Το παρασκήνιο για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο

Της Βασιλικής Σιούτη
siouti@ependytis.gr

Ενδοκυβερνητικές κι εσωκομματικές συγκρούσεις, έντονο πολιτικό παρασκήνιο ακόμα και θεωρίες συνομωσίας συνόδευσαν τη διαμάχη για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που πρωταγωνίστησε στην πολιτική επικαιρότητα των τελευταίων ημερών. Η συνάντηση των τριών πολιτικών αρχηγών την ερχόμενη Δευτέρα –μετά από πρωτοβουλία του Φώτη Κουβέλη- θα επιχειρήσει να βάλει ένα τέλος στην αντιπαράθεση, αν και μοιάζει δύσκολο να συμφωνήσουν.

images
Η Ν.Δ και το Μέγαρο Μαξίμου αναζητούν τρόπο απεμπλοκής χωρίς πολιτικό κόστος, ενώ το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ επιθυμούν, αφού μπήκαν στο χορό, να χορέψουν. Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι το χορό του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, δεν τον άνοιξε ο υπουργός Δικαιοσύνης, Α. Ρουπακιώτης, όπως νομίζουν πολλοί , αλλά ο υφυπουργός Δικαιοσύνης Κ. Καραγκούνης, που θεωρείται ο «τοποτηρητής του Μάξιμου». Εκείνος ήταν που ζήτησε, αρχικά, από τον υπουργό να επισπεύσει την προετοιμασία του νόμου και όλοι στο υπουργείο Δικαιοσύνης θεωρούσαν ότι είναι εντολή από το επιτελείο του πρωθυπουργού.

Εξίσου άγνωστη στους περισσότερους είναι και η παρέμβαση της τουρκικής κυβέρνησης για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, όταν το είχε φέρει στη Βουλή ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, Μιλτιάδης Παπαιωάννου. Σύμφωνα με έγκυρες διπλωματικές πηγές, που επιβεβαιώνονται και από πρώην στελέχη του υπουργείου Δικαιοσύνης, τούρκοι αξιωματούχοι μετέφεραν στην κυβέρνηση Παπαδήμου και το υπουργείο Εξωτερικών την ενόχληση τους για την αναφορά στη γενοκτονία των Ποντίων από τους Τούρκους και απαίτησαν να αποσυρθεί. Οι ίδιες πηγές μάλιστα, αναφέρουν ότι αυτός ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους απόσυρσης του νομοσχεδίου τότε, καθώς η πολιτική κατάσταση ήταν πολύ εύθραυστη και η κυβέρνηση έκρινε ότι δε μπορούσε εκείνη την περίοδο να σηκώσει και μία αντιπαράθεση με την Τουρκία. Ζητήθηκε ωστόσο απ’ όσους το γνώριζαν, να μη μαθευτεί.

Έκτοτε, δηλαδή εδώ κι ένα χρόνο περίπου, το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο παρέμενε στα συρτάρια του υπουργού Δικαιοσύνης. Όταν ανέλαβε ο Α. Ρουπακιώτης, ενημερώθηκε για την εκκρεμότητα , αλλά δεν το συμπεριέλαβε στις προτεραιότητές του. Το έβαλε απλώς στα υπόψιν. Ήταν ο υφυπουργός (της Ν.Δ) Κ.Καραγκούνης, όπως ανέφεραν κυβερνητικές πηγές πριν από λίγο καιρό, που ανέλαβε την πρωτοβουλία να βγει από τα συρτάρια το νομοσχέδιο, ζητώντας από τον Α. Ρουπακιώτη να επισπεύσει τις διαδικασίες. Τα στελέχη του υπουργείου Δικαιοσύνης που ασχολήθηκαν, τουλάχιστον, μέχρι πρόσφατα είχαν την αίσθηση ότι ήταν πρωθυπουργική εντολή, αφού ο υφυπουργός συνομιλεί σχεδόν καθημερινά με τους κ.κ Σταμάτη και Μπαλτάκο. Κάποιοι το συνέδεαν μάλιστα με τη πολιτική πίεση που είχε αποφασίσει να ασκήσει στην Χρυσή Αυγή η κυβέρνηση.
images (1)

Εδώ και λίγο καιρό άλλωστε, έχει αρχίσει η συζήτηση για τη στρατηγική της Ν.Δ στις ευρωεκλογές. Ο στόχος είναι να περιοριστούν στο ελάχιστο οι απώλειες, ώστε να μην προκληθεί οποιαδήποτε συζήτηση περί απονομιμοποίησης της κυβέρνησης. Ο βασικός προβληματισμός παραμένει πως θα συσπειρωθεί όλη η δεξιά και κεντροδεξιά υπό τη Ν.Δ, ώστε να ηγεμονεύσει στο χώρο και να σταματήσει η διαρροή δεξιών ψηφοφόρων. Ο σχεδιασμός έχει δύο άξονες. Ο πρώτος είναι ο διεμβολισμός των μικρότερων δεξιών κομμάτων. Ο άλλος είναι ο περιορισμός της Χρυσής Αυγής, και ειδικά των διαρροών προς αυτήν.

Απ’ ότι φαίνεται, αρχικά κάποιοι στο Μέγαρο Μαξίμου, βρήκαν καλή την ιδέα του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου. Πίστεψαν ότι θα απονομιμοποιούσε τη Χρυσή Αυγή κι έσπευσαν να τη βάλλουν σε εφαρμογή. Στη συνέχεια όμως, επικράτησαν δεύτερες σκέψεις: «Δε μπορεί να επιδιώκουμε τη συσπείρωση των δεξιών ψηφοφόρων κι αυτών που μας έχουν εγκαταλείψει για τη Χρυσή Αυγή και να φέρουμε ένα νόμο με τον οποίο διαφωνεί μεγάλο μέρος της δεξιάς» υποστήριζαν στελέχη της Ν.Δ, ανάμεσα τους και συνεργάτες του πρωθυπουργού.

Ο κ.Ρουπακιώτης, αντιθέτως, παρότι δεν πρόκειται για προσωπική του πρωτοβουλία, όπως την εμφανίζουν μερικοί, πιστεύει ότι δεν μπορεί να εκτίθεται το υπουργείο με τα «μπρος-πίσω» και δε φαίνεται πρόθυμος να υποχωρήσει. Θεωρεί ότι μόνο διορθωτικές αλλαγές που δε θίγουν την ουσία, μπορούν να γίνουν.

Κυβερνητικές πληροφορίες, πάντως, ήθελαν, τότε στην αρχή, το Μέγαρο Μαξίμου να επιδιώκει πολύ πιο αυστηρές ποινές από τον Α. Ρουπακιώτη, τουλάχιστον αυτό φερόταν να υποστηρίζει ο Κ.Καραγκούνης. Νομικοί που είναι σε θέση να γνωρίζουν, αναφέρουν ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης είχε βάλει στο νομοσχέδιο κάποιες ασφαλιστικές δικλείδες οι οποίες διεγράφησαν από το Μαξίμου. Μία από αυτές ήταν να μην τιμωρείται ή απλή εκφορά ρατσιστικού λόγου, αλλά μόνο όταν αυτή θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή απειλεί τη ζωή του ανθρώπου εναντίον του οποίου κατευθύνεται ο ρατσιστικός λόγος.

Πριν από λίγες μέρες, όμως, όταν το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο άρχισε να συζητιέται ευρέως εντός της Ν.Δ , και όχι μόνο, υπήρξαν ακόμα περισσότερες αντιδράσεις. «Δηλαδή αν ένας ιεράρχης μιλήσει για «γυφτοσκοπιανούς» θα διώκεται;» έλεγαν ορισμένοι, ενώ άλλοι σχολίαζαν ότι θα κινδυνεύουν ακόμα και οι στρατιωτικοί που εκπαιδεύουν τους φαντάρους για όσα τους λένε «προκειμένου να τους εμψυχώσουν». Με δυο λόγια, στη Ν.Δ εκτίμησαν ότι το πολιτικό κόστος τελικά θα ήταν μεγαλύτερο από το όφελος. Κάπως έτσι αποφάσισαν να κάνουν πίσω.

Την περασμένη Δευτέρα έγινε η (μυστική στην αρχή αλλά δύο μέρες μετά διέρρευσε) σύσκεψη στο γραφείο του γραμματέα τής ΚΟ της ΝΔ Θ. Μπούρα για να συζητηθεί η γραμμή της κυβέρνησης και η απεμπλοκή της. Στη συνάντηση συμμετείχαν ο γραμματέας της κυβέρνησης Τ. Μπαλτάκος, ο συνεργάτης του πρωθυπουργού Χρ. Λαζαρίδης, ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Χ. Αθανασίου, ο υφυπουργός Δικαιοσύνης Κ. Καραγκούνης και οι βουλευτές Α. Νεράντζης και Π. Παυλόπουλος. Στη σύσκεψη αυτή κάποιοι απευθυνόμενοι στον Π.Παυλόπουλο που είναι και καθηγητής Νομικής, του είπαν «Δε μας βρίσκεις μερικά επιχειρήματα για αποφύγουμε το νομοσχέδιο;». Τα επιχειρήματα του Πρ.Παυλόπουλου ήταν αυτά που ακούστηκαν στη συνέχεια, περί επάρκειας της ελληνικής νομοθεσίας, ιδιώνυμου κτλ

Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, είτε γιατί θεωρούν ότι βρήκαν μία ευκαιρία να στριμώξουν τη Ν.Δ, είτε γιατί δε θέλουν να εκτεθούν για άλλη μια φορά και να φανεί ότι υποχωρούν μπροστά στη βούληση της Ν.Δ , επιμένουν να κατατεθεί ο νόμος στη Βουλή. «Εγώ δεν μπορώ να επιβάλλω στους βουλευτές της Ν.Δ να τον ψηφίσουν. Μπορώ να απαιτήσω όμως να έρθει ο νόμος στη Βουλή κι εκεί να δούμε πόσοι και ποιοι θα τον ψηφίσουν. Κι ας γίνει και διαβούλευση. Δημόσια όμως» δήλωσε στον «Ε» βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

Την ίδια περίπου στάση έχουν και στη ΔΗΜΑΡ όπου όλοι στηρίζουν τον υπουργό Δικαιοσύνης (ο Γ.Πανούσης έκανε κάποιες νομικές παρατηρήσεις χωρίς να θέτει όμως πολιτικό θέμα). Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης στηρίζει επίσης σθεναρά τον υπουργό του με τον οποίο συνομιλεί καθημερινά.
Ο ίδιος ο κ. Ρουπακιώτης, αναφέρουν συνεργάτες του, είδε με έκπληξη να πρωταγωνιστεί το όνομά του σε διάφορα δημοσιεύματα όπου το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο παρουσιαζόταν περίπου ως «προσωπική εμμονή». «Ποτέ δεν απείλησε ότι θα παραιτηθεί» λένε. Το μόνο που είπε κι αυτό στην ομιλία του στη Βουλή –και το έχει ξαναπεί- είναι ότι «η καρέκλα του δεν έχει κόλλα».

images (2)
Ο υπουργός Δικαιοσύνης συνηθίζει να λέει ότι θεωρεί χρέος του να παραμένει συνεπής στις αρχές και στις ιδέες του, τις οποίες γνώριζαν όλοι όταν τοποθετήθηκε στην κυβέρνηση. Είναι γεγονός ότι δύσκολα μπορεί να συγκλίνει με στελέχη της Ν.Δ όπως ο Μ. Βορίδης και ο Φ.Κρανιδιώτης που συνομιλούν με τον πρωθυπουργό. Είναι γνωστές και οι διαφωνίες του με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης και το δόγμα της «μηδενικής ανοχής». Αρκετές φορές επίσης έχει διαφωνήσει και με επιλογές του Μεγάρου Μαξίμου.

Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα με την τροπολογία για τη μη αναστολή της ποινής για ρατσιστικά εγκλήματα που πέρασε στο νόμο περί ναρκωτικών, ο οποίος ψηφίστηκε πριν από λίγο καιρό. Εκεί, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, του ζητήθηκε από το Μέγαρο Μαξίμου να εξαιρεθούν και να μην τιμωρούνται ως ρατσιστικά αδικήματα , πράξεις που γίνονται «κατά την εκπαίδευση των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας ή προς ενίσχυση του φρονήματος των υφισταμένων». Παρότι για τους συνεργάτες του πρωθυπουργού κάτι τέτοιο έμοιαζε αυτονόητο για τον υπουργό δικαιοσύνης, ήταν αδιανόητο.

Άλλες πληροφορίες θέλουν να έχει υπάρξει κι άλλη μια διαφωνία –πριν η Ν.Δ αλλάξει άποψη για τον αντιρατσιστικό νόμο – όταν συνεργάτης του πρωθυπουργού (έχοντας ίσως κατά νου την προκλητική στάση βουλευτών της Χ.Α) είχε την ιδέα να υπάρξει διάταξη και για βουλευτές που προβαίνουν σε ρατσιστικά εγκλήματα. Ο κ. Ρουπακιώτης, σε επικοινωνία μας μαζί του, παρότι δε θέλησε να αναφερθεί σε οτιδήποτε άλλο σχετικά με το θέμα, δήλωσε στον «Ε» ότι είναι «αντίθετος με το να υπάρξει διάταξη για βουλευτές, γιατί σε ότι αφορά τη δράση τους εντός της Βουλής αυτή ορίζεται επαρκώς από το Σύνταγμα και ότι το Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου είναι αντίθετο με τέτοιες ρυθμίσεις.

Ο Α.Ρουπακιώτης χαρακτηρίζεται ως «πολύ αριστερός» από πολλούς κυβερνητικούς αξιωματούχους που δεν κρύβουν ότι ενοχλούνται από τη στάση του. Η συμβίωση αυτή, πάντως, προβλέπεται να παραμείνει θυελλώδης για όσο ακόμα καιρό ακόμα ο υπουργός Δικαιοσύνης αντέξει στη θέση του.

(δημοσιεύθηκε στον “Επενδυτή”)

Advertisements

Παλαιστίνη- αποστολή Οι δυνάμεις κατοχής συλλαμβάνουν καθημερινά ακόμα και μικρά παιδιά

Παλαιστίνη -αποστολή

Της Βασιλικής Σιούτη

siouti@ependytis.gr

oimages

Στους “Αγίους Τόπους” τα πάθη δε λένε να τελειώσουν, καθώς τίποτα δε δείχνει ότι το μαρτύριο των Παλαιστινίων θα σταματήσει σύντομα. Αντιθέτως, η κατάσταση γι’ αυτούς γίνεται όλο και χειρότερη, καθώς τα τελευταία χρόνια η θέση τους έχει επιδεινωθεί. Η λύση των δύο κρατών (two state solution) που πριν από δέκα χρόνια έμοιαζε ρεαλιστική, τώρα φαντάζει σχεδόν ανέφικτη, αφού στο μεταξύ το Ισραήλ έχει δημιουργήσει κι άλλους εποικισμούς σε όλη την επικράτεια των παλαιστινιακών εδαφών.

Το τείχος που ξεκίνησε να φτιάχνει το Ισραήλ μετά το 2002, παρά τις διεθνείς αντιδράσεις, συνεχίζεται, τεμαχίζοντας τη γη των Παλαιστινίων, αποκόπτοντας τους από τον υπόλοιπο ιστό, απομονώνοντας τους και περιορίζοντας τη ζωή τους σε ασφυκτικά πλαίσια, απόλυτα ελεγχόμενους από τις δυνάμεις κατοχής.
Κανένας Παλαιστίνιος πλέον, δεν μπορεί να μετακινηθεί από μία περιοχή της πατρίδας του σε μία άλλη, χωρίς την έγκριση των ισραηλινών αρχών. Όλοι μπαίνουν και βγαίνουν στις πόλεις και στα χωριά τους από συγκεκριμένα σημεία ελέγχου ή πύλες του τείχους, όπου συχνά υπόκεινται σε ταπεινωτικές συμπεριφορές.
Την καθημερινότητα των Παλαιστινίων συμπληρώνουν οι συλλήψεις από το στρατό και την αστυνομία του Ισραήλ, οι οποίες συμβαίνουν κάθε μέρα, συνήθως για ασήμαντη αφορμή ή και χωρίς καθόλου αφορμή.

Τον Απρίλιο που μας πέρασε πραγματοποιήθηκαν 259 συλλήψεις Παλαιστινίων στα κατεχόμενα, ενώ τέσσερις σκοτώθηκαν και αρκετοί τραυματίστηκαν.
Μετά και την πρόσφατη επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, στην Παλαιστίνη και το Ισραήλ, έχει αρχίσει να συζητείται η πιθανή επανέναρξη των συνομιλιών μεταξύ των δύο μερών. Για να διεξαχθούν οι συνομιλίες ωστόσο, θα πρέπει να πάψουν οι εχθροπραξίες. Κι ενώ οι Παλαιστίνιοι εδώ και καιρό έχουν σταματήσει κάθε δράση (παρότι στην περίπτωσή τους πρόκειται για το δικαίωμα ενός λαού στην αντίσταση, απέναντι στις δυνάμεις που έχουν καταλάβει τη χώρα του) το Ισραήλ συνεχίζει τον εποικισμό, τις εισβολές και τις συλλήψεις.
Η Παλαιστινιακή πλευρά διαμαρτύρεται, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορεί να ξεκινήσει συνομιλίες, εάν το Ισραήλ δε σταματήσει να χτίζει νέους εποικισμούς στη γη του, δε σταματήσει το τείχος, σεβόμενο τις διεθνείς αποφάσεις και γνωμοδοτήσεις, και δεν απελευθερώσει τους χιλιάδες Παλαιστίνιους που κρατά στις φυλακές, παραβιάζοντας κάθε αρχή διεθνούς δικαίου.

Το θέμα των φυλακισμένων Παλαιστινίων είναι ένα τεράστιο ζήτημα που επηρεάζει καθοριστικά τη ζωή και τις εξελίξεις στην Παλαιστίνη, παρόλα αυτά, μέχρι σήμερα, δεν ήταν αρκετά γνωστό στη διεθνή κοινή γνώμη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Παλαιστίνη διαθέτει «Υπουργείο Κρατουμένων και πρώην Κρατουμένων» με υπουργό τον Ισα Καράκα, πρώην κρατούμενος ο ίδιος, όπως και όλα τα στελέχη του υπουργείου του.
Στην ερώτηση: «για ποιο λόγο υπάρχει ένα τέτοιο υπουργείο;», οι αξιωματούχοι της Παλαιστινιακής Αρχής απαντούν ότι τις τελευταίες δεκαετίες περισσότεροι από 800.000 Παλαιστίνιοι από τα κατεχόμενα έχουν φυλακιστεί, για μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, στο Ισραήλ, δηλαδή σχεδόν ο μισός ανδρικός πληθυσμός και ότι δεν υπάρχει οικογένεια στην Παλαιστίνη που να μην έχει έναν πολιτικό κρατούμενο, νυν ή πρώην.
Αυτή τη στιγμή οι Παλαιστίνιοι που βρίσκονται στις ισραηλινές φυλακές φτάνουν τους 4.900. Από αυτούς οι 14 είναι βουλευτές, οι 14 γυναίκες και 236 παιδιά.

Την περασμένη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε στη Ραμάλα το πρώτο διεθνές συνέδριο, «Freedom and Dignity for Palestine», για το ζήτημα αυτό. Το παρόν έδωσαν βουλευτές από όλη την Ευρώπη, αλλά και τον κόσμο, δημοσιογράφοι, αλλά και εκπρόσωποι διεθνών οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η πρωτοβουλία ανήκει στη Φάντουα Μπαργούτι, μία δυναμική Παλαιστίνια δικηγόρο, η οποία είναι σύζυγος του Μαρουάν Μπαργούτι, του δημοφιλέστερου Παλαιστίνιου πολιτικού κρατούμενου, που βρίσκεται φυλακισμένος εδώ και 11 χρόνια. MarwanBarghouti
Ο Μαρουάν Μπαργούτι υπήρξε από τους πρωταγωνιστές της Ιντιφάντα και για πολλούς θεωρούνταν ο ιδανικός διάδοχος του Γιασέρ Αραφάτ. Σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις, είναι το μοναδικό πρόσωπο που συγκεντρώνει πάνω από 60% στο ερώτημα εάν θα τον ήθελαν για πρόεδρο της Παλαιστίνης. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι εάν απελευθερωνόταν, θα μπορούσε να παίξει ουσιαστικό ρόλο στη συμφιλίωση της Φατάχ με τη Χαμάς και να βάλει τέλος στο διχασμό του παλαιστινιακού λαού.
Η σύζυγος του, Φάντουα, έχει ξεκινήσει μια καμπάνια για την απελευθέρωσή του και πριν από λίγο καιρό, για το λόγο αυτό, περιόδευσε στις ευρωπαϊκές χώρες , συναντώντας βουλευτές , σε μια προσπάθεια να τους ευαισθητοποιήσει για το ζήτημα των Παλαιστινίων πολιτικών κρατουμένων. Χάρη στις προσπάθειές της, το Ευρωκοινοβούλιο εξέδωσε ψήφισμα για το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των 4.800 (πριν ένα μήνα, που στο μεταξύ έγιναν 4.900) κρατουμένων και ζήτησε την άμεση απελευθέρωση των 14 βουλευτών από το Ισραήλ.

Το διεθνές συνέδριο «Freedom and Dignity”στην Ραμάλα ήταν το επόμενο βήμα, όπου εκατοντάδες πολιτικοί και υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων έδειξαν πραγματικό ενδιαφέρον.
«Από τις φυλακές της κατοχής σας υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε να κρατάμε το λάβαρο της αντίστασης, όσες θυσίες κι αν χρειαστεί να κάνουμε για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης» έλεγε το μήνυμα του Μαρουάν Μπαργούτι, που διάβασε η γυναίκα του και με το οποίο ξεκίνησε το συνέδριο. «Η θέλησή μας είναι πιο δυνατή από την κατοχή, τον αποκλεισμό, τις δολοφονίες των κρατουμένων και το σκοτάδι των κελιών μας». Ο Μπαργούτι στο μήνυμά του εξέφρασε την αισιοδοξία του, ότι τελικά θα τα καταφέρουν, «παρότι οι δυνάμεις κατοχής συνεχίζουν την αρπαγή του πλούτου της Παλαιστίνης και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ». Αναφέρθηκε στη συμφωνία του Όσλο που απέτυχε «επειδή το Ισραήλ δε θέλει να αναλάβει την ευθύνη για τον τερματισμό της κατοχής και την ειρήνη». Στο τέλος, ανέφερε ότι όποιος πιστεύει στην ισότητα, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ειρήνη, δεν μπορεί «παρά να είναι με τους Παλαιστίνιους, ενάντια στο ρατσιστικό καθεστώς κατοχής και εποικισμού του Ισραήλ» και έκλεισε με την ευχή ότι «θα έρθει μια μέρα που θα γιορτάσουμε στην Ιερουσαλήμ –πρωτεύουσα μιας δημοκρατικής Παλαιστίνης, που θα ζει ειρηνικά με τους γείτονές της- την τελευταία μέρα της κατοχής, η οποία θα είναι η πρώτη μέρα της ειρήνης στην περιοχή».

Στις φυλακές του Ισραήλ εκτός από τον Μαρουάν Μπαργούτι, βρίσκονται πολλά από τα ικανότερα πολιτικά στελέχη των Παλαιστινίων, και αυτό δεν θεωρείται καθόλου τυχαίο, καθώς με αυτό τον τρόπο οι αρχές του Ισραήλ καταφέρνουν να επηρεάζουν και τις ενδοπαλαιστινιακές πολιτικές εξελίξεις. Οι δικηγόροι τους βλέπουν σπάνια και οι οικογένειές τους ακόμα σπανιότερα, αφού δύσκολα καταφέρνουν να πάρουν άδειες εισόδου στις περιοχές που ελέγχει το Ισραήλ, πολύ, δε, περισσότερο, για τις συγκεκριμένες περιπτώσεις. Υπάρχουν φυλακισμένοι Παλαιστίνιοι, που κρατούνται πριν από τις συμφωνίες του Όσλο κι έχουν ξεπεράσει τα 30 χρόνια έγκλειστοι.
child_detained images
Το πιο σκληρό από όλα όμως, είναι ότι ο ισραηλινός στρατός συλλαμβάνει και φυλακίζει καθημερινά παιδιά, 10-16 ετών. Το σύνηθες «παράπτωμα» είναι ότι πέταξαν κάποια πέτρα στο τείχος ή στις μπουλντόζες που κατεδαφίζουν τα σπίτια τους, ή στις πάνοπλες δυνάμεις κατοχής, εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο το δικαίωμά τους στην αντίσταση. Αυτή τη στιγμή στις ισραηλινές φυλακές βρίσκονται 236 παιδιά. Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν στο συνέδριο, σχεδόν 700 παιδιά από τη Δυτική Όχθη συλλαμβάνονται κάθε χρόνο, ενώ από το 2000 έχουν φυλακιστεί περισσότερα από 8000 παιδιά. Για το θέμα υπάρχουν αναφορές και υποδείξεις από τη Unicef , αλλά το Ισραήλ μέχρι στιγμής δεν ανταποκρίνεται.
Οι Παλαιστίνιοι για πρώτη φορά αποφάσισαν ν’ αναδείξουν το μείζον αυτό πρόβλημα και να το κάνουν γνωστό σε όλο τον κόσμο, ζητώντας τη συμπαράσταση της διεθνούς κοινής γνώμης και υπενθυμίζοντας τους ότι τα μαρτύρια για αυτούς συνεχίζονται.
(δημοσιεύθηκε στον “Επενδυτή”)