Απόπειρα καθαίρεσης του Νίκου Φωτόπουλου από την ΠΑΣΚΕ/ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ

Της Βασιλικής Σιούτη

 Σχέδιο καθαίρεσης  του  προέδρου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ Νίκου Φωτόπουλου εξυφαίνεται εδώ και αρκετό καιρό στην Ιπποκράτους.  Η  πρώτη απόπειρα πάντως, που έγινε την περασμένη Πέμπτη, απέτυχε.

 Ο Βαγγέλης Βενιζέλος μαζί με μερικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται να  έχουν αποφασίσει ν’ απομακρύνουν από τη ΔΕΗ το μαχητικό συνδικαλιστή της ΠΑΣΚΕ,  ο οποίος ενοχλεί πολλούς και η κυβέρνηση θεωρεί ότι εμποδίζει το έργο της.

 Την ενόχλησή τους για τη συνδικαλιστική δράση του Ν. Φωτόπουλου έχουν εκφράσει  επίσης τόσο η  Ν.Δ, όσο και ισχυροί  επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ενέργειας.

 Οι βασικοί λόγοι για τους οποίους ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ  αποτελεί εμπόδιο που θέλουν να βγει από τη μέση είναι τρεις:

α) Η αντίθεσή του στο χαράτσι μέσω της ΔΕΗ και η επιμονή του να δηλώνει ότι οι συνδικαλιστές  δεν θα επιτρέψουν «να κοπεί το ρεύμα στα σπίτια των φτωχών και άνεργων συνανθρώπων μας».

β) Οι δράσεις που ετοιμάζει ενάντια  στη σχεδιαζόμενη  ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και στην αύξηση των τιμολογίων.

γ) οι καταγγελίες και οι αποκαλύψεις του για τους ιδιώτες επιχειρηματίες που συνεργάζονται με τη ΔΕΗ.

Στους λόγους αυτούς προστίθεται και η αύξηση της δημοτικότητάς του, ειδικά μετά τη στάση του στο θέμα του χαρατσιού, αλλά και του μνημονίου, καθώς θεωρείται σήμερα από τους  μαχητικότερους συνδικαλιστές της χώρας.

 Το σοβαρότερο πρόβλημα για τον Β. Βενιζέλο είναι πως παρότι προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ,  δεν ελέγχεται καθόλου από το κόμμα αυτό και φυσικά από τον πρόεδρό του, γι’ αυτό εδώ και καιρό έχει ληφθεί η απόφαση για την «καθαίρεσή» του.  Είχε προηγηθεί, από την προηγούμενη κυβέρνηση,  η προσπάθεια συλλογής «χρήσιμων στοιχείων» για εκείνον, αλλά παρά το προσωπικό ξεσκόνισμα που του έγινε, δεν βρέθηκε ποτέ τίποτα το μεμπτό, όπως παραδέχονται και οι αντίπαλοί του.  Εξίσου αποτυχημένη υπήρξε και η απόπειρα “εξαγοράς”, προσφέροντάς του τη θέση του οργανωτικού γραμματέα του ΠΑΣΟΚ (δηλαδή το νούμερο δύο στην κομματική ιεραρχία) όταν γραμματέας του κομματος ήταν ο Σωκράτης Ξυνίδης.

Την υλοποίηση του σχεδίου «να ξεμπερδεύουμε με τον Φωτόπουλο» έχει αναλάβει ο βουλευτής από την Κοζάνη (ενεργειακό νομό της ΔΕΗ) και στενός συνεργάτης του Β .Βενιζέλου, Πάρης Κουκουλόπουλος.  Πρωταγωνιστικό ρόλο στην προσπάθεια απομάκρυνσης του Ν. Φωτόπουλου παίζει ο συνδικαλιστής της ΠΑΣΚΕ/ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ από την ίδια περιοχή, ο πρόεδρος του σωματείου «Σπάρτακος», Γ.Αδαμίδης. «Δεν μπορεί να παραμένει στην ΠΑΣΚΕ κάποιος που πολεμά την πολιτική που στηρίζει το ΠΑΣΟΚ» σχολίαζε κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ για τον Ν.Φωτόπουλο, τον οποίο αποκαλούσε ειρωνικά «Ούγκο Τσάβες». «Αν τον καθαιρέσουμε από την ΠΑΣΚΕ με το ψηφοδέλτιο της οποίας εξελέγη, θα εκπέσει και από πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ» ελπίζουν στο ΠΑΣΟΚ οι συνεργάτες του Β. Βενιζέλου.

 Η πρώτη απόπειρα που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα έχει ως εξής: Την περασμένη Πέμπτη, με αφορμή  ότι θα γίνει συζήτηση για τις  θέσεις του ΠΑΣΟΚ για το ενεργειακό, κλήθηκε στην Ιπποκράτους η 14μελής γραμματεία της ΠΑΣΚΕ-ΓΕΝΟΠ, χωρίς όμως να κληθεί ο πρόεδρός της, ο Νίκος Φωτόπουλος.  Από τους 14 εμφανίστηκαν  μόνο οι 4, καθώς οι υπόλοιποι δέκα υποψιάστηκαν ότι «κάποιο λάκο είχε η φάβα», όπως είπε ένας από αυτούς. Όταν έφτασαν στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ οι 4 , τους περίμενε ο Πάρης Κουκουλόπουλος και προς έκπληξή τους και ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ  Γιάννης Παναγόπουλος  (επίσης πολέμιος του Ν. Φωτόπουλου καθώς «διαφωνεί με τον αριστερό ακτιβισμό του» ).

 Ο Γ.Αδαμίδης, ένα από τα 4 μέλη της γραμματείας της ΠΑΣΚΕ-ΓΕΝΟΠ έθεσε άμεσα «θέμα Φωτόπουλου»,  αλλά η μικρή  συμμετοχή εμπόδισε το άνοιγμα τέτοιου ζητήματος. Κάπως έτσι το εγχείρημα απέτυχε, αλλά είναι σίγουρο ότι θα υπάρξει συνέχεια, ενώ οι πληροφορίες λένε ότι η Ιπποκράτους έχει και plan B για να ξεφορτωθεί από τη ΔΕΗ τον Ν.Φωτόπουλο.

Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και ο γαλαντόμος πρόεδρός του

Εν μέσω κρίσης το ΤΤ προσέλαβε δημοσιογράφο  ως «σύμβουλο τέχνης» και αγόρασε  ειδικό ψυγείο για κρασιά για το σπίτι  του προέδρου του στην Κηφισιά.

 

Των Χρήστου Ιωάννου –  Βασιλικής Σιούτη

Όταν ο Κλέων Παπαδόπουλος διορίστηκε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ταχυδρομικού  Ταμιευτηρίου από την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου το 2009 έκανε το πρώτο τραπέζι σε δημοσιογράφους στο παλιό Χρηματιστήριο (οδό Πεσμαζόγλου). Τότε, δέχθηκε την ερώτηση «που εργαζόταν προηγουμένως;», αφού ήταν ένα πρόσωπο άγνωστο στους τραπεζικούς και οικονομικούς κύκλους.

Ο Κλέων Παπαδόπουλος απόφυγε ν’ απαντήσει. Ο δημοσιογράφος επέμεινε κι επανέλαβε την ερώτηση. Τελικώς έδωσε μία γενικόλογη απάντηση,  αναφέροντας ότι έχει εργαστεί σε μεγάλες διεθνείς τράπεζες χωρίς όμως να τις κατονομάσει.

Η αλήθεια ήταν  ότι ο κ. Παπαδόπουλος είχε εργαστεί σε τράπεζα του εξωτερικού (UBS) για μικρό χρονικό διάστημα πριν από πολλά χρόνια  ενώ τελευταία έκανε τον διαχειριστή της προσωπικής του περιουσίας και ορισμένων φίλων του. Γι’ αυτό και ήταν άγνωστος στους κύκλους του χρηματοοικονομικού τομέα.

Φαίνεται όμως – από τα γεγονότα – ότι ο ίδιος είχε πολύ ισχυρούς φίλους, όπως τον πρώην υπουργό Οικονομικών, Γιώργο Παπακωνσταντίνου  και την οικογένεια του Γ. Παπανδρέου, που είχε «επενδύσει» στην πράσινη ανάπτυξη με μοχλό και το Ταχυδρομικό  Ταμιευτήριο (ΤΤ).

Η θητεία του Κλ. Παπαδόπουλου στο ΤΤ χαρακτηρίστηκε από δύο πράγματα: α) την κόντρα του με τον αντιπρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου, Σπύρο Παντελιά, ο οποίος παραιτήθηκε β) τις δραστηριότητες του ΤΤ  με την οικογένεια του αδελφού του πρώην πρωθυπουργού, Αντρίκου Παπανδρέου (ενοικίαση καταστημάτων ιδιοκτησίας της οικογένειας τη συζύγου, χορηγίες  κλπ).   

Σήμερα έρχονται στη δημοσιότητα πληροφορίες για νέα ρουσφέτια του Κλέωνα Παπαδόπουλου στο ΤΤ , ο οποίος –σύμφωνα με ντοκουμέντα που προέρχονται από καταγγελίες εργαζομένων και πληροφορίες μέσα από το Ταμιευτήριο, χρέωνε ακόμα  και προσωπικά του έξοδα στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Όλα αυτά έχουν και τον συμβολισμός τους όταν η υπόλοιπη κοινωνία ματώνει, το κράτος κόβει τη σύνταξη του χαμηλοσυνταξιούχου και ο επικεφαλής του ΤΤ αγοράζει ειδικό ψυγείο των 1.500 ευρώ για να συντηρεί στη σωστή θερμοκρασία τα κρασιά του,  και το χρεώνει στο ΤΤ.

Έχουν τεράστια σημασία στην παρούσα συγκυρία  όλα αυτά, διότι δείχνουν πώς αντιλαμβάνονται οι διοικητές των τραπεζών το δημόσιο χρήμα, δηλαδή το χρήμα των φορολογουμένων. Διότι και το ΤΤ  λειτουργεί με τα χρήματα και τις θυσίες του ελληνικού λαού.

Σύμφωνα λοιπόν με τις νέες καταγγελίες και τα ντοκουμέντα που έχουν διαρρεύσει από το Τ.Τ :

–         Προσελήφθη προσωπικός νομικός σύμβουλος του προέδρου με μισθό 7.000ευρώ. Πρόκειται για τον δικηγόρο Βάιο Κ., γνωστό στους κύκλους του ΠΑΣΟΚ για τις σχέσεις του με πρωτοκλασσάτα στελέχη του κόμματος. Ο ίδιος έχει διατελέσει και σε άλλες δημόσιες θέσεις , ενώ του έχει ανατεθεί και έργο από το ταμείο των αποκρατικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ). Παράλληλα, του παραχωρήθηκε κινητό τηλέφωνο, το οποίο πληρώνει το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Όπως αναφέρουν εργαζόμενοι του ΤΤ,  η Τράπεζα διαθέτει μόνιμο Νομικό Σύμβουλο και καλά οργανωμένη Νομική Υπηρεσία που αποτελείται από άξιους και καταρτισμένους δικηγόρους. Και αναρωτιούνται άραγε, τι χρειαζόταν ο εν λόγω δικηγόρος και για ποιες υπηρεσίες αμειβόταν τόσο πλουσιοπάροχα; Αναρωτιούνται επίσης ποιες είναι οι γραπτές νομικές συμβουλές που έδωσε στη Διοίκηση;

–  Προσελήφθη ο δημοσιογράφος Διονύσης Μ., ο οποίος είναι υπάλληλος της ΝΕΤ και ήταν υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στις πρόσφατες εκλογές. Ο  μισθός του, σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, ήταν 1.500 ευρώ το μήνα, όσο για τις υπηρεσίες του, αυτές παραμένουν άγνωστες στους εργαζόμενους.

–         Ο Κλ Παπαδόπουλος, προσέλαβε επίσης την κ. Ευτυχία Μ. ως Σύμβουλο Επικοινωνίας με αμοιβή 5.000 ευρώ το μήνα, αν και το διαφημιστικό πρόγραμμα της Τράπεζας έχει παγώσει λόγω κρίσης, αλλά επειδή το ΤΤ χρειαζόταν προφανώς και σύμβουλο τέχνης, προσέλαβε την κα Σταυρούλα Σ.,  δημοσιογράφο από τη Θεσσαλονίκη, με συστάσεις από ανώτατο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ.

Αλλά, οι γαλαντομίες της διοίκησης δεν σταματούν εδώ.

Λίγο πολύ, όλοι γνωρίζουν τον  Αντρέα Ταμπραντζή ο οποίος διετέλεσε για πολλά χρόνια οικονομικός παράγοντας του Δημοσίου και ιδιαίτερα των ΕΛΤΑ και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Αυτό που δεν γνωρίζει, όμως πολύ κόσμος, είναι ότι ενώ αποχώρησε οικειοθελώς από τη θέση του Γενικού Διευθυντή στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και τοποθετήθηκε από τον κ. Βενιζέλο, στη θέση του μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων, αποζημιώθηκε από τον κ. Παπαδόπουλο (βάσει της σύμβασής του;) με 15 μισθούς, που μεταφράζεται σε ποσό που ξεπερνά τα 200.000 ευρώ.

Οι εργαζόμενοι του ΤΤ αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν ν’αποχωρεί κάποιος οικειοθελώς από μια θέση που διορίστηκε με πολιτική εντολή και να προβιβάζεται σε άλλη θέση στο Δημόσιο Τομέα, ύστερα και πάλι από πολιτική εντολή, και να αποζημιώνεται για αυτή τη μετακίνησή του; Εδώ, αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Ταμπραντζής παραμένει αμειβόμενο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, διορισμένο από τον κύριο μέτοχο, δηλαδή το κράτος, ενώ κατέχει θέση μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων, που έχει ως κύριο μέλημα την αποκρατικοποίηση της περιουσίας του κράτους και των εισηγμένων εταιρειών όπου το κράτος έχει το management, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου!

–         Αποζημίωση για οικιοθελή αποχώρηση έλαβε και ο  Σπύρος Παντελιάς, ο οποίος είχε διοριστεί από την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου στη θέση του αντιπροέδρου του διοικητικού συμβουλίου του Ταχ. Ταμιευτηρίου. Ο κ. Παντελιάς, ”εξαναγκάσθηκε οικιοθελώς” να αποχωρήσει, με αποζημίωση 15 μισθούς (δηλ. ένα ποσό πάνω από 100.000 Ευρώ)

–         Υπάρχουν όμως καταγγελίες και για προσωπικά δώρα που έκανε ο Κλ.Παπαδόπουλος στον εαυτό του, αλλά τα χρέωνε στο ΤΤ, οι οποίες συνοδεύονται από τα αντίστοιχα ντοκουμέντα.

Επέλεξε την εταιρία FOURLIS TRADE AEBE και παράγγειλε έναν συντηρητή κρασιών με την κωδική ονομασία LIEBHERR WTes 1753 αξίας 1.500 Ευρώ. Το γραφείο του έδωσε εντολή στο Λογιστήριο να κατατεθεί το παραπάνω ποσό στην ΑΛΦΑ BANK, στο λογαριασμό 117/002320000116 που διαθέτει η εταιρεία FOURLIS. Το δωράκι… το παρέλαβε η σύζυγος του κ. Παπαδόπουλου, βάζοντας την υπογραφή της (Παπαδοπούλου Έφη), στο σπίτι τους στην Κηφισιά, στις 5/5/2010.

Στη συνέχεια, ο κ. Παπαδόπουλος, φοβούμενος για την ασφάλειά του, αγόρασε από την εταιρία Ε. ΤζΟΥΓΑΝΑΤΟΣ – Μ. ΓΕΩΡΓΑΣ Ο.Ε. σύστημα συναγερμού, κάτι που αποδεικνύεται και από το 602/24/2/2011 τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών που εξέδωσε η παραπάνω εταιρία. Τη δαπάνη αυτή, που φυσικά έγινε με χρήματα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, αιτήθηκε, πιστοποίησε την αναγκαιότητα εκτέλεσής της και ενέκρινε ο κ. Γιώργος Κουτσαβίτης, Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής Προμηθειών και Περιουσίας που διόρισε ο κ. Παπαδόπουλος, ο οποίος βεβαιώνει την ”ποσοτική και ποιοτική εκτέλεση της τοποθέτησης Ηλεκτρολογικής Εγκατάστασης συστήματος ασφαλείας στην οικία του Προέδρου του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου”. Το ποσό  (μόνο για την εγκατάσταση) που πλήρωσε η Τράπεζα για την ”ασφάλεια του Προέδρου της” ανέρχεται στο ποσό των 4.920 Ευρώ.

Φαίνεται όμως ότι η εγκατάσταση του συναγερμού δεν έκανε τον κ. Παπαδόπουλο να νιώσει την ασφάλεια που αποζητούσε. Αναγκάστηκε, έτσι να προσλάβει και εταιρία security για να φυλάσσει την οικία του με χρήματα πάντοτε του Οργανισμού του οποίου ηγείται. Η εταιρεία αυτή μάλιστα, λέγεται ότι είναι η ίδια που κέρδισε φέτος το διαγωνισμό για τη φύλαξη των καταστημάτων των Ταχυδρομικών Ταμιευτηρίων.

Ο κατάλογος όμως (των παραστατικών που διέρρευσαν) συνεχίζεται και οι εργαζόμενοι μιλούν για ένα μικρό μέρος μόνο των προσωπικών του εξόδων . Ο Πρόεδρος του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, όντας λάτρης της ποδηλασίας, αγόρασε από την εταιρεία ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ Α.Ε.Β.Ε. μια σχάρα μάρκας THULE και έναν αντάπτορα για να το εγκαταστήσει σε αυτοκίνητο μάρκας BMW για να μεταφέρει τα ποδήλατά του αλλά όχι με το μισθό του. Για την αγορά και εγκατάσταση αυτών, η Υπηρεσία πλήρωσε 1.718 Ευρώ (Βλέπε Δελτίο Αποστολής και Απόδειξη Παροχής Υπηρεσιών που υπογράφει ο κ. Κωνσταντινίδης Απόστολος, Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής Οικονομικών Υπηρεσιών του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου).

Τέλος, σύμφωνα με τις καταγγελίες εργαζομένων «μέσω της εταιρίας παρεχόμενου προσωπικού, που μισθώνει η Τράπεζα για να καλύπτει τις ανάγκες της, προσέλαβε υπηρέτες και κηπουρούς δίνοντας, επιτέλους, και πάλι πίσω, στη λέξη κηπουρός, την κυριολεκτική της έννοια, μια και η συγκεκριμένη λέξη έχει κακοποιηθεί ουκ ολίγες φορές το τελευταίο χρονικό διάστημα».

Σε επικοινωνία μας με τον Κλ.Παπαδόπουλο, ισχυρίστηκε  ότι οι πληροφορίες αυτές διαρρέουν από κάποιον εργαζόμενο στο Τ.Τ που τον εκβιάζει. Όταν ρωτήθηκε όμως, πιο συγκεκριμένα για κάποιες από τις παραπάνω προσλήψεις, παραδέχθηκε ότι αυτές έγιναν,  ως συμβάσεις ορισμένου χρόνου, όπως είχε το δικαίωμα να το κάνει. Για τον συντηρητή κρασιών είπε ότι αγοράστηκε μεν από τα Τ.Τ αλλά πήγε κατά λάθος στο σπίτι του στην Κηφισιά και υπεγράφη η παραλαβή από τη σύζυγό του και για τα χρήματα που δαπανήθηκαν για το σύστημα ασφάλειας στην προσωπική του οικεία, δήλωσε ότι το Δ.Σ ενέκρινε τη δαπάνη και ότι εάν είχε βάλει κουβούκλιο θα ήταν πιο ακριβό.

 

«Να μη μας προδώσει ο Τσίπρας»

Της Βασιλικής Σιούτη

 Εδώ και λίγο καιρό,  πολύς κόσμος όταν συναντά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τους λέει με αγωνία: «Πείτε στον Τσίπρα να μη μας προδώσει». Είναι πολίτες που κατά καιρούς πίστεψαν σε κόμματα, σε πολιτικούς, απογοητεύτηκαν, ένιωσαν προδομένοι και αποστασιοποιήθηκαν. Εδώ και λίγο καιρό αποφάσισαν να εμπιστευθούν και πάλι κάποιους. Αποφάσισαν να ελπίσουν ξανά.

 Ήταν η ανάγκη που τους έκανε να αναζητήσουν  στήριγμα. Ήταν η  απόγνωση που τους έκανε να θέλουν  από κάπου να πιαστούν.  Ήταν που  ο Αλέξης Τσίπρας είναι ακόμα άφθαρτος κι έλεγε δυνατά αυτά που οι περισσότεροι σκέφτονταν.

 Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για την προσέγγιση της πολιτικής με συναισθηματικά και όχι πολιτικά κριτήρια ή για την αναζήτηση ενός μεσσία. Δεν είναι αυτό το θέμα όμως . Πάντα θα υπάρχει και η ανθρώπινη προσέγγιση.

 ImageΟ κόσμος αυτός ξέρει ότι δεν θα του λύσει κανείς τα προβλήματα αμέσως. Κι ούτε πιστεύει πια σε «μάγους». Ειλικρίνεια και συνέπεια θέλει κι ας είναι δύσκολος ο δρόμος. «Μη μας κοροϊδέψετε». «Δεν έχουμε άλλη ελπίδα». Είναι δύο ακόμα φράσεις που λένε συχνά.  Κι αν η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ  δεν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και δεν ανταποκριθεί στην ευθύνη,  η ήττα κατά πάσα πιθανότητα θα είναι διαρκείας και θα αφορά όλη την αριστερά και όλη την κοινωνία.  Αυτό κάποιοι το αντιλαμβάνονται και κάποιοι όχι.

Είναι αλήθεια ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει υποχωρήσει  μέχρι στιγμής. Κάποιοι -ακόμα και προεκλογικά-  το έκαναν όμως και δεν μπορεί να αγνοηθεί. Υπήρχαν στελέχη, που παραβλέποντας, έως και επιδεικτικά, τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ για καταγγελία του μνημονίου (με την οποία καλούσε το λαό να τον ψηφίσει) έλεγαν περίπου ότι , ε, λένε και μια κουβέντα παραπάνω και όταν έρθει η ώρα θα βάλουν  νερό στο κρασί τους.  Αν είναι να βάλουν νερό στο κρασί τους, όμως, ο κόσμος πρέπει να το ξέρει από πριν, γιατί ακριβώς αυτό ήταν που έκανε τη διαφορά από τους άλλους,  που δήλωναν εξαρχής ότι το κρασί τους ήταν νερωμένο. Κάθε άλλη στάση δεν είναι έντιμη απέναντι σε μία κοινωνία που ματώνει και δεν έχει δικάιωμα κανείς να την εμπαίζει.

Τους λέει  και κάτι ακόμα ο κόσμος. «Να μην γίνετε ΠΑΣΟΚ». Αυτό τους λέει και κάτι ξέρει, γιατί τα βλέπει τα σημάδια . Μπορούν, ωστόσο, να το αποφύγουν. Εδώ είναι που χρειάζονται οι δημοκρατικοί θεσμοί ενός κόμματος. Εδώ είναι που χρειάζεται ο έλεγχος της κοινωνίας. Ακόμα κι αν θέλουν, να μην μπορούν.

Δημοσιεύθηκε στην απεργιακή έκδοση της Ελευθεροτυπίας στις  7 Ιουλίου 2012

Αλκίνοος Ιωαννίδης: “Μα, για τα δύσκολα δεν υποτίθεται πως υπάρχει η Αριστερά;” – Συνέντευξη στη Βασιλική Σιούτη για το περιοδικό ΜΟΝΟ

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης είναι από τους σπάνιους εκείνους καλλιτέχνες που όταν τον γνωρίζει κανείς από κοντά, διαπιστώνει ότι δεν είναι ούτε ένα γραμμάριο πιο λίγος από το έργο του. Αυθεντικός, απλός, καθόλου ματαιόδοξος. Οι δημοσιογράφοι σχολιάζουμε συχνά πόσο απογοητευτικοί είναι πολλοί δημιουργοί, όταν τους συναντάς. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης ανήκει στις εξαιρέσεις. Τον γνώρισα πριν από δεκατέσσερα χρόνια στην Τιφλίδα. Έναν χρόνο μετά, τον συνάντησα ξανά στο Βελιγράδι, κατά τη διάρκεια των νατοϊκών βομβαρδισμών, όπου είχε έρθει για να τραγουδήσει, δείχνοντας την αλληλεγγύη του σ’ έναν λαό που δοκιμαζόταν. Ήταν κι άλλοι καλλιτέχνες μαζί του, τότε, μεγαλύτεροι και πιο καταξιωμένοι εκείνη την εποχή, αλλά μόνο ο Αλκίνοος έδειχνε να νοιάζεται τόσο πολύ για αυτό που πραγματικά συνέβαινε εκεί και καθόλου για την προβολή του. Από τότε, τον ξαναείδα τυχαία στα Κύθηρα και πάντα ήταν ο ίδιος: ανεπιτήδευτος, ονειροπαρμένος, ανέγγιχτος από τη ματαιότητα.

Σήμερα, πολλά χρόνια μετά, το μόνο που άλλαξε πάνω του είναι ότι απέκτησε λίγα γκρίζα μαλλιά, αλλά πολύ περισσότερη ευτυχία, χάρη στις τέσσερις γυναίκες της ζωής του: τη σύντροφό του και τις τρεις κόρες του, στις οποίες θέλει να παραδώσει έναν πιο όμορφο κόσμο.

Οι ζωές των περισσότερων, τον τελευταίο καιρό, αλλάζουν βιαίως. Η δική σου και των φίλων σου, έχει αλλάξει; 

«Όλων η ζωή έχει αλλάξει. Ακόμα κι έναν βιομήχανο να πάρεις, κι εκείνου η ζωή έχει αλλάξει. Αυτοί όμως που πριν από τρία χρόνια την έβγαζαν με τα χίλια ζόρια, σήμερα δεν τη βγάζουν καθόλου. Και των καλλιτεχνών η ζωή έχει αλλάξει. Στη χειρότερη θέση είναι όσοι παλαιότερα, ενώ έκαναν σημαντικά πράγματα, δύσκολα επιζούσαν. Αυτοί, σήμερα δεν μπορούν να τα βγάλουν καθόλου πέρα. Οι νέοι άνθρωποι είναι πολύ φοβισμένοι και δύσκολα επιλέγουν πια να γίνουν μουσικοί, συνθέτες, στιχουργοί, ηθοποιοί, ζωγράφοι και χορευτές, βλέποντας τους συναδέλφους να δουλεύουν ντελίβερι ή κούριερ».

Συμβαίνει αυτό στ’ αλήθεια;

«Ναι, βέβαια. Πάντα ήξερες ότι αν γίνεις μουσικός, μπορεί να ζήσεις φτωχός, κάνοντας όμως αυτό που αγαπάς. Τώρα υπάρχει ο κίνδυνος να μη ζήσεις καθόλου και να μην κάνεις ποτέ αυτό που αγαπάς. Θα υπάρξει τεράστιο καλλιτεχνικό κόστος από αυτή την κρίση. Μόνο τα παιδιά που δεν πάνε στο ωδείο, γιατί δεν έχουν οι γονείς τους να πληρώσουν, να σκεφτούμε…

Πόσες σπουδαίες ερμηνείες θα χάσουμε, πόσοι νέοι άνθρωποι θα ζήσουν στη μιζέρια, εξαρχής απογοητευμένοι, κάνοντας άλλα πράγματα απ’ όσα ήθελαν, πόσοι πίνακες ζωγραφικής δεν θα υπάρξουν, πόσα μεγάλα πράγματα της ζωής μας δεν θα εκφραστούν, πόσα σπουδαία τραγούδια δεν θα γραφτούν, πόσοι σπουδαίοι μουσικοί δεν θα γίνουν ποτέ μουσικοί. Κάποιοι θα πρέπει να μας εξηγήσουν το γιατί».

Σε παλαιότερες δεκαετίες, το ’60 και το ’70, υπήρχαν μουσικοί που εξέφραζαν τις πολιτικές ανάγκες των καιρών, συνεγείροντας και συγκινώντας τα πλήθη. Γιατί δεν υπάρχει πολιτικό τραγούδι σήμερα που να συγκινεί, όπως τότε, που ο κόσμος έκλαιγε ακούγοντας τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη ή καλλιτέχνες όπως τον Νίκο Ξυλούρη, τη Μαρία Φαραντούρη και τον Μάνο Λοΐζο;

«Είναι πολλοί οι λόγοι. Φταίει το τραγούδι μας, φταίει κι ο ακροατής. Έχουμε χάσει την ικανότητα να κλαίμε με ένα τραγούδι. Το όνειρο, την ουτοπία, τα θεωρούμε αμαρτία πια. Χωρίς αυτά, δεν υπάρχει τραγούδι. Πιστεύουμε ότι πρέπει να είμαστε πραγματιστές για να επιβιώσουμε ως λαός και ως άνθρωποι χωριστά. Λείπει επίσης το κοινό βίωμα, είμαστε σκόρπιοι. Στις λέξεις “συνεγείροντας” και “συγκινώντας” που χρησιμοποίησες, το πρώτο συνθετικό είναι το “συν”. Το τραγούδι είναι μοιρασιά, θέλει ομάδα, κοινό βίωμα και κοινό όραμα για να λειτουργήσει. Σήμερα, περνά ο καθένας μας το ζόρι μόνος του. Από την άλλη, υπάρχει στους σημερινούς τραγουδοποιούς ένας φόβος απέναντι στο πολιτικό τραγούδι. Κατά την άποψή μου, το πολιτικό τραγούδι σπανίως εξυπηρέτησε, είτε την πολιτική είτε το τραγούδι. Ο Μάνος Χατζιδάκις που δεν έγραψε εμφανώς πολιτικά τραγούδια, έκανε σπουδαία πολιτική δουλειά, ανεβάζοντας το επίπεδο του κόσμου. Το ίδιο έκανε κι ο Θεοδωράκης, κάνοντας πολιτικό τραγούδι. Τα “μη πολιτικά” τραγούδια του Μαρκόπουλου έπαιξαν τον ίδιο σημαντικό ρόλο με τα “πολιτικά” του. Το να γράφουν ο Γκάτσος και ο Χατζιδάκις ένα αριστούργημα που λέει ότι «αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ», είναι πιο επαναστατικό από το να γράφει κάποιος άλλος ένα μέτριο, που λέει «εμείς θα αλλάξουμε τον κόσμο».

Δεν το έκαναν όμως μόνο οι πολιτικά στρατευμένοι καλλιτέχνες αυτό. Οι στίχοι του Ελύτη «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή» είχαν τη δύναμη να συγκινούν και να κινητοποιούν μάζες.

«Έχουμε φάει, οι μάζες που λες, πολλή απογοήτευση τις τελευταίες δεκαετίες. Είδαμε πολλά, ζήσαμε πολλά, είμαστε πια καχύποπτοι. Δεν μας πείθουν εύκολα ούτε τα λόγια ούτε τα τραγούδια. Υπάρχει έντονα στους δημιουργούς ο φόβος του λαϊκισμού. Από τη μια δεν μπορεί να σφυρίζεις αδιάφορα και να εξαιρείς την πραγματικότητα από τον στίχο, και από την άλλη είναι πολύ δύσκολο για κάποιον να μιλήσει για αυτή την πραγματικότητα, έχοντας προλάβει να αφομοιώσει και να μετατρέψει τα γεγονότα σε τέχνη. Πρέπει να είναι σίγουρος ότι δεν λέει απλώς τα πράγματα που όλοι θέλουν να ακούσουν, για να εξυπηρετήσει τελικά τον εαυτό του. Το ότι δεν γράφουν ακόμη οι περισσότεροι τραγουδοποιοί “επίκαιρα” τραγούδια, είναι κατά τη γνώμη μου δείγμα υγείας. Αν σε μερικά χρόνια δεν γραφτούν σημαντικά τέτοια τραγούδια όμως, θα είναι δείγμα ανικανότητας».

Από τις συγκεντρώσεις της πλατείας Συντάγματος πώς και δεν βγήκε τίποτα;

«Βγήκαν λίγα τραγούδια, μάλλον απλοϊκά. Κι εγώ έγραψα ένα τραγούδι για την πλατεία και το τραγούδησα εκεί. Κι αυτό απλοϊκό. Είμαστε όλοι ξαφνιασμένοι. Δεν θα έπρεπε, αλλά είμαστε. Είναι πολύ δύσκολο να πεις την αλήθεια για αυτό που συμβαίνει, χωρίς να το έχεις αφομοιώσει πρώτα. Κι αν το τραγούδι δεν πει την αλήθεια, τότε δεν έχει λόγο ύπαρξης. Πριν από την κρίση ήταν πιο απλό το να γράψω ένα τραγούδι σαν την “Πατρίδα”. Αν το έγραφα τώρα, εκ των υστέρων δηλαδή, ίσως να μην το έβαζα σε δίσκο. Θα με υποπτευόμουν για δεύτερες σκέψεις. Σήμερα εξετάζω τον εαυτό μου δέκα φορές για να καταλάβω αν είναι καθαρός».

Εσύ που είσαι καλλιτέχνης με ευαισθησίες, έχεις νιώσει την ανάγκη να γράψεις ένα τραγούδι-κραυγή;

«Δεν είμαι άνθρωπος που κραυγάζει. Πρέπει να συνεννοηθούμε επιτέλους και να βάλουμε όραμα μπροστά μας. “Να οργανωθούμε ρε παιδιά”, που λέει και το ανέκδοτο. Κι αυτό δεν θα γίνει ούτε με κραυγές οργής, ούτε με “ζήτω”. Γι’ αυτό και ο όρος “αγανακτισμένοι”  μού είναι απεχθής. Δεν εμπεριέχει υπόσχεση. Το “ονειροπαρμένοι”, αν και αστείο, θα ήταν καλύτερο. Γράφω ένα τραγούδι όταν χρειάζομαι να το ακούσω. Από ανάγκη δηλαδή.

Και η ανάγκη αυτή τη στιγμή είναι να συγκεντρωθούμε, να δούμε ποιοι είμαστε, ο καθένας και όλοι μαζί, τι μας συμβαίνει και να ονειρευτούμε πού θέλουμε να πάμε. Μαζί με αυτά, θα έρθουν και τα σπουδαία τραγούδια. Πάντα έρχονται».

Η κρίση και η φτώχεια σε επηρεάζει ως δημιουργό;

«Το “ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος” μού φαινόταν πάντα γελοίο. Με επηρεάζουν όλα, συνολικά, όπως όλους μας. Υπάρχει όμως και η θετική πλευρά της ιστορίας αυτής».

Ποια είναι αυτή;

«Έχουμε αρχίσει να ντρεπόμαστε να εκθέτουμε την ψεύτικη ευδαιμονία και τον πλούτο κι αυτό είναι ένα κέρδος από την τραγική αυτή κατάσταση. Βλέπω στα φανάρια τις κυρίες στα πολυτελή πανάκριβα αυτοκίνητα να σκύβουν καμιά φορά το κεφάλι κι ελπίζω να είναι από ντροπή. Το βρίσκω ανθρώπινο, σαν μια αυτογνωσία επιτέλους. Οι περισσότεροι έχουμε πολυτέλειες που δεν συνάδουν με τη φτώχεια της χώρας, με την πείνα του γείτονα».

Τι εννοείς;

«Εννοώ πως όλοι, φτωχοί και πλούσιοι, καταναλωθήκαμε στα περιττά, εις  βάρος των άλλων και του εαυτού μας, χάνοντας την ουσία. Και τώρα ντρεπόμαστε».

Δεν νομίζω να συμφωνείς ότι «τα φάγαμε όλοι μαζί»;

«Κάθε επικίνδυνη φράση κρύβει μεγάλες δόσεις αλήθειας. Αυτό που μας ενοχλεί στη φράση αυτή δεν είναι  αυτό που σε πρώτη ανάγνωση λέει. Είναι τα όσα κρύβονται πίσω της. Η χυδαιότητα του πολιτικού, που ενώ έχει εμπνεύσει και υπηρετήσει αυτόν τον τρόπο ζωής, μέσα από τον πολιτικό χώρο που εκπροσωπεί, ενώ τον έχει ουσιαστικά επιβάλει στους συμπολίτες του, έρχεται τώρα και τους κατηγορεί γι’ αυτό.

Όπως και το υπονοούμενο που κρύβει: Όλοι μαζί τα φάγαμε, άρα όλοι μαζί θα τα πληρώσουμε… Στην πράξη, εννοεί πως αυτοί που έφαγαν τα λιγότερα, θα πληρώσουν τα περισσότερα και αυτοί που οδήγησαν τη χώρα εδώ, θα απαλλαγούν των ευθυνών τους, αφού όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι. Εξισώνει δηλαδή τον εργάτη που έκλεισε παράνομα το βεραντάκι για να το κάνει δωμάτιο, με τον άλλον που πήρε τις μίζες των εκατομμυρίων». Continue reading →

Η πολιτική συγκάλυψη ενός σκανδάλου

*(αναδημοσίευση από την “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ”  30 Ιουνίου 2012)

Επιφανείς καθηγητές και υπάλληλοι του Παντείου, όπως αποφάνθηκε και η δικαιοσύνη, διενεργούσαν για χρόνια απάτες με τρόπο «επιστημονικό», οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα δισεκατομμύρια δραχμές να χαθούν από τα ταμεία του πανεπιστημίου. Αυτό που δεν αναφέρεται στις δικαστικές αποφάσεις όμως, είναι ότι οι καθηγητές αυτοί, είχαν στενές σχέσεις με την πολιτική εξουσία. Τόσο στενές, που παρά τα ενοχοποιητικά πορίσματα που προηγήθηκαν της δίκης (τόσο των ορκωτών λογιστών,  όσο και του υπουργείου Οικονομικών και μάλιστα επί θητείας Ν. Χριστοδουλάκη) αρκετοί πολιτικοί δεν δίστασαν να εμφανιστούν ως μάρτυρες υπεράσπισης των ανθρώπων που είχαν καταχραστεί δημόσιο χρήμα.

Ο Θόδωρος Πάγκαλος (που άφησε το στίγμα του στην τελευταία περίοδο της πολιτικής του θητείας με την περιβόητη φράση «μαζί τα φάγαμε») ο Ανδρέας Λοβέρδος, από τους θερμότερους υποστηρικτές του μνημονίου και ο Φώτης Κουβέλης, κυβερνητικός εταίρος σήμερα, παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο ως μάρτυρες υπεράσπισης των κατηγορούμενων που τελικά (και παρά τις αφόρητες πιέσεις για το αντίθετο) καταδικάστηκαν . Στη λίστα των μαρτύρων υπεράσπισης φιγουράρουν επίσης τα ονόματα του Γεράσιμου Αρσένη, του Γιάννη Πανούση, τηςΦάνης Πάλλη Πετραλιά και του Παναγώτη Ρουμελιώτη.

Ακόμα και ο τότε πρωθυπουργός, Κ.Σημίτης, είχε φρίξει με την έκταση εκείνου του σκανδάλου, για το οποίο ήταν πολύ καλά ενημερωμένος καθώς ένας από τους δύο γενναίους πανεπιστημιακούς που το αποκάλυψαν, με τεράστιο προσωπικό κόστος, ήταν ο καθηγητής  και παλιός μαθητής και φίλος του, Ονούφριος Φαρμακίδης, μαζί με τον καθηγητή  Η. Σιδηρόπουλος (που οι δυο τους βρέθηκαν μαζί για ένα διάστημα στην πρυτανεία και αντιπρυτανεία του Παντείου μετά τη θητεία των κατηγορουμένων –σήμερα δυστυχώς δεν ζει κανείς τους ).

Εξίσου καλά ενημερωμένος ήταν και ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών, τότε, Νίκος Χριστοδουλάκης, (που είχε διενεργήσει έλεγχο και γνώριζε από πρώτο χέρι τις απάτες)  αλλά στο Μαξίμου είχε επικρατήσει τότε η άποψη του Κ.Σημίτη που ζήτησε (προς μεγάλη απογοήτευση και προσωπική πικρία του στενού του φίλου Ο.Φαρμακίδη) να κρατηθούν χαμηλοί τόνοι, καθώς το σκάνδαλο θα μπορούσε να έχει πολιτικό κόστος και για την κυβέρνηση.

Από το 1998, που άρχισαν δειλά οι πρώτες αποκαλύψεις, έγιναν πολλές προσπάθειες να εξαφανιστούν στοιχεία, να κλείσουν στόματα και να σταματήσουν οι έρευνες (Οι Η. Σιδηρόπουλος και Ο.Φαρμακίδης δέχονταν  απειλές για τη ζωή τους, ο δεύτερος μάλιστα είχε δεχθεί κι επίθεση από μπράβους).

Πολλοί  από τους κατηγορούμενους είχαν σημαντικές προσβάσεις στην τότε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (αν και οι περισσότεροι πολιτικά δεν ανήκαν στους «εκσυγχρονιστές») και μία από τους υπόλογους στη Δικαιοσύνη τότε, σύμφωνα με την έκθεση του υπ. Οικονομικών, ήταν  και η πρώην υφυπουργός Παιδείας, καθηγήτρια Ελένη Στεφάνου.

Scripta manent

Προεκλογικά όλοι λένε μια -δυο ( τρεις…πολλές) κουβέντες παραπάνω.  Το έχουμε συνηθίσει αυτό. Ο Γιώργος  Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές χάρη στην κεντρική προεκλογική τοποθέτηση «Λεφτά υπάρχουν». Αργότερα καταλάβαμε ότι εννοούσε  των μισθωτών και των συνταξιούχων. Η εξήγηση ήταν η αναμενόμενη: παραλάβαμε χάος, καμένη γη, δεν ξέραμε πόσο μεγάλο ήταν το έλλειμμα  κτλ.

Η  εν λόγω προεκλογική συνήθεια του πρωθυπουργού και των υπουργών του, όμως, έγινε και μετεκλογικό κουσούρι. Πριν από λίγο καιρό, μεταξύ άλλων,  ο Θ. Πάγκαλος διαβεβαίωνε ότι  «δεν υπάρχει περίπτωση να πάμε στο ΔΝΤ», ο Μιχάλης  Χρυσοχοίδης ότι θα αναλάβει προσωπικά τη σύλληψη των δραστών της Κούνεβα και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου  ότι δεν θα επιβαρυνθούν τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα.
Όπως και να έχει,  οι δηλώσεις των στελεχών της κυβέρνησης ,  για όσους διαθέτουν  την απαιτούμενη νηφαλιότητα,  ενίοτε είναι απολαυστικές, ειδικά όταν ο χρόνος τους έχει αποδώσει την πραγματική τους αξία.
Γιώργος Παπανδρέου
13-1-2010( κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου στο Ζάππειο Μέγαρο για τη συμπλήρωση 100 ημερών της κυβέρνησής του).
 «Δεν υπάρχει περίπτωση ούτε να φύγουμε από το ευρώ ούτε να προσφύγουμε στο ΔΝΤ. Δεν το έχουμε ανάγκη».
“Ποτέ δεν είπαμε ότι θα αυξήσουμε τον ΦΠΑ».
«Θεωρώ ότι ο πολίτης αισθάνεται ασφαλέστερος, πολύ ασφαλέστερος σήμερα , απ΄ότι αισθανόταν πριν λίγους μήνες».

Μιχάλης Χρυσοχοίδης 
(για την υπόθεση Κούνεβα που ξαναμπήκε στο … αρχείο)

27-1-2010 (δημόσια δήλωση)
“Πιστεύω ότι αποτελεί θέμα τιμής για τη χώρα μας, για τη δημοκρατία μας, για την πολιτεία, να βρεθούν οι δράστες αυτής της υπόθεσης. Είμαι βέβαιος ότι θα γίνουν όλες οι ενέργειες, προκειμένου ο δράστης ή οι δράστες αυτής της υπόθεσης να συλληφθούν, να παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη και να τιμωρηθούν παραδειγματικά.”

8-11-09 (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
« Eδώ έχουμε ζήτημα. Mεγάλο, τεράστιο. Θα την αναλάβω προσωπικά την υπόθεση. H Kούνεβα είναι ένα σύμβολο. .. δεν είναι δυνατόν να μην έχουμε στείλει τους δράστες στη Δικαιοσύνη. Θα κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να τους πιάσουμε. Δεν προαναγγέλλω συλλήψεις, δεν μ’ αρέσει να το κάνω, αλλά δημοσιοποιώ την απόφασή μου να το αναλάβω προσωπικά. …Eίναι και χρέος μας να είμαστε περήφανοι ως κοινωνία, ότι εδώ τέτοια δεν περνάνε. Eδώ έχουμε και εφαρμόζουμε τους νόμους. Ολοι».
Γιώργος Παπακωνσταντίνου
 23-10-09
(στα  ΝΕΑ)

«Σίγουρα δεν θα επιβαρυνθούν τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα». (απαντώντας σε ερώτηση για το ποια εισοδήματα θα επιβαρυνθούν για την αύξηση των φορολογικών εσόδων)

25-10-09
 (στη Real News)

«Οι δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει απέναντι στους πολίτες προγραμματικά είναι αδιαπραγμάτευτες. Θα στηρίξουμε τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, θα βοηθήσουμε τους νέους να βρουν δουλειά, θα τονώσουμε την οικονομία, θα προχωρήσουμε σε ένα νέο πρόγραμμα για την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα της χώρας».
28-3-10
(στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία)
« Ο μηχανισμός που αποφασίστηκε από τους ηγέτες των κρατών-μελών της ευρωζώνης είναι μια μεγάλη νίκη της Ελλάδας και μια μεγάλη επιτυχία της ευρωζώνης…»
« Το ΔΝΤ συμμετέχει στο μηχανισμό με ρόλο μειοψηφικό και συμπληρωματικό. Και σε καμία περίπτωση ο όποιος ρόλος του δεν συνεπάγεται νέα μέτρα.».
10-1-10
(στη Real news)
«Να περιμένετε αυξήσεις μισθών πάνω από τον πληθωρισμό για αμοιβές έως 2.000 ευρώ το μήνα».

Θεόδωρος Πάγκαλος – 21-2-10 (στο  ΒΗΜΑ, για το αν υπάρχει περίπτωση να προσφύγουμε στο ΔΝΤ)

« Δεν υπάρχει περίπτωση τέτοια. Εμείς είμαστε στο ευρωπαϊκό σύστημα. Αυτό έχει στρατηγικά πλεονεκτήματα, είναι στρατηγική επιλογή, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο και δεν θα το κάνουμε. Πιστεύω ότι δεν θα χρειαστεί καν να το κάνουμε. Ομως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να πούμε σε έναν συνομιλητή μας από την Ευρώπη “κοίταξε να δεις, κάνω για σένα ό,τι θα μου ζητούσε και το ΔΝΤ κι εσύ δεν κάνεις καν μία χρηματιστηριακή αντικερδοσκοπική κίνηση, ή δεν κάνεις τις κατάλληλες δηλώσεις τη σωστή στιγμή”».

Ιούνιος 2010 (στο blog kafeneio.gr)

«Εμείς στο Δ.Ν.Τ. είμαστε μέλη, είναι λογικό όταν πήγαμε στην Ε.Ε. να ζητήσουμε βοήθεια να μας πουν, εδώ δεν υπάρχει μηχανισμός, γιατί δεν πάτε εκεί που υπάρχει και είστε και ιδρυτικό μέλος. Γιατί δεν πρέπει να το ξεχνάμε η Ελλάδα είναι ιδρυτικό μέλος του Δ.Ν.Τ. , βέβαια έχει μικρή συμμετοχή, γιατί είμαστε μικρή χώρα. Ήταν λογικό επιχείρημα, δεν μπορείς να πεις εγώ δεν θέλω Δ.Ν.Τ. γιατί δεν αρέσει στην Παπαρήγα».

«Τι μας ζητάει το Δ.Ν.Τ. που δεν έπρεπε να το κάνουμε;”
Λούκα Κατσέλη
(Κατά τη διάρκεια των προγραμματικών δηλώσεων  της κυβέρνησης στη Βουλή)

«Για την άμεση αναθέρμανση της οικονομίας προωθούμε πέντε σχέδια νόμου, που θα καταθέσουμε στη Βουλή μέσα στις επόμενες 100 ημέρες. Το πρώτο νομοσχέδιο αφορά στην άμεση αποκατάσταση της ρευστότητας στην αγορά…Το δεύτερο νομοσχέδιο αφορά στην προστασία των δανειοληπτών από την υπερχρέωση…Το τρίτο νομοσχέδιο αφορά στην προστασία των καταναλωτών…. Το τέταρτο νομοσχέδιο αφορά στην απλοποίηση των διαδικασιών ίδρυσης, αδειοδότησης και λειτουργίας νέων επιχειρήσεων. …Το πέμπτο νομοσχέδιο αφορά στην αναβάθμιση των βιομηχανικών και επιχειρηματικών περιοχών…»
10-3-2010
“Νομίζω ότι, όπως είπε και ο Πρωθυπουργός χθες, περιμένουμε να πέσουνε τα περιθώρια κινδύνου (spreads) στο ίδιο επίπεδο που έχει η Πορτογαλία κλπ. Αυτή τη στιγμή κυμαίνονται γύρω στο 300. Περιμένουμε, δηλαδή, να πέσει κάτω από το 250”.
Τίνα Μπιρμπίλη
26-1-2010
( στο ρ/σ ΒΗΜΑ)
 «Αυτό που έχουμε πει, που είπαμε από την αρχή, είναι ότι ουσιαστικά από το νόμο Σουφλιά εμείς αναστέλλουμε μόνο το κομμάτι εκείνο που αναφέρεται στην τακτοποίηση των ημιυπαίθριων. Αυτό γίνεται γιατί πιστεύουμε ότι δεν μπορείς να εισπράττεις χρήματα για να καλύπτεις μια παρανομία και μια αυθαιρεσία».
16-10-2010
(στις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή για των Ασωπό)
 «Αυτοί που ρυπαίνουν θα σταματήσουν και θα πληρώσουν την απορρύπανσή του».
της Βασιλικής Σιούτη (2011- ΕΨΙΛΟΝ της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας)