είναι το μοναδικό πρόσωπο που συγκεντρώνει πάνω από 60% στο ερώτημα εάν θα τον ήθελαν για πρόεδρο της Παλαιστίνης. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι εάν απελευθερωνόταν, θα μπορούσε να παίξει ουσιαστικό ρόλο στη συμφιλίωση της Φατάχ με τη Χαμάς και να βάλει τέλος στο διχασμό του παλαιστινιακού λαού.
Η σύζυγος του, Φάντουα, έχει ξεκινήσει μια καμπάνια για την απελευθέρωσή του και πριν από λίγο καιρό, για το λόγο αυτό, περιόδευσε στις ευρωπαϊκές χώρες , συναντώντας βουλευτές , σε μια προσπάθεια να τους ευαισθητοποιήσει για το ζήτημα των Παλαιστινίων πολιτικών κρατουμένων. Χάρη στις προσπάθειές της, το Ευρωκοινοβούλιο εξέδωσε ψήφισμα για το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των 4.800 (πριν ένα μήνα, που στο μεταξύ έγιναν 4.900) κρατουμένων και ζήτησε την άμεση απελευθέρωση των 14 βουλευτών από το Ισραήλ.

Μπαργούτι2

Το διεθνές συνέδριο «Freedom and Dignity”στην Ραμάλα ήταν το επόμενο βήμα, όπου εκατοντάδες πολιτικοί και υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων έδειξαν πραγματικό ενδιαφέρον.
«Από τις φυλακές της κατοχής σας υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε να κρατάμε το λάβαρο της αντίστασης, όσες θυσίες κι αν χρειαστεί να κάνουμε για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης» έλεγε το μήνυμα του Μαρουάν Μπαργούτι, που διάβασε η γυναίκα του και με το οποίο ξεκίνησε το συνέδριο. «Η θέλησή μας είναι πιο δυνατή από την κατοχή, τον αποκλεισμό, τις δολοφονίες των κρατουμένων και το σκοτάδι των κελιών μας». Ο Μπαργούτι στο μήνυμά του εξέφρασε την αισιοδοξία του, ότι τελικά θα τα καταφέρουν, «παρότι οι δυνάμεις κατοχής συνεχίζουν την αρπαγή του πλούτου της Παλαιστίνης και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ». Αναφέρθηκε στη συμφωνία του Όσλο που απέτυχε «επειδή το Ισραήλ δε θέλει να αναλάβει την ευθύνη για τον τερματισμό της κατοχής και την ειρήνη». Στο τέλος, ανέφερε ότι όποιος πιστεύει στην ισότητα, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ειρήνη, δεν μπορεί «παρά να είναι με τους Παλαιστίνιους, ενάντια στο ρατσιστικό καθεστώς κατοχής και εποικισμού του Ισραήλ» και έκλεισε με την ευχή ότι «θα έρθει μια μέρα που θα γιορτάσουμε στην Ιερουσαλήμ –πρωτεύουσα μιας δημοκρατικής Παλαιστίνης, που θα ζει ειρηνικά με τους γείτονές της- την τελευταία μέρα της κατοχής, η οποία θα είναι η πρώτη μέρα της ειρήνης στην περιοχή».

Στις φυλακές του Ισραήλ εκτός από τον Μαρουάν Μπαργούτι, βρίσκονται πολλά από τα ικανότερα πολιτικά στελέχη των Παλαιστινίων, και αυτό δεν θεωρείται καθόλου τυχαίο, καθώς με αυτό τον τρόπο οι αρχές του Ισραήλ καταφέρνουν να επηρεάζουν και τις ενδοπαλαιστινιακές πολιτικές εξελίξεις. Οι δικηγόροι τους βλέπουν σπάνια και οι οικογένειές τους ακόμα σπανιότερα, αφού δύσκολα καταφέρνουν να πάρουν άδειες εισόδου στις περιοχές που ελέγχει το Ισραήλ, πολύ, δε, περισσότερο, για τις συγκεκριμένες περιπτώσεις. Υπάρχουν φυλακισμένοι Παλαιστίνιοι, που κρατούνται πριν από τις συμφωνίες του Όσλο κι έχουν ξεπεράσει τα 30 χρόνια έγκλειστοι.
child_detained images
Το πιο σκληρό από όλα όμως, είναι ότι ο ισραηλινός στρατός συλλαμβάνει και φυλακίζει καθημερινά παιδιά, 10-16 ετών. Το σύνηθες «παράπτωμα» είναι ότι πέταξαν κάποια πέτρα στο τείχος ή στις μπουλντόζες που κατεδαφίζουν τα σπίτια τους, ή στις πάνοπλες δυνάμεις κατοχής, εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο το δικαίωμά τους στην αντίσταση. Αυτή τη στιγμή στις ισραηλινές φυλακές βρίσκονται 236 παιδιά. Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν στο συνέδριο, σχεδόν 700 παιδιά από τη Δυτική Όχθη συλλαμβάνονται κάθε χρόνο, ενώ από το 2000 έχουν φυλακιστεί περισσότερα από 8000 παιδιά. Για το θέμα υπάρχουν αναφορές και υποδείξεις από τη Unicef , αλλά το Ισραήλ μέχρι στιγμής δεν ανταποκρίνεται.
Οι Παλαιστίνιοι για πρώτη φορά αποφάσισαν ν’ αναδείξουν το μείζον αυτό πρόβλημα και να το κάνουν γνωστό σε όλο τον κόσμο, ζητώντας τη συμπαράσταση της διεθνούς κοινής γνώμης και υπενθυμίζοντας τους ότι τα μαρτύρια για αυτούς συνεχίζονται.
(δημοσιεύθηκε στον “Επενδυτή” 5/2013 )