Η δεκαετής Οδύσσεια ενός πρέσβη που ενημέρωνε το ΥΠΕΞ για το σκάνδαλο των ΜΚΟ, αλλά κανένας δεν ήθελε να ακούσει

Η αναφορά του πρέσβη Βαμβουνάκη προς την Εισαγγελέα Διαφθοράς είναι το πιο πλήρες και αποκαλυπτικό κείμενο που ρίχνει φως στο τι συνέβαινε όλα αυτά τα χρόνια στο μεγάλο πάρτι με τις ΜΚΟ.

της Βασιλικής Σιούτη
δημοσιεύθηκε στο ThePressProject στις 26 Οκτωβρίου 2014

Πριν από δέκα χρόνια ο πρέσβης Νικόλαος Βαμβουνάκης, ξεκίνησε να ξετυλίγει το κουβάρι των αποκαλύψεων για τη χρηματοδότηση των ΜΚΟ, καθώς έτυχε να του ζητηθεί η έγκριση για έργα που δεν είχαν καμία αιτιολόγηση. Αντί να βάλει τυπικά την υπογραφή του όπως του ζητούσαν, χωρίς να ελέγξει, εκείνος έκανε αυτό που δεν συνηθίζονταν: αρνήθηκε να υπογράψει και ζήτησε έλεγχο. Κανένας ωστόσο δεν έδειξε να συμμερίζεται την ανησυχία του για τις σπατάλες του ΥΠΕΞ όλα αυτά τα χρόνια.

Πρόκειται για τον διπλωμάτη που είχε εντοπίσει πρώτος τα γκρίζα σημεία της «ανθρωπιστικής δράσης» της ΜΚΟ «Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθετήσεων» που πήρε εκατομμύρια για να αποναρκοθετήσει -υποτίθεται- τον Λίβανο και άλλες χώρες, ενώ είχε ενημερώσει εγκαίρως και για την άλλη χρυσή ΜΚΟ, του «Ευρωπαϊκού Κέντρου Δημοσίου Δικαίου» του καθηγητή Φλογαίτη.

Από το 2004 που ήταν πρέσβης στη Βηρυτό ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ο κ.Βαμβουνάκης δεν ζητούσε από την ελληνική δικαιοσύνη και το ΥΠΕΞ τίποτα άλλο, παρά μόνο το αυτονόητο. Να ελέγχεται η αναγκαιότητα των έργων πριν δοθούν οι χρηματοδοτήσεις και ο έλεγχος αυτός να επαναλαμβάνεται και μετά τη λήξη των έργων. Φαίνεται όμως ότι για τους υπεύθυνους του ΥΠΕΞ αυτό ήταν από αδιάφορο έως ενοχλητικό.

Η αναφορά του πρέσβη Βαμβουνάκη που έστειλε στην εισαγγελέα Διαφθοράς, Ελένη Ράικου, τον περασμένο Ιούλιο και δημοσιοποιεί σήμερα το Thepressproject είναι εξαιρετικά αποκαλυπτική για την υπόθεση του σκανδάλου των ΜΚΟ.

Στην αναφορά αυτή ο κ. Βαμβουνάκης τεκμηριώνει με επιχειρήματα και με την προσωπική του μαρτυρία ότι η αρμόδια για τις ΜΚΟ ”Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας” (ΥΔΑΣ) του Υπουργείου Εξωτερικών «δεν προάσπισε, ως ώφειλε, τα συμφέροντα του Ελληνικού Δημοσίου».

Αποκαλύπτει πως όταν την πρώτη φορά κατήγγειλε προγράμματα ΜΚΟ (ως σπατάλες εκατομμυρίων για τις οποίες δεν γίνεται κανένας έλεγχος) και ζήτησε να διεξαχθεί έρευνα,αυτή ανατέθηκε στον …ελεγχόμενο.

Μέσα από το κείμενο αυτό αποκαλύπτεται ανάγλυφα, όχι μόνο η αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας, αλλά και η συγκάλυψη των αρμοδίων. Αναμφίβολα η σπατάλη σε βάρος του δημοσίου ήταν τεράστια και η συμπεριφορά των υπευθύνων προκλητική. Γιατί άραγε; Διαβάζοντας την αναφορά του πρέσβη, ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΡΕΣΒΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΡΑΪΚΟΥ

Μπανγκόκ, 25 Ιουλίου 2014

Προς : Εισαγγελέα Διαφθοράς Αθηνών κα Ελ. Ράϊκου

Κοιν. : 1) Εισαγγελέα Διαφθοράς κ. Ιω. Τέντε 2) Γεν. Επιθεωρητή Δ.Δ. κ. Λ. Ρακιντζή
3) Ελεγκτικό Συνέδριο του Κράτους
4) Γ.Λ.Κ. – Γεν. Δ/νση Δημοσιονομικών Ελέγχων

ΑΝΑΦΟΡΑ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ

Υπηρετώ στην Πρεσβεία Μπανγκόκ, με το βαθμό του Πρέσβυ.
Θεωρώ υπηρεσιακό μου καθήκον να σας υποβάλω την παρούσα Αναφορά, προκειμένου :
Α) να καταθέσω την προσωπική μου μαρτυρία για τις ατελέσφορες προσπάθειες μίας δεκαετίας (2004-2014) για τη διερεύνηση της χρηματοδότησης που έλαβε συγκεκριμένη ΜΚΟ από το Υπουργείο Εξωτερικών και
Β) να τεκμηριώσω την άποψη ότι, επί σειρά ετών, η ‘‘Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας’’ (ΥΔΑΣ) του Υπουργείου Εξωτερικών δεν προάσπισε, ως ώφειλε, τα συμφέροντα του Ελληνικού Δημοσίου.

Α.1. Η ανάμειξή μου με το θέμα των ΜΚΟ, ξεκινά κατά τη θητεία μου ως Πρέσβεως στη Βηρυττό (2004-06), όταν είχα διαφωνήσει και με τα 9 αναπτυξιακά προγράμματα που χρηματοδοτούσε η ΥΔΑΣ στο Λίβανο. Κατήγγειλα τότε το όλο θέμα στο ΥΠΕΞ, αιτούμενος τη διενέργεια Ε.Δ.Ε. Παραδόξως, η διεξαγωγή της ανατέθηκε το 2005 στον … Γενικό Δ/ντή της ΥΔΑΣ Πρέσβυ Κ. Καραμπέτση, παρά το ασυμβίβαστο ότι στο πρόσωπό του συνέπιπταν οι ιδιότητες του ελέγχοντος και του ελεγχομένου. Βεβαίως, δεν διαπιστώθηκε τίποτα το μεμπτό. Τις γενικότερες ενστάσεις μου για τον τρόπο λειτουργίας της ΥΔΑΣ, είχα γνωστοποιήσει επίσης το ίδιο έτος και στους συναδέλφους μου του ΥΠΕΞ, το δε κείμενο που είχα αποστείλει δημοσιεύθηκε στον ημερήσιο Τύπο (18.3.2005), με τίτλο ‘‘Καταγγελία Πρέσβυ – Σπατάλες εκατομμυρίων στην ΥΔΑΣ χωρίς κανέναν έλεγχο’’. Εννέα και πλέον έτη πριν, ήταν συνεπώς γνωστό στο ΥΠΕΞ τι συνέβαινε στην ΥΔΑΣ.

Α.2. Ειδικότερα, για το πρόγραμμα του ‘‘Ευρωπαϊκού Κέντρου Δημοσίου Δικαίου’’ (‘’ΕΚΔΔ’’) με την ονομασία ‘’Διοικητική μεταρρύθμιση στο Λίβανο’’ (προϋπολογισμού 350.000 ευρώ), έχω υποβάλει από το 2005, καθώς και την τελευταία διετία, σειρά εγγράφων προς την ΥΔΑΣ και προς την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΞ. Μόνο ίσως αποτέλεσμα των ενεργειών μου, το 2006, ήταν η εξοικονόμηση 175.000 ευρώ υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου, χάρις στη ματαίωση της καταβολής της β’ δόσης χρηματοδότησης του προγράμματος.
Το 2012 όταν ξεκίνησαν οι έρευνες από την Οικονομική Αστυνομία (Ο.Α.) για το ‘’Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθετήσεων’’, κλήθηκα να καταθέσω επίσης τι γνωρίζω για το πρόγραμμα του ‘‘ΕΚΔΔ’’. Προκειμένου να ενημερωθώ ποιες εξελίξεις υπήρξαν από το 2006 και μετά, ζήτησα από την ΥΔΑΣ να μου δοθούν στοιχεία του φακέλου και απαντήσεις σε συγκεκριμένα ερωτήματα για τη δραστηριότητα του ‘‘ΕΚΔΔ’’ στο Λίβανο. Εις μάτην. Το ίδιο συνέβη και εφέτος όταν με κάλεσε πάλι η Ο.Α. για νέα κατάθεση. Η σημερινή επικεφαλής της ΥΔΑΣ αρνήθηκε να μου δώσει αντίγραφο του φακέλου, ούτε απάντησε ποτέ στα αναλυτικά ερωτήματα που έθεσα με τα έγγραφά μου 055ΝΒ/269/ΑΣ137 από 4.3.2014 (Συνημμ. ’’Α’’) και 2614.1/212/ΑΣ112 από 20.2.2014 (Συνημμ. ‘’Β’’). Το γεγονός ότι εν όψει κατάθεσής μου στις ανακριτικές αρχές, επιθυμούσα να πληροφορηθώ τι συνέχεια υπήρξε σε μια υπόθεση που είχα χειριστεί ως Πρέσβυς στη Βηρυττό, δεν θεωρήθηκε επαρκής λόγος για την ΥΔΑΣ.

Α.3. Υποθέτοντας ότι ενδεχομένως οι αρνήσεις αυτές οφείλονταν σε αβελτηρία ή σε συντεχνιακή αλληλεγγύη (‘’για να μην εκτεθούν συνάδελφοι που έχουν υπογράψει’’), απευθύνθηκα εν συνεχεία στην πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΞ και συγκεκριμένα στον καθ’ ύλην αρμόδιο Υφυπουργό Εξωτερικών Α. Γεροντόπουλο, υποβάλλοντας Αναφορά (055ΝΒ/ΑΣ195/24.3.2014 – Συνημμ. ’’Γ’’). Το Διπλωματικό Γραφείο Υφυπουργού διαβίβασε την Αναφορά μου στην ΥΔΑΣ (2005/191/14093/2.4.2014 – Συνημμ. ‘’Δ’’), ζητώντας να μου παρασχεθούν τα αιτούμενα στοιχεία, πλην όμως ουδέν συνέβη. Στις 6 Μαίου 2014 έστειλα στο Διπλωματικό Γραφείο του Υφυπουργού υπενθυμιστικό έγγραφο (055ΝΒ/ΑΣ285 – Συνημμ. ‘’Ε’’) στο οποίο ανέφερα ότι ‘’η μη παροχή των εν λόγω στοιχείων θα μπορούσε να ερμηνευθεί κακοβούλως, ως προσπάθεια συγκάλυψης του προγράμματος’’. Καμία απάντηση και πάλι, τόσο από την ΥΔΑΣ, όσο και από τον Υφυπουργό Α. Γεροντόπουλο. Απευθύνομαι συνεπώς σε εσάς, έχοντας εξαντλήσει κάθε ενέργεια προς την υπηρεσιακή και πολιτική ιεραρχία του Υπουργείου.

Α.4. Έτσι, παρά τις προσπάθειες μίας ολόκληρης δεκαετίας, καμία συνέχεια δεν δόθηκε μέχρι στιγμής όσον αφορά στις ενστάσεις μου για τη χρηματοδότηση του προγράμματος του ‘’ΕΚΔΔ’’ στο Λίβανο, που παραμένει πάντα σε εκκρεμότητα αν και ξεκίνησε το 2004 και θα έπρεπε να είχε περατωθεί το 2005. Είναι δε άγνωστο εάν το πρόγραμμα αυτό ολοκληρώθηκε ποτέ και ποιο συγκεκριμένο έργο παρήχθη.
Διευκρινίζεται ότι η ΜΚΟ ‘’ΕΚΔΔ’’ μετετράπη το 2007 σε Διεθνή Οργανισμό με την επωνυμία ‘’Ευρωπαϊκός Οργανισμός Δημοσίου Δικαίου (‘’ΕΟΔΔ’’), με επικεφαλής πάντα τον καθ. Παν/μίου και δις πρώην υπηρεσιακό Υπουργό Εσωτερικών Σπ. Φλογαίτη. Σημειώνω ότι ‘’ΕΚΔΔ’’ και ‘’ΕΟΔΔ’’ : α) έχουν χρηματοδοτηθεί από την ΥΔΑΣ συνολικά με 3.5 εκ. ευρώ για προγράμματα σε δεκάδες χώρες, β) επιχορηγούνται κάθε χρόνο από τη Δ1 Δ/νση του ΥΠΕΞ με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ και γ) έχουν επίσης λάβει χρηματοδοτήσεις και από άλλα Υπουργεία, μεταξύ των οποίων και το Υπουργείο Δικαιοσύνης (500.000 ευρώ). Υπογραμμίζεται ότι μεταξύ των προγραμμάτων του ‘’ΕΚΔΔ’’, με τη χρηματοδότηση πάντα του ΥΠΕΞ, ήταν επίσης η ‘’οικολογική προστασία‘’ των νησιών Φίτζι, Μαυρίκιος και Trinidad and Tobago. (βλ. ιστότοπο ‘‘ΕΟΔΔ’’ : http://www.eplo.eu ). Η Ελλάδα έκανε ‘’εξαγωγή τεχνογνωσίας’’ σε χώρες πολυτελών τουριστικών προορισμών, με τη μια μάλιστα από αυτές (Trinidad) να έχει κατά κεφαλήν Α.Ε.Π. υψηλότερο της Ελλάδος.

Β.1. Σχετικά με το δεύτερο σημείο της παρούσας Αναφοράς, εάν δηλ. όλα αυτά τα χρόνια, η ΥΔΑΣ λειτούργησε ως μια υπηρεσία του Δημοσίου που κήδεται του δημοσίου χρήματος, σας αναφέρω ότι κατά τη δεκαετία 2000-2010, το Υπουργείο Εξωτερικών χρηματοδότησε 177 ΜΚΟ για 732 προγράμματα αναπτυξιακής και ανθρωπιστικής βοήθειας, συνολικού ύψους 115.000.000 ευρώ. Από τα 732 προγράμματα, τα 198 θεωρούνται σήμερα ως ‘’ανοικτά’’, ήτοι ως μη οριστικώς εκκαθαρισθέντα, ενώ τα υπόλοιπα 534 ως ‘’κλειστά”, καθ’ ότι υποτίθεται ότι έχουν ήδη ‘’εκκαθαριστεί’’ από την ΥΔΑΣ. Επισημαίνεται ότι ‘’κλειστά’’ προγράμματα ήταν και αυτά του ‘’Διεθνούς Κέντρου Αποναρκοθέτησης’’ (κόστους 9 εκ. ευρώ) για τα οποία επιλήφθηκε η Δικαιοσύνη. (βλ. παράγρ. Β.2)
(ΣΗΜ.: Στο ποσό των 115.000.000 ευρώ δεν συμπεριλαμβάνονται 24.000.000 ευρώ που συγκεντρώθηκαν στον ‘’τηλε-μαραθώνιο’’, που είχε διοργανώσει η ΕΡΤ το 2005 για τα θύματα του τσουνάμι στην Ν.Α. Ασία, ποσό που περιήλθε επίσης στην ΥΔΑΣ για να διατεθεί για ανθρωπιστικές δράσεις και που δεν μπόρεσα να διαπιστώσω με σαφήνεια που και πως διετέθη.)

Β.2. Η παραπομπή στη Δικαιοσύνη ‘‘κλειστών’’ προγραμμάτων σημαίνει συνεπώς ότι η ‘‘εκκαθάρισή’’ τους δεν είχε καμία απολύτως αξία, αφού εκ των πραγμάτων αποδείχθηκε ότι η ΥΔΑΣ δεν εξέταζε και δεν ελάμβανε υπόψη της :
α) τη σκοπιμότητα του κάθε προγράμματος
β) την καλή του εκτέλεση,
γ) την αξιολόγηση του πραγματικού κόστους του και
δ) την ωφέλεια που έπρεπε να αποκομίσουν οι αποδέκτριες χώρες καθώς και η Ελλάδα που -μέσω των προγραμμάτων αυτών-, θα έπρεπε να προβάλλεται η αναπτυξιακή και ανθρωπιστική συμβολή της.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην ιστοσελίδα της ΥΔΑΣ δεν αναρτήθηκαν ποτέ αναλυτικά στοιχεία για κανένα πρόγραμμα (βλ. http://www.hellenicaid.gr/ ), ενώ θα έπρεπε να ήταν ανηρτημένα και στα αγγλικά, ώστε να προβάλλεται διεθνώς η χώρα μας. Να αναφερθεί επίσης ότι ορισμένα προγράμματα δεν είχαν αναπτυξιακό ή ανθρωπιστικό χαρακτήρα, όπως π.χ. η διοργάνωση μουσικής βραδιάς με τη Νανά Μούσχουρη στην Κομοτηνή, εκλογική περιφέρεια του τότε Υφυπουργού Εξωτερικών Ευρ. Στυλιανίδη (Ιούνιος 2005). Το πρόσχημα που χρησιμοποιήθηκε για τη ‘’δικαιολόγηση’’ του κονδυλίου της συναυλίας, ήταν ότι η εκδήλωση αποσκοπούσε να ‘’ευαισθητοποιήσει’’ το κοινό για τη ‘’φτώχεια των λαών των αναπτυσσομένων χωρών’’.

Β.3. Φρονώ ότι το θεσμικό πλαίσιο της ΥΔΑΣ (Ν. 2731/1999 και Π.Δ. 224/2000) δεν εφαρμόστηκε όπως θα έπρεπε. Ενώ π.χ. προβλέπεται η λειτουργία μίας ‘’Επιτροπής Αξιολόγησης Προγραμμάτων’’, με αντικείμενο την εξέταση και έγκριση των χρηματοδοτήσεων των υποβληθεισών προτάσεων των ΜΚΟ, στην πραγματικότητα, η διαδικασία είχε κατά κανόνα τυπικό μόνο χαρακτήρα. Οι αποφάσεις της Επιτροπής λαμβάνονταν κατόπιν ‘’υποδείξεων’’ (δηλ. εντολών) των Γραφείων Υπουργών και Υφυπουργών του ΥΠΕΞ. Υψηλόβαθμοι υπάλληλοι τις εκτελούσαν πειθήνια για να εξασφαλίζουν υπηρεσιακή εύνοια, ήτοι προαγωγή ή / και μια καλή θέση στο εξωτερικό, που μεταφράζεται στην εξασφάλιση απολαβών της τάξης των 100.000 ευρώ ετησίως, ποσό πολλαπλάσιο δηλ. εκείνου με το οποίο αμείβεται ένας υπάλληλος όταν υπηρετεί στην Κεντρική Υπηρεσία του Υπουργείου. Ουδέποτε υπήρξαν αντιδράσεις εκ των έσω, δηλ. από στελέχη της ΥΔΑΣ όταν διαπίστωναν επιλήψιμες πρακτικές. Μόνη ίσως εξαίρεση, ο υπηρετήσας εκεί, για μικρό χρονικό διάστημα, Πρέσβυς Ν. Μάτσης, που μόλις διαφώνησε ως προς τις διαδικασίες και μεθοδεύσεις που διαπίστωσε, μετατέθηκε πάραυτα σε άλλη Δ/νση του ΥΠΕΞ.

Β.4. Μια άλλη σοβαρή και σκόπιμη παράλειψη του συστήματος, είναι ότι δεν εφαρμόστηκε ούτε το θεσμικό πλαίσιο που προβλέπει ρητά ότι οι κατά τόπους Διπλωματικές μας Αρχές (Πρεσβείες και Προξενεία) πρέπει :
α) να εκφράζουν τη σύμφωνη γνώμη τους πριν από την υπογραφή των συμβάσεων,
β) να συντάσσουν Εκθέσεις Προόδου του κάθε προγράμματος,
γ) να ελέγχουν και να θεωρούν τα παραστατικά δαπανών και
δ) να βεβαιώνουν την ολοκλήρωση του προγράμματος.
Οι διαδικασίες αυτές δεν ετηρούντο από την ΥΔΑΣ. Στην πολύ μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων, οι Διπλωματικές Αρχές πληροφορούνταν την ύπαρξη του προγράμματος στη χώρα ή στην περιοχή αρμοδιότητός τους, μετά την υπογραφή των συμβάσεων στην Αθήνα. Σε αρκετές περιπτώσεις γινόταν η αποπληρωμή του προγράμματος πριν από την ολοκλήρωσή του και χωρίς πιστοποίηση του έργου. Ο ρόλος των Διπλωματικών Αρχών αγνοείτο συστηματικά. Οι ‘’πιστοποιήσεις’’ των προγραμμάτων γινόντουσαν με βάση τις Εκθέσεις ‘’καλής εκτέλεσης’’ του έργου που συνέτασσαν οι … ίδιες οι ΜΚΟ. Προς ζημίαν βεβαίως των συμφερόντων του Ελληνικού Δημοσίου. Όταν για την παραμικρή δαπάνη του ΥΠΕΞ απαιτούνται σειρά υπογραφών, μεταφράσεων, θεωρήσεων και βεβαιώσεων, για τα εκατομμύρια της ΥΔΑΣ οι διαδικασίες ήταν, παραδόξως, υποτυπώδεις.

Β.5. Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι σε πολλές περιπτώσεις, δεν γινόταν ουσιαστικός έλεγχος, παρακολούθηση και εποπτεία :
α) της πορείας υλοποίησης των προγραμμάτων,
β) της γνησιότητας των παραστατικών δαπανών και
γ) της αποτίμησης των αποτελεσμάτων.
Όπως προανέφερα, τα θεσμικά όργανα λειτουργούσαν μόνο με ‘’άνωθεν’’ εντολές, είναι δε αξιοσημείωτο ότι η ΥΔΑΣ είναι η μόνη Γενική Διεύθυνση του ΥΠΕΞ στην οποία προβλέπεται από το οργανόγραμμά της μετακλητός Γενικός Διευθυντής. Έτσι, στη θέση αυτή τοποθετούνταν και τοποθετούνται αποκλειστικά, άτομα της απόλυτης εμπιστοσύνης της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Δηλ. πρόσωπα που η επιλογή και η διάρκεια της θητείας τους εξαρτάται πλήρως από τους πολιτικούς προϊσταμένους τους. Όπως άλλωστε συμβαίνει και σήμερα με την από διετίας επικεφαλής της ΥΔΑΣ που είναι συνταξιούχος Πρέσβυς με ανανεούμενες ανά τρίμηνο συμβάσεις, ήτοι υπό καθεστώς ανανεούμενης ‘‘ομηρείας’’.

Β.6. Εις επίρρωσιν των ανωτέρω, παραθέτω απόσπασμα του κατηγορητηρίου εις βάρος των υπευθύνων της ΜΚΟ ‘‘Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθετήσεων’’, σύμφωνα με επίσημη Ανακοίνωση της ΕΛΑΣ της 17ης Φεβρουαρίου 2014 :
α) Δεν ζητήθηκε, ως επιβαλλόταν, σε καμία περίπτωση αποναρκοθέτησης, στις χώρες εκτέλεσης των προγραμμάτων, η έγκριση της οικείας Ελληνικής Πρεσβείας, σχετικά με τη σκοπιμότητα υλοποίησης, β) Οι καταβολές χρηματοδότησης πραγματοποιούνταν ενώ δεν υποβάλλονταν εκθέσεις προόδου, γ) Γίνονταν δεκτά παραστατικά στην αραβική ή τη σερβική γλώσσα χωρίς να υπάρχει ελληνική μετάφραση, δ) Δεν πιστοποιούνταν η υλοποίηση των προγραμμάτων από τις οικείες ελληνικές Πρεσβείες, κάποιες φορές μάλιστα η εκτέλεση τελούσε σε άγνοια των διπλωματών και ε) Ο έλεγχος των παραστατικών που υποβάλλονταν από τη Μ.Κ.Ο., από πλευράς της αρμόδιας διεύθυνσης της Υπηρεσίας Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας του Υπουργείου Εξωτερικών, ήταν ανύπαρκτος.
Β.7. Θα πρέπει ακόμα να τονιστεί ότι η ‘’στεγανότητα’’ που ανέκαθεν χαρακτήριζε την ΥΔΑΣ δεν περιορίζεται μόνο σε όσους υπηρετούν εκεί, αλλά επεκτείνεται και στον εσωτερικό τρόπο λειτουργίας της. Το 2012 έγινε καταγγελία για εξαφάνιση εγγράφων και παραστατικών επί Γενικού Διευθυντή της ΥΔΑΣ Αθ. Θεοδωράκη και η Ε.Δ.Ε που διατάχθηκε δεν απέδωσε καμία ευθύνη. Το Μάϊο εφέτος έγινε διάρρηξη σε φοριαμό της ΥΔΑΣ, αλλά δεν διενεργήθη Ε.Δ.Ε., ούτε καν κλήθηκε η Αστυνομία για τη λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων. Γεγονός που θα έπρεπε να θορυβήσει το ΥΠΕΞ, αφού από αριθμό φακέλων λείπουν παραστατικά, όπως άλλωστε διαπίστωσε σε Έκθεσή της και ιδιωτική εταιρεία ελεγκτών (βλ. παρακάτω παράγρ.Β.9) η οποία επεσήμανε ‘’αδυναμία άμεσου εντοπισμού ουσιωδών εγγράφων που σχετίζονται με το κάθε πρόγραμμα.’’ Κατάσταση που δημιουργεί σοβαρά ερωτηματικά για τη δυνατότητα ελέγχου των ΜΚΟ, λόγω επίσης της μη λειτουργίας αξιόπιστης ηλεκτρονικής αρχειοθέτησης και της μη ανάρτησης οιουδήποτε αρχείου ή πληροφορίας στο διαδίκτυο.

Β.8. Οι πολιτικοί προϊστάμενοι της ΥΔΑΣ, από το 2000 έως σήμερα, δηλ. οι καθ’ ύλην αρμόδιοι Υφυπουργοί Εξωτερικών διακρίνονται σε δυο κατηγορίες :
α) σε όσους επί θητείας τους, μεταξύ 2000-2010, εδίδοντο χρηματοδοτήσεις, με τον μεγάλο όγκο αυτών να έχουν εγκριθεί επί Υφυπουργών Α. Λοβέρδου και Ευρ. Στυλιανίδη και
β) σε εκείνους (Σπ. Κουβέλης, Δ. Δόλης, Κ. Τσιάρας, Α. Γεροντόπουλος) που μετά το 2010, μετά δηλ. τη διακοπή χρηματοδότησης νέων προγραμμάτων, θα έπρεπε να είχαν προβεί στον έλεγχο και στην επαναξιολόγηση όλων των ‘’ανοικτών’’ και ‘’κλειστών’’ προγραμμάτων, καθώς και στην αναζήτηση τυχόν ευθυνών, αφού είχε γίνει πλέον ευρέως γνωστό ότι πολλές χρηματοδοτήσεις ΜΚΟ έπασχαν σοβαρά.
Η πολιτική όμως βούληση ουδέποτε υπήρξε. Ενίοτε μάλιστα, άτομα του στενού περιβάλλοντος και των δυο κομμάτων ήταν μέλη Δ.Σ. ΜΚΟ που χρηματοδοτήθηκαν από το ΥΠΕΞ. Αναφέρω τη ΜΚΟ ‘’Δίκτυο για τη Δημοκρατία στη Νοτιοανατολική Ευρώπη’’, (2,5 εκ. ευρώ), μέλος του Δ.Σ της οποίας ήταν σημερινός Γ.Γ. κόμματος και συνεργάτης στο παρελθόν του πρώην Υφυπουργού Ευρ. Στυλιανίδη. Ή την ΜΚΟ ‘‘HUMANET’’ (2.9 εκ ευρώ) μέλος του Δ.Σ. της οποίας ήταν/είναι η αδελφή πρώην Υπουργού. Όπως προκύπτει από τον πίνακα ‘’Αναλυτικής Κατάστασης Πληρωμών της ΥΔΑΣ’’, πολλές ΜΚΟ ελάμβαναν χρηματοδοτήσεις διαχρονικά, ενώ ορισμένες μόνο όταν ήταν στην κυβέρνηση το ένα ή το άλλο κόμμα. Όπως για παράδειγμα, η ΜΚΟ ‘‘Iνστιτούτο Στρατηγικών Αναπτυξιακών Μελετών (ΙΣΤΑΜΕ) Ανδρέας Παπανδρέου’’, που χρηματοδοτήθηκε μόνο σε περίοδο που το κόμμα που την ίδρυσε ήταν στην εξουσία.

Β.9. Ποιες ήταν συνεπώς κατά την τελευταία 4ετία οι ενέργειες της ΥΔΑΣ για τον έλεγχο των παλαιοτέρων χρηματοδοτήσεών της ; Άποψή μου είναι ότι τα ελάχιστα που έγιναν, είχαν κυρίως προσχηματικό χαρακτήρα. Αποσκοπούσαν δηλ. να δίδεται η εντύπωση ότι επιζητείται η διαφάνεια, χωρίς στην πράξη να γίνεται κάτι ουσιαστικό προς την κατεύθυνση αυτή. Ενδεικτικό παράδειγμα, η ανάθεση (2012) του ελέγχου 80 ‘‘ανοικτών’’ προγραμμάτων στην ιδιωτική εταιρεία Ορκωτών Λογιστών ‘’Grant Thorton A.E.’’ (έναντι αμοιβής 40.000 ευρώ), η τελική Έκθεση της οποίας υποβλήθηκε το 2013 στον κ. Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης. Η Έκθεση στερείται ουσιαστικής αξίας, περιοριζόμενη στον οικονομικό και λογιστικό έλεγχο, ενώ διευκρινίζει ρητά ότι δεν έγινε έλεγχος σκοπιμότητας των προγραμμάτων και της επιλεξιμότητας των δαπανών που είχαν εγκριθεί από την ΥΔΑΣ. Σημειωτέον ότι η Έκθεση δεν δόθηκε ποτέ στη δημοσιότητα ή στη Βουλή, πιθανόν διότι επισημαίνει σοβαρές παραλείψεις στην ακολουθηθείσα διαδικασία εγκρίσεων και αποπληρωμών των προγραμμάτων που εκθέτουν την ΥΔΑΣ και τις πολιτικές ηγεσίες του παρελθόντος.

Β.10 Η ίδια παρελκυστική τακτική θεωρώ ότι συνεχίζεται και σήμερα. Τον Οκτώβριο του 2014 αναμένεται να παραδοθεί στο ΥΠΕΞ νέα Έκθεση οικονομικού και λογιστικού ελέγχου για 118 ‘‘ανοικτά’’ προγράμματα, η οποία ανατέθηκε στις αρχές του έτους στην εταιρεία ‘‘Nexia Eurostatus A.E.’’. Άλλη (τρίτη δηλαδή) ιδιωτική εταιρεία (ονόματι ‘’Win to Win Ο.Ε.’’) έχει αναλάβει παράλληλα (από την εποχή του Υφυπουργού Κ. Τσιάρα) την ‘‘επεξεργασία των στατιστικών στοιχείων’’ της ΥΔΑΣ, χωρίς να αναφέρεται στη ‘‘Διαύγεια’’ πόσες δεκάδες χιλιάδες ευρώ είναι ετησίως η αμοιβή της. Εργασία που, βεβαίως, θα μπορούσε να γίνεται ανέξοδα για το Δημόσιο από τους υπαλλήλους της ΥΔΑΣ.
Οι χρόνοι παραγραφής εν τω μεταξύ ωριμάζουν και οι τόκοι υπηρημερίας για τις χρηματοδοτήσεις που θα πρέπει να επιστραφούν αυξάνονται, χωρίς να τους διεκδικεί κανείς. Πότε θα αποδοθούν στο Δημόσιο τα 6.2 εκ ευρώ που οφείλει από καταλογισμούς η ΜΚΟ ‘’Αλληλεγγύη’’ (που ίδρυσε η Εκκλησία της Ελλάδος), από τα συνολικά 23 εκ. ευρώ με τα οποία χρηματοδοτήθηκε από την ΥΔΑΣ ; Με ποιο τρόπο διεκδικεί σήμερα το ΥΠΕΞ το πολύ σημαντικό αυτό ποσό ;

Β.11. Κατόπιν των ανωτέρω, άποψή μου είναι ότι παράλληλα των εισαγγελικών ερευνών για διάφορες ΜΚΟ, θα ήταν σκόπιμο να εξετασθούν αυτοτελώς και οι τυχόν ευθύνες όσων υπηρέτησαν την τελευταία 14ετία σε διευθυντικές θέσεις στην ΥΔΑΣ. Καθ’ ότι τα αναπάντητα ερωτήματα είναι πολλά. Αναφέρω ενδεικτικά :
α) Γιατί η ΥΔΑΣ δεν προχωρά επί μια 4ετία στην τελική εκκαθάριση των ‘‘ανοικτών’’ προγραμμάτων τα οποία παραμένουν ‘’εν υπνώσει’’ εδώ και πολλά έτη, ούτως ώστε να επιστραφούν στο Δημόσιο χρηματοδοτήσεις που δόθηκαν σε ΜΚΟ που δεν εκπλήρωσαν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις ;
β) Γιατί η ΥΔΑΣ περιορίζεται στη ‘‘λογιστική’’ διάσταση των προγραμμάτων, ήτοι απλώς εάν οι προσθέσεις των παραστατικών δαπανών είναι σωστές και δεν διερευνά τι ακριβώς έκανε κάθε ΜΚΟ ; Τι νόημα έχει η ‘‘συνδρομή’’ των ιδιωτικών εταιρειών που προανέφερα ;
γ) Γιατί δεν ζητείται έστω και σήμερα από τις κατά τόπους Διπλωματικές μας Αρχές να διερευνήσουν τι έργο παρήγαγαν κατά το παρελθόν οι διάφορες ΜΚΟ στις χώρες αρμοδιότητός τους ;
δ) Γιατί η ΥΔΑΣ δεν προβαίνει στη διερεύνηση όσων τουλάχιστον προγραμμάτων έχουν καταγγελθεί ως παράνομες χρηματοδοτήσεις ;
ε) Γιατί η ΥΔΑΣ αρνείται να δώσει στοιχεία που της ζητούνται επίμονα για προγράμματα για τα οποία έχουν γίνει συγκεκριμένες υπηρεσιακές καταγγελίες, όπως αυτή που προανέφερα ;
στ) Γιατί η ΥΔΑΣ παραπέμπει παγίως τους επερωτώντες βουλευτές και το ΣΔΟΕ στο Ελεγκτικό Συνέδριο, χωρίς να δίνει ουσιαστικές απαντήσεις ;
ζ) Πόσες ΜΚΟ έχει παραπέμψει έως τώρα η ΥΔΑΣ, με δική της πρωτοβουλία, στη Δικαιοσύνη ;

Β.12. Σχετικά με τη γενικότερη στάση του προσωπικού της ΥΔΑΣ στις υφιστάμενες από ετών εκκρεμείς υποθέσεις ΜΚΟ, ενδιαφέρον είναι το κατωτέρω σχόλιο, που δημοσιεύθηκε στον Τύπο, στις 2.3.2014 :
‘‘Την ίδια στιγμή, η αργοπορία ελέγχου των δεδομένων (Σ.Σ. : στην ΥΔΑΣ) οδηγεί την υπόθεση σε ένα διαρκές βάλτωμα καθώς είναι ξεκάθαρο πως και το υπαλληλικό προσωπικό του υπουργείου Εξωτερικών δεν δείχνει διάθεση έρευνας, παρά τις ξεκάθαρες εντολές που έχει λάβει από την ηγεσία. Κι αυτό διότι μεγάλο μέρος των νυν ελεγκτών είναι εκείνοι που παλιότερα υπέγραφαν τις επίμαχες χρηματοδοτήσεις. Άρα ορισμένα άτομα είναι σήμερα και ελεγκτές και ελεγχόμενοι. Όπως γνωρίζουμε, τουλάχιστον 15 άτομα από την υπηρεσία έχουν συμμετοχή στις παράνομες εγκρίσεις κι αναφερόμαστε σε στελέχη της περιόδου 2002-2009, πολλά εκ των οποίων ακόμα και σήμερα βρίσκονται στις θέσεις τους. Δεν είναι τυχαίο το ότι μέχρι σήμερα έχουν προχωρήσει μονάχα 80 άμεσοι έλεγχοι σε 198 φακέλους, αν και ουσιαστικά από το υπουργείο Εξωτερικών θα πρέπει να ελεγχθεί το σύνολο των 500 υποθέσεων χρηματοδότησης.’’
(http://www.paron.gr/v3/article_print.php?id=86656&colid=37&catid=33&dt=2014-03-02%200:0:0 )

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να προσθέσω το εξής : Η αναπτυξιακή δράση είναι ένα πολύτιμο εργαλείο της εξωτερικής πολιτικής, που επιφέρει τη σύσφιξγη και την αναβάθμιση των σχέσεων με άλλα κράτη, τη στήριξη των οποίων έχουμε ανάγκη για τα εθνικά μας θέματα. Θεωρώ εγκληματικό ότι με τις πρακτικές αυτές ζημιώθηκε η Ελλάδα, αφού είναι πολύ αμφίβολο εάν αποκομίσαμε κάποιο κέρδος. Επίσης, πλην ορισμένων ΜΚΟ που τήρησαν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις, απάτες που διέπραξαν ΜΚΟ, ‘’υπό την αιγίδα’’ του ΥΠΕΞ, έγιναν αντιληπτές σε χώρες που προηγουμένως είχαν ενδεχομένως θετική εικόνα για την Ελλάδα. Με αποτέλεσμα να ζημιωθεί το όνομα της χώρας μας διεθνώς. Ουδεμία αμφιβολία έχω περί αυτού όσον αφορά στο Λίβανο, παρά τα εκατομμύρια που σπαταλήθηκαν.

Ν. Βαμβουνάκης

Πρέσβυς

http://www.thepressproject.gr/article/68379

The Greek-Born Hero of the Ludlow Massacre

Filmmaker Sheds Light on “Valiant,” Greek-Born Hero of the Ludlow Massacre

Friday, 17 October 2014 10:40
By Vassiliki Siouti, Truthout

lt3

In their film, Palikari – Louis Tikas and the Ludlow Massacre, director Nikos Ventouras and producer Lamprini Thoma chart the story of the great 1913-1914 coal miners’ strike and Louis Tikas’s murder, as it survives in oral and family traditions, as well as in official history.

They interview historians and artists, some of them direct descendants of those striking miners. Labor movement emblem Mother Jones and industrialist John D. Rockefeller, Jr. also make cameo appearances in this production of memory, struggle and deliverance. Tikas’ story can but reverberate in our time, in view of what is happening with the rights of workers and immigrants around the world.

At a time when Greece has neither heroes nor a labor movement, two passionate Greeks, journalist, radio producer, script writer and filmmaker Lambrini Thoma and director Nick Ventouras, crossed the Atlantic in an attempt to trace the life and the untimely but heroic death of Louis Tikas, a legendary figure of the American labor movement in the early 20th century.

His story is largely unknown to the general public in Greece today, or to that of the United States. Louis Tikas was an immigrant who left Greece in 1906 in search of a better life in the United States, but ended up becoming a leader of the striking coal mine workers of Colorado in 1913 and eventually one of the true heroes of the American labor movement, indeed a legend, when he was brutally and cowardly killed in the Ludlow massacre, by having his skull cracked opened while he was being held prisoner.

lt
Still, his memory remains alive in the heart of American unions, and his bravery has been the source of inspiration for folk songs in the United States, all of which seem to have inspired Lambrini Thoma and Nick Ventoura to make a documentary film about Tikas’ life and the Ludlow massacre to keep the flame of radicalism burning at a time when global capitalism is causing massive damage and depriving the people who labor of even their most basic rights.

The film, titled “Palikari: Louis Tikas and the Ludlow Massacre” made its US debut in New York on September 19 and has already been shown in various cities throughout the United States and in Europe.

The filmmaker of “Palikari” is currently in the United States and was interviewed for Truthout by Greek journalist Vassiliki Siouti.

Vassiliki Siouti for Truthout: The Ludlow Massacre is a well-known incident in the history of the radical labor movement in the USA, but Louis Tikas is perhaps less well known. Who was Louis Tikas?

Lambrini Thoma: Louis Tikas, born Elias Spandidakis, was a Greek immigrant and labor organizer with the United Mine Workers of America (UMWA) during the southern Colorado mining strike of 1913-1914. Louis, who was made a leader in the Ludlow tent colony and had the role of negotiator and peacemaker, was brutally murdered by men of the Colorado National Guard protecting the interests of the (Rockefeller-owned) Fuel and Iron Company. While Tikas commanded great respect from his fellow strikers, and his name was kept alive as that of a martyr for the labor cause, little biographical information was known about him until Zeese Papanikolas began his seminal research work in the late ’60s.

Why did you name your documentary the very Greek word palikari, and how would you translate it in English?

It is a word that comes from ancient Greek, whose meaning is a combination of brave, young and valiant. It also was the first word that Gus Papadakis, a co-striker with Louis who was interviewed by Zeese Papanikolas, used to describe him: “He was a palikari.” David Mason, Colorado’s poet laureate who wrote a great epic poem about Ludlow, used the same words (and in Greek too) to describe Tikas during our interview. We thought it fit Tikas perfectly and that we had to use it. To help explain it to foreign audiences, we start the documentary with a card showing the dictionary definition of the word.

The late Howard Zinn describes the Ludlow Massacre as “[perhaps] the most violent struggle between corporate power and laboring men in American history.” Is this really the case?

The numbers by themselves justify such a view. But, besides the exact death toll, which varies according to the source but is, in any case, very high, the Ludlow Massacre, including the “10 days war” that followed, was unarguably an extremely violent event. In fact, by Zinn’s own admission, it was learning about the Ludlow Massacre that changed his perception of US history and inspired him to write his wonderful “People’s History of the United States.”

The story of Louis Tikas is relatively unknown in Greece, his country of origin. What audience did you have in mind when you created this documentary, the American or the Greek one?

Even in the US, the story of Ludlow is more known than the story of Tikas. His story, and that aspect of the Greek immigration to the US in the early 20th century, was obscure until the ’80s, when the Zeese Papanikolas’ book, Buried Unsung, was published. But we feel that it’s a story above and beyond ethnic lines. It’s a story for any audience in the world that connects with the struggle of those people for a better life. Louis is a universal hero, but more importantly, what happened in Ludlow is a universal story.

That said, it was one of our goals to reunite him with his Greek roots, to make the story known in Greece. In this time of crisis, with the attack on labor and the rise of the far right, we need to remember men and women like him, who fought for our rights and for the people. We need to remember how to fight.

How did the idea of the documentary come about?

We started thinking about it in 2007, when we first visited Ludlow, Colorado, to do a magazine feature on the Ludlow events. Both I and Nikos Ventouras, the director, were moved by this great story and touched by the fact that we found people who fought to keep the memory of this event and of Louis alive. And not just Greeks: Americans, Italians, Mexicans . . .

As the centennial of the Ludlow Massacre was approaching, and with Greece in a financial crisis and under the IMF’s supervision, we began to see more clearly how this story, about immigrant workers and labor struggles, resonated with what was happening in our own country and in our own time. So we decided we had to do something for Louis and for our people, even if that meant maxing out our credit cards.

Where has the film been shown so far?

Our first screening was at the Thessaloniki International Documentary Festival, where Palikari, a DIY affair and our first foray into this medium, was part of the official selection. Since then, we have had over 40 screenings all over Greece, in labor centers, universities, squats and film festivals. We also had a screening at the Mother Jones Festival in Cork, Ireland; at the African Immigrants festival of Lisbon, Portugal; and since mid-September, we are in a screenings tour in the USA. We’re still amazed by the warmth and love with which our DIY self-financed, low-budget project was received. I think that a reason behind this acceptance is that ours is not an abstract historical documentary, that we strived to give voice to people’s memories and personal experiences, and to things that managed to rise above their circumstances and become universal symbols.

Why we do not have heroes like Louis Tikas in the working class movement anymore? Do we no longer have a need of heroes, or there are no reasons to fight anymore?

Oh, there are lots of reasons to fight. We in Greece know it very well; Southern Europe knows it very well. The US, with the OWS movement, the fast-food strikes, the Chicago school strikes, etc, knows it too. In Greece in particular, we were deprived of our rights, thrown to poverty and had our lives and dreams stolen – and all in the course of less than 5 years. We have lots of reasons to fight. And we are fighting back. Those in power do not allow it to be shown in the media (which is why Greece fell around 80 places below [where it had been] in the Press Freedom Index), but we do fight back, and, day by day, new heroes emerge, men and women who fight for a better future.

You are from Greece, a country which in recent years is in the IMF program and has had many labor rights squashed. The labor law professors in Greece, ironically, say that they don’t have a subject anymore, that labor law has been obliterated. Why did the Greek people allow the dismantling of labor law to the point that there are now no protections against this attack?

We didn’t really allow it, in the sense that nobody asked us. The government – which is a post-election coalition, not an elected majority party – forced those things upon us. And it all happened while the country was becoming less of a democracy every day. We are a “parliamentary dictatorship,” as a journalist put it after the unlawful shutdown of the national broadcaster. But, we do fight back. Do not think for a moment that we don’t. The people of ERT-3, the national broadcaster of northern Greece, are a great example of our fight, as are the workers in VIO.ME, Coca Cola Greece, the Steel industry, the cleaning industry and more. We also fight with our votes – where else did a left party of 4 percent become a 30 percent future government overnight?

So, I think, that the people do react; it’s just that their reaction is absorbed by these new mechanisms that the government has in place, in the labor unions, the media, etc. We are in an era when we have to discover our new ways to fight. The only one of our old weapons that would still be effective would be the general strike. But of course our corrupt unions would never call one . . .

Speaking of labor unions, what does the General Confederation of Greek Workers do?

It sleeps curled at the legs of its bosses, to use an old-timey lefty expression.

Why is that?

Because they have a corrupt leadership hailing from the previous years, when people didn’t really care about such matters and would vote according to party affiliation. That’s how our two major parties, which used to alternate in power and are now in the government coalition together, got control over the unions.

Did the General Confederation of Greek Workers assist you with this documentary?

We tried to get some help from the Confederation, and called their Workers’ History department to see if they were interested in co-producing. That is how we learned that the president of the Confederation personally controls and decides all money transactions himself. That is how far transparency and meritocracy goes.

In the documentary you mention Mother Jones. What is her relation to the Ludlow events?

She was present at Ludlow, organizing the miners, fighting, inspiring, talking, trying to help in all possible ways. An old Irish lady who was “on fire,” as one of our interviewees put it. A voice for the underdogs, a proud, intelligent and just woman. We learned that she was a personal friend of Louis, who was calling her “mother” too – not just “Mother Jones” – something which does not come easy for a Greek. Shows how much he respected her.

What do you see in comparing the history of the American and European labor movements?

The American labor movement shaped and inspired the international labor movement. The USA was the most advanced industrial nation in the world, and as such, the workers here were the first to fully taste capitalism and exploitation. From the 1st of May events and the activity of organizations like the IWW, to the ’60s, and onwards to the present day struggles, there have been wonderful examples of labor resistance and of course a huge labor-inspired culture, from Steinbeck and Jack London to Woody Guthrie and Pete Seeger, a culture that’s still kept alive today in music, writing, movies and documentaries.

Copyright, Truthout.

http://truth-out.org/news/item/26859-interview-with-lambrini-thoma

«Όχι πια ευρώ, μόνο σεντς»

Αβέβαιο το μέλλον του ελληνικού εργοστασίου που κατασκευάζει τα ευρώ
γράφει η Βασιλική Σιούτη
Αποστολή στα Ιωάννινα

(δημοσιεύθηκε στο Newpost)

Εδώ και δύο χρόνια το ελληνικό εργοστάσιο που κατασκευάζει τα ευρωκέρματα έχει σταματήσει να βγάζει… ευρώ και φτιάχνει μόνο σεντς και μάλιστα αυτά της μικρότερης αξίας (1,2 και 5 σεντς). Ο λόγος είναι ότι μόνο για αυτά υπάρχει ζήτηση από την Τράπεζα της Ελλάδας . Ο συμβολισμός στην Ελλάδα της κρίσης είναι ισχυρός, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι και το ίδιο το ελληνικό εργοστάσιο που παράγει τα κέρματα του ευρώ, με μόλις 57 εργαζόμενους πλέον, δε θυμίζει σε τίποτα την εποχή της ακμής του και έχει περάσει κι αυτό στο Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ). Όσο για το μέλλον του; Αυτό είναι εξαιρετικά αβέβαιο.

__________ (3)

Το ελληνικό εργοστάσιο, που επελέγη στις αρχές του 2000 για να κατασκευάσει τα κέρματα του ευρώ, βρίσκεται σε μια ακριτική περιοχή της Ηπείρου, κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Εδώ που όλα θυμίζουν περισσότερο Βαλκάνια και λιγότερο Ευρώπη.
Το εργοστάσιο, που πριν τα ευρώ έβγαζε κάλυκες, είναι θυγατρική των Αμυντικών Συστημάτων (πρώην ΕΒΟ και ΠΥΡΚΑΛ), που η τρόικα πιέζει την κυβέρνηση για να ξεφορτωθεί. Η Μεταλλουργική Βιομηχανία Ηπείρου (ΜΒΗ) δεν είναι ακόμα γνωστό που θα πάει μετά το διαχωρισμό των Αμυντικών Συστημάτων σε δύο ανεξάρτητα εταιρικά σχήματα, όπως έχουν ζητήσει οι δανειστές. Στη μία εταιρεία θα ενταχθούν όσες βγάζουν μη στρατιωτικά προϊόντα και στην άλλη εταιρεία θα υπαχθεί η παραγωγή για την αμυντική βιομηχανία. Η ΜΒΗ μπορεί να υπαχθεί και στις δύο, καθώς εκτός από τα ευρώ, εξακολουθεί μέχρι σήμερα να παράγει και κάλυκες (μικρή παραγωγή).

«Από τον Ιούνιο του 2012 δεν έχει γίνει ούτε μια ώρα υπερωρία. Δεν έχουμε κάνει ούτε μία πρόσληψη. Όποιος συνταξιοδοτείται, δεν αντικαθίσταται. Δεν παίρνουμε πλέον καμία επιχορήγηση και κανένα δάνειο και ο υψηλότερος μισθός είναι 2050 ευρώ» δηλώνουν τα στελέχη της ΜΒΗ.
Είναι λοιπόν τα πράγματα ιδανικά σήμερα; Το αντίθετο. Ο τζίρος της εταιρείας έχει πάρει την κατιούσα και από 8,8 εκατομμύρια το 2009, πέρσι έφτασε στα 2,6 εκατομμύρια. Η εταιρεία σταμάτησε να συμμετέχει σε διαγωνισμούς και να παίρνει δουλειές από το εξωτερικό, όπως πριν (π.χ τα ευρωκέρματα της Πολωνίας), αφού πλέον δεν μπορεί να εισάγει την απαραίτητη πρώτη ύλη, λόγω του ότι δεν έχει κεφάλαια για να προκαταβάλει το τίμημα, όπως της ζητούν.
Επίσης, το χυτήριο δεν δουλεύει πια, καθώς οι εργαζόμενοι δεν φτάνουν και είναι όλοι πάνω από 50 ετών. Τις δουλειές αυτές τις κάνουν απευθυνόμενοι σε ιδιώτες πλέον.

__________ (4)
Παρατηρώντας κανείς το περιβάλλον του εργοστασίου, που έχει αρχίσει να θυμίζει εγκατάλειψη, δεν μπορεί να αποφύγει τη σκέψη των ισχυρών συμβολισμών. Η Μεταλλουργική Βιομηχανία Ηπείρου που βγάζει τα ευρώ, είναι μια πρώην ιδιωτική προβληματική που κρατικοποιήθηκε τη δεκαετία του ’80 και σήμερα περνάει δύσκολες ώρες , αναμένοντας τις αποφάσεις που θα κρίνουν την επιβίωσή της και τους όρους για να συμβεί (αν συμβεί) αυτή. Οι εργαζόμενοι έχουν μειωθεί περίπου στο ένα τέταρτο, το ίδιο και ο τζίρος. Κι εδώ και δύο χρόνια δεν βγάζει καν πια ευρώ, αλλά μόνο σεντς.

Η ιστορία της ΜΒΗ είναι μια τυπική ελληνική περίπτωση: Δημιουργήθηκε το 1979 από ιδιώτη που κατασκεύαζε κάλυκες και αμυντικά υλικά. Λίγο καιρό μετά, οι ιδιοκτήτες αφού πήραν τα ευεργετικά κίνητρα για τις ακριτικές περιοχές, κατέστησαν προβληματική την επιχείρηση. Το 1983 η επιχείρηση κρατικοποιήθηκε από το ΠΑΣΟΚ και πέρασε στην Ελληνική Βιομηχανία Όπλων ως θυγατρική της –παραμένοντας «προβληματική». Οι ζημιές της μέχρι το 2000 ήταν περίπου 300 εκατομμύρια δραχμές ετησίως. Από το εργοστάσια αυτό όμως, ζούσαν 200-300 οικογένειες και αυτό ήταν κάτι που πάντα βάραινε στις αποφάσεις, καθώς όταν ήταν στην ακμή του, ακόμα και οι μετανάστες της περιοχής επέστρεφαν από τη Γερμανία για να εργαστούν σε αυτό.

Όχι ότι δεν γινόταν όργια ρουσφετιών και κομματοκρατίας. Το κάθε άλλο. Το εργοστάσιο αντιμετωπίζονταν περίπου ως λάφυρο των κομματικών παραγόντων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ των Ιωαννίνων, ανάλογα με το ποιος ήταν κάθε φορά την εξουσία. Και διόριζαν τους δικούς τους, ακόμα και σε αργομισθίες και στο Δ.Σ, απ’ όπου πληρώνονταν – κάποιοι χωρίς να κάνουν τίποτα και χωρίς να έχουν ιδέα. Ένα από τα εμβληματικά πρόσωπα που σχετίστηκε ιδιαίτερα με τα του εργοστασίου, ήταν ο ηπειρώτης, νυν πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας, που κατά καιρούς «έδενε κι έλυνε».
Όταν το 2003 σταμάτησαν οι διορισμοί με τον παλιό τρόπο, τότε βρέθηκε το παράθυρο των «ενοικιαζόμενων εργαζόμενων», μέσα από εταιρίες οι οποίες πάλι τα ρουσφέτια των πολιτικών εξυπηρετούσαν και μάλιστα με κέρδος για τον ιδιώτη πλέον. Αυτό κράτησε μέχρι το 2010 γιατί μετά σταμάτησαν και αυτά.

Η ανάθεση της κατασκευής των ευρώ στη Μεταλλουργική Βιομηχανία Ηπείρου στο τέλος της δεκαετίας του 1990 είχε δημιουργήσει προσδοκίες ότι το ευρώ μπορεί να της έδινε το φιλί της ζωής. Στην αρχή, όντως παρουσιάστηκαν κέρδη. Το 2006 όμως έγινε ανεξάρτητη ΔΕΚΟ και άρχισαν να μπαίνουν μέσα 1,5 εκατομμύριο ευρώ το χρόνο.
Το 2010, με το που μπήκε η χώρα στο ΔΝΤ, σταμάτησαν οι εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου για τον δανεισμό της και το υπουργείο Οικονομικών και ο Χάρης Θεοχάρης, όπως αναφέρει ο διευθυντής του εργοστασίου Γιώργος Αδάμος, τους έβγαλε κατασχετήριο για 3,5 εκατομμύρια ευρώ, με εντολή «κάθε τιμολόγιο που θα εκδίδεται, να κατάσχεται μέχρι να εξοφληθεί το ποσό». Τελικά κατάφεραν να κάνουν μία συμφωνία αποπληρωμής με 20.000 ευρώ το μήνα.

Σήμερα ακούγεται ότι ενδιαφέρεται ο όμιλος Στασινόπουλου και η Χαλκόρ. Τα στελέχη του εργοστασίου αναφέρουν ότι ο Στασινόπουλος είχε εκδηλώσει το ενδιαφέρον του και στις αρχές της δεκαετίας του ’90, επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αλλά απέσυρε το ενδιαφέρον του όταν έμαθε τον αριθμό των (200 περίπου τότε) εργαζομένων. Σήμερα ωστόσο, που έχουν μείνει μόλις 57 εργαζόμενοι και η τρόικα πιέζει για την ιδιωτικοποίηση της, είναι μια πολύ πιο ιδανική συγκυρία για τους ενδιαφερόμενους επιχειρηματίες που μπορούν να την αγοράσουν φθηνά και χωρίς υποχρεώσεις.

«Συμφιλίωση αντί αποζημιώσεων»

Το «Ταμείο» που διχάζει

Γιατί το ταξίδι Παπούλια στο Βερολίνο απογοήτευσε μαρτυρικούς δήμους και την Εθνική Επιτροπή για τις γερμανικές οφειλές

Γράφει η Βασιλική Σιούτη
(δημοσιεύθηκε στο Newpost στις 17/9/2014)

Την ενεργοποίηση του «Ελληνογερμανικού Ταμείου για το Μέλλον» ανακοίνωσε σήμερα η γερμανική πρεσβεία στην Ελλάδα, έναν φορέα που θα έχει επίκεντρο τα μαρτυρικά χωριά της χώρας, μόνο που τα τελευταία έχουν εκφράσει την έντονη αντίθεσή τους. Η διαφωνία τους ωστόσο, παρότι αρχικά ζητήθηκε η συναίνεση τους, δεν φαίνεται να ελήφθη υπόψη από τη γερμανική πλευρά, που προχωρά το συγκεκριμένο πρότζεκτ με τους δημάρχους που «αποσχίσθηκαν» από την πλειοψηφία. Αρωγός της γερμανικής πρωτοβουλίας , παρόλα αυτά, είναι ο πρόεδρος της ελληνικής Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας.
Στην ανακοίνωσή της η γερμανική πρεσβεία σήμερα αναφέρει χαρακτηριστικά: «Με αφορμή την επίσκεψη του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κύριου Κάρολου Παπούλια την Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου στο Βερολίνο, ενεργοποιήθηκε και το «Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον», παρέχοντας ετησίως ένα εκατομμύριο Ευρώ για προγράμματα, που άπτονται της συμφιλίωσης και της επεξεργασίας των ιστορικών δεδομένων μεταξύ της Γερμανίας και της Ελλάδας».
Κατά τη διάρκεια σχετικών εκδηλώσεων στο Βερολίνο – στις οποίες παραβρέθηκε ο Κάρολος Παπούλιας- ο πρόεδρος της Γερμανίας, Γιόακιμ Γκάουκ και ο υφυπουργός Εξωτερικών Μίχαελ Ροτ παραδέχθηκαν τις φρικαλεότητες των γερμανών στην Ελλάδα κατά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο, ζήτησαν συγχώρεση από τα θύματα, αλλά υπήρξαν σαφείς, εδικά ο κ. Ροτ, ότι για τη Γερμανία δεν υφίσταται θέμα αποζημιώσεων προς την Ελλάδα.

newego_LARGE_t_1101_54396145_type12713
Στην τελετή που έγινε την περασμένη Παρασκευή στο Βερολίνο, ο κ. Γκάουκ, μάλιστα, χαρακτήρισε τη δημιουργία του «Ελληνογερμανικού Ταμείου για το Μέλλον» μια «συνειδητή ομολογία με σκοπό την κοινή διαμόρφωση του μέλλοντος» και ο κ. Ροτ εξέφρασε την ικανοποίησή του για το γεγονός ότι «τόσο με το Ταμείο για το Μέλλον του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Εξωτερικών, όσο και με το Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας, δημιουργήθηκαν δύο εργαλεία, τα οποία αποτελούν μια ιδιαίτερα ισχυρή ένδειξη για τη σημασία της συμπόρευσης και της αλληλοϋποστήριξης».
Η υπόθεση αυτή όμως, με το «Ταμείο για το Μέλλον» -που όπως παραδέχεται ο κ. Ροτ, πρόκειται για φορέα του γερμανικού ΥΠΕΞ, όπως και το Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίος, έχει έντονο (αν και πρόσφατο) παρελθόν στο οποίο κανείς τους δεν αναφέρθηκε.

Λίγο πριν από το ταξίδι του προέδρου της Δημοκρατίας στη Γερμανία, που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα, είχε προηγηθεί το «βροντερό όχι» του δικτύου των μαρτυρικών δήμων της χώρας στο «Ελληνογερμανικό Ταμείο για το μέλλον», που χαρακτήρισαν ως «Δούρειο Ίππο των γερμανικών συμφερόντων», και στο «Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας». Είχε προηγηθεί επίσης η παράκληση του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών, το οποίο κάλεσε τον Κάρολο Παπούλια να μην παραστεί στην τελετή της ίδρυσης του «Ταμείου» καθώς και του αντίστοιχου ιδρύματος για τη Νεολαία στο Βερολίνο- « διαφορετικά θα έχει συνδέσει την ολοκλήρωση της θητείας του με μία εθνικά επιζήμια πράξη».

Ο Κάρολος Παπούλιας ωστόσο, πήγε στο Βερολίνο και σύμφωνα με τη Deutsche Welle στο πλαίσιο της επίσκεψης του ανακοινώθηκαν πρωτοβουλίες «που στοχεύουν στη βελτίωση των ελληνογερμανικών σχέσεων». «Η μία αφορούσε την ίδρυση «Ελληνογερμανικού Ιδρύματος Νεότητος» και η δεύτερη το «Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον». Βασικό σημείο αναφοράς και των δύο, αναφέρει η DW, είναι η περίοδος της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα και επίκεντρο τα μαρτυρικά χωριά.

Ο Κάρολος Παπούλιας χειροκροτεί, κατά την υπογραφή συμφωνίας για το Ελληνογερμανικό Ιδρυμα Νεολαίας

Είναι παραπάνω από σαφές ότι η στρατηγική της γερμανικής κυβέρνησης απέναντι στις ελληνικές αξιώσεις για τις πολεμικές αποζημιώσεις και το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο που δεν επιστράφηκε ποτέ, αν μπορούσε να περιγραφεί με ένα «κωδικό όνομα», αυτό θα ήταν «Συμφιλίωση αντί αποζημιώσεων».
Το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών δεν θέλει να ακούει κουβέντα για τις πολεμικές επανορθώσεις προς την Ελλάδα, προσφέρει όμως απλόχερα εκδηλώσεις ελληνογερμανικής «φιλίας» και ιδρύματα από τα οποία εξυπηρετεί τις δικές της πολιτικές ανάγκες.
Έτσι, για την εξυπηρέτηση αυτής της στρατηγικής, είχε προτείνει εδώ και καιρό τη δημιουργία ενός «Ελληνογερμανικού Ταμείου για το μέλλον», με σκοπό την ιστορική επεξεργασία του παρελθόντος».
Ζήτησαν μάλιστα από τα μαρτυρικά χωριά, οι κάτοικοι των οποίων σφαγιάστηκαν μαζικά από τους ναζί στον β’ παγκόσμιο πόλεμο, να συμμετάσχουν στο «Ταμείο για το μέλλον», καθώς και στο αντίστοιχης εμπνεύσεως «Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας». Το «Ταμείο για το μέλλον», σύμφωνα με την πρόταση των Γερμανών, θα είναι προϋπολογισμού ενός εκατομμυρίου ευρώ και θα χρηματοδοτηθεί από κοινού και από τις δύο χώρες.
Το δίκτυο των μαρτυρικών δήμων, στην πρόσφατη συνάντηση αντιπροσωπειών τους, αποφάσισε να πει «όχι» στη γερμανική πρόταση και να μην συμμετάσχει στο «Ελληνογερμανικό Ταμείο για το μέλλον».

Σε πρόσφατη ανακοίνωση του, τον περασμένο μήνα, το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών χαιρέτησε ως γενναία και υπεύθυνη τη στάση της πλειοψηφίας των δημάρχων των Μαρτυρικών Δήμων να αντιταχθούν στο «Γερμανοελληνικό Ταμείο για το Μέλλον».
Στην ίδια ανακοίνωση αναφέρεται ότι ο γερμανός πρεσβευτής στην Αθήνα, Πέτερ Σόοφ, «κατέβαλε αγωνιώδη προσπάθεια» να πείσει τους δημάρχους των Μαρτυρικών Δήμων για τις αγαθές προθέσεις της γερμανικής κυβέρνησης που έχει στόχο να χτίσει «γέφυρες συμφιλίωσης» μεταξύ των δύο λαών. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν: «… Επέμεινε δε, χωρίς όμως να πείσει, ότι η πρωτοβουλία αυτή «δεν συνδέεται με τις οφειλές» της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Ο ίδιος όμως, ομολόγησε ότι στόχος του εγχειρήματος αυτού είναι η «επεξεργασία του παρελθόντος», δηλαδή να ξαναγραφεί η Ιστορία, χρηματοδοτώντας «θεματικές εκθέσεις, τη δημιουργία πανεπιστημιακών εδρών ή ακόμα και τη συνεργασία στην έκδοση σχολικών βιβλίων», προφανώς σύμφωνα με τα συμφέροντα της Γερμανίας. Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η πρόσκληση – πρόκληση του Γερμανού πρεσβευτή προς τους ελληνικούς δήμους να υποβάλλουν προτάσεις χρηματοδότησης απευθείας προς το υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας!»».

Όπως αναφέρει το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών, οι μαρτυρικοί δήμοι κάλεσαν τη Γερμανία, αν εννοεί όσα επικαλείται, περί συμφιλίωσης, να αποδεχθεί την απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, που επικύρωνε την απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, ώστε να δικαιωθούν οι οικογένειες των θυμάτων».
Στο ίδιο πνεύμα και τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου, συντασσόμενα με τους δημάρχους των Μαρτυρικών Δήμων, απέρριψαν «ως εθνικά επιζήμια μεθόδευση την πρωτοβουλία ίδρυσης του «Ταμείου», καθώς και του Ιδρύματος για τη Νεολαία» και κάλεσαν τη Γερμανία αν θέλει να αποδείξει ότι η συγγνώμη του προέδρου της, Γιόακιμ Γκάουκ, ήταν ειλικρινής, να προχωρήσει σε ουσιαστικές πράξεις για την απόδοση δικαιοσύνης.

Τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου άσκησαν επίσης έντονη κριτική στον δήμαρχο Καλαβρύτων κ. Γ. Λαζουρά (ένας από τους δύο που μειοψήφησαν, καθώς τάχθηκε υπέρ του «Ελληνογερμανικού Ταμείου») .
Η ανακοίνωση του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών, έκλεινε καλώντας τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, να μην παραστεί στην τελετή της ίδρυσης του εν λόγω «Ταμείου», καθώς και του αντίστοιχου ιδρύματος για τη Νεολαία, στο Βερολίνο, «διαφορετικά, θα έχει συνδέσει την ολοκλήρωση της θητείας του με μία εθνικά επιζήμια πράξη».
Σύμφωνα με πληροφορίες ο Κάρολος Παπούλιας είχε τηλεφωνική επικοινωνία για το θέμα αυτό με τον Μανόλη Γλέζο, τον οποίο ενημέρωσε ότι δεν μπορούσε να μην πάει, αλλά -όπως του είπε- θα έθετε εντόνως στη Γερμανία το ζήτημα των αποζημιώσεων και του δανείου.
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ωστόσο, δεν έκανε την παραμικρή αναφορά στο θέμα των αποζημιώσεων. Αντιθέτως , επαίνεσε τις γερμανικές πρωτοβουλίες, στις οποίες τα μαρτυρικά χωριά αντιτάχθηκαν .

Επίσης, την ώρα που ο πρόεδρος της ελληνικής δημοκρατίας επισκεπτόταν τη Γερμανία, ο γερμανός υφυπουργός Εξωτερικών Μίχαελ Ροτ , δήλωσε ότι για τη Γερμανία το ζήτημα των αποζημιώσεων έχει απαντηθεί και δεν υπάρχει κανένα τέτοιο θέμα προς την Ελλάδα. Ο Κάρολος Παπούλιας δεν απάντησε , ενώ το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών , με σημαντική καθυστέρηση και αφού πρώτα προκλήθηκε μια αναστάτωση, αναγκάστηκε να κάνει μία δήλωση -περισσότερο κι από ήπια- με την οποία απλώς έλεγε ότι οι ελληνικές θέσεις είναι γνωστές.

Η γερμανική πλευρά επιμένει να λέει ότι το «Ελληνογερμανικό ταμείο για το Μέλλον» δεν έχει σχέση, ούτε συνδέεται με τις οφειλές, αλλά και πώς θα μπορούσε άραγε να έχει, όταν ο προϋπολογισμός του είναι ένα εκατομμύριο ευρώ (που θα το βάλουν και οι δύο πλευρές), ενώ οι διεκδικούμενες αποζημιώσεις από τη Γερμανία είναι 160 δισεκατομμύρια ευρώ.
Δήμαρχοι μαρτυρικών Δήμων υποστηρίζουν ότι η γερμανική πλευρά ζητούσε επιτακτικά το προηγούμενο διάστημα από τα δημοτικά συμβούλια των πόλεων τους να απαντήσουν εάν θα αποδεχτούν τους όρους των ιδρυτικών πράξεων του Ταμείου. Η πλειοψηφία, ως γνωστόν, αρνήθηκε. Οι Γερμανοί ωστόσο, αντί να ματαιώσουν τα σχέδια τους, εφόσον το άλλο μέρος δε δέχθηκε, αποφάσισαν να προχωρήσουν με τους δύο δήμους που μειοψήφησαν.
Για το θέμα του «Ταμείου» έχουν καταθέσει ερώτηση προς το υπουργείο Εξωτερικών, πριν από ένα περίπου μήνα, και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, Νάντια Βαλαβάνη και Γιάννης Σταθάς. Στην ερώτηση, με την οποία ζητούν και το σχέδιο της συμφωνίας ίδρυσης για το «Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον», ανέφεραν ότι «ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν οι ενδεχόμενοι όροι που θα περιλαμβάνει η διακήρυξη και το καταστατικό ίδρυσης του Ελληνογερμανικού Ταμείου για το Μέλλον -που έχει προαναγγελθεί ότι θα υπογραφεί από τον Πρόεδρο της Γερμανίας κ. Γκάουκ και τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Παπούλια-, δεδομένου ότι στην αντίστοιχη συμφωνία με την Τσεχία, η οποία αποτελεί μάλλον το πρότυπο, υπάρχει διάταξη η οποία αναφέρει ότι «Οι δύο πλευρές δηλώνουν ότι δεν θα επιβαρύνουν τις σχέσεις τους με πολιτικά και νομικά ζητήματα που απορρέουν από το παρελθόν»».
Οι δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κάνουν ιδιαίτερη αναφορά και στις δηλώσεις του γερμανού πρέσβη στην Αθήνα, Πέτερ Σόοφ, ο οποίος είχε δηλώσει πριν από μερικούς μήνες ότι γνωρίζει πως στην Ελλάδα υπάρχει η άποψη ότι είναι η μόνη χώρα όπου δεν έχει επιλυθεί το θέμα των επανορθώσεων. Αντί αυτών όμως, επισήμαναν, ο πρέσβης επαναλάμβανε την πρόταση του γερμανού προέδρου Γκάουκ που έλεγε «…να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε μαζί σε σχέση με το παρελθόν… Μια ιδέα θα ήταν ένα Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας».
Ο γερμανικός σχεδιασμός πάντως προχωρά κι όπως περιγράφει και η γερμανική πρεσβεία στην ιστοσελίδα της : «Εφέτος ξεκίνησε ένα εκτενές ειδικό πρόγραμμα της Γερμανικής Υπηρεσίας Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών (DAAD) για την προώθηση της έρευνας της κοινής ιστορίας των δύο χωρών και τη σύσφιξη των διμερών επιστημονικών σχέσεων. Ακόμη, σχεδιάζεται η προώθηση προτάσεων για έργα ελληνικών μαρτυρικών κοινοτήτων και πληθυσμιακών ομάδων καθώς και δράσεις με ευρεία προβολή. Για το σκοπό αυτό οι εκπρόσωποι του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Εξωτερικών, η Πρεσβεία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας στην Αθήνα και το Γενικό της Προξενείο στην Θεσσαλονίκη, βρίσκονται σε επαφή με την ελληνική πλευρά».

Γερμανικές οι προτάσεις περικοπών των προληπτικών εξετάσεων

Γράφει η Βασιλική Σιούτη
(δημοσιεύθηκε στο Newpost στις 10 Σεςπτεμβρίου 2014)

Γερμανικές προτάσεις που το ελληνικό υπουργείο Υγείας απλώς υλοποιεί, είναι οι αποφάσεις που ανακοινώθηκαν από το Μάκη Βορίδη, σύμφωνα με τις οποίες καταργούνται σειρά προληπτικών εξετάσεων για μερίδα ασφαλισμένων.

Στην πραγματικότητα, εδώ και δύο χρόνια, όλες οι αποφάσεις για το ελληνικό σύστημα υγείας λαμβάνονται από τεχνοκράτες της κυβέρνησης Μέρκελ, τις οποίες το ελληνικό υπουργείο Υγείας ανακοινώνει και δρομολογεί.
Και αυτό γιατί εκτός από το δημοσιονομικό μνημόνιο, η Ελλάδα το 2012 υπέγραψε με τη Γερμανία και ξεχωριστό μνημόνιο συνεργασίας για την Υγεία και με βάση αυτό, καθώς και άλλες διμερείς συμφωνίες που ακολούθησαν, η γερμανική κυβέρνηση έχει αναλάβει τις μεταρρυθμίσεις του τομέα της υγείας στην Ελλάδα. Το μνημόνιο για την υγεία, καθώς και άλλες διμερείς συμφωνίες με τη Γερμανία, είναι παρεπόμενα της (αποικιακού τύπου) ελληνογερμανικής συμφωνίας που υπέγραψε ο Γιώργος Παπανδρέου με την Άνγκελα Μέρκελ το 2010, βάζοντας τις βάσεις για όσα ακολούθησαν.
905f26a714f2cf63fb32ea1942b30f98_L
Από ότι φαίνεται, ο Μάκης Βορίδης, όπως και ο προκάτοχός του, έχει πλέον σχεδόν μόνο διεκπεραιωτικό ρόλο, καθώς η γερμανική κυβέρνηση έχει ορίσει -πλην του Γιοακίμ Φούχτελ- και εντεταλμένο ειδικά για θέματα υγείας στην Ελλάδα, τον Βόλφγκανγκ Τσέλερ.

Ο κ. Τσέλερ μάλιστα, ήταν στην Ελλάδα, στις αρχές Ιουλίου για να δώσει τις κατευθύνσεις για τις «μεταρρυθμίσεις» και αναμένεται πάλι στους επόμενους μήνες.
Η αρχική συμφωνία συνεργασίας είχε γίνει το Φεβρουάριο του 2011, αλλά οι βάσεις για την κηδεμονία του ελληνικού υπυργείου Υγείας από το ομοσπονδιακό υπουργείο Υγείας της Γερμανίας μπήκαν στις 11 Απριλίου 2012 με το Μνημόνιο Συνεργασίας για την αναμόρφωση του ελληνικού συστήματος υγείας, στο οποίο εμπλέκεται και η Ομάδα Δράσης για την Ελλάδα του Χορστ Ράιχενμπαχ.

Το Μάρτιο του 2011 η γερμανική κυβέρνηση διοργάνωσε workshop στο Βερολίνο, στο οποίο είχε καλέσει για σεμινάρια επιτελικά στελέχη του υπουργείου Υγείας για θέματα συγχωνεύσεων και αναδιοργανώσεων νοσοκομείων, καθώς και για τα σχετικά με τα ασφαλιστικά ταμεία ζητήματα.
Λίγο μετά, τον Απρίλιο του 2011, γερμανοί εμπειρογνώμονες έκαναν σεμινάρια στην Αθήνα για τις πολιτικές σχετικά με τις τιμές στα φάρμακα και το κόστος για τη δημόσια υγεία.

Στην υπόθεση της αναδιαμόρφωσης το ελληνικού τομέα υγείας από τη γερμανική κυβέρνηση εμπλέκονται και ιδιωτικές γερμανικές εταιρείες, όπως η KSB Klinikberatung GmbΗ που εκπόνησε τη μελέτη σκοπιμότητας για τα νοσήλεια και η B&K Informatik & Consulting GmbH που εκπόνησε μελέτη για τις πληροφοριακές δομές στο ελληνικό σύστημα υγείας.
Για την υλοποίηση των γερμανικών προτάσεων συγκροτήθηκε το Σεπτέμβριο του 2012 μία οργανωτική επιτροπή ( Health Reform Steering ) και εννέα ομάδες εργασίας ή υποεπιτροπές (Subcommittees).
Σε συνάντηση που είχε επί της θητειας του ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Λυκουρέντζος με τον ομόλογό του της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, Daniel Bahr τον είχε ευχαριστήσει θερμά που «μας έκανε την τιμή να επισκεφθεί τη χώρα μας και να συζητήσει με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας όλα τα θέματα των μεταρρυθμίσεων, των αλλαγών οι οποίες απαιτούνται να εφαρμοστούν στον τομέα της Υγείας».

Ελληνογερμανική «συνεργασία» υπάρχει και για το θέμα του εκσυγχρονισμού των ελληνικών νοσοκομείων, θέμα το οποίο οι Γερμανοί συνδέουν με το να δίνεται σύντομα εξιτήριο στους ασθενείς. Ο Στέφαν Κάπφερερ, υφυπουργός Υγείας της Γερμανίας, είχε θέσει ως βασικό θέμα το ζήτημα του κόστους και της διάρκειας της παραμονής των ασθενών στα νοσοκομεία.
Η ορθολογική αντιμετώπιση του θέματος αυτού, σύμφωνα με τον Στέφαν Κάπφερερ, σήμαινε μεγάλη εξοικονόμηση κονδυλίων, καθώς «όσο λιγότερο χρονικό διάστημα είναι πιασμένες οι κλίνες στα νοσοκομεία, τόσο λιγότερες είναι και οι δαπάνες» είχε δηλώσει, τονίζοντας ότι « πρέπει να φροντίζουμε ώστε να μην μένει ουδείς ασθενής στο νοσοκομείο παραπάνω από όσο απαιτεί η ιατρική γνωμάτευση και θεραπεία».

Πέρσι το καλοκαίρι υπογράφηκε νέα συμφωνία για τις μεταρρυθμίσεις στην Υγεία, με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και το Ομοσπονδιακό υπουργείο Υγείας της Γερμανίας στο ρόλο του «Domain Leader», που θα συντονίζει την αναμόρφωση του Ελληνικού συστήματος Υγείας – μία γεύση από την οποία έχουμε πάρει.

Ο γερμανός υπουργός Υγείας Daniel Bahr πριν από μερικούς μήνες είχε δηλώσει ότι η συνεργασία διευρύνθηκε λόγω επιθυμίας της ελληνικής κυβέρνησης και ότι θα περιλαμβάνει περισσότερους τομείς, προαναγγέλλοντας και νέα μέτρα στο ΕΣΥ.

Ο κ. Bahr είχε επισημάνει επίσης ότι η επίτευξη δομικών μεταρρυθμίσεων είναι προς το συμφέρον του συνόλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι το μνημόνιο συνεργασίας περιλαμβάνει την παρουσία Γερμανών ειδικών στο ΕΣΥ, με στόχο να βελτιωθούν οι παρεχόμενες υπηρεσίες. Είχε προαναγγείλει μάλιστα νέους τομείς συνεργασίας, όπως την παροχή συμβουλών για την εισαγωγή ενός ολοκληρωμένου συστήματος τιμολόγησης στα νοσοκομεία, με ομαδοποίηση των υπηρεσιών ανάλογα με τη διάγνωση της πάθησης .

Ενδιαφέρον για τα θέματα υγείας έχει δείξει και η γερμανική αριστερά , ασκώντας κριτική όμως στο γερμανικό υπουργείο Υγείας, το οποίο απαντά ότι είναι η Ελλάδα που ζητάει τη βοήθειά του. Τον περασμένο Απρίλιο το αριστερό γερμανικό ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ πραγματοποίησε εκδήλωση για το ελληνικό σύστημα υγείας και για το πως μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα διασφάλιζε την πρόσβαση όλων των πολιτών της χώρας σε αυτό, στην οποία συμμετείχε ο υπεύθυνος υγείας της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Ανδρέας Ξανθός, και ο γερμανός ομόλογος του από το Die Linke , Χάραλντ Βάινμπεργκ.
Ο εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, ερωτηθείς από την Deutsche Welle (σύμφωνα με δημοσίευμα της) αν θα μπορούσε να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση η Task Force, η οποία μαζί με τη Γερμανία «διαδραματίζει ενεργό ρόλο», ο κ. Ξανθός φέρεται να απάντησε ότι “Η Task Force στην Ελλάδα είναι ένας μηχανισμός παροχής τεχνικής βοήθειας στα πλαίσια του δημοσιονομικού προγράμματος. Εμείς διαφωνούμε με την κατεύθυνση του προγράμματος, με τη βασική του φιλοσοφία που είναι μια πολιτική λιτότητας, περικοπής των κοινωνικών παροχών, υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας, ιδιωτικοποιήσεις κλπ. Θα μπορούσε ενδεχομένως να δοθεί τεχνική βοήθεια, να αξιοποιηθούν εμπειρίες είτε από τη Γερμανία, είτε από άλλες χώρες, αλλά σε μια άλλη στρατηγική. Με αυτή την έννοια εμείς δεν έχουμε κάποιο λόγο να κόψουμε σχέσεις με ανθρώπους που έχουν γνώση και μπορούν να μας προσφέρουν τεχνική βοήθεια.”