Πάτρικ Θέρος: Οι Έλληνες πήγαιναν στο Κατάρ ζητιανεύοντας

556073_328568840537111_1035773089_n

Σε συνέντευξή του στον “Επενδυτή” ο Πάτρικ Θέρος αναφέρει ότι «Οι Έλληνες πολιτικοί πήγαιναν στο Κατάρ ζητιανεύοντας» ενώ παραδέχεται ότι «Θα χρειαστεί χρόνος και πόνος για τις επενδύσεις»

Στη Βασιλική Σιούτη
siouti@ependytis.gr

O Πάτρικ Θέρος είναι πρόεδρος του Επιχειρηματικού Συμβουλίου ΗΠΑ-ΚΑΤΑΡ κι ένας από τους πιο γνωστούς αμερικανούς διπλωμάτες, που υπηρέτησε ως πρέσβης των ΗΠΑ στο Κατάρ επί κυβέρνησης Κλίντον. Προσωπικός φίλος του Εμίρη του Κατάρ, γνωρίζει σχεδόν τα πάντα γύρω από τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του εμιράτου. Λόγω της ελληνικής καταγωγής του – ελληνοαμερικανός γαρ- έχει αρκετές επαφές και με Έλληνες, κάποιοι από τους οποίους ζητούν τη γνώμη του στα θέματα που αφορούν τις σχέσεις με το Κατάρ.

Στη συνέντευξή του στον «Επενδυτή» αφήνει υπαινιγμούς για έλληνες πολιτικούς που είδαν τη σχέση με το Κατάρ ως ευκαιρία για «αρπαχτή». Θιασώτης της ιδιωτικής οικονομίας και υπέρμαχος της ελεύθερης αγοράς, πιστεύει ότι η κυβέρνηση πρέπει να υποστηρίξει τον ιδιωτικό τομέα για να προσελκύσει επενδύσεις κι εκτιμά ότι θα το κάνει. Όσο για το Ελληνικό, εδώ εκπλήσσει, προτείνοντας στην κυβέρνηση να το επιστρέψει στην τοπική αυτοδιοίκηση: «Κατά την προσωπική μου γνώμη, πιστεύω ότι το Ελληνικό είναι πολύ μεγάλο, πολύπλοκο και δυσκίνητο με πάρα πολλούς άγνωστους παράγοντες» λέει και δείχνει να προβληματίζεται από την αρνητική θέση της αντιπολίτευσης αλλά και της τοπικής αυτοδιοίκησης. «Ο διαγωνισμός, ακόμη και αν είναι επιτυχής, θα πουλήσει πολύτιμη περιουσία κάτω από τις τιμές της αγοράς» αναφέρει, προτείνοντας: «Προσωπικά, πιστεύω ότι η εθνική κυβέρνηση θα πρέπει να επιστρέψει το Ελληνικό στις τοπικές κοινότητες και να τους αφήσει να αναλάβουν την ευθύνη».

Ο Πάτρικ Θέρος δηλώνει ότι «Εάν η κρίση πιέσει για να μεταρρυθμιστεί το δυσλειτουργικό σύστημα, θα φανεί ότι υπάρχουν τεράστιες κερδοφόρες επενδυτικές ευκαιρίες στην Ελλάδα, όχι μόνο πουλώντας τη δημόσια περιουσία. Αλλά θα χρειαστεί χρόνος και πόνος για να πραγματοποιηθούν αυτά».
Στην ερώτηση «Τι εννοείτε ως μεταρρύθμιση, και γιατί λέτε ότι θα χρειαστεί χρόνος και πόνος» απαντά: «Μιλώ για την ανάγκη συνολικής μεταρρύθμισης στο δυσλειτουργικό πολιτικο-οικονομικό σύστημα στην Ελλάδα που αποθαρρύνει ενεργά τις άμεσες ξένες επενδύσεις. Μέχρι να αλλάξει αυτό δραματικά, θα υπάρξουν ελάχιστες ξένες επενδύσεις. ..Η αλλαγή του συστήματος απαιτεί μια δραματική μείωση του αριθμού των εργαζομένων και των πολιτικών που εμπλέκονται στη διαδικασία αδειοδότησης, δίκαιο και ξεκάθαρο φορολογικό καθεστώς και βούληση να επιτρέψουν τον ανταγωνισμό στα κατεστημένα συμφέροντα. Μπορείτε να συμπληρώσετε τα κενά ως προς το ποιους θα πονέσει και πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να αποκατασταθεί η αξιοπιστία…».

Όσο για το αν οι Καταριανοί επιμείνουν τελικά να επενδύσουν στην Ελλάδα, απαντά αφήνοντας με έμμεσο τρόπο αιχμές για τα επενδυτικά σχέδια που προώθησαν προηγούμενες κυβερνήσεις, ότι «ενδιαφέρονται για καθαρές, κερδοφόρες επενδύσεις, τις οποίες θα προτείνουν αξιόπιστοι έλληνες εταίροι που θα έχουν κάνει προηγουμένως όλη την προεργασία και που θα συμπεριφέρονται ως σοβαροί συνεργάτες».
Πιο συγκεκριμένα για το Ελληνικό και αν εξακολουθεί να υπάρχει ενδιαφέρον από το Κατάρ, δηλώνει :«Κατά την προσωπική μου άποψη, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να ξεχάσει το Ελληνικό για την ώρα και να επικεντρωθεί στο να βοηθήσει τον ελληνικό ιδιωτικό τομέα να προσελκύσει επενδύσεις…. Πρέπει να εγκαταλείψουμε αυτή τη φαντασίωση ότι θα βρούμε κάποιον πολύ πλούσιο που θα έρθει στην Ελλάδα για να σπαταλήσει τα λεφτά του».

«Δεν θα επιμείνει τελικά το Κατάρ στη διεκδίκηση του Ελληνικού;» η τελευταία ερώτηση για τον Πάτρικ Θέρος, και απαντά:
«Η «τρόικα» έχει επιβάλει ένα άκαμπτο σύνολο κανόνων για την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας ελληνικής περιουσίας. Τα κρατικά επενδυτικά ταμεία δεν επιθυμούν να συμμετέχουν σε δημόσιους διαγωνισμούς γιατί είναι ακριβοί, δύσχρηστοι, και απαιτούν πολλές γνώσεις για την περιοχή. Προτιμούν την άμεση «Κυβέρνηση-προς-Κυβέρνηση» διαπραγμάτευση , η οποία μπορεί να είναι εξίσου διαφανής. Τα funds επίσης απαιτούν αξιόπιστους τοπικούς εταίρους που να έχουν γνώσεις, διοικητικές ικανότητες, καθώς και ένα καλό επιχειρηματικό σχέδιο. Η ελληνική κυβέρνηση είναι όμηρος της τρόικας και δεν μπορεί να αλλάξει τους κανόνες. Το Κατάρ θα δεχθεί αυτούς τους κανόνες; Δεν ξέρω».
(Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε ολόκληρη στο χθεσινό “Επενδυτή”)

Ούτε ένα ευρώ για την ανεργία από την “ειδική εισφορά υπέρ ανέργων”

newego_LARGE_t_1101_40501536

Η ανεργία αυξάνεται δραματικά, αλλά τα κρατικά έσοδα από την ειδική εισφορά των φορολογούμενων «υπέρ ανέργων» δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους.

Της Βασιλικής Σιούτη

Ούτε ένα ευρώ δεν έχει πάει στον ΟΑΕΔ από την «Ειδική εισφορά αλληλεγγύης για την καταπολέμηση της ανεργίας» που πληρώνουν εδώ και δύο χρόνια οι φορολογούμενοι.
Σε σχετικές εκθέσεις του ΟΑΕΔ που έχουν στα χέρια τους κυβερνητικοί αξιωματούχοι υπάρχει σαφής αναφορά ότι τα χρήματα της ειδικής εισφοράς του 2% από τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, που ξεκίνησαν να κρατούνται από το 2011 «υπέρ ανέργων», δεν έφτασαν ποτέ εκεί. Σε συγκεκριμένη έκθεση αναφέρεται ότι από τον ειδικό αυτό φόρο, που αποδίδει γύρω στα 300 εκατομμύρια ευρώ, δεν έχει αποδοθεί ποτέ στον ΟΑΕΔ οποιοδήποτε ποσό της εισφοράς αυτής. Την ίδια στιγμή υπάρχουν εισηγήσεις της διοίκησης του ΟΑΕΔ για πρόταση αντιμετώπισης της εξαθλίωσης των ανέργων, που θα μπορούσε να καλυφθεί από τα μισά και μόνο έσοδα της εισφοράς «υπέρ ανέργων», εάν αυτή δινόταν τελικά για το σκοπό που θεσμοθετήθηκε (το 2% υπέρ ανέργων παρακρατείται κατά την πληρωμή της τακτικής μισθοδοσίας και των άλλων πρόσθετων αμοιβών και αποζημιώσεων του μισθοδοτούμενου προσωπικού του δημοσίου, ΔΕΚΟ και ΟΤΑ).

Που πάνε λοιπόν τα χρήματα από την «Ειδική εισφορά αλληλεγγύης για την καταπολέμηση της ανεργίας»; Επισήμως δεν έχει δώσει κανείς λογαριασμό και δεν υπάρχει καμία ενημέρωση. Εύλογα θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι πηγαίνουν κι αυτά, όπως κι άλλα, για να κλείσουν διάφορες τρύπες του προϋπολογισμού. Και δεν θα έπεφτε έξω. Απαντώντας, ανεπισήμως, στον «Ε» αξιωματούχος της κυβέρνησης, αναφέρει ότι τα χρήματα πηγαίνουν πράγματι σε «μαύρες τρύπες» του κράτους και των ασφαλιστικών ταμείων. «Ίσως είναι λάθος ο τρόπος που γίνεται, αλλά -με έναν τρόπο- πάλι στους άνεργους καταλήγουν, αφού ο ΟΑΕΔ χρηματοδοτείται από το κράτος και τα ασφαλιστικά ταμεία» ισχυρίζεται, αλλά αυτό συνέβαινε πάντα και δεν θα υπήρχε λόγος θέσπισης αυτής της ειδικής εισφοράς, εάν η μέχρι πρότινος χρηματοδότηση ήταν επαρκής.

Όμως δεν επαρκεί, για αυτό δημιουργήθηκαν οι συνθήκες έκτακτης ανάγκης ώστε να βρεθούν επιπλέον κονδύλια, και αποφασίστηκε (από την προηγούμενη κυβέρνηση) ο τρόπος αυτός. Τα χρήματα, ωστόσο, δεν έφτασαν ποτέ και οι άνεργοι εξακολουθούν να αυξάνονται κατά χιλιάδες κάθε μήνα. Την ίδια στιγμή επιδόματα ανεργίας λαμβάνουν (για δώδεκα μήνες) περίπου ένας στους πέντε μόνο και αυτά έχουν μειωθεί κατά 22%, όπως έχει μειωθεί και το κονδύλι χρηματοδότησης του ΟΑΕΔ παρά τη δραματική αύξηση της ανεργίας.
(δημοσιεύθηκε στον “Επενδυτή”)

Συνέντευξη με την Παυλίνα Νάσιουτζικ

φωτογραφία

Δύο μήνες μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη του ’08, είχα κάνει μία συνέντευξη με την Παυλίνα Νάσιουτζικ για το περιοδικό «Έψιλον» της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας». Η αφορμή ήταν το βιβλίο «Τόση λίγη αλήθεια», που είχε γράψει για την υπόθεση του πατέρα της. Χωρίς αμφιβολία είναι μία ιδιαίτερη γυναίκα που η ζωή της μοιάζει να είναι πιο μυθιστορηματική από μυθιστόρημα. Μιλήσαμε για πολλά σε εκείνη τη συνέντευξη. Και για το Δεκέμβρη που, όπως είπε, τη συγκλόνισε και άλλαξε τον τρόπο που έβλεπε τον κόσμο. «Η ζωή κάθε παιδιού είναι ιερή» ήταν η τελευταία φράση της. Και η αγωνία κάθε μητέρας γι’ αυτή, θα προσθέταμε.

της Βασιλικής Σιούτη

φωτ. Δ. Κριεζιάς
(δημοσιεύθηκε στο ΕΨΙΛΟΝ στις 08.02.2009)

Κόρη αστών διανοούμενων, μεγαλωμένη στο Παλαιό Ψυχικό με νταντάδες. Το πρώτο της μυθιστόρημα «Μαμάδες Βορείων Προαστίων», που σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, παρουσιάστηκε από πολλούς σαν αποκαλυπτικό βιβλίο κλειδαρότρυπας, αλλά εκείνη ισχυρίζεται ότι απλώς περιέγραψε, τότε , το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο κινήθηκαν οι ήρωές της.
Το τελευταίο βιβλίο της «Τόση λίγη αλήθεια» κινείται γύρω από την πολύκροτη υπόθεση Νάσιουτζικ. Την κατηγορία που ασκήθηκε στον πατέρα της για δολοφονία, τις δίκες που ακολούθησαν για μια δεκαετία, τον εγκλεισμό του στη φυλακή και τα πάθη της ηρωίδας – κόρης του.
Η Παυλίνα Νάσιουτζικ είναι από αυτά τα πλάσματα για τα οποία ο καθένας μπορεί να έχει τελείως διαφορετική γνώμη. Το ίδιο συμβαίνει και με τα βιβλία της. Υπάρχουν πολλοί τρόποι ανάγνωσής τους. Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει, ωστόσο, ότι πρόκειται για ένα ασυνήθιστο είδος γυναίκας, γεμάτη ενδιαφέρουσες αντιφάσεις.

-Σας πήρε πολύ καιρό να αποφασίσετε να γράψετε ένα βιβλίο για την ιστορία του πατέρα σας, ή ήταν σα να είσαστε έτοιμη από καιρό;
«Αυτό το βιβλίο είναι κομμένο από τη σάρκα μου. Για να το γράψω στάθηκα στην άκρη του γκρεμού. Ο κόσμος σου καταρρέει, όταν καταρρέει ο αρχιτέκτονάς του. Για μένα το συγκεκριμένο πρόσωπο ήταν ο πατέρας μου. Αυτό μπορεί να είναι θρήνος, αλλά ταυτόχρονα είναι και η στιγμή του δημιουργικού παιχνιδιού, πάνω από τα ερείπια. Στη διάρκεια των δέκα χρόνων που κράτησε αυτή η ιστορία, έζησα πάρα πολλές εσωτερικές συγκρούσεις. Οδηγήθηκα στις πιο ακραίες ψυχολογικές καταστάσεις που μπορεί να οδηγηθεί άνθρωπος, και αυτά που άλλοι συγγραφείς μπορούν να τα γράψουν μόνο με τη δημιουργική τους φαντασία, για μένα , δυστυχώς, υπήρξαν αληθινά βιώματα που τα εξάντλησα ως το βάθος».

-Παλαιότερα, είχατε πει ότι δεν ήσασταν έτοιμη να γράψετε για την ιστορία του πατέρα σας.
«Κάποια στιγμή ένιωσα έτοιμη. Ήθελα να ξαναέρθω σε επαφή με αυτό το κατασπαραγμένο κομμάτι του εαυτού μου».

-Διαβάζοντας κανείς αυτό το βιβλίο, πάντως, δεν αντιλαμβάνεται εάν πιστεύετε ότι ο Νάσιουτζικ ήταν αθώος ή ένοχος.
«Μα, το βιβλίο αυτό είναι μυθιστόρημα . Τα αυτοβιογραφικά στοιχεία είναι κλειδιά. Μπορεί να είναι σαν αυτά τα κλειδιά που κρατούσαν οι οικονόμοι στα μυθιστορήματα του 19ου αιώνα και κάνανε πολύ θόρυβο, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ανοίγουν κάθε πόρτα. Η Ελβίρα, (ονόμασα έτσι την ηρωίδα του βιβλίου, επειδή ήθελα να έχω μια απόσταση μαζί της, για να κινηθεί πιο ελεύθερα) θεληματικά μένει σε εκκρεμότητα για να ακολουθήσει το δρόμο της συνείδησης του κάθε αναγνώστη. Θεληματικά δηλαδή, αφήνω μια ζώνη σιωπής που αφορά την αθωότητα ή την ενοχή , όχι μόνο του πατέρα μου , αλλά και όλων των εμπλεκομένων πλευρών σε αυτή την υπόθεση».

-Κάνει εντύπωση, πάντως, ότι δεν υπερασπίζεσθε με πάθος την αθωότητα του πατέρα σας. Αφήνετε κάποια κενά…
«Γιατί το βιβλίο αυτό είναι ένα μυθιστόρημα. Ο άξονάς του δεν είναι ο δικαστικός. Ένας άλλος άξονας, που τον επισήμανε ο Κωστής ο Παπαγιώργης, και για μένα είχε πολύ ενδιαφέρον, είναι ένας ύμνος στην φιλία. Ήταν μία παρέα διανοούμενων από τη Θεσσαλονίκη, από τη δεκαετία του ’40, η Ζωή Καρέλη, ο Πεντζίκης, ο Μανώλης Αναγνωστάκης ,ο Ηλίας Πετρόπουλος, η Λούλα Αναγνωστάκη, που έμειναν φίλοι μέχρι τέλους και αυτή τη φιλία τη διατήρησαν και σε πολύ δύσκολους καιρούς. Σε εποχές, όπως είναι η δική μας, που οι άνθρωποι τόσο εύκολα και τόσο φθηνά πουλούν τις ψυχές τους. Αυτό το πράγμα, θυμάμαι ότι από παιδί, με είχε συγκλονίσει. Αυτή η αίσθηση ότι είμαστε όλοι για έναν, κι ένας για όλους».

-Αφήνετε όμως και αιχμές στο βιβλίο σας ότι δεν στάθηκαν όλοι οι δικοί του άνθρωποι δίπλα στον πατέρα σας…
«Δεν το αναφέρω αυτό για φίλους. Το αναφέρω κυρίως για πολιτικούς. Προσωπικά πιστεύω ότι όποιος ασχολείται με την πολιτική ανήκει στο ευτελέστερο ανθρώπινο είδος, τουλάχιστον στην Ελλάδα».

-Δεχθήκατε και βέλη.
«Εγώ δεν θα αντιδικήσω με κανέναν. Δεν έγραψα αυτό το βιβλίο για να αποδείξω ούτε την αθωότητα, ούτε την ενοχή κανενός. Εγώ έγραψα αυτό το βιβλίο όπως η Σύλβια Πλαθ έγραψε τον νευρικό της κλονισμό μέσα στο «Γυάλινο κώδωνα»». Όπως η Βιρτζίνια Γουλφ έγραψε τον Ορλάντο, όπως η Μαργκερίτ Ντιράς έγραψε την Εμιλιέλ , έχοντας υπόψη της την Έμιλι Ντίκινσον, έτσι κι εγώ έγραψα αυτή την ιστορία. Δεν ήταν η πρόθεσή μου η αναμόχλευση της ιστορίας του πατέρα μου, ή να έχει κεντρική θέση η δίκη».

-Μα δεν είναι μόνο λογοτεχνία το βιβλίο που γράψατε. Αναφέρεστε σε πραγματικά περιστατικά και πρόσωπα.
«Θα μπορούσαν να είναι και φανταστικά».

-Εσείς πιστεύετε ότι ο πατέρας στοχοποιήθηκε από κάποιους;
«Δε νομίζω ότι έχει κάποια σημασία τι πιστεύω εγώ για αυτό».

-Οι ήρωές σας είναι πολύ αντιφατικές προσωπικότητες. Ο Νάσιουτζικ, η κόρη του η Ελβίρα…Παρουσιάζετε τον πατέρα σας ως αριστερό, αλλά δεν είναι ένας συνηθισμένος αριστερός. Μένει στο Παλαιό Ψυχικό, έχει πέντε έξι υπηρέτες…
«Η ίδια ακριβώς αριστερά, το επισήμανε κι αυτό ο Παπαγιώργης, ήταν η αριστερά της δεκαετίας του ’40, η οποία σημάδεψε την πνευματική ζωή του τόπου. Η οικογένεια Αναγνωστάκη ήταν μια μεγαλοαστική οικογένεια, σούπερ μεγαλοαστική για τη Θεσσαλονίκη. Η οικογένεια Πεντζίκη επίσης…Αν πάμε και πιο παλιά, πάντα οι στοχαστές της αριστεράς είχαν αστική καταγωγή. Ο Κροπότκιν ήταν πρίγκιπας. Ο Ένγκελς ήταν εργοστασιάρχης. Ο Μαρξ δεν εργάστηκε ποτέ στη ζωή του και ζούσε από τον Ένγκελς. Ήταν πολύ περήφανος που η γυναίκα του ήταν «φον», ο οποίος είναι ένας ασήμαντος τίτλος. Δεν είναι αντίφαση. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο πατέρας μου τα κληρονόμησε αυτά τα χρήματα. Δεν θεωρείτε πιο αντιφατικό να δηλώνει κάποιος αριστερός, κι όμως ξεκινώντας από το μηδέν να έχει αποκτήσει μια τεράστια περιουσία; ».

-Γιατί δεν γίνεται να έχει βγάλει κάποιος χρήματα με τίμιο τρόπο;
«Όπως λέει ο Μαρξ, αν μπορούσε κανείς να γίνει πλούσιος με την εργασία του, όλοι οι εργαζόμενοι θα ήταν πλούσιοι».

-Δηλαδή, τα πολλά λεφτά βγαίνουν πάντα βρώμικα;
«Οπωσδήποτε. Γι αυτό και – για να επαναλάβουμε τον Μαρξ- τα πρώτα πτώματα που ξεβράζει ο καπιταλισμός είναι τα πτώματα των πλουσίων».

-Γίνατε πολύ γνωστή με το βιβλίο σας «Μαμάδες βορείων προαστίων» που έγινε μπεστ σέλερ. Γιατί επιλέξατε να γράψετε για αυτό το θέμα;
«Στην Ελλάδα υπάρχει μία τάση, όπως έλεγε ο Γιώργος Χειμωνάς, όλοι οι ήρωες να τοποθετούνται πέρα από το κοινωνικό τους στίγμα, αντίθετα με ότι συμβαίνει στην Ευρωπαϊκή και αμερικανική λογοτεχνία. Ζούμε σε μια ταξική κοινωνία και αυτό σε επηρεάζει: το που μεγάλωσες, με ποιον τρόπο, με ποια παιδεία…Έτσι δεν είναι; Στην Ελλάδα υπάρχει μια τάση στα μυθιστορήματα αυτό να αγνοείται. Όλοι ξαφνικά ήρθαν από το πουθενά. Αυτό βολεύει την κυρίαρχη ιδεολογία γιατί είναι πάρα πολύ βολικό να μην αναρωτιέται κανείς από πού είναι η προέλευση των χρημάτων σου. Αν είναι από τη λαμογιά, αν είναι από την πολιτική….».

-Αυτό για το οποίο συζητήθηκε το βιβλίο σας αυτό όμως, δεν ήταν ότι μιλάτε απλώς για την ταξική καταγωγή των ηρώων σας και τον κόσμο που τους περιβάλλει, αλλά ότι το περιεχόμενό του ήταν κάπως…πικάντικο.
«Ήταν καυστικό. Αυτός είναι ο τρόπος γραφής μου».

-Δεν μιλώ για τον τρόπο γραφής, αλλά για τις πληροφορίες που δίνετε.
«Οι πληροφορίες δεν ήταν προσωπικές. Πάρα πολλές γυναίκες ταυτίστηκαν με μια συγκεκριμένη ηρωίδα, χωρίς όμως να είναι αυτές. Αυτό νομίζω ότι αποτελεί λογοτεχνική επιτυχία. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που κυκλοφορούν, χωρίς να ξέρουμε το παρελθόν τους. Ξαφνικά γίνεται ένα συμβάν και πληροφορούμαστε ένα παρελθόν του. Πρόσφατα με την απαγωγή του Παναγόπουλου, έγραψαν κάποιες εφημερίδες ότι η κυρία Παναγοπούλου ήτανε ράφτρα. Που δεν είναι κακό. Είναι καθ’ όλα αξιόλογο επάγγελμα. Αν είχε διαβάσει κι αυτή τις «μαμάδες» θα μπορούσε κι αυτή να είχε παρεξηγηθεί. Εγώ όμως δεν έγραψα για αληθινά πρόσωπα».

-Δηλαδή αυτός ο μάταιος κόσμος και τα όσα περιγράφετε σε αυτό το βιβλίο, δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα;
«Προφανώς και υπάρχουν , για να εξοργιστεί και τόσος κόσμος. Δεν πήρα συγκεκριμένους ανθρώπους όμως για να τους κοπιάρω. Συμβάντα και περιστατικά , ναι, είχα ακούσει».

-Περιγράφετε δηλαδή τη ζωή της ελληνικής αστικής τάξης;
«Όχι, δεν είναι αστική τάξη».

-Έχουμε αστική τάξη στην Ελλάδα;
«Όχι, δεν έχουμε. Ο αστός πρέπει να έχει περιουσία, αλλά κυρίως πρέπει να έχει μόρφωση. Εάν δεν είναι αστός της μόρφωσης, δεν είναι αστός. Ελάχιστοι άνθρωποι στην Ελλάδα διαθέτουν και λεφτά και μόρφωση».

-Και τι είναι αυτό που έχουμε; Λούμπεν με λεφτά;
«Ναι, αυτό είναι».

-Τι μέλλον, και τι παρόν μπορεί να έχει μια χώρα χωρίς αστική τάξη, όπως την περιγράφετε;
«Μπορούμε να αποκτήσουμε το μέλλον που μας έδειξαν τα παιδιά. Τα παιδιά είναι πιο οξυδερκείς κριτές , αντιλαμβάνονται τα πάντα. Τα γεγονότα που ξεκίνησαν το Δεκέμβρη δε νομίζω ότι θα σταματήσουν. Τα παιδιά, απ’ όποια κοινωνική τάξη κι αν προέρχονται, έχουν φτύσει κατάμουτρα αυτόν τον κόσμο».

-Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, του οποίου η δολοφονία αποτέλεσε την αφορμή αυτής της εξέγερσης, ήταν κι αυτός παιδί βορείων προαστίων.
«Κι εγώ είμαι μαμά βορείων προαστίων και δεν είμαι σαν αυτές που περιγράφω στο βιβλίο μου. Δεν σημαίνει ότι όποια ζει στα βόρεια προάστια είναι οπωσδήποτε αυτό το μοντέλο. Ο τίτλος δεν ήταν «Οι μαμάδες των βορείων προαστίων» ήταν «Μαμάδες βορείων προαστίων», που σημαίνει κάποιες μαμάδες. Υπάρχουν πολλές που είναι αξιόλογες, μορφωμένες, εργαζόμενες και δεν έχουν καμία σχέση με αυτό το μοντέλο».

-Κάποιοι έδειξαν έκπληξη –αληθινή, ψεύτικη, δεν ξέρω- που ένα παιδί από το Ψυχικό σύχναζε στα Εξάρχεια. Και ακούστηκε και το ακραίο «τι δουλειά είχε;».
– Τι σημαίνει αυτό; Ότι όποιος βγαίνει από τα ησυχαστήρια πρέπει να εκτελείται; Όποιος έχει μια περιέργεια για τη ζωή της πόλης, γιατί σε όλη την Ευρώπη η πόλη, το ζωντανό κομμάτι, είναι το κέντρο, πρέπει να πυροβολείται; Αν τα Εξάρχεια είναι τόπος εκτελέσεων, να μας το πουν να το ξέρουμε.
Αυτός είναι ο υφέρπων κοινωνικός φασισμός που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Ο διευθυντής του σχολείου που φοιτούσε ο Αλέξανδρος , ο κος Σιμιγδαλάς, είχε μιλήσει στην τηλεόραση και είχε πει ότι στο Mall γίνεται διακίνηση ναρκωτικών και συμπλοκή συμμοριών, στην Κηφισιά γίνεται εμπόριο ναρκωτικών…»

-Υπήρξε από κάποιους μια ειρωνεία, πάντως, για «την ανησυχία των 15χρονων των βορείων προαστίων».
«Ήταν τόσο μεγάλο το πλήθος και το εύρος των εξεγέρσεων που δεν είναι δυνατόν να συμμετείχαν μόνο παιδιά βορείων προαστίων. Αυτό είναι η υπερασπιστική γραμμή του Κούγια. Ένας αισχρός λαϊκισμός, που δυστυχώς, σε πολύ κόσμο πιάνει. Ότι κατέβηκαν τα πλουσιόπαιδα και κατέστρεψαν το βιος των φτωχών. Εκτός των άλλων, σας πληροφορώ ότι πλουσιόπαιδα υπάρχουν και στο Αιγάλεω και στον Κορυδαλό και παντού. Και υπάρχουν και φτωχοί στο Ψυχικό».

-Είναι διαφορετικά τα παιδιά των κολεγίων από τα παιδιά των δημοσίων;
«Ένα παιδί δεν έχει από μόνο του την επιθυμία να μάθει αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, πιάνο, μπαλέτο, τένις και να σέρνεται σε όλα αυτά. Ως επί το πλείστον, το σέρνουν οι γονείς. Είναι τα παιδιά ανδρείκελα που οι περισσότεροι γονείς θέλουν να κατασκευάσουν, για να εκπληρώσουν το δικό τους κοινωνικό όνειρο. Δεν θυμάμαι στα δεκαπέντε μου να είχα καμιά πρεμούρα για όλα αυτά. Θυμάμαι ότι όταν περίμενα τους δασκάλους των ιδιαίτερων, παρακαλούσα να σπάσει κανείς το χέρι του και να μην εμφανιστεί».

-Τι ώθησε να συμμετάσχουν στην εξέγερση και κάποια από τα παιδιά που τα έχουν -σε προσωπικό επίπεδο- όλα εξασφαλισμένα;
«Αν λειτουργούσαν όλοι πάντα εγωιστικά δεν θα είχε γίνει στο κόσμο ποτέ κάτι. Ευτυχώς που κάποιοι άνθρωποι δεν σκέφτονταν μόνο τον εαυτό τους. Αυτή η παρέα της Θεσσαλονίκης που περιγράφω στο βιβλίο, που ήταν όλοι στο ΕΑΜ, ήταν όλοι μεγαλοαστοί και κανένας δεν είχε προβλήματα προσωπικά. Ο πατέρας μου που έγινε αριστερός, είχε δώσει εντολή σε κάποια φάση, κι είχαν κάψει το εργοστάσιο του πατέρα του. Κι αυτός που έριξε τη χειροβομβίδα, είπε «χαιρετισμούς στον Σάκη». Γιατί έγινε αριστερός; Τον ρωτάω ακόμα και τώρα. Του λέω, αφού εσύ δεν είχες κανένα πρόβλημα. Μου λέει «έγινα αριστερός, γιατί δεν μπορούσα να βλέπω τους άλλους να ζουν μες στην δυστυχία».

-Αυτό έγινε και τώρα;
«Όσο αφορά τη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είναι απλώς ότι βλέπουνε μία οικονομική δυστυχία των άλλων παιδιών. Τα συγκεκριμένα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς καμία αξία. Η πολιτική έχει απαξιωθεί πλήρως στα μάτια τους, τα σκάνδαλα είναι τρομερά και σκάνε το ένα μετά το άλλο. Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών που έχει η Ελλάδα είναι μοναδικός και δεν υπάρχει σε καμία άλλη χώρα. Το Βατοπέδι ήδη διαγράφηκε. Τι αίσθημα λοιπόν μπορεί να έχουν τα παιδιά προς αυτή την κοινωνία;»

– Νέοι άνθρωποι σαν τον Αλέξη Τσίπρα, για παράδειγμα, δεν αποτελούν κάποια ελπίδα;.
«Για να αποτελέσει κάποιος ελπίδα πρέπει να έχει το θάρρος και τη γενναιότητα να πάει κόντρα και στους πολλούς. Όταν έχεις την αγωνία στο μάτι μη χάσεις τους νοικοκυραίους, δε γίνεται. Για μένα οι πραγματικοί κουκουλοφόροι βρίσκονται μέσα στη βουλή . Στο Άξιον Εστί υπάρχει ο άνθρωπος με το σβησμένο πρόσωπο. Τον θυμάστε…ο καταδότης. Αυτός λοιπόν που φοράει την κουκούλα και δείχνει τους άλλους είναι η εξουσία».
-Εσείς είστε αριστερή;
«Εγώ νιώθω στην ψυχή και στην σκέψη μου επαναστάτρια. Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει αριστερά σήμερα. Πάντως νιώθω επαναστάτρια».

-Η εξέγερση των νέων του περασμένου Δεκέμβρη, σας επηρέασε;
«Με συγκλόνισε. Άλλαξε όλο τον τρόπο που έβλεπα τον κόσμο».

-Τι είδατε διαφορετικά από πριν;
«Το πόσο ωμή είναι η εξουσία. Η δολοφονία του Αλέξανδρου ήταν το τέλος του μύθου της μεταπολιτευτικής ελληνικής δημοκρατίας. Στην Ελλάδα δεν έχουμε δημοκρατία».

-Έχετε αποφασίσει για το επόμενο βιβλίο που θα γράψετε;
«Το γράφω ήδη. Μου είναι αδύνατο να μη γράφω. Δε θα σας πω όμως τι είναι. Όταν γράφω δεν το συζητάω με κανέναν. Ούτε με τον άνδρα μου, ούτε με τον μπαμπά μου, με κανέναν».

-Θα είναι κάτι πολύ διαφορετικό;
«Θα είναι διαφορετικό».

-Θα έχει τη διαφορά που έφεραν στη ζωή σας η δολοφονία του Αλέξανδρου και τα γεγονότα του Δεκέμβρη;
«Ίσως».

-Η Λιάνα Κανέλη είπε ότι ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δεν είναι ήρωας, όπως τον παρουσίασαν, αλλά θύμα.
«Ο Χεμινγουέι λέει ότι ήρωας είναι αυτός που δείχνει ανδρεία υπό πίεση. Το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος, άοπλος και εντελώς αθώος, στάθηκε απέναντι στους οπλισμένους σαν αστακούς ειδικούς φρουρούς, για εμένα τον κάνει ήρωα».

-Γνωρίζατε προσωπικά τον Αλέξανδρο; Ήταν φίλος του παιδιού σας; Τι ξέρετε για εκείνη τη νύχτα;
«Δεν θέλω να απαντήσω σε τίποτα που έχει σχέση με την προσωπική ζωή του Αλέξανδρου ή του παιδιού μου. Η ζωή κάθε παιδιού είναι ιερή».

Με τη συνταγή της Θάτσερ

mrs_thatcher_1984_getty_350x250
«Κάντο όπως η Θάτσερ» προτείνουν στον πρωθυπουργό όλο και περισσότεροι συνεργάτες του, που του ζητάνε να δείξει πυγμή και «να συγκρουστεί με τους συνδικαλιστές που εμποδίζουν την πρόοδο της χώρας».

Της Βασιλικής Σιούτη
siouti@ependytis.gr

Η μάχη με τους απεργούς του μετρό ήταν η πρώτη από μια σειρά μαχών που σκοπεύει να δώσει η κυβέρνηση με τις «συντεχνίες» και τις «οργανωμένες» μειοψηφίες», όπως αποκαλεί τους συνδικαλιστές, για τους οποίους πιστεύει ότι τροφοδοτούν την αριστερά και εμποδίζουν την ηγεμονία της δεξιάς. Άλλος ένας σημαντικός λόγος για τη σχεδιαζόμενη επίθεση είναι η αποδυνάμωσή τους ενόψει των αποκρατικοποιήσεων, για τις οποίες δε θέλει αντιδράσεις. Αμετακίνητη από το δόγμα της «μηδενικής ανοχής», θα αναθέσει και πάλι το ρόλο του «στρατηγού» στον υπουργό Δημόσιας Τάξης, Ν.Δένδια.

Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν οι εισηγήσεις προς τον Αντώνη Σαμαρά που του προτείνουν: «Κάντο όπως η Θάτσερ». Από τους υπέρμαχους αυτής της σκληρής γραμμής οι Κ.Χατζηδάκης και Μ.Βορίδης που έχουν συμμετάσχει με τον πρωθυπουργό και σε σχετικές συσκέψεις. Τα επικοινωνιακά επιτελεία εργάζονται ήδη για το σκοπό αυτό. Υπάρχουν δημοσκοπήσεις στις οποίες έχουν τεθεί σχετικά ερωτήματα και η κυβέρνηση μελετά κι επεξεργάζεται προσεκτικά τις απαντήσεις. Τα στοιχεία, όπως αναφέρουν στο Μαξίμου, δείχνουν ότι σε γενικές γραμμές «οι «νοικοκυραίοι» ταυτίζονται με την κυβέρνηση, που θεωρεί τους δημόσιους υπαλλήλους ρετιρέ, και στην πλειοψηφία τους συμφωνούν ότι οι απεργίες τους στρέφονται εναντίον των υπολοίπων εργαζόμενων». Επίσης, υπάρχουν πάντα και οι ανεξάντλητες ατζέντες για «ατασθαλίες» σωματείων, ενώ δεν θα διστάσουν να προβούν στη στοχοποίηση όσων πρωταγωνιστήσουν σε κινητοποιήσεις «που θα παρεμποδίσουν το έργο της κυβέρνησης» όπως λένε.262033_1

Αυτοί που συστήνουν την τακτική της Θάτσερ θεωρούν ότι οι «επαγγελματίες επαναστάτες» πρέπει να εκτεθούν στην κοινή γνώμη και να ηττηθούν όπως ο Άρθουρ Σκάργκιλ, ο ηγέτης των βρετανών ανθρακωρύχων (στη μεγάλη απεργία του 1984 που κράτησε για μήνες) που πολεμήθηκε από τη σιδηρά πρωθυπουργό με κάθε θεμιτό κι αθέμιτο μέσο.
miners_1544795i
Προτείνουν στον πρωθυπουργό να δείξει πυγμή και να μη διστάσει να συγκρουστεί με οποιαδήποτε ομάδα εργαζομένων επιμένει να διεκδικεί «κεκτημένα». Αν υποχωρήσει σε λογικές συναίνεσης, του λένε, θα τους βρει μπροστά του στις ιδιωτικοποιήσεις. Η κοινωνική απομόνωση των απεργών, ο αγώνας των οποίων ο θα πρέπει να παρουσιάζεται ότι στρέφεται εναντίον των υπόλοιπων εργαζομένων, θεωρείται απαραίτητη επικοινωνιακή προϋπόθεση .

Η κυβέρνηση, ενθαρρυμένη από την πρώτη νίκη εναντίον των απεργών στο Μετρό, που πέτυχε ευκολότερα απ’ ότι περίμενε, αισθάνεται σίγουρη ότι αυτός είναι ο δρόμος που θ’ ακολουθήσει στο εξής, καταπνίγοντας εν τη γενέσει της κάθε «εξέγερση».Κυβερνητικός αξιωματούχος σχολίαζε ότι «Η πάταξη του συνδικαλισμού έχει ευρύτερη στρατηγική στόχευση: την ηγεμονία της δεξιάς».

Στελέχη της Ν.Δ μιλούν για τις «συντεχνίες του δημοσίου» απ’ όπου αντλούσε για χρόνια τη δύναμή του το ΠΑΣΟΚ «και τώρα τροφοδοτούν το ΣΥΡΙΖΑ». Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, οι κυβερνητικοί εταίροι της Ν.Δ, αρχικά πιάστηκαν στον ύπνο. Οι αντιδράσεις στο εσωτερικό των κομμάτων τους, όμως, τους έκαναν να ξυπνήσουν, έστω, την τελευταία στιγμή.

Στο επιτελείο του Ευ.Βενιζέλου, πάντως, λένε ότι γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα σχέδια της Ν.Δ εναντίον (και) του πράσινου συνδικαλισμού που θεωρούν ότι τους στέκεται εμπόδιο. «Δεν κοιμόμαστε. Έχουμε αντιληφθεί τι σχεδιάζουν, αλλά δεν θα τα καταφέρουν. Εμείς έχουμε διαφοροποιήσει τη θέση μας από τη Ν.Δ σε αυτή την σκληρή τακτική του μαστιγίου και μάλιστα χωρίς καρότο. Δεν συμφωνούμε με την τυφλή σύγκρουση και οι συνδικαλιστές μας δεν είναι ούτε ακραίοι ούτε λαϊκιστές. Επιδιώκουν το εφικτό» ισχυρίζονται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παρά τα υψηλά ποσοστά που έχει, μετά τις τελευταίες εκλογές, δεν ασκεί σημαντική επιρροή στις –κατά την κυβέρνηση- συντεχνίες, αλλά τα κυβερνητικά στελέχη θεωρούν βέβαιο ότι αν δεν δράσουν εγκαίρως, αυτές σε λίγο καιρό ενδέχεται να στραφούν προς τον ΣΥΡΙΖΑ και να τον τροφοδοτήσουν, ενισχύοντας την αριστερά.

Το ΚΚΕ μέχρι τώρα δεν αποτελούσε απειλή και η κυβέρνηση χαρακτήριζε του συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ «υπεύθυνους». Η μαχητική συμπεριφορά των συνδικαλιστών του ΚΚΕ όμως, την περασμένη εβδομάδα, που έσπευσε να εκμεταλλευτεί το κενό που ανοίγει η «ρεαλιστική» στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, προκάλεσε ανησυχία, καθώς το ΠΑΜΕ είναι ισχυρό και «αν ξεσηκωθεί δεν θα είναι εύκολος αντίπαλος» . Στην κυβέρνηση εκτιμούν ότι το ΚΚΕ ετοιμάζεται να περάσει στην αντεπίθεση, διεκδικώντας να επαναπατρίσει τους ψηφοφόρους του που τον εγκατέλειψαν για τον ΣΥΡΙΖΑ. Για το λόγο αυτό σχεδιάζουν μαχητική αντιπολίτευση προς την κυβέρνηση και ενεργοποίηση του ΠΑΜΕ, κάτι που φυσικά στο Μαξίμου δεν βλέπουν με καλό μάτι.
Γενικότερα στην αριστερά, πάντως, σχολιάζουν ότι αυτό που επιδιώκει η κυβέρνηση με το δόγμα της «μηδενικής ανοχής» είναι ο κοινωνικός έλεγχος και ότι η αύξηση της καταστολής στοχεύει το σύνολο των εργαζομένων προκειμένου να μην ξεσηκωθούν, αλλά και ολόκληρη την κοινωνία.
(δημοσιεύθηκε στον Επενδυτή)