Ο ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟΣ ΑΡΑΒΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

Ο σύριος ποιητής Adonis (ψευδώνυμο του Ali Ahmad Said Esber) θεωρείται ο μεγαλύτερος σύγχρονος άραβας ποιητής. Παρόλα αυτά στα περισσότερα αραβικά κράτη είναι απαγορευμένος και τον διαβάζουν κρυφά. Αυτές τις μέρες αναρωτιόμουν τι θα έλεγε σήμερα για όσα συμβαίνουν στην πατρίδα του τη Συρία, στην Παλαιστίνη, στο Ιράκ… Πριν από αρκετά χρόνια είχα την τύχη να τον γνωρίσω και να του πάρω συνέντευξη για το «Έψιλον» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας. Την αναζήτησα στο αρχείο μου για να θυμηθώ τι έλεγε τότε και αποφάσισα να την αναδημοσιεύσω εδώ. Μάλλον και σήμερα θα έλεγε πάλι ότι «Οι ποιητές δεν μπορεί παρά να είναι ενάντια σε κάθε πόλεμο» και θα επέμενε ότι «Η αλήθεια ήταν πάντα, σε κάθε εποχή, περιθωριακή».

Ο ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ
ADONIS

“ΜΟΝΟ Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑΚΟ ΔΙΑΔΙΔΕΙ ΤΗΝ ΑΛΉΘΕΙΑ”

adonis

Η ποίησή του είναι απαγορευμένη σε πολλά αραβικά κράτη, αλλά τον διαβάζουν κρυφά. Δηλώνει άθεος, καταδικάζει τον φονταμενταλισμό και πιστεύει πως μόνον η κακή ποίηση μπορεί να γίνει υπηρέτης μιας ιδεολογίας. Ο σύριος ποιητής Αδωνις έχει κι άλλα πολλά να μας πει…

συνέντευξη στη Βασιλική Σιούτη

Ο κορυφαίος Άραβας ποιητής, Άδωνις, είναι έτσι όπως φανταζόμαστε όλοι τους ποιητές: πράος, ευγενικός, προσηνής…
Μια γλυκιά αύρα σε τυλίγει με το που θα καθίσεις απέναντί του και θα σου σφίξει το χέρι. Ήταν μεγάλη έκπληξη όταν τον άκουσα να μιλά τόσο αποφασιστικά για την «11η Σεπτεμβρίου», δηλώνοντας ότι ο Μπιν Λάντεν δεν ήταν παρά μία μαριονέτα στην υπόθεση αυτή. Με αυτό το θάρρος της γνώμης του ποιητή που δεν σιωπά και δε φοβάται να φωνάζει τη δική του αλήθεια, ίσως συνεχίσει να παραμένει για αρκετό καιρό ακόμα στις λίστες των υποψηφίων για νόμπελ, χωρίς ωστόσο να του δίδεται.

Ο Άδωνις θεωρείται ο πρώτος που ανανέωσε την αραβική ποίηση (αν και δεν του αρέσει να αποκαλείται η ποίησή του αραβική, αφού θεωρεί κάθε ποίηση οικουμενική), ωστόσο στα περισσότερα αραβικά κράτη τα βιβλία του είναι απαγορευμένα. Πριν από λίγες μέρες ήρθε στην Αθήνα από το Παρίσι όπου ζει (από το 1985) για την παρουσίαση μιας ποιητικής του συλλογής υπό τον τίτλο «Αρχές και αναλογίες» (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, μετάφραση Ελένη Κονδύλη Μπασούκου).

Στο Γαλλικό Ινστιτούτο όπου έγινε η παρουσίαση «δεν έπεφτε καρφίτσα», κάτι όχι και τόσο σύνηθες στις ημέρες μας, και μάλιστα για ποιητή ο οποίος μεταφράζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Στις λίγες μέρες που έμεινε βρήκε την ευκαιρία να συναντήσει τους δύο έλληνες ποιητές φίλους του, τον Τίτο Πατρίκιο και τον Δημήτρη Άναλι. Με τον δεύτερο μάλιστα, αποτελούν «τριανδρία» στο Παρίσι, που συμπληρώνεται από τον γνωστό συγγραφέα Πέτερ Χάντκε. Ο Χάντκε μάλιστα προέτρεψε τον Άδωνι και τον Άναλι να γράψουν ένα βιβλίο που αποτελείται από επιστολές που ανταλλάσσουν οι δύο ποιητές. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στο Παρίσι, μεταφράστηκε στην Γερμανία από τον Χάντκε και πήρε πολύ καλές κριτικές, στην Ελλάδα, ωστόσο παραμένει άγνωστο.

Ο Αλί Αχμέτ Σαϊντ Εσμπέρ -το πραγματικό όνομα του Άδωνι- ήταν ο πρωτότοκος γιος μιας φτωχής οχταμελούς αγροτικής οικογένειας στη Συρία. Δεν θα είχε καμία δυνατότητα να σπουδάσει εάν το «θράσος» του δεν τον οδηγούσε να παρουσιαστεί μπροστά στον πρόεδρο της Συρίας κατά τη διάρκεια μίας περιοδείας. Αφού κατόρθωσε να σταθεί μπροστά του, αποσπώντας του την προσοχή, του ζήτησε να τον αφήσει να του απαγγείλει ένα αραβικό δημοτικό τραγούδι και ως αντάλλαγμα εκείνος να τον σπουδάσει. Και τα κατάφερε. Ωστόσο η ζωή του επιφύλασσε μερικές περιπέτειες ακόμα.

Τον συναντήσαμε μαζί με τον ποιητή Δημήτρη Άναλι στο ξενοδοχείο του. Συζητήσαμε πίνοντας καφέ, αφού πρώτα φιλολογήσαμε περί της ορθής ονομασίας του «αραβικού», «τουρκικού» ή «ελληνικού» καφέ.

-Πως αισθάνεται ένας κοσμοπολίτης άραβας μετά όσα ακολούθησαν την 11η Σεπτεμβρίου;

«Όλα αυτά άρχισαν σαν ένα θέατρο. Δεν μπορώ να μιλήσω για το θάνατο, γιατί στο θάνατο δεν υπάρχουν προβλήματα. Τα προβλήματα τα έχει η ζωή. Τα γεγονότα αυτά με βοήθησαν να καταλάβω καλύτερα την παγκόσμια και ιδιαίτερα την αμερικανική πολιτική».

-Τι εννοείτε;

«Δεν μπορούσα να φανταστώ πριν την 11η Σεπτεμβρίου ότι υπήρχε μία τέτοια διάθεση αλλαγής του κόσμου ολόκληρου. Έχω την εντύπωση ότι όλα είχαν ενορχηστρωθεί πολύ πριν. Ο Μπιν Λάντεν δεν είναι ικανός να σκηνοθετήσει και να μοντάρει ένα τέτοιο έργο».

-Αλήθεια δεν πιστεύετε ότι εκείνος σχεδίασε την 11η Σεπτεμβρίου;

«Πιστεύω ότι ο Μπιν Λάντεν υπήρξε ένα μέσο. Υπήρξε μέρος αυτού του μεγάλου θεάτρου, αλλά είναι ανίκανος να στήσει μόνος του κάτι τέτοιο. Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι δεν καταδικάζω τον Μπιν Λάντεν».

-Πόσο πιο δύσκολη έχει γίνει η ζωή για τους Άραβες;

«Πολύ, και θα γίνει ακόμα πιο δύσκολη σε όλους τους τομείς. Ίσως όμως προκύψει και κάτι καλό. Ίσως ταρακουνήσει τα φονταμενταλιστικά κράτη όπως τη Σαουδική Αραβία να καθαρίσουν».

-Αφγανιστάν, Ιράκ… αύριο ποιος ξέρει ποιος έχει σειρά. Πώς αντιδρά στο θέαμα των πολέμων η καρδιά ενός ποιητή;

«Οι ποιητές δεν μπορεί παρά να είναι ενάντια σε κάθε πόλεμο. Εγώ είμαι άθρησκος και αντίθετος με κάθε φονταμενταλισμό, αντίθετος με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και την αμερικανική πολιτική, αλλά τι μπορώ να κάνω;»

-Ποια είναι η πατρίδα σας;

«Η ποίηση και ο λόγος είναι η πατρίδα μου».

-Την ιστορία τελικά τη γράφουν πάντα οι νικητές;

«Πάντα».

-Δηλαδή, η αλήθεια δεν έχει και πολλές πιθανότητες επιβίωσης από εποχή σε εποχή;

«Η αλήθεια ήταν πάντα, σε κάθε εποχή, περιθωριακή».

-Μόνο οι ποιητές μεταφέρουν την αλήθεια στο πέρασμα του χρόνου;

«Ο,τι είναι περιθωριακό, αυτό πάντα διαδίδει την αλήθεια. Για παράδειγμα, ο Στάλιν ήταν κυρίαρχος, αλλά όχι σπουδαίος. Σπουδαίος ήταν ο Μαγιακόφσκι, που δεν άντεξε».

-Ο Γ. Ρίτσος, με τον οποίο ήσασταν φίλοι, υπήρξε «στρατευμένος» στην υπόθεση της Αριστεράς. Εσείς θα μπορούσατε να «στρατευθείτε» για κάποια ιδέα;

«Όχι. Για εμένα ποτέ η ποίηση δεν μπορεί να είναι εργαλείο. Ποτέ η μεγάλη ποίηση δεν υπήρξε υπηρέτης κάποιας ιδεολογίας. Μόνο η κακή ποίηση».

-Ο Μαγιακόφσκι…

«Αυτοκτόνησε. Προσπάθησε να κάνει την ποίηση μέρος της επανάστασης -όχι το αντίθετο- και απέτυχε. Δεν άντεξε. Γι’ αυτό και αυτοκτόνησε. Η ποίηση του Ρίτσου, αυτή που έχω διαβάσει, δεν είναι κομμουνιστική. Δημιούργησε έναν παράλληλο κόσμο, δεν μίλησε απευθείας για τον κομμουνισμό. Μιλούσε για την καθημερινή ζωή. Ως άνθρωπος μπορεί να ήταν κομμουνιστής, αλλά αυτό είναι άλλο. Στην ποίηση μεταφέρεις την εμπειρία, όχι την πληροφορία. Μια ερωτική εμπειρία, για παράδειγμα, όταν τη μεταφέρεις στην ποίηση δεν μιλάς για τα μαλλιά, τα μάτια, το σώμα. Φτιάχνεις έναν φανταστικό παράλληλο κόσμο που να ανταποκρίνεται αισθητικά στα βιώματά σου. Ο Ρίτσος μιλούσε για το πνεύμα της επανάστασης, δεν περιέγραφε ρεαλιστικές καταστάσεις. Το αντίθετο ήταν ο Λουί Αραγκόν. Ο Αραγκόν έγραφε απευθείας για τον κομμουνισμό, και αυτό δεν μου άρεσε καθόλου».

-Γιατί δεν ακούγεται πια η φωνή των ποιητών; Δεν μιλάνε; Δεν τους αφήνουν να ακουστούν;

«Όπως σας είπα και πριν, σε κάθε εποχή, σε κάθε καθεστώς, οι ποιητές ήταν περιθωριακοί. Ο Μαλαρμέ δεν μπορούσε να βρει ούτε εκδότη. Στις μέρες μας είναι και η θορυβώδης και εύκολη κουλτούρα της εποχής που σκεπάζει τη φωνή τους. Αν ερχόταν εδώ σήμερα ο Μπετόβεν ο ίδιος για να δώσει ένα κοντσέρτο και την ίδια στιγμή σε άλλο μέρος έδινε συναυλία και ο Μάικλ Τζάκσον, πού θα πήγαινε ο κόσμος; Αναντίρρητα ο Μάικλ Τζάκσον θα συγκέντρωνε πολύ περισσότερους. Πολιτιστικά, ζούμε σε μία περίοδο παρακμής, και γι’ αυτό είμαστε όλοι υπεύθυνοι».

-Ο Δημήτρης Άναλις μου έχει πει -εγώ δεν το έχω διαβάσει- ότι το Κοράνι σε δύο τρία εδάφια καταδικάζει τους ποιητές, γιατί ο λόγος είναι του θεού.

«Κάθε θρησκεία είναι εναντίον της ποίησης. Όλες οι θρησκείες και κυρίως οι μονοθεϊστικές ισχυρίζονται ότι αυτές κατέχουν το λόγο της αλήθειας, ενώ η ποίηση ήταν πάντα, και πριν τις θρησκείες, ένας τρόπος να πεις την αλήθεια. Το κλειδί της αλήθειας. Οι θρησκείες εξόρισαν και την ποίηση και τη γνώση. Ο χριστιανισμός, ο ισλαμισμός και ο ιουδαϊσμός είναι παρακμιακές θρησκείες».

-Τις πολυθεϊστικές θρησκείες, όπως το ελληνικό δωδεκάθεο, τις βρίσκετε πιο ενδιαφέρουσες;

«Όλοι οι πολιτισμοί πριν το μονοθεϊσμό ήταν πιο ενδιαφέροντες. Των Ελλήνων, των Σουμέριων, της Βαβυλωνίας… Το ότι επέλεξα το όνομα Άδωνις δεν είναι τυχαίο».

-Αλήθεια, γιατί το επιλέξατε;

«Βασικά γιατί όταν άρχισα να στέλνω σε εφημερίδες ποιήματα που τα υπέγραφα με το όνομά μου δεν τα δημοσίευε κανείς. Όταν τα υπέγραψα ως Άδωνις, τα δημοσίευσαν αμέσως».

-Δεν φανερώνει ναρκισσισμό η επιλογή του συγκεκριμένου ονόματος ανάμεσα σε τόσα άλλα της ελληνικής μυθολογίας;

«Για εμένα ήταν το μέσο να βγω από τον εαυτό μου. Το άλλο μου όνομα είναι πιο ναρκισσιστικό. Ο Άδωνις είναι ο «άλλος». Μία μέρα διάβασα το μύθο του Άδωνι. Λίγο καιρό αργότερα, ενώ περπατούσα δίπλα σε ένα ποτάμι -το οποίο ονομάζεται Άδωνις- κι έβλεπα τα νερά του, που όταν βρέχει παίρνουν κόκκινο χρώμα, σκέφτηκα: να! είσαι σαν τον Άδωνι και οι εκδότες σαν τον κάπρο που θέλει να σε σκοτώσει. Τότε έστειλα τα ποιήματά μου στους εκδότες με το όνομα αυτό και τα δέχθηκαν αμέσως. Με κάλεσαν μάλιστα να πάω να με γνωρίσουν. Όταν με είδαν έτσι μικρό, φτωχό και κακοντυμένο, δεν πίστευαν ότι ο Άδωνις ήμουν εγώ».

-Ο ισλαμισμός και ο φονταμενταλισμός πώς έχει επιδράσει στον αραβικό πολιτισμό;

«Μιλάμε για μουσουλμανικές κοινωνίες. Είναι φυσικό να υπάρχει φονταμενταλισμός. Αυτό δεν είναι καινούργιο. Αυτό που είναι καινούργιο είναι η ιδεολογικοποίησή του. Και αυτό είναι πράγματι πρόβλημα».

-Ποια απελπισία ή τι άλλο μπορεί να οδηγεί στην Παλαιστίνη μία γυναίκα έγκυο, που κουβαλάει τη ζωή, να γίνεται ζωντανή βόμβα και να σπέρνει το θάνατο;

«Είμαι αντίθετος με κάθε μορφή βίας. Είναι παράλογο, είναι τραγικό, ωστόσο μπορώ να το καταλάβω. Είμαστε υποχρεωμένοι να το καταλάβουμε όλοι. Πώς να βγούνε από αυτήν την τραγωδία; Έχετε καμία ιδέα;»

-Αλήθεια, το μέρος όπου γεννηθήκατε ονομάζεται Λαοδίκεια;

«Ναι, είναι μια περιοχή απ’ όπου πέρασε και ο Μέγας Αλέξανδρος. Επίσης είναι κοντά εκεί όπου οι Φοίνικες εφηύραν το αλφάβητο».

-Πώς εξηγείτε ότι οι λαοί που έχουν τους παλαιότερους πολιτισμούς έχουν μείνει πίσω σήμερα;

«Θα χρειάζονταν πολλοί, ιστορικοί, ανθρωπολόγοι, ειδικοί επιστήμονες για να απαντήσουν στην ερώτηση αυτή. Νομίζω ότι υπάρχει ένας συνδυασμός αιτίων. Γιατί η Ελλάδα του Αισχύλου, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη τελείωσε; Πρέπει να καταλάβουμε ότι και οι πολιτισμοί πεθαίνουν».

-Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα ελευθερίας στα αραβικά καθεστώτα. Σας απασχολεί αυτό;

«Φυσικά. Τα βιβλία μου είναι απαγορευμένα σε πολλά κράτη. Τα διαβάζουν όμως στα κρυφά. Είναι επακόλουθο να υπάρχει το πρόβλημα αυτό από τη στιγμή που υπάρχουν δικτατορικά καθεστώτα».

-Και γιατί, κατά τη γνώμη σας, υπάρχουν τόσα δικτατορικά καθεστώτα στα αραβικά κράτη;

«Ρωτήστε τις ΗΠΑ, όχι εμένα».

link για τον Άδωνι

http://en.wikipedia.org/wiki/Adunis
http://www.poetryfoundation.org/bio/adonis
http://www.poets.org/poetsorg/poet/adonis
http://www.theguardian.com/culture/2012/jan/27/adonis-syrian-poet-life-in-writing

Advertisements

Μερικές σκέψεις για τη Γάζα

Εδώ και μερικές μέρες παρακολουθούμε άναυδοι άλλη μια σφαγή του παλαιστινιακού λαού από το κράτος του Ισραήλ. Το έγκλημα αυτό δεν είναι καινούργιο. Συντελείται εδώ και δεκαετίες.

Της Βασιλικής Σιούτη

Ο στρατός του Ισραήλ με τις πλάτες των μεγάλων ξένων δυνάμεων ή την ανοχή τους, έχει καταλάβει εδώ και χρόνια τη γη των Παλαιστινίων. Από τότε και κάθε χρόνο που περνάει, τους κλέβει όλο και περισσότερη από τη γη τους, τους σκοτώνει, τους φυλακίζει, εποικίζει τα χωριά τους, τους κόβει τις γειτονιές τους στα δυο, χτίζει τείχη και τους κλείνει σε αυτά, τους απαγορεύει την ελεύθερη επικοινωνία και μετακίνηση μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Έχει γεμίσει τον τόπο τους τσεκ πόιντ και τους εξαναγκάζει σε απίστευτους καθημερινούς εξευτελισμούς για να πάνε από τη μία (παλαιστινιακή) περιοχή στην άλλη . Τους κρατάνε αιχμάλωτους στην ίδια τους την πατρίδα. Τους απαγορεύουν να είναι ελεύθεροι, περήφανοι, ανεξάρτητοι. Τους καταστρέφουν τις καλλιέργειες, τους απαγορεύουν να ψαρεύουν στη θάλασσά τους… Τίποτα απ’ όσα είναι αυτονόητα για άλλους λαούς δεν είναι αυτονόητα για τους Παλαιστίνιους. Κόντρα σε κάθε νόμο, σε κάθε δίκαιο.
isara1406443665

Το Ισραήλ χρόνια τώρα αρνείται να συμμορφωθεί με τις αποφάσεις του ΟΗΕ και η διεθνής κοινότητα κάνει τα στραβά μάτια. Γιατί το Ισραήλ είναι ισχυρό και διαθέτει τεράστια οικονομική δύναμη, ενώ φτωχός παλαιστινιακός λαός δεν έχει τίποτα άλλο πέρα από το δίκιο του. Αλλά το δίκιο σε αυτόν τον κόσμο δεν έχει ανταλλακτική αξία, ούτε ισχύ.

Όποιος επισκεφτεί τη λωρίδα της Γάζας, δεν είναι ποτέ ξανά ο ίδιος που ήταν πριν την επισκεφτεί. Γιατί το άδικο που αντικρίζει είναι τόσο μεγάλο, που ακόμα και ο πιο δειλός χαρακτήρας εξεγείρεται. Δεν χρειάζεται να σου εξηγήσει κανείς τίποτα. Φτάνουν μόνο όσα θα δουν τα μάτια σου. Η Γάζα είναι μια φυλακή που μέσα της ζει ένας βασανισμένος λαός που δεν πείραξε ποτέ κανέναν. Ένας λαός που το Ισραήλ του απαγορεύει να έχει οποιοδήποτε ανθρώπινο δικαίωμα. Ένας λαός που η ζωή του για το Ισραήλ δεν έχει καμία αξία και για αυτό την ποδοπατά κάθε μέρα. Είδηση για τη Γάζα δεν είναι όταν ο λαός της εξεγείρεται. Είδηση είναι όταν δεν αντιδρά. Γιατί στη Γάζα η ζωή είναι αβίωτη. Δεν έχουν τίποτα πια να χάσουν και το ίδιο ισχύει πλέον και για άλλους Παλαιστίνιους στις εκτός Γάζας περιοχές.

xartis11406443102
Επισκέφτηκα τη Γάζα πρώτη φορά το 1999. Ο Γιασέρ Αραφάτ είχε αρχίσει τις υποχωρήσεις στο παλαιστινιακό –σε σχέση με το αγωνιστικό παρελθόν- η υγεία του γινόταν όλο και πιο εύθραυστη και ήταν προφανές ότι δεν έλεγχε απολύτως την κυβέρνησή του. Ανάμεσα στα στελέχη της Φατάχ και της κυβέρνησής έβλεπες και μερικούς ακούραστους αγωνιστές, αλλά αυτοί ήταν λίγοι. Ήταν φανερό ότι οι περισσότεροι είχαν συμβιβαστεί . Έβλεπες υπουργούς με πολυτελή αυτοκίνητα που δειπνούσαν σε ακριβά εστιατόρια και ζούσαν μία άνετη προσωπική ζωή, δίπλα σε έναν αδικαίωτο λαό που υπέφερε, αλλά δεν έμοιαζαν να τον συντρέχουν. Η προσωπική τους ευδαιμονία φαινόταν να είναι η νέα τους προτεραιότητα και αυτό αποτελούσε μία καθαρή πρόκληση.
HAM
Μάρτιος 1999 κατά τη διάρκεια συνέντευξης με τον πνευματικό ηγέτη της Χαμάς, Αχμέτ Γιασίν για το Έψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας

Την περίοδο εκείνη πλήθαιναν οι γυναίκες που κυκλοφορούσαν με μαντήλες, εκεί που πριν έβλεπες τις παλαιστίνιες να κυκλοφορούν όπως στις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις. Γιατί ο παλαιστινιακός λαός είναι ο πιο «δυτικός» λαός από όλους τους άραβες, ένας λαός μορφωμένος με ελάχιστους θρησκόληπτους και ισλαμιστές μέχρι τότε. Τι είχε συμβεί; Δεν χρειαζόταν πολύ ρεπορτάζ για να διαπιστώσεις ότι η άνοδος της επιρροής της Χαμάς αυξανόταν. Έμοιαζε παράλογο στην αρχή για όποιον ήξερε αυτόν τον λαό. Δεν ήταν όμως.

Η Χαμάς, που μόλις είχε αρχίσει να αποκτά ερείσματα στην Παλαιστίνη, ήταν απολύτως αναμενόμενο ότι θα μεγάλωνε την επιρροή της. Ο πνευματικός της ηγέτης, ο σείχης Αχμέτ Γιασίν, που είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά και να συζητήσω μαζί του (μία προσωπικότητα πολύ ισχυρή που ζούσε ασκητικά -μόνο με τα απολύτως απαραίτητα) συνομιλούσε με βασιλιάδες και εμίρηδες του αραβικού κόσμου, συγκέντρωνε εκατομμύρια δολάρια για τον παλαιστινιακό λαό και τα μοίραζε στους ανθρώπους που υπέφεραν, προκειμένου να ανακουφίσει τη φτώχεια τους. Σχολεία, συσσίτια, νοσοκομεία, ανθρωπιστική βοήθεια… Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας έβλεπαν να μην τους δίνει κανείς άλλος σημασία, πέρα από τη Χαμάς. Ο Αραφάτ έμοιαζε όλο και πιο αδύναμος να πετύχει κάτι. Η κυβέρνηση της Φατάχ βούλιαζε στη διαφθορά και έδειχνε να τους έχει ξεχάσει. Η διεθνής κοινότητα αδιαφορούσε και το Ισραήλ συνέχιζε ακάθεκτο. Μόνο η Χαμάς έδειχνε έμπρακτο ενδιαφέρον και διάθεση να συνεχίσει τον αγώνα για τον τερματισμό της κατοχής.
Palestina

Ήταν απολύτως αναμενόμενο λοιπόν, ακόμα και για τον πιο αδαή, ότι η επιρροή της Χαμάς θα αυξανόταν όσο εξακολουθούσαν αυτές οι συνθήκες. Και οι συνθήκες αυτές όχι μόνο συνεχίστηκαν, αλλά έγιναν ακόμα χειρότερες, αποτελώντας «λίπασμα» για να «ανθίσει» και να κυριαρχήσει η Χαμάς. Ο θάνατος του Αραφάτ και οι συνεχείς υποχωρήσεις των πολιτικών του επιγόνων , που πλούτιζαν ενώ ο λαός βούλιαζε σε μεγαλύτερη δυστυχία, με τη διεθνή κοινότητα να αδιαφορεί πλήρως, αποθράσυναν κι άλλο το βουλιμικό κράτος του Ισραήλ.

Η Δύση τα τελευταία αυτά χρόνια έστειλε δεκάδες ΜΚΟ στην Παλαιστίνη, με εκατομμύρια δολάρια. Τα χρήματα αυτά ελάχιστα έγιναν αντιληπτά ως έργα για τον παλαιστινιακό λαό , δημιούργησαν όμως μία εύπορη τάξη που ξέφυγε από την φτώχεια και η Ραμάλα απόκτησε κι αυτή τη δική της συνοικία πλουσίων με βίλες, λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά από προσφυγικούς καταυλισμούς. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε μία μικρή πολιτική και οικονομική ελίτ, που δεν καιγόταν πια για τον τερματισμό της κατοχής όπως παλιά.

Η κατοχή όμως τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έγινε ακόμα πιο δυσβάσταχτη. Οι Ισραηλινοί ύψωσαν τείχος στα Ιεροσόλυμα, κόβοντας παλαιστινιακές συνοικίες στα δυο, ελέγχοντας πλήρως την πόλη. Έχτισαν κι άλλους εποικισμούς σε παλαιστινιακή γη εκτοπίζοντας τους κι έκαναν τον χάρτη της Παλαιστίνης να μοιάζει με το δέρμα της λεοπάρδαλης, έτσι ώστε καμία λύση δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους να μην μπορεί να καταστεί ποτέ εφικτή και δικαιώνοντας όσους μιλούν για απαρτχάιντ.
Η κατάσταση στην Παλαιστίνη δηλαδή, έγινε δραματικά χειρότερη τα τελευταία χρόνια από ότι ήταν όταν η διεθνής κοινότητα απαιτούσε από το Ισραήλ να συμμορφωθεί και ο ελληνικός λαός εκδήλωνε την αλληλεγγύη του για τον παλαιστινιακό λαό.

Όσο για τη Χαμάς, προσωπικά απεχθάνομαι κάθε φονταμενταλισμό, ισλαμικό, χριστιανικό, εβραϊκό κτλ. Γνωρίζοντας τον παλαιστινιακό λαό, ξέρω ότι οι φονταμεταλισμοί δεν του ταιριάζουν και ότι το έδαφος εκεί, υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν θα ήταν ποτέ γόνιμο για να ανθίσουν τέτοιες αντιλήψεις. Οι συνθήκες στη Γάζα όμως, είναι απάνθρωπες και όλα συντελούσαν ώστε να οδηγηθούν στην αγκαλιά της Χαμάς καθώς δεν τους άφησαν καμία άλλη επιλογή.

Ο παλαιστινιακός λαός, ωστόσο, είναι ένας λαός δημοκρατικός, που δεν αγαπά τα αυταρχικά καθεστώτα και θέλει δημοκρατία. Αλλά αυτή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς « γη και ελευθερία». Αντί λοιπόν να ακούμε όσους υποκρίνονται και προπαγανδίζουν σχετικά με τη Χαμάς, ας δούμε τι πραγματικά συνέβη και πως απέκτησε το ρόλο αυτό η Χαμάς, κάτω από ποιες συνθήκες.

Είναι εξαιρετικά αισιόδοξο πάντως, ότι αυτή τη στιγμή και για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια, ο παλαιστινιακός λαός, σε Γάζα και Δυτική Όχθη, θέλει να παραμερίσει τις όποιες έριδες και απαιτεί ενότητα από την πολιτική ηγεσία. Από ότι φαίνεται, για την ώρα, η Χαμάς και η Φατάχ δείχνουν να λαμβάνουν τα μηνύματα. Η Χαμάς από τη μια, υποχωρεί για να πλησιάσει τη Ραμάλα, αλλά και η Φατάχ αρχίζει να μιλάει ξανά για αντίσταση και αγώνα υπερασπιζόμενη τη Γάζα.

Το Ισραήλ θα κάνει ότι μπορεί για να μην ενωθεί ο μέχρι πρότινος διχασμένος λαός της Παλαιστίνης και η πολιτική της ηγεσία. Αν ο παλαιστινιακός λαός όμως το πετύχει, θα έχει καταφέρει μία πρώτη μεγάλη νίκη.

Όσο για εμάς, έχουμε αυτονόητο καθήκον να δείξουμε την αλληλεγγύη μας σε αυτόν τον βασανισμένο και ηρωικό λαό που αγωνίζεται να κατακτήσει την ελευθερία του και να τερματίσει την απάνθρωπη κατοχή.

Κι όσο για αυτούς που εξισώνουν τον θύτη με το θύμα, τις ρουκέτες που εκτοξεύει ο αμυνόμενος παλαιστινιακός λαός στις δυνάμεις κατοχής με τους πανίσχυρους πυραύλους και τις βόμβες του Ισραήλ που αποδεκατίζουν τον παλαιστινιακό λαό, ας φέρουν στο νου τους τις δυνάμεις της ελληνικής εθνικής αντίστασης απέναντι στις γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Αυτό και τίποτα άλλο.
pal11406443438

Κυριακή 27 Ιουλίου 2014
© 2010-2014 ThePressProject.gr

For judges there was never a crisis, nor Memoranda

For judges the crisis, the memoranda and the destruction they unleashed on Greek society never happened. They existed for all other Greeks except them.

by Vasiliki Siouti

With the government’s and the Finance Ministry’s relevant amendment, the salaries and pensions of judges have been returned to their pre-memorandum levels. Indeed they will even be compensated for all that was cut. After this the judges might well ask, “Crisis? What crisis?” and cut off from the rest of society, distance themselves even further from the Greek people’s sense of justice.

The amendment was to legislate for the ruling the judiciary made about themselves, when they decided that only cuts to their wages were illegal, while the rest were deemed legitimate.

Perhaps it doesn’t interest them, but from now on neither the loss of the judiciary’s prestige, nor the continually decreasing faith in the justice system in our country should come as any surprise to them.

Of course there is no doubt that all this happened in coordination with the government. For several months now in meetings between their union representatives and the Prime Minister, Antonis Samaras recommended that they just be patient, assuring them that the government would respond positively to their demands. This was in private, not public conversations, but it was ensured that all involved were well informed.

How random can it be considered that the government is now doing whatever it can to keep the judiciary happy? Obviously it is the only professional caste whose power they take into account. The only one they fear.

The next chapter will reveal whether the judiciary will turn its back on justice or move ahead, unaffected with judicial inquiries about all of the perjurers who robbed the wealth of the Greek people, and got rich off of their backs, condemning them to pay in blood for a crisis that they hadn’t provoked.

P.S. As is well known, the raises in the salaries of judges will also lead to raises in the salaries of MPs, given that the salaries of the latter are linked to those in the judiciary. By the ‘order of Samaras’ according to government propaganda, that won’t happen. The detail which is being kept quiet is that that won’t happen ‘now’. Because nothing is stopping it from happening a little later and indeed with all the lost wages recompensated.

Vasiliki Siouti
Thursday 26 June 2014
© 2010-2014 ThePressProject.net

Για τους δικαστές κρίση δεν υπήρξε ποτέ, ούτε μνημόνια

Για τους δικαστές η κρίση, τα μνημόνια και η καταστροφή που επέφεραν αυτά στην ελληνική κοινωνία δεν υπήρξαν ποτέ. Υπήρξαν για όλους τους άλλους Έλληνες εκτός από αυτούς.

dikastes1403699190

Της Βασιλικής Σιούτη
ThePressProject 24.6.2014

Με τη σχετική τροπολογία της κυβέρνησης και του υπουργείου Οικονομικών οι μισθοί και οι συντάξεις των δικαστικών αποκαθίστανται στα προ μνημονίων επίπεδα. Και μάλιστα θα πάρουν και αναδρομικά ότι τους περιέκοψαν. Μετά από αυτό οι δικαστές μπορούν κάλλιστα να αναρωτιούνται : «κρίση; Ποια κρίση;» κι αποκομμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία να απομακρύνονται όλο και περισσότερο από το περί δικαίου αίσθημα του ελληνικού λαού.

Η τροπολογία ήρθε να νομοθετήσει την απόφαση που πήραν οι δικαστικοί για τους ίδιους, κρίνοντας παράνομες τις περικοπές που έγιναν μόνο σε αυτούς, αφού για όλους τους υπολοίπους τις έκριναν νόμιμες.

Ίσως και να μην τους ενδιαφέρει, αλλά στο εξής δεν θα πρέπει να τους προκαλεί έκπληξη ή δυσαρέσκεια, ούτε η μείωση του κύρους του θεσμού, ούτε η έλλειψη εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη που συνεχώς αυξάνεται στη χώρα μας.

Φυσικά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι όλα αυτά συνέβησαν σε συνεννόηση με την κυβέρνηση. Εδώ και μερικούς μήνες, στις συναντήσεις των συνδικαλιστικών ηγεσιών τους με τον πρωθυπουργό, ο Α. Σαμαράς τους είχε συστήσει να κάνουν απλώς λίγη υπομονή, διαβεβαιώνοντας τους ότι η κυβέρνηση θα ανταποκριθεί θετικά στα αιτήματά τους. Αυτά σε ιδιωτικές συζητήσεις και όχι δημόσια, αλλά φροντίζοντας να ενημερωθούν όλοι οι ενδιαφερόμενοι.

Δυστυχώς δεν μπορεί κανείς να μη συνδέσει όλα αυτά με την ανησυχία που είχαν προκαλέσει στην κυβέρνηση κάποιες δικαστικές έρευνες για διαφθορά κυβερνητικών στελεχών και μελών της οικονομικής ελίτ που σχετίζεται μαζί τους. Η κυβέρνηση έδειξε αδυναμία να ελέγξει πλήρως το δικαστικό σώμα και πολλά κυβερνητικά στελέχη τότε άφηναν υπονοούμενα ότι οι δικαστές επιδεικνύουν έναν «ακτιβισμό» ως αντίδραση στις περικοπές των μισθών τους.

Πόσο τυχαίο λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί τώρα ότι η κυβέρνηση κάνει ότι μπορεί για να έχει ευχαριστημένους τους δικαστές; Προφανώς είναι η μόνη επαγγελματική κάστα που υπολογίζουν τη δύναμή της. Η μόνη που φοβούνται.

Η συνέχεια θα δείξει αν οι δικαστές υποστείλουν τη σημαία της απόδοσης Δικαιοσύνης ή προχωρήσουν ανεπηρέαστοι τις δικαστικές έρευνες για όλους τους επίορκους που λήστεψαν τον πλούτο του ελληνικού λαού, για όσους πλούτισαν σε βάρος του καταδικάζοντας τον να πληρώνει με το αίμα του μία κρίση που δεν προκάλεσε.

Υ.Γ Όπως είναι γνωστό, οι αυξήσεις στους μισθούς των δικαστών επισύρουν και αυξήσεις στους μισθούς των βουλευτών, αφού οι μισθοί των τελευταίων είναι συνδεδεμένοι με των δικαστικών. Με «εντολή Σαμαρά» -όπως θέλει η κυβερνητική προπαγάνδα- αυτό δεν θα συμβεί. Η λεπτομέρεια που αποκρύβεται είναι ότι δεν θα συμβεί «τώρα». Γιατί τίποτα δεν τους εμποδίζει να συμβεί λίγο αργότερα, λαμβάνοντας μάλιστα αναδρομικά όλο το ποσό.
Βασιλική Σιούτη

ThePressProject
http://www.thepressproject.gr/article/64527/Gia-tous-dikastes-krisi-den-upirkse-pote-oute-mnimonia