Η γερμανική επέλαση

Της Βασιλικής Σιούτη

 Όλο και πιο έντονη καθίσταται η παρουσία των Γερμανών στη χώρα μας, με κυβερνητικούς αξιωματούχους τους να  πηγαίνουν και να έρχονται. Ο Χ.Φούχτελ ήταν μόνο η αρχή, αφού με την  υλοποίηση της συμφωνίας  της  «Ελληνογερμανικής Εταιρικής Σχέσης», σε λίγο κάθε υπουργείο θα έχει το Γερμανό του.

Πρόκειται για  μία συμφωνία νεοαποικιακού τύπου,  με την οποία η χώρα ανοίγει τις πόρτες σε στρατηγικούς τομείς της εθνικής οικονομίας και του κράτους στη Γερμανία.  Την περασμένη Τετάρτη στο Μέγαρο Μαξίμου,  η υφυπουργός Εξωτερικών Εμιλυ Χάρμπερ και ο στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού, Σταύρος Παπασταύρου, επιβεβαίωσαν την βούληση των δύο κυβερνήσεων για την υλοποίηση της.

elhnogermasn

Οι βάσεις της στενής «συνεργασίας» με τη Γερμανία  μπήκαν το Μάρτιο του 2010, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου υπέγραψε με την Ανγκελα Μέρκελ το σύμφωνο ελληνογερμανικής συνεργασίας, το οποίο είχε πολλές άγνωστες πτυχές, που αρχίζουν να φωτίζονται  δύο χρόνια μετά. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε  μόνο για την «Ελληνογερμανική Συνέλευση» υπό τον Χ.Φούχτελ και την εγκατάσταση των γερμανικών πολιτικών ιδρυμάτων της Γερμανίας στην Ελλάδα.  Την περασμένη Τετάρτη έγιναν γνωστές και άλλες  πλευρές του συμφώνου, όπως η συνεργασία με τους Γερμανούς στην αναμόρφωση του συστήματος υγείας, στην οικονομική ανάπτυξη, σε ζητήματα μετανάστευσης, στον τουρισμό, στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, στην Παιδεία και αρκετά ακόμα.

Η παρουσία των Γερμανών στην Ελλάδα δεν έχει κάποια θεσμική επίφαση και δεν συμβαίνει κάτι αντίστοιχο με άλλα κράτη της Ευρωζώνης και των δανειστών. Ούτε ισότιμα διμερής είναι φυσικά, αφού μόνο η γερμανική πλευρά  δρα στην Ελλάδα, χωρίς να συμβαίνει το αντίστοιχο στη Γερμανία από την ελληνική πλευρά.

Όταν ο Γ. Παπανδρέου υπέγραφε με τη Μέρκελ τη συμφωνία αυτή, που ουδέποτε ανακοίνωσε το περιεχόμενό της στην Ελλάδα, οι διπλωματικές υπηρεσίες της Γερμανίας ανέφεραν καθαρά ότι «η συνεργασία επεκτείνεται και σε θέματα κρατικής διαχείρισης». Τις λεπτομέρειες ανέλαβαν ο γερμανός υπ.Εξωτερικών Γκ.Βεστερβέλε με τον έλληνα ομόλογό του  Δ.Δρούτσα, το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, ενώ την εντατικοποίηση των ελληνογερμανικών σχέσεων  στη συνέχεια αποφάσισε η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου , ως  αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών μαζί με τον γερμανό υφυπουργό Εξωτερικών Βολφ Ρούτχαρτ Μπορν. Στις 17 Μαρτίου 2011, μάλιστα, αποφάσισαν συγκεκριμένα προγράμματα  για τη διαχείριση των ελληνικών νοσοκομείων, τη διαχείριση αποβλήτων και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Μετατρέπεται πράγματι τελικά η Ελλάδα σε  αποικία ή πρόκειται για μία ισότιμη εταιρική σχέση με τη Γερμανία να θέλει απλώς να προσφέρει τεχνογνωσία για τον εκσυγχρονισμό και την οικονομική ανάπτυξη της χώρας, όπως επισήμως αναφέρουν; 

  «Μέχρι το 2009 η γερμανική πρεσβεία στην Αθήνα ήταν ο παράδεισος για κάθε γερμανό διπλωμάτη πριν βγει στη σύνταξη» υποστήριζε πριν από λίγες μέρες  γερμανός πολιτικός αναλυτής. «Η Ελλάδα δεν είχε πολύ δουλειά, αλλά είχε καλό κλίμα και ο εκάστοτε πρέσβης αξιοποιούσε  τη δυνατότητα να δραπετεύει για να εκδράμει στα νησιά και στην ελληνική ύπαιθρο, είτε για θαλάσσια σπορ, είτε για πεζοπορία».  Όλα αυτά, όμως, μέχρι το 2009, γιατί μετά η κατάσταση άλλαξε εντελώς.  Οι Γερμανοί είχαν πλέον πολύ δουλειά να κάνουν στην Ελλάδα.

Στην πρεσβεία, από τους χαλαρούς ρυθμούς, πέρασαν στις υπερωρίες. Το πρώτο βασικό καθήκον της γερμανικής πρεσβείας, η οποία στο μεταξύ αναβαθμίστηκε,  ήταν η συλλογή πληροφοριών. Η Γερμανία ήθελε να γνωρίζει όσο το δυνατόν περισσότερα και για περισσότερους, σχετικά με το κράτος του οποίου την τύχη (μέσω της ισχύος της στην Ευρωζώνη)  θα διαχειριζόταν. «Ο λόγος απλός» εξηγεί διπλωμάτης. «Η εξέλιξη του προβλήματος της Ελλάδας θα επηρέαζε άμεσα όλη την ευρωζώνη και τη Γερμανία, φυσικά. Έπρεπε λοιπόν, να ελεγχθούν οι κινήσεις της». Έτσι διοργανώθηκε άμεσα το σχέδιο ελέγχου και επιρροής της Ελλάδας, ώστε «η Γερμανία όχι μόνο να αποφύγει κάθε κίνδυνο, αλλά όπου είναι δυνατό να επωφεληθεί κιόλας από την κρίση».

Τον περασμένο Απρίλιο έφτασε στην Αθήνα  ο νέος δραστήριος πρέσβης,  Βόλφγκανκ Ντόλτ (Wolfgang Dold), ο οποίος θεωρείται πολύ ικανός, με προϋπηρεσία στο Τελ Αβίβ, την Πρετόρια και στην κεντρική υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας, στη Βόννη και το Βερολίνο.

Την ίδια περίπου περίοδο άρχισαν να επανεμφανίζονται στην Αθήνα και τα γερμανικά πολιτικά ιδρύματα. Κάποια από αυτά είχαν μια χαλαρή παρουσία στην Ελλάδα κάποτε, αλλά τη δεκαετία του ’90 έβαλαν λουκέτο κι έφυγαν από τη χώρα.

Τις βάσεις για τις στενότερες ελληνογερμανικές σχέσεις έβαλε ο –αμερικανοτραφής είναι η ειρωνεία-  Γ. Παπανδρέου. Σε συνάντησή του πριν από δύο χρόνια με την Ανγκελα Μέρκελ συζητήθηκε  η  συμφωνία «ελληνογερμανικής προσέγγισης» στην οποία γινόταν λόγος και για την παρουσία των γερμανικών ιδρυμάτων στην Ελλάδα .  Στη συνέχεια  η γερμανική βουλή  ενέκρινε ειδικά κονδύλια προς το υπουργείο Εξωτερικών, προκειμένου  να ενισχυθούν οι δράσεις των πολιτικών γερμανικών ιδρυμάτων (κάθε ένα από αυτά σχετίζεται και με ένα γερμανικό κόμμα) εκτός Γερμανίας.  Έτσι,  από τον περασμένο Μάιο το ινστιτούτο Κόνραντ Αντενάουερ (που απηχεί την ιδεολογία και την πολιτική του  CDU της Μέρκελ) νοίκιασε γραφεία στην οδό Μουρούζη, στελέχωσε τα παράρτημά του με πολλά και δραστήρια  πρόσωπα και ξεκίνησε μία πολύ έντονη δραστηριότητα.  Ήδη συνεργάζεται στενά με το ΕΛΙΑΜΕΠ και το Ίδρυμα «Κωνσταντίνος Καραμανλής», ενώ δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για τα ελληνικά ΜΜΕ. Πριν από λίγο καιρό διοργάνωσε σεμινάρια/εργαστήρια  για Έλληνες δημοσιογράφους, που φιλοξένησε σε κεντρικό αθηναϊκό ξενοδοχείο. Στα σεμινάρια, όπως ανέφερε το ίδρυμα,  συμμετείχαν  ο γερμανός πρέσβης Wolfgang Dold, το μέλος της Task Force JensBastian, ο συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ Γιώργος Τζογόπουλος και ο δημοσιογράφος της «Καθημερινής» και του «Σκάι» Τάσος Τέλλογλου.

Το σοσιαλδημοκρατικό ίδρυμα Φρίντριχ Έμπερτ, που είχε αδρανοποιηθεί μετά την κυβέρνηση Σημίτη, επανεμφανίστηκε κι αυτό, το οποίο επίσης ξεκίνησε συνεργασία με το ΕΛΙΑΜΕΠ, αλλά και με το ΙΣΤΑΜΕ, καθώς και με κάποια στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Από τους πρώτους  που έσπευσαν να συνεργαστούν  μαζί του  ήταν ο βουλευτής ΠΑΣΟΚ Χίου, Κώστας Τριαντάφυλλος, από τα στελέχη της νέας γενιάς που προωθεί ο Ευ.Βενιζέλος. Ο Κ.Τριαντάφυλλος έχει ήδη πραγματοποιήσει κοινές εκδηλώσεις και ομιλίες με το «Φρίντριχ Έμπερτ» στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Χίο.

Από τις τελευταίες αφίξεις γερμανικών πολιτικών ιδρυμάτων που άνοιξαν γραφεία στην Ελλάδα, ήταν το «Φρίντριχ Νάουμαν» των Φιλελευθέρων και το «Ρόζα Λούξεμπουργκ» του γερμανικού κόμματος της Αριστεράς. Υπάρχει επίσης το «Χάινριχ Μπελ» του κόμματος  των γερμανών  Πρασίνων, που συνεργάζεται στενά  με τον Δήμο της Θεσσαλονίκης.

 Στενή συνεργασία με τους Γερμανούς έχει αποκτήσει εσχάτως και το ΕΛΙΑΜΕΠ (Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής). Πρόσφατα, στις 26 Νοεμβρίου, το ΕΛΙΑΜΕΠ ανακοίνωσε ότι «ο αναπληρωτής καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών και ερευνητής στο ΕΛΙΑΜΕΠ, Δ. Σωτηρόπουλος, μίλησε σε ημερίδα  του Ιδρύματος Friedrich Ebert στο Βερολίνο για τη μεταρρυθμιστική προσπάθεια της Ελλάδας και τον αντίκτυπό της στην κοινωνία». Εχθές, πάλι, ήταν προγραμματισμένη ημερίδα του ΕΛΙΑΜΕΠ  και του DAAD (Γερμανική Υπηρεσία Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών) για να αναλύσουν την κρίση και τις επιπτώσεις των διαμαρτυριών («Διαμαρτυρόμενοι πολίτες – Ευρώπη σε κρίση»), ενώ στις 2 Νοεμβρίου το ΕΛΙΑΜΕΠ μαζί με  το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Ίδρυμα Friedrich Ebert διοργάνωσαν συζήτηση με θέμα: «Σενάρια για την Ευρωζώνη 2020: Κατάρρευση ή οδός διαφυγής από την κρίση;». Επίσης, μεταξύ των επιστημονικών συνεργατών του ΕΛΙΑΜΕΠ βρίσκεται  το όνομα του Jens Bastian, ο οποίος είναι μέλος της περίφημης Task Force, ενώ στο ανθρώπινο δυναμικό του ΕΛΙΑΜΕΠ αναφέρεται και ο συνεργάτης του ιδρύματος Κόνραντ Αντενάουερ, Γιώργος Τζογόπουλος. 

 Από τις πιο πολυσυζητημένες παρουσίες Γερμανών στην Ελλάδα είναι αυτή του εντεταλμένου της Ανγκελα Μέρκελ, Χανς Γ. Φούχτελ. Είναι γνωστό ότι γερμανοί τοποτηρητές έχουν τοποθετηθεί σχεδόν σε κάθε νευραλγικό πόστο, συνήθως όμως με κάποια θεσμική ευρωπαϊκή ιδιότητα.  Με τον Χ. Γ. Φούχτελ ,ωστόσο, δεν τηρήθηκαν παρόμοια προσχήματα. Η ιδιότητα με την οποία περιοδεύει εδώ και μήνες σε όλη την Ελλάδα (χαρίζοντας  ρολόγια κούκους στους δημάρχους που συναντά) είναι αυτή του επικεφαλής της «Ελληνογερμανικής Συνέλευσης». Πρόκειται για μία  γερμανικής εμπνεύσεως ένωση γερμανικών και ελληνικών δήμων, που είχαν συμφωνήσει η Ανγκελα Μέρκελ και ο Γ.Παπανδρέου. Η ελληνογερμανική συνέλευση ιδρύθηκε στις 5 Μαρτίου του 2010 από τους δύο τους,  για να ενισχύσουν τη «στενή φιλία» των δύο χωρών που ξεκινούσε,  καθώς και « τη συνεργασία σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης», όπως ανέφερε  η σχετική ανακοίνωση.

Ο Χ.Γ. Φούχτελ στην πραγματικότητα ενδιαφέρεται να συνεργαστεί με συγκεκριμένους δημάρχους και περιφερειάρχες για να τους «πουλήσει» την τεχνογνωσία γερμανικών δήμων και επιχειρήσεων, σχετικά με τα σκουπίδια, τη διαχείριση αποβλήτων, καθώς και θέματα ενέργειας και δευτερευόντως τουρισμού. «Τα ευρωπαϊκά κονδύλια που αναμένεται να έρθουν μελλοντικά στην Ελλάδα, θα πάνε στην περιφέρεια και στην τοπική αυτοδιοίκηση και αυτός είναι ένας τρόπος για να γυρίσουν να λεφτά αυτά πίσω στη Γερμανία» αναφέρει στέλεχος της Τ.Α που παραβρέθηκε σε μία από τις συναντήσεις που έχουν γίνει. Ο περιφερειάρχης Αττικής, Γ.Σγουρός,  είναι ο «αιρετός άρχοντας» που έχει δεχθεί το πιο έντονο  μαρκάρισμα του Φούχτελ, ενώ στενές σχέσεις διατηρεί και τους Γ.Μπουτάρη και Π.Τατούλη. Από την κυβέρνηση, συνεργάζεται στενά με τον υπουργό Εσωτερικών  Ευρυπίδη Στυλιανίδη, με τον οποίο επισκέφτηκαν και πρόσφατα, τον Οκτώβριο, τη Γερμανία. Εκεί ο Ευρ.Στυλιανίδης μίλησε  για «συνεργασία για τον εκσυγχρονισμό της διοίκησης, τη διαχείριση των σκουπιδιών και την αναβάθμιση και αξιοποίηση των ιαματικών πηγών».

 Ιδιαίτερα καλές σχέσεις με τον γερμανό πρέσβη αλλά και γερμανούς πολιτικούς, διαθέτουν σταθερά τα μέλη της οικογένειας Μητσοτάκη (η Ντόρα Μπακογιάννη έχει προσκληθεί από το Κόνραντ Αντενάουερ και στο Βερολίνο), παλαιότεροι και νεότεροι, καθώς την παράδοση συνεχίζουν και ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλλά και ο Κώστας Μπακογιάννης. Ο Κωστής Χατζηδάκης έχει αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις στους Γερμανούς, ενώ καλή σχέση έχει και ο Ευάγγελος Αντώναρος από τους βουλευτές της Ν.Δ. Οι πολιτικοί που συνομιλούν με την γερμανική πρεσβεία έχουν πληθήνει εσχάτως, το ίδιο και οι δημοσιογράφοι, κάτι που είναι φυσικά εύλογο λόγω και του αυξημένου ενδιαφέροντος της χώρας.

Ο γερμανός πρέσβης  ενδιαφέρεται να συνομιλεί με όλους τους πολιτικούς αρχηγούς και δεν είναι λίγα τα σχόλια βουλευτών  που αναφέρουν ότι ο ρόλος του  «έχει υποκαταστήσει αυτόν που είχε κάποτε στην Ελλάδα ο αμερικανός πρέσβης», καθώς η Ελλάδα εξαρτάται πλέον εν πολλοίς από τις αποφάσεις της Γερμανίας.

Εντύπωση έκανε πρόσφατα και η συνάντηση που ζήτησε και πραγματοποίησε ο γερμανός επικεφαλής της Task Force, Χορστ Ράιχενμπαχ με τον Μανώλη Γλέζο. Έλληνας διπλωμάτης σχολίαζε ότι «ο εκπρόσωπος της χώρας που είχε υπό κατοχή την Ελλάδα συνάντησε τον άνθρωπο που κατέβασε τη γερμανική σημαία , ως ένδειξη συμφιλίωσης για να περάσει το μήνυμα ότι όλα αυτά πλέον είναι περασμένα  ξεχασμένα». Άλλες πληροφορίες όμως,  θέλουν τον Χ. Ράιχενμπαχ να έχει έντονο ενδιαφέρον για το θέμα του κατοχικού χρέους της Γερμανίας προς την Ελλάδα, παρότι  αυτό δεν αναγνωρίζεται από τη Γερμανία. Διπλωματική πηγή αναφέρει κι ένα πιο προχωρημένο (ανεπιβεβαίωτο) σενάριο, ότι δηλαδή,  επειδή αυτό είναι ένα θέμα για το οποίο οι Γερμανοί έχουν πάντα το νου τους, δεν αποκλείεται -σε περίπτωση που το κούρεμα που ζητά το ΔΝΤ καταστεί αναπόφευκτο, μαζί με το κόστος για τους Γερμανούς-  να βάλουν ως όρο την παραίτηση της Ελλάδας από τις απαιτήσεις σχετικά με τον β’ παγκόσμιο πόλεμο.

 Έντονο είναι το ενδιαφέρον της Γερμανίας και για  τις επιχειρηματικές ευκαιρίες που τους προσφέρει η κρίση της χώρας. Ελέγχουν ήδη τον ΟΤΕ εδώ και καιρό, ενώ δεν κρύβουν και το ενδιαφέρον τους και για τον έλεγχο της ΔΕΗ, κάτι που επιχείρησαν χωρίς επιτυχία επί κυβέρνησης Καραμανλή,  μέσω της γερμανικής RWE.

Οι γερμανικές εταιρείες Ferrostaal, Thyssen και ΜΑΝ, έχουν αποτραβηχθεί προς το παρόν, λόγω των σκανδάλων των δωροδοκιών που αποκαλύφτηκαν τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Η Siemens, πάντως,  επαναδραστηριοποιείται και πάλι , όπου μπορεί, συμμετέχοντας σε κοινοπραξίες, όπως έκανε πρόσφατα , συμμετέχοντας σε διαγωνισμό (που κηρύχθηκε όμως άγονος) για την ηλεκτρική διασύνδεση των Kυκλάδων, όπου έβαλε και ρήτρα δραχμής (όπως αποκάλυψε η «Καθημερινή»).

 Τόσο η γερμανική πρεσβεία, όσο και η ίδια η Μέρκελ δεν έπαψαν να πιέζουν και για τα ιδιωτικά γερμανικά συμφέροντα στην Ελλάδα. Όταν η  γερμανίδα καγκελάριος  επισκέφτηκε πρόσφατα την Αθήνα,  παρά το λίγο χρόνο που έμεινε, φρόντισε να παραβρεθεί μαζί με το  πρωθυπουργό Α. Σαμαρά σε εκδήλωση που οργάνωσε η γερμανική πρεσβεία στο Χίλτον με  γερμανούς επιχειρηματίες που είχε φέρει μαζί της.  Στη συνάντηση αυτή ήταν επίσης, μεταξύ άλλων,  ο διευθύνων σύμβουλος της Bosch στην Ελλάδα, Bairon Herzberg, ο διευθύνων σύμβουλος της Siemens Hellas, Πάνος Ξυνής, o διευθύνων σύμβουλος του ΟΤΕ, Μιχάλης Τσαμάζ και ο διευθύνων σύμβουλος της Hochtief Hellas, Joachim Koechling, αλλά  και ο πρόεδρος του ΣΕΒ  Δημήτρης Δασκαλόπουλος, ο πρόεδρος του Ελληνογερμανικού Επιμελητηρίου  Μιχάλης Μαϊλλης, ο Γιώργος Ζανιάςκαι o τραπεζίτης ΝίκοςΝανόπουλος, ο διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ  Αρθούρος Ζερβός και ο πρόεδρος του συνδέσμου φαρμακευτικών επιχειρήσεων Κώστας Φρουζής.  

Το γερμανικό ενδιαφέρον, βέβαια,  είναι μεγάλο για πολλούς ακόμα τομείς, όπως στα θέματα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, αλλά και του τουρισμού (όπου δραστηριοποιείται και ο γερμανικός τουριστικός κολοσσός TUI που συμμετέχει και στον όμιλο  Grecotel).  Η πλέον κερδοφόρα ενασχόληση ωστόσο, στη χώρα μας, εσχάτως, παραμένει αυτή της γερμανικής τράπεζας Deutsche Bank, η οποία έχει αναλάβει από την κυβέρνηση διάφορες δουλειές ως σύμβουλος ιδιωτικοποιήσεων και όχι μόνο, ενώ την Τετάρτη ανακοινώθηκε  ότι προσελήφθη μαζί με  τη Morgan Stanley και  ως συμβούλους για το πρόγραμμα επαναγοράς του ελληνικού χρέους.  Ασαφείς προς το παρόν παραμένουν  οι πληροφορίες σχετικά με τα σχέδια των γερμανικών τραπεζών για τον ελληνικό τραπεζικό τομέα.

 Αυτή την εβδομάδα –ως εισαγωγή στα «νέα ήθη»-  είχαμε και την επίσκεψη του γερμανού υπουργού Υγείας,  Daniel Bahr, στον  έλληνα υπουργό Υγείας, Ανδρέα Λυκουρέντζο. Ο γερμανός υπουργός  δήλωσε ότι η επίσκεψή του «αποτελεί την αναγνώριση για την πρόοδο η οποία έχει πραγματοποιηθεί από την Ελλάδα, αλλά και ένα μήνυμα από την πλευρά της Γερμανίας ότι σκοπεύει και επιθυμεί να βοηθήσει την Ελλάδα στην διαδικασία εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων». Ο DanielBahr ανήκει στο κόμμα των Φιλελευθέρων (FDP)του αντικαγκελάριου Φίλιπ Ρέσλερ, που έχει πυροδοτήσει πολλά σχόλια με τις δηλώσεις του για την Ελλάδα. Ο Φ.Ρέσλερ, πάντως, στην Γερμανία πέρα από την κριτική που του ασκείται από την αντιπολίτευση, ότι έχει υποβαθμίσει τη δημόσια Υγεία στη χώρα του, θεωρείται και περίπου ως εκπρόσωπος του λόμπι των ιδιωτικών επιχειρήσεων στο χώρο της υγείας και του φαρμάκου.  Οι «κακές γλώσσες» μάλιστα,  συνέδεσαν την επίσκεψη αυτή με πιέσεις για εξόφληση των χρεών προς τους γερμανούς προμηθευτές  στην υγεία και στα φάρμακα.

Οι  πιέσεις προς στην κυβέρνηση  για εξόφληση των χρεών  προς τις γερμανικές επιχειρήσεις , είναι έντονες έτσι κι αλλιώς και αφορούν όλο το φάσμα. Αυτή την περίοδο, που αναμένεται να διατεθούν και κονδύλια από τη δόση για αυτό, είναι ακόμα μεγαλύτερες  και στο υψηλότερο επίπεδο.

Το επόμενο διάστημα, πάντως, οι Γερμανοί  αναμένεται να ρίξουν ιδιαίτερο βάρος και στα επικοινωνιακά, καθώς διαπιστώνουν ότι η κοινή γνώμη στην Ελλάδα είναι αρνητική κι εκείνοι επιθυμούν να περάσουν την εικόνα «των γερμανών φίλων που έρχονται για να βοηθήσουν».

(Δημοσιεύθηκε στον «Επενδυτή» 1-12-2012)

 

Advertisements

5 Comments

  1. Έτσι ακριβώς.
    Η Ελλάδα μετατρέπεται σε νεοαποικία (ή ημι-αποικία,για να είμαστε πιο ακριβείς) του χρέους.
    Με εργαλείο το δήθεν ”χρέος”,το οποίο ηλιθιωδώς ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ακόμα και οι περισσότερες αντιμνημονιακές (στα λόγια) δυνάμεις,αφαιρούνται ή φαλκιδεύονται ακόμη και τμήματα του στενού πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας.
    Πιο συγκεκριμένα,αφαιρούνται ή φαλικιδεύονται η δημοσιονομική κυριαρχία,η εξουσία σύνταξης εθνικού προϋπολογισμού,κρίσιμα τμήματα της διοικητικής λειτουργίας,ήδη η εξωτερική πολιτική και οι διεθνείς σχέσεις της χώρας (με την έννοια ότι στην κυριολεξία ΜΑΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ,δυνάμει της ΟΝΕ αλλά πολύ περισσότερο τώρα,δυνάμει των Δανειακών Συμβάσεων,να συνάπτουμε διμερείς συμφωνίες με βάση την αρχή του αμοιβαίου οφέλους με εκτός ”δανειστών” κράτη στον πλανήτη),προσεχώς (και ολοταχώς) η εθνική άμυνα,ενώ ήδη εδώ και μια δεκαετία μάς έχει αφαιρεθεί η νομισματική κυριαρχία με αποτέλεσμα να μας μένει μόνο μια επιλογή,η εσωτερική υποτίμηση,προκειμένου να αντιμετωπίζουμε τις κρίσεις.
    Με δεδομένο ότι το νόμισμα,η διοίκηση,η άμυνα,η εξωτερική πολιτική και οι διεθνείς σχέσεις,
    η δημοσιονομική κυριαρχία,αποτελούν βασικά στοιχεία της ταυτότητας ενός κράτους,βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα εκείνων των εξουσιών που ασκούνται πάνω στο ΕΔΑΦΟΣ ενός
    κράτους,διαπιστώνει κανείς ότι το μόνο στοιχείο της ταυτότητας του κράτους το οποίο ως τώρα έχει μείνει ανέγγιχτο,είναι το ίδιο το έδαφός του.
    Όμως,με την επιβολή απέραντων Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στη χώρα,και μάλιστα και σε Περιφέρειες στις οποίες εδώ και χρόνια δρουν δυνάμεις υποκινούμενες από ξένους παράγοντες,θα έπρεπε να προβληματιζόμαστε ακόμα και γι’αυτό το τελευταίο στοιχείο της κρατικής μας οντότητας…Άλλωστε,όταν σού έχουν στην ουσία αφαιρέσει τις κυριότερες εξουσίες που ασκούνται πάνω σε ένα έδαφος,ποιός πραγματικά σου εγγυάται και γιατί εσύ πρέπει να νομίζεις ότι το ίδιο το έδαφος θα στο αφήσουν ανέγγιχτο;
    Η επέλαση στο ελληνικό κράτος δεν είναι μόνον γερμανική ούτε μόνον των γερμανικών μονοπωλίων σε συνεργασία με τα κυρίαρχα ντόπια τμήματα της άρχουσας τάξης (ντόπια τμήματα,τα οποία δεν έχουν φυσικά καμιά πατριωτική συνείδηση και απλώς προσδοκούν,
    κάποτε και με πρωτοσέλιδους ”ανένδοτους” του τύπου ”η Ελλάδα δεν είναι αποικία” που προκαλούν γέλια και κοιλόπονο,να αποσπάσουν ένα κομμάτι της λείας και να διατηρήσουν τη δεσπόζουσα θέση τους στη χώρα,ως τοποτηρητές της ευρωαπολυταρχίας).
    Η επέλαση στη χώρα είναι της ΕΕ και των ΗΠΑ,απλώς η Γερμανία και τα γερμανικά μονοπώλια αποτελούν σήμερα την εμπροσθοφυλακή αυτής της ”επιχείρησης”,με την έννοια ότι εκείνη και εκείνα ασκούν την ”καθημερινή διαχείριση” στο ελληνικό κράτος.
    Την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ,απαλλαγμένες από την ανάγκη της ”καθημερινής διαχείρισης” στη χώρα μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου,ασκούν την ”υψηλή εποπτεία” μέσω,κυρίως,του ΝΑΤΟ,της Πρεσβείας,και εσχάτως και του ΔΝΤ,ενώ παράλληλα θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο πρόσφατος οργασμός έκδοσης εντύπων στη χώρα μας ίσως δεν είναι άσχετος με την προσπάθεια του αμερικανικού παράγοντα να επηρεάσει τα πολιτικά πράγματα και να αποσπάσει ένα κομμάτι της ενεργειακής λείας στο Αιγαίο απ΄τον αδηφάγο γερμανικό παράγοντα ο οποίος…”ξεπέρασε τα όρια” μιας άτυπης (;) αμερικανογερμανικής συμφωνίας για τον έλεγχο της χώρας (και του Νότου της ευρωαπολυταρχίας συνολικά) και φαίνεται τώρα να τα διεκδικεί όλα για τον εαυτό του.Η πρόσφατη,αποικιακού τύπου,επίσκεψη της Μέρκελ στη χώρα,και η πρωτοφανής δουλικότητα με την οποία την υποδέχτηκε η ελληνική κυβέρνηση,έστειλε πολλά μηνύματα διεθνώς,όχι μόνον συμβολικά,και αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο από τον αμερικανικό παράγοντα…
    Ο μοχλός,το εργαλείο για την κορύφωση αυτής της επέλασης στην Ελλάδα,είναι το δήθεν ”χρέος”.Όσο το ελληνικό κράτος συνεχίζει να αναγνωρίζει αυτό το δήθεν ”χρέος”,τόσο θα διαιωνίζονται οι Δανειακές και τα Μνημόνια,τόσο θα αποκτά ολοένα και προχωρημένες μορφές
    η επέλαση στη χώρα,και τόσο θα αυξάνονται οι κίνδυνοι ακόμα και για αυτήν την εδαφική συνοχή και ακεραιότητα της χώρας.
    Αν υπάρχει έστω και μία αληθινή (και όχι κάλπικη για εκτόνωση του λαού) αντιμνημονιακή δύναμη στην Ελλάδα,αν υπάρχει έστω και μία δύναμη που δεν κλείνει τα μάτια της αλλά αντιλαμβάνεται ότι σε λίγα χρόνια ίσως να μην μιλάμε για το ελληνικό κράτος που σήμερα γνωρίζουμε,οφείλει όχι μόνο να βάζει μπροστά το πρόταγμα της μη αναγνώρισης του ”χρέους”,
    όχι μόνο να μην εξαρτά την στάση της απέναντι στο ”χρέος” από οποιαδήποτε συμμετοχή σε νομισματική ή πολιτική ένωση,όχι μόνο να κινητοποιήσει δυνάμεις για την ανατροπή αυτής της επέλασης,αλλά να το κάνει και άμεσα.
    Ο ΧΡΟΝΟΣ κυλάει αντίστροφα,και κυλάει εναντίον μας.
    Ποτέ άλλοτε μετά τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο,δεν βρέθηκαν τόσο πολύ ΑΡΡΗΚΤΑ ΔΕΜΕΝΑ,όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και σε όλο τον Νότο της ευρωαπολυταρχίας,το πατριωτικό,το λαϊκό και το ταξικό καθήκον.
    Αυτό που δεν κατάφερε ο ιμπεριαλισμός (με την ειδική έκφανσή του,τον ναζισμό) να πετύχει τότε στη χώρα και στο λαό μας,είναι πιθανό να το κατορθώσει τώρα.
    Και ο λόγος είναι ότι,σε αντίθεση με τότε,δεν έχει σήμερα ορθωθεί ένα εθνικοαπελευθερωτικό και συνάμα κοινωνικοαπελευθερωτικό Μέτωπο με εμπροσθοφυλακή τις αριστερές δυνάμεις.
    Αυτή είναι η μεγάλη ανάγκη του καιρού μας,και όχι ένα εκλογικό ρεύμα τύπου ΕΔΑ,το οποίο,
    παρά τις καλές προθέσεις αρκετών συμμετεχόντων σε αυτό,από την ίδια τη φύση του δεν μπορεί,πολύ περισσότερο ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ,να διεκδικήσει να πάρει πίσω ούτε μισό Μνημόνιο,πόσο μάλλον να στήσει μπλόκο στην επέλαση.
    Η μεγάλη ανάγκη του καιρού μας,πέρα από το οποιοδήποτε εκλογικό ρεύμα,είναι ένα νέο ΕΑΜ.
    Χωρίς το νέο ΕΑΜ,η χώρα αυτή δεν έχει μέλλον μπροστά της.Την έχουν προγράψει και προορίζεται να τεμαχιστεί.

    Reply

  2. Η ανάλυσή σας αποπνέει φόβο, ιδεολογικά και εθνικά στερεότητα και δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα. Η συνεργασία με τους Γερμανούς βασίζεται στην επιθυμία του ελληνικού κράτους να πάρει τεχνογνωσία σε οργανωτικά και τεχνικά θέματα από μία χώρα όπως η Γερμανία αλλά και πολλές άλλες του ευρωπαϊκού βορρά που έχουν αποδεδειγμένα καταφέρει καλύτερα να οργανώνουν αποτελεσματικά το δημόσιο τομέα τους. Αυτό σημαίνει ότι εμείς τους καλέσαμε, τους καλύπτουμε μόνο τα έξοδα μετακίνησης, δεν πληρώνονται δηλαδή, καθώς κατά βάση είναι δημόσιοι υπάλληλοι της χώρας αυτή και άλλων της Ευρωζώνης. Το σκηνικό είναι ομάδες εργασίας που καταπιάνονται με τεχνικά και οργανωτικά θέματα και προσπαθούν να βελτιώσουν διαδικασίες στο δημόσιο τομέα. Το πώς αυτό σχετίζεται με τα ‘νεοαποικιακά’ που αναλύετε καμία σχέση με την πραγματικότητα δεν έχει. Έχει σχέση μόνο με κατοχικά σύνδρομα. Επειδή δεν είστε οι μόνη που έχει αυτές τις αντιλήψεις αυτό δημιουργεί δυσκολίες στη συνεργασία με τους ευρωπαίους καθώς αισθάνονται ανεπιθύμητοι και αυτό επηρρεάζει το πόσο μπορούμε να κερδίσουμε από τη μεταφορά τεχνογνωσίας. Εύχομαι ο νέος χρόνος να ανοίξει τους ορίζοντές σας και να δείτε την Ευρώπη σαν ένα πεδίο ευημερίας και συνεργασίας όπως πραγματικά είναι. Μιχάλης Πεγκλής, πολιτικός επιστήμων

    Reply

    1. βέβαια ο κατακτητής συνεργάτης λέγονταν πάντοτε. Αλλά ο συνεργάτης του συνεργάτη λέγεται δωσίλογος, αν το έχεις ξεχάσει!

      Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s