Οι προκλήσεις της επόμενης μέρας για τον ΣΥΡΙΖΑ

της Βασιλικής Σιούτη
Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2015
http://www.thepressproject.gr/article/71560/Oi-prokliseis-tis-epomenis-meras-gia-ton-SURIZA
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τώρα υποστηρίζει πως θεωρεί περίπου βέβαιο ότι οι δανειστές θα υποχωρήσουν σε μια διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση του.
ελπιδα
Υπάρχουν όμως και στελέχη που προβλέπουν ότι θα υπάρξει σφοδρή αντίδραση αν ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρήσει να βγάλει τη χώρα από τη φυλακή της λιτότητας και για αυτό πρέπει να προετοιμαστούν και για «μάχη».

Για παράταση του «ελληνικού προγράμματος», δηλαδή του μνημονίου, συζητάνε οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι, όπως έγινε και δημοσίως γνωστό τις τελευταίες ημέρες. Στην πραγματικότητα, η παράταση του μνημονίου ή η αντικατάστασή του, με ένα παρόμοιο πρόγραμμα, δεν έφυγε ποτέ από τα σχέδια των δανειστών και ειδικά της γερμανικής κυβέρνησης. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, άλλωστε, έχει αναφερθεί πολλές φορές στην «αναγκαιότητά» του.

Οι συντηρητικές ευρωπαϊκές ηγεσίες δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στο πολιτικό προσωπικό της χώρας (ούτε καν στους ομοϊδεάτες τους) και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για τον οποίο θεωρούν ότι η Ελλάδα πρέπει να βρίσκεται -με διάφορα προσχήματα- υπό συνεχή επιτήρηση.

Η συζήτηση που γίνεται μεταξύ των ευρωπαίων αξιωματούχων αυτή την περίοδο, αφορά την επέκταση του μνημονίου για έξι μήνες, το οποίο έχει ήδη πάρει δίμηνη παράταση και θα λήξει στο τέλος του Φεβρουαρίου, που σχεδίαζαν να το αντικαταστήσουν με τη λεγόμενη «προληπτική γραμμή πίστωσης». Για παράταση του μνημονίου όμως, είχαν μιλήσει και ο Γιάννης Δραγασάκης με τον Γιώργο Σταθάκη σε άτυπη συνάντηση στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που είχε γίνει στις αρχές του Ιανουαρίου με τον Αλέξη Τσίπρα, το οικονομικό επιτελείο και μερικά ακόμα στελέχη της πρώτης γραμμής. Οι δύο οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν και την κύρια ευθύνη για τη διαμόρφωση του κυβερνητικού προγράμματος στην οικονομία, υποστήριξαν την πρότασή τους για εξάμηνη παράταση του μνημονίου μέχρι το καλοκαίρι, ενώ εξέφρασαν και την αντίθεσή τους και στις μονομερείς ενέργειες. Όλα τα υπόλοιπα στελέχη ωστόσο, καθώς και ο Αλέξης Τσίπρας στη συνάντηση αυτή, δεν συμφώνησαν μαζί τους και υπερασπίστηκαν τις θέσεις του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι γνωστό ότι μεγάλη μερίδα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, και ειδικά όσοι πρόσκεινται στην «Αριστερή Πλατφόρμα» και τους «53», αντιμετωπίζουν με μία επιφύλαξη τον Γιάννη Δραγασάκη και τον Γιώργο Σταθάκη, που αποτελούν τις μετριοπαθείς φωνές του κόμματος. Αντίθετα, τα στελέχη αυτά χαίρουν της εκτίμησης ανθρώπων του επιχειρηματικού κόσμου με τους οποίους συνομιλούν και οι οποίοι τους θεωρούν «τη φωνή της λογικής» που ελπίζουν να επικρατήσει στο ΣΥΡΙΖΑ όταν κυβερνήσει. Με αυτά τα στελέχη άλλωστε, συναντούνται και οι εκπρόσωποι των δανειστών, οι οποίοι με δηλώσεις τους στα ξένα ΜΜΕ έχουν εκφράσει αρκετές φορές την πεποίθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναγκαστεί να προσαρμοστεί.

Η ηγεσία του κόμματος σε συζητήσεις με στελέχη, που κατά καιρούς διαμαρτύρονται για τις θέσεις που έχουν εκφράσει τα στελέχη αυτά -και ειδικά ο Γιώργος Σταθάκης, που έχει παρεκκλίνει αρκετές φορές από τις θέσεις του συνεδρίου για το κούρεμα, για την επιτροπή λογιστικού ελέγχου κ.α- αφήνει να εννοηθεί ότι έχουν αναλάβει να καθησυχάσουν αυτούς που ανησυχούν.
Οι εκπρόσωποι του επιχειρηματικού κόσμου, του τραπεζικού συστήματος και των δανειστών που συζητούν με τους «πραγματιστές» του ΣΥΡΙΖΑ, μένουν με την εντύπωση ότι η ριζοσπαστική πτέρυγα του κόμματος δεν θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διακυβέρνηση και αυτό τους καθησυχάζει.

Είναι αντικειμενικά δύσκολο ωστόσο, όταν έρθει η ώρα των πράξεων, να μείνουν ικανοποιημένες και οι δύο πλευρές (αγορά και ριζοσπαστική αριστερά) που εκφράζουν αντικρουόμενα συμφέροντα .

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τώρα στηρίζεται στην πεποίθησή της ότι οι Ευρωπαίοι θα κάνουν πίσω όταν θα αρχίσουν να διαπραγματεύονται μαζί της. Αυτή την αισιόδοξη οπτική δεν τη συμμερίζονται όλοι στο κόμμα και κυρίως δεν τη συμμερίζεται η Αριστερή Πλατφόρμα που έχει επικεφαλής τον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Αντίθετα, πιστεύουν ότι η γερμανική κυβέρνηση δεν θα υποχωρήσει και ότι θα επέλθει σύγκρουση, την οποία όμως εκτιμούν ότι υπό προϋποθέσεις μπορούν να κερδίσουν. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν θεωρούν ότι θα κάνουν περίπατο, όταν θα χρειαστεί να πάνε στις Βρυξέλες και στο Βερολίνο.

Το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Λονδίνο, Στάθης Κουβελάκης, σχολιάζοντας πρόσφατες δηλώσεις του Γιάννη Δραγασάκη, που παραδέχθηκε ότι μπορεί να μην πείσουν τους Ευρωπαίους, αναρωτήθηκε πως προετοιμάζεται το κόμμα για αυτό και ειδικά τι έχει κάνει εκείνος, που είναι και ο υπεύθυνος του προγράμματος.

Είναι γεγονός ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι στιγμής, έχει στηρίξει όλη την πολιτική της στο ότι θα πάει να διαπραγματευθεί με τους δανειστές και αυτοί θα υποχωρήσουν και αρνείται να κάνει οποιαδήποτε προετοιμασία για την περίπτωση που δεν υπάρξει το αίσιο αποτέλεσμα που επιθυμεί. Τις απειλές των δανειστών μάλιστα, ότι δεν θα λάβουν καμία οικονομική βοήθεια, αν δεν εφαρμόσουν τα μνημόνια, τις εκλαμβάνουν ως μπλόφα.

Μπλόφα όμως, θεωρούν πολλοί ευρωπαίοι αξιωματούχοι και τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ περί κουρέματος, στάσης πληρωμών, μονομερών ενεργειών κτλ. , καθώς πιστεύουν ότι τα αυτά τα λένε για να τους «απειλήσουν», με σκοπό να φτάσουν σε έναν συμβιβασμό.

Το ποιοι μπλοφάρουν ωστόσο, και γιατί δεν μπορεί να διαπιστωθεί, παρά μόνο μετά την 25η Ιανουαρίου. Οι δανειστές πιέζουν πάντως από τώρα τον ΣΥΡΙΖΑ, στην περίπτωση που κυβερνήσει, να πάει σε παράταση του μνημονίου, ενώ έχουν ξεκαθαρίσει ότι δεν συζητούν για κούρεμα παρά μόνο για επιμήκυνση.

Είναι ωστόσο αξιοσημείωτο ότι ο Γιάννης Δραγασάκης, παρότι όπως και τα υπόλοιπα ηγετικά στελέχη της πλειοψηφίας μέχρι τώρα εξέφραζε την αισιόδοξη άποψη ότι θα βρισκόταν λύση περίπου συναινετική -αφού οι δανειστές θα υποχωρούσαν, παραδέχθηκε σε πρόσφατη δημόσια συζήτηση ότι εάν μέχρι τον Ιούλιο αυτή δεν έχει βρεθεί, δεν θα μπορέσουν να πληρώσουν τα ομόλογα της ΕΚΤ ύψους 6 δισεκατομμυρίων που λήγουν τότε και ότι ενδεχομένως θα υπάρξει πρόβλημα.

Άλλα στελέχη μιλούν εδώ και καιρό για τις δυσκολίες και κυρίως για τις αντιδράσεις των δανειστών, των αγορών και του Βερολίνου που αναμένονται αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις εκλογές και απαιτήσει τη διακοπή της λιτότητας και τη διαγραφή του χρέους.

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γιώργος Κατρούγκαλος- και δεν είναι ο μόνος, εκτιμά ότι θα υπάρξουν σφοδρές αντιδράσεις από τους Ευρωπαίους και ότι θα πρέπει να δοθεί σκληρή μάχη, ειδικά τους πρώτους μήνες, ώστε να καταφέρουν να εφαρμόσουν το πρόγραμμα τους -δουλειά για την οποία θα χρειαστούν την ενεργή συμμετοχή του κόσμου.

Η Σοφία Σακοράφα πιστεύει κι αυτή ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί η πιθανότητα αδιεξοδου στις διαπραγματεύσεις , η οποία όμως λέει ότι θα αποτελέσει μεγαλύτερο κίνδυνο για την Ευρωζώνη, για αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα πρέπει να υποχωρήσει, αλλά να επιμείνει στην εφαρμογή του προγράμματός του, με την υποστήριξη του ελληνικού λαού.

Advertisements

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει

της Βασιλικής Σιούτη

Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2015

http://www.thepressproject.gr/article/71241/An-o-SURIZA-kerdisei
syiza_2

Σε αυτές τις εκλογές ο ελληνικός λαός έχει να επιλέξει ανάμεσα στη σιγουριά μιας πολιτικής που θα συνεχίσει σταθερά να τον εξαθλιώνει και στο ρίσκο της ανατροπής της.

Ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα, ο πρωταγωνιστής της πολιτικής σκηνής αυτή την περίοδο, χωρίς καμία αμφιβολία, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτόν έχει ακουμπήσει η ελπίδα του κόσμου που τιμωρήθηκε με την πολιτική των μνημονίων και αυτόν φοβάται το σύστημα εξουσίας που επέβαλλε τις πολιτικές αυτές.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κερδίσει, τότε τίποτα δεν αλλάζει και θα συνεχιστεί η ίδια, οδυνηρή για τη μεσαία τάξη, τους μισθωτούς και τους άνεργους, πορεία. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει, όλα είναι ανοιχτά.

Το βασικό διακύβευμα αυτής της εκλογικής αναμέτρησης είναι αν θα συνεχιστεί αυτή η πολιτική φτωχοποίησης του ελληνικού λαού με τις αντιδραστικές και αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, η πολιτική που διασώζει μόνο τις τράπεζες, τη διαπλοκή και το πολιτικό σύστημα που δημιούργησε το πρόβλημα, ή θα μπει ένα φρένο, απαλλάσσοντας τα φτωχά και μεσαία στρώματα από τα δυσβάσταχτα βάρη και βάζοντας τέλος στην ασυλία των λίγων ισχυρών, αυτών που πραγματικά «μαζί τα φάγανε» με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.

Ο Αντώνης Σαμαράς και η παράταξη του στις προηγούμενες εκλογές έδωσαν πλήθος υποσχέσεων, άλλα όταν κυβέρνησαν, δεν τήρησαν καμία. Η αξιοπιστία τους κρίθηκε στη πράξη. Όσοι έχουν αδύνατη μνήμη, δεν έχουν παρά να ανατρέξουν στις δημόσιες προεκλογικές δεσμεύσεις του 2012.

Ο πρωθυπουργός έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι δεν αμφισβητεί στο ελάχιστο τους δανειστές, οι οποίοι εξίσου ξεκάθαρα υποστηρίζουν ότι δεν θα κάνουν πίσω και θα συνεχίσουν να απαιτούν κι άλλο «αίμα». Η αδυναμία του άλλωστε να εκλέξει πρόεδρο της Δημοκρατίας και η επίσπευση των εκλογών, δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της αποτυχίας του να παρουσιάσει ένα μικρό έστω επίτευγμα από τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και την τρόικα. Πολλοί από τους βουλευτές με τους οποίους συζητούσε, εμφανίζονταν θετικοί να ψηφίσουν πρόεδρο της Δημοκρατίας (κανείς τους δεν ήθελε να χάσει την έδρα του) αρκεί να είχαν κάποιο άλλοθι. Αν ο πρωθυπουργός πετύχαινε κάτι, έστω με το χρέος, θα είχαν μία δικαιολογία για την παράταση ζωής που θα έδιναν σε αυτή την κυβέρνηση. Ο Αντώνης Σαμαράς όμως, δεν κατάφερε να παρουσιάσει την παραμικρή επιτυχία και οι βουλευτές διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να τον στηρίξουν χωρίς το άλλοθι αυτό, φοβούμενοι την αποδοκιμασία της εκλογικής βάσης.

Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που η κυβέρνηση άφησε στη μέση την τελευταία συνθηκολόγηση με την τρόικα και τους δανειστές, επιλέγοντας την επίσπευση των εκλογών, καθώς ήξεραν ότι τα μέτρα που τους ζητούσαν, σε αυτή τη συγκυρία, είτε δεν θα περνούσαν εύκολα ενόψει εκλογικής αναμέτρησης, είτε αν περνούσαν, θα έβλαπταν σοβαρά το κόμμα της Ν.Δ, όπως συνέβη με το ΠΑΣΟΚ, κι έτσι τα άφησαν να περιμένουν μετά τις εκλογές.

Όσοι πολίτες σήμερα δεν θέλουν τη συνέχιση αυτών των πολιτικών, στρέφονται κυρίως προς το ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις επιφυλάξεις που διατηρεί ένα μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων του.

Οπωσδήποτε κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να βάλει τέλος σε αυτή την λαίλαπα -που κατ’ ευφημισμό αποκαλείται λιτότητα- και στην πολιτική των μνημονίων. Καμία βεβαιότητα δεν υπάρχει για αυτό, υπάρχει όμως η σιγουριά ότι με τους άλλους θα συνεχιστεί οπωσδήποτε.

Όταν εμφανίστηκε η κρίση κι έπρεπε να αντιμετωπιστεί, το βασικό ζήτημα ήταν ποιος θα την πλήρωνε. Οι λίγοι ισχυροί που τόσα χρόνια πλούτιζαν διογκώνοντας το χρέος; ή οι πολλοί που δεν πέρασαν ούτε έξω από το πάρτι; Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου μαζί με το σύστημα εξουσίας τότε αποφάσισαν να πληρώσουν οι πολλοί (για την ακρίβεια ούτε που τους πέρασε από το μυαλό κάτι άλλο), απόφαση που είχε ως συνέπεια την φτωχοποίηση του βασικού κορμού της ελληνικής κοινωνίας με την επιλογή της λεγόμενης εσωτερικής υποτίμησης.

Κορυφαίος τραπεζικός παράγοντας εκείνη την περίοδο, ο οποίος είχε εξοργιστεί με τις αντιδράσεις που είχαν ξεσπάσει ενάντια στο μνημόνιο, παραδέχονταν με κυνισμό ότι αυτό θα άφηνε πίσω του «νεκρούς». «Σίγουρα θα την πληρώσουν κάποιοι πιο αδύναμοι» ομολογούσε, αλλά δικαιολογούσε την υποστήριξη του σε αυτό επειδή «θα σωθούν κάποιοι πιο ισχυροί, οι οποίοι αργότερα θα μπορέσουν να ξαναχτίσουν τη χώρα». «Χωρίς το μνημόνιο θα καταστραφούμε όλοι» ισχυριζόταν.

Προφανώς όλοι αυτοί που αποτελούν το σύστημα εξουσίας στην Ελλάδα και κατάφεραν να διασώσουν τους εαυτούς τους, δεν καίγονται από ανυπομονησία πότε θα σωθούν και οι υπόλοιποι. Το ίδιο συμβαίνει και με τους δανειστές που τα έχουν βρει μαζί τους και μόνο υποκριτικά πότε πότε κάνουν κάποια δήλωση ότι τα βάρη δεν κατανέμονται δίκαια και ότι η κυβέρνηση δεν κυνηγά τη φοροδιαφυγή.

Οι δανειστές πιστεύουν ότι ο ελληνικός λαός αντέχει κι άλλα βάρη. Ο μόνος τρόπος για να καταλάβουν πως δεν αντέχει, είναι να τους στείλει ένα ηχηρό μήνυμα που θα λέει «μέχρι εδώ». Και το μήνυμα αυτό θα το λάβουν μόνο με μια μαζική καταψήφιση των φιλομνημονιακών κομμάτων και υπερψήφιση των αντιμνημονιακών, όπου τον ηγετικό ρόλο έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε άλλη περίπτωση, το μήνυμα που θα λάβουν είναι ότι μπορούν να συνεχίσουν την πολιτική του μαστίγιου.

Αυτή τη στιγμή ένα μεγάλο τμήμα του συστήματος εξουσίας τρέμει πραγματικά το ΣΥΡΙΖΑ κι ένα άλλο προσπαθεί να τον προσεγγίσει. Επειδή δεν έχουν πειστεί ακόμα για τις διαθέσεις του, αυτό που φοβούνται είναι μήπως επιχειρήσει πραγματικά να υλοποιήσει το πρόγραμμά του, σε περίπτωση που καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση.

Τους ακριβώς αντίθετους φόβους εκφράζει μεγάλο μέρος όσων τον στηρίζουν, καθώς παραμένουν καχύποπτοι για το αν θα τηρήσει τις δεσμεύσεις του.

Σε αυτήν την περίπτωση τα πράγματα θα ξεκαθαρίσουν πολύ γρήγορα και αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ φανεί ασυνεπής, θα έχει πολύ μεγάλη δυσκολία να σταθεί. Κρίσιμο ρόλο εδώ θα μπορούσαν να έχουν οι ίδιοι οι πολίτες που θα τον στηρίξουν.

Όταν το 2010 πολύς κόσμος, και κυρίως η προδομένη βάση του ΠΑΣΟΚ, επιχείρησαν να παρέμβουν πολιτικά με την παρουσία τους έξω από τη Βουλή, η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου τους έπνιξε στα χημικά κι επέδειξε μία πρωτοφανή αγριότητα. Αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη ηγεσίας του ad hoc κινήματος, αποθάρρυνε τον κόσμο και υποχώρησε. Αυτή τη φορά όμως, στην περίπτωση μιας κυβέρνησης που έρχεται για να εκφράσει τα λαϊκά συμφέροντα και την αντίθεσή της στην επιβαλλόμενη πολιτική, ο ελληνικός λαός θα μπορούσε και μάλλον είναι απαραίτητο, να επιβάλλει τη συμμετοχή του. Μια και αυτή τη φορά, λογικά δεν θα πρέπει να συναντήσει τα ίδια εμπόδια. Κι εδώ όμως η απάντηση εξαρτάται από το τι θα κάνει και σε εκείνη την περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτό μένει να το δούμε, αν φυσικά ο ελληνικός λαός το αποφασίσει.

Στην πραγματικότητα αυτό που έχουμε να επιλέξουμε σε αυτές τις εκλογές είναι αν θα προτιμήσουμε τη σιγουριά της εξαθλίωσης ή το ρίσκο της ανατροπής. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κερδίσει, είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί η ίδια πολιτική που θα φέρει κι άλλη φτώχεια. Αλλά αν κερδίσει, όλα είναι ανοιχτά κι αυτό είναι μια ελπίδα.

Πώς φτάσαμε έως εδώ και η προσδοκία της 12ης ώρας

της Βασιλικής Σιούτη
Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2014

http://www.thepressproject.gr/article/70405/Pos-ftasame-os-edo-kai-i-prosdokia-tis-dodekatis-oras

Την τρίτη κυβέρνηση ετοιμάζεται να καταπιεί το μνημόνιο, καθώς οι δανειστές αρνούνται μέχρι στιγμής να δείξουν έλεος στις παρακλήσεις του Αντώνη Σαμαρά. Ο πρωθυπουργός έπαιξε τα ρέστα του και τώρα ελπίζει, στο πάρα πέντε, να πείσει τους Ευρωπαίους να δώσουν τη λύση στο αδιέξοδο όπως ο από μηχανής θεός στις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες.
σαμυ
Το ενδεχόμενο ο Αντώνης Σαμαράς να παγιδεύτηκε, προβληματίζει αρκετούς στο Μέγαρο Μαξίμου, αλλά από την άλλη εκτιμούν ότι εδώ που είχαν φτάσει τα πράγματα, η επίσπευση της εκλογής του προέδρου ήταν μονόδρομος. Η κυβέρνηση δεν είχε κανένα περιθώριο σε αυτή τη συγκυρία να λάβει όλα εκείνα τα επαχθή νέα μέτρα που ζητούσε και ζητάει η τρόικα, αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε την πολιτική της αυτοκτονία, καθώς παραμόνευαν οι εκλογές.

Πολλοί βουλευτές, από αυτούς που χρειάζεται για τους 180, έθεταν ως όρο (ή για άλλοθι) να πετύχει η κυβέρνηση είτε μια συμφωνία για το χρέος, είτε τη δρομολόγηση της εξόδου από το μνημόνιο. Διαφορετικά, δεν θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την ψήφο τους, καθώς θα φαινόταν πως συναινούν στη συνέχιση μιας πολιτικής με την οποία είχαν διαφωνήσει.

Ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος μέχρι τις αρχές του φθινοπώρου τους διαβεβαίωναν ότι θα ικανοποιούσαν τις προϋποθέσεις αυτές, εκτιμώντας ότι θα λάβουν από τους δανειστές κάποια υπόσχεση έστω, που θα παρουσίαζαν ως επίτευξη λύσης.

Κάπως έτσι άρχισαν οι υπερβολές και οι αμετροέπειες περί εξόδου από το μνημόνιο, οι οποίες στην αρχή αντιμετωπίστηκαν από τους δανειστές με κάποια κατανόηση και ως ελληνικές γραφικότητες, αλλά στη συνέχεια άρχισαν να ενοχλούνται γιατί καλλιεργούσαν -κατ’ αυτούς- τις λάθος προσδοκίες στον ελληνικό λαό.

Οι εκπρόσωποι της γερμανικής κυβέρνησης δεν κρύβουν ότι εξακολουθούν να θεωρούν την Ελλάδα ειδική περίπτωση που πρέπει να συνεχίσει να κυβερνάται κάτω από το μαστίγιό της, διαφορετικά θα παρεκκλίνει και πάλι από αυτό που εκείνοι θεωρούν ορθό δρόμο.

Σε αυτή τη λογική απαιτούν από τους έλληνες πολιτικούς να λένε στον ελληνικό λαό ότι πρέπει να κάνει και άλλες θυσίες και όχι να του τάζουν έξοδο από τα μνημόνια. Προοπτική για την οποία άλλωστε αυτοί δεν έχουν συναινέσει.

Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός ξορκίζει τις μονομερείς ενέργειες όταν πρόκειται για τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτός όχι μόνο προχώρησε -προφορικά βέβαια- σε μονομερή απόφαση εξόδου, αλλά έφαγε και τα μούτρα του. Η πρώτη ψυχρολουσία ήταν στο Βερολίνο, όταν ο πρωθυπουργός επισκέφτηκε την Άνγκελα Μέρκελ, χωρίς να καταφέρει να της αποσπάσει το παραμικρό και με αποτέλεσμα να επιστρέψει σαν βρεγμένη γάτα.

Ακουλούθησαν οι παρακλήσεις και οι ικεσίες προς τους δανειστές να προβούν σε κάποια υποχώρηση, γιατί αλλιώς θα ερχόταν στην εξουσία ο Συριζα, αλλά εκείνοι υπήρξαν ανένδοτοι.

Μέρκελ και Σόιμπλε πιστεύουν ότι η παραμικρή υποχώρηση στην υπό σωφρονισμό Ελλάδα θα ήταν ένα πολύ κακό παράδειγμα για όλη την ευρωζώνη και θα έθετε σε κίνδυνο τη σιδηρά πειθαρχία που έχουν καταφέρει να επιβάλουν, με κίνδυνο να ξηλωθεί το πουλόβερ.

Η γερμανική ηγεσία δεν έχει καμία διάθεση να διακινδυνεύσει κάτι τέτοιο και δεν βλέπει και κανένα όφελος. Όσο αφορά το ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνει ότι δεν σκοπεύει να υποχωρήσει ούτε χιλιοστό και πιστεύει ότι τόσο η Γερμανία όσο και η υπόλοιπη ευρωζώνη είναι πλήρως θωρακισμένες πλέον από κάθε κίνδυνο.

Εκτιμούν ότι η Ελλάδα σήμερα είναι δεμένη χειροπόδαρα και δεν έχει τη δυνατότητα όπως είχε το 2010 να πατήσει το κόκκινο κουμπί και να ανατινάξει την ευρωζώνη. Υπάρχουν ωστόσο και γερμανοί αναλυτές που διαφοροποιούνται από την κυρίαρχη εκτίμηση της καγκελαρίας και προειδοποιούν ότι δεν πρέπει να εφησυχάζουν.

Παρόλα αυτά η γερμανική ηγεσία σήμερα εμφανίζεται βέβαιη ότι και μια πιθανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα αναγκαστεί να προσαρμοστεί, διαφορετικά θα της δείξουν την έξοδο για την οποία εκείνοι έχουν προετοιμαστεί, αλλά η Ελλάδα -όπως καλά γνωρίζουν- όχι. Και έξοδος χωρίς προετοιμασία, που υπό συνθήκες θα μπορούσε να αποβεί και σωτήρια, είναι εύκολο να μετατραπεί σε χορό του Ζαλόγγου, αν στο τιμόνι δεν βρίσκεται μία αποφασισμένη και προετοιμασμένη ηγεσία με συγκεκριμένη στρατηγική.

Γνώριζε ο Σόιμπλε την απόφαση Σαμαρά;

Ήξεραν οι Γερμανοί ότι Σαμαράς και Βενιζέλος θα ανακοίνωναν την επίσπευση της προεδρικής εκλογής, όπως άφησε να εννοηθεί ο Σόιμπλε ή για την ακρίβεια, όπως κάποιοι τον ερμήνευσαν;

Όχι ακριβώς, λένε οι δικές μας πληροφορίες. Ο Αντώνης Σαμαράς είχε διαμηνύσει στη γερμανική ηγεσία -επιχειρώντας να τους πιέσει- ότι αν δεν του δώσουν κάτι, θα αναγκαστεί να επισπεύσει την προεδρική εκλογή γιατί διαφορετικά θα βρισκόταν σε ομηρεία και θα κινδύνευε να αφανιστεί η παράταξή του. Η γερμανική πλευρά δεν συμφώνησε ακριβώς. Του ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσει και να κάνει –σε ελεύθερη μετάφραση- ότι τον φωτίσει ο θεός. Αν προσέξει κανείς, οι δηλώσεις Σόιμπλε είναι αρκετά διφορούμενες, καθώς από τη μία επαινεί τον Σαμαρά (όχι χωρίς μια δόση ελαφριάς ειρωνείας) και από την άλλη τον συγκρίνει με τον Γιώργο Παπανδρέου. Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Σόιμπλε και η Μέρκελ είναι μάλλον εκνευρισμένοι με τον Αντώνη Σαμαρά και περιμένουν -χωρίς ιδιαίτερη αγωνία- την επόμενη μέρα.

Στο κυβερνητικό στρατόπεδο

Η επιχείρηση σωτηρίας της κυβέρνησης με κάθε μέσο έχει ως συνέπεια το παρασκήνιο να οργιάζει, τα σενάρια να πηγαίνουν και να έρχονται και τα δεδομένα να αλλάζουν ώρα με την ώρα.

Ο πρωθυπουργός το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας κατάφερε να αιφνιδιάσει, πιστεύοντας ότι με την κίνηση αυτή θα αποκτούσε τον έλεγχο των πρωτοβουλιών και θα εκβίαζε το αποτέλεσμα. Η επίσπευση των διαδικασιών για την εκλογή προέδρου ωστόσο, εμπεριέχει μεγάλο ρίσκο και δεν αποκλείεται αυτή να έχει ως αποτέλεσμα την πτώση της κυβέρνησης του. Για την ώρα, όλα παραμένουν ανοιχτά.

Πως εμφάνισαν ως νίκη τη μεγάλη ήττα

Μέχρι πριν από δέκα μέρες η κυβέρνηση παρακαλούσε τους δανειστές να τη βοηθήσουν να υποστηρίξει τον ισχυρισμό της περί εξόδου από τα μνημόνια. Αυτό θα παρουσιαζόταν στο εσωτερικό της χώρας ως επιτυχία, προσφέροντας το άλλοθι που της ζητούσαν οι βουλευτές που ήθελαν να ψηφίσουν ναι στον πρόεδρο, αλλά χωρίς να τους κολλήσουν τη ρετσινιά του αποστάτη.

Στις συνομιλίες που έκαναν όλο αυτό το διάστημα οι άνθρωποι του Αντώνη Σαμαρά με βουλευτές-στόχους για τη συγκέντρωση των 180, πολλοί επέμεναν για την εξεύρεση ενός πολιτικού άλλοθι, ώστε να μπορούν να το κάνουν. Να φαίνεται δηλαδή ότι μπαίνει ένα τέλος στην ακραία λιτότητα και ότι δεν δίνουν το φιλί της ζωής στην πολιτική των μνημονίων- με την οποία υποτίθεται ότι διαφωνούν.
Ο Αντώνης Σαμαράς και ο Βαγγέλης Βενιζέλος μέχρι τον περασμένο μήνα έδιναν μάχη για την αποφυγή της παράτασης του μνημονίου. Υποστήριζαν ότι εάν καταφέρουν να πείσουν τους δανειστές να μην υπάρξει καθόλου παράταση του μνημονίου και να μείνουν μόνο στην λεγόμενη προληπτική πιστοληπτική γραμμή, τότε αυτό θα το παρουσίαζαν ως επιτυχία -ειδικά αν κατάφερναν επιπλέον κάτι , συμβολικό έστω, για τη διευθέτηση του χρέους».

Άλλη όμως η βούληση της κυβέρνησης και άλλα οι δανειστές κελεύουν. Οι Γερμανοί παρέμειναν ανένδοτοι («Η Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση» και δεν πρέπει να της «χαλαρώσουν τα λουριά») και ανάγκασαν την κυβέρνηση να ζητήσει δίμηνη παράταση του μνημονίου, που δεν ήθελε με τίποτα.

Το εντυπωσιακό είναι ότι στη συνέχεια το Μέγαρο Μαξίμου και σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ μίλησαν για το «επίτευγμα της κυβέρνησης» να παρατείνει το μνημόνιο! Παρουσίασαν λοιπόν μία μεγάλη ήττα της κυβέρνησης ως… επιτυχία!

Οι βουλευτές οι οποίοι περίμεναν κάποια εξέλιξη που να συνιστούσε ένα μικρό τουλάχιστον βήμα απεγκλωβισμού από το μνημόνιο προκειμένου να ψηφίσουν τον πρόεδρο, όχι μόνο δεν την είδαν, αλλά αντί αυτής είδαν το μνημόνιο να παρατείνεται. Άρα, ο πρωθυπουργός δεν μπορούσε να τους προσφέρει το άλλοθι που ζητούσαν ως προϋπόθεση.

Στην προσπάθειά του να βγει από το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε ο Αντώνης Σαμαράς, καθώς μετά το φιάσκο το μόνο που είχε να περιμένει είναι να τον ρίξει ο Σύριζα , αποφάσισε να προβεί σε μία εντυπωσιακή κίνηση για να σηματοδοτήσει φυγή προς τα εμπρός. Αλλά και να εκβιάσει την ψήφο των βουλευτών που δεν κατάφερε να πείσει. Το μήνυμα περίπου ήταν: τελειώσαν τα ψέματα, αν θέλετε να κρατήσετε την έδρα σας, δεν έχετε άλλη επιλογή από το να με στηρίξετε, αλλιώς θα πέσετε κι εσείς μαζί μου.

Όλοι γνωρίζουν ότι αν γίνουν εκλογές, πολλοί βουλευτές θα χάσουν την έδρα τους, την οποία πιθανότατα δεν θα καταφέρουν να ξανακερδίσουν. Για αυτό όταν είδε ότι δεν του βγαίνει ο σχεδιασμός του, τους πέταξε τη μπάλα εκβιάζοντας τους αυτός τώρα με τις εκλογές.

Συνεργάτες του πρωθυπουργού πάντως, τις προηγούμενες μέρες δήλωναν αισιόδοξοι ότι παρά τα παζάρια και τις αντιστάσεις που προέβαλλαν πολλοί βουλευτές, στο τέλος θα έλεγαν το ναι γιατί θα κοίταγαν το συμφέρον τους. «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να τους εξασφαλίσει όλους αυτούς, ούτε να τους πάρει στο κόμμα του, αφού υπάρχουν αντιδράσεις. Άρα δεν έχουν λόγο να πάνε εκεί γιατί θα τα χάσουν όλα».

Οι προϋποθέσεις που του έθεταν διάφοροι βουλευτές με τους οποίους συνομιλούσε, ήταν συχνά αλληλοσυγκρουόμενες. Άλλος για να ψηφίσει ζητούσε το τέλος του μνημονίου ως προϋπόθεση, άλλος έθετε όρο να είναι κεντροαριστερός ο υποψήφιος πρόεδρος , άλλος να είναι κεντροδεξιός, άλλος να είναι υπερκομματικός και άλλος ζητούσε … να προηγηθεί μια εθνική κρίση! Και φυσικά υπήρχαν και οι πιο προσωπικές συνεννοήσεις για κάποιους, αλλά αυτές ήταν μάλλον οι ευκολότερες. Στους πολιτικούς όρους υπήρχε το πρόβλημα.

Είναι χαρακτηριστικό το σχόλιο στελέχους του ΠΑΣΟΚ που είχε αναλάβει την προσέγγιση ανεξάρτητου βουλευτή: «Μας έβαλε δέκα πολιτικούς όρους για να ψηφίσει- από αυτούς που ήταν αδύνατο να ικανοποιηθούν. Στην πραγματικότητα ήταν σαν να μας έλεγε όχι εξαρχής» είπε.

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος, λέγεται ότι ανησυχούσε για τη στάση των λεγόμενων παπανδρεικών βουλευτών, αλλά κυρίως ότι φοβήθηκε την ίδρυση κόμματος από τον Γιώργο Παπανδρέου, ειδικά όταν το περιβάλλον του διέρρευσε ότι είχε στα χέρια του δημοσκοπήσεις που του έδιναν 4% -4,5%. Την αγωνία του αυτή τη μοιράστηκε με τον Αντώνη Σαμαρά, λέγοντας του ότι έπρεπε να τον προλάβουν πριν τους κάνει ζημιά.

Κάπως έτσι, με όλα αυτά τα δεδομένα, ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσισε να πάρει την απόφαση για επίσπευση της εκλογής προέδρου.
Από το ΠΑΣΟΚ διέρρευσαν αμέσως πληροφορίες που έλεγαν ότι η κίνηση αυτή ήταν πρόταση του Βαγγέλη Βενιζέλου. Κι εδώ όμως υπάρχει πλούσιο παρασκήνιο και πολλές φήμες.

Το βράδυ που ψηφίστηκε ο προϋπολογισμός στη Βουλή κάποιοι παρατηρούσαν ότι η συνήθης ένταση μεταξύ Βενιζέλου και Τσίπρα καθώς και οι συνήθως υψηλοί τόνοι είχαν υποχωρήσει.

Ορισμένοι δε, ανέτρεξαν και στη συνάντηση της 1ης Δεκεμβρίου μεταξύ των δύο ανδρών που κράτησε περισσότερο από μία ώρα και κανείς δεν έμαθε τι συζήτησαν. Αξιοπρόσεκτο ήταν ότι ζήτησαν να μην είναι κανένας από τους συνεργάτες τους μέσα.

Οι καχύποπτοι με τον Βαγγέλη Βενιζέλο ισχυρίζονται ότι επιχείρησε να δει αν υπάρχει περιθώριο συνεννόησης και όταν διαπίστωσε ότι υπάρχει, «πάτησε το κουμπί» πείθοντας τον Αντώνη Σαμαρά να προχωρήσει σε επίσπευση. Αυτά για την ώρα όμως, είναι εικασίες.

Εκείνο στο οποίο συμφωνούν όλοι είναι ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος θέλει να μείνει στην κυβέρνηση πάση θυσία. Ακόμα και με τον Σύριζα.

Του αρκεί ακόμα και ένα ποσοστό της τάξης του 3,5% . Αρκεί να είναι στη Βουλή και να τον χρειάζονται για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Αυτό που δεν είναι εικασία πάντως, αλλά γεγονός, είναι ότι το περασμένο Σάββατο στα ΝΕΑ υπήρξε ένα ολοσέλιδο δημοσίευμα που μιλούσε για μια «ωραία φιλία που αρχίζει» μεταξύ Βενιζέλου και Τσίπρα. Στη Ν.Δ το ερμήνευσαν ως προσπάθεια του Βαγγέλη Βενιζέλου να επιβιώσει, καθώς κινδυνεύει να συνθλιβεί στις μυλόπετρες της προεκλογικής δικομματικής πόλωσης που θα ενταθεί. Σε κάθε περίπτωση όμως, καταδεικνύει τη λυκοφιλία και τις εύθραυστες συμμαχίες και ισορροπίες που επικρατούν και στο κυβερνητικό στρατόπεδο.

Τα άλλα σενάρια

Το σύστημα διακυβέρνησης και οι επιχειρηματίες που κινούν τα νήματα είναι σε πανικό και έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν ήδη τα επόμενα σενάρια, αν δεν καταφέρει ο Σταύρος Δήμας να ψηφιστεί από 180 βουλευτές.

Οι συνεργάτες του Σαμαρά δηλώνουν ότι εξακολουθούν να είναι αισιόδοξοι και να πιστεύουν ότι υπάρχουν ακόμα ελπίδες να βρεθούν οι 180, ειδικά αν μεταξύ των επόμενων ψηφοφοριών καταφέρει η κυβέρνηση να αποσπάσει, έστω τη δωδεκάτη ώρα, κάποια υπόσχεση από τους Ευρωπαίους για τη διευθέτηση του χρέους. Οι ελπίδες τώρα στρέφονται στη Σύνοδο Κορυφής της 18ης Δεκεμβρίου, παρότι ο χρόνος έχει δουλέψει εναντίον τους και μπορεί τελικά να είναι ήδη πολύ αργά.

Όταν κάποιος επισημαίνει σε συνεργάτες του πρωθυπουργού ότι ακόμα και βουλευτές που παλαιότερα έλεγαν ότι βλέπουν θετικά το ναι, είπαν όχι, απαντούν: Όταν ένας βουλευτής αλλάξει τη θέση του μια φορά, γιατί να μην την αλλάξει και άλλη μία; «Δεν έχει καμία σημασία τι δηλώνουν τώρα. Σημασία έχει τι θα πουν την ημέρα της κάλπης. Και θα υπάρχουν τρεις τέτοιες μέρες».

Υπάρχει και το σενάριο που λέει ότι αν δεν τα καταφέρει ο Σαμαράς να βρει τους 180 , τότε κάποιοι θα προτείνουν την αποχώρησή του, που υποτίθεται θα σηματοδοτεί και την αλλαγή πολιτικής, για να υπάρξει το άλλοθι που δεν βρέθηκε μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, θα προταθεί στη συνέχεια να υπάρξει συναίνεση στον πρόεδρο και να σχηματιστεί κυβέρνηση σωτηρίας. Το σενάριο αυτό ωστόσο, χρειάζεται και τη συναίνεση βουλευτών της Ν.Δ, κάτι που δεν θεωρείται εύκολο, αλλά ούτε και ο Σύριζα δηλώνει θετικός.

Τι επιδιώκει τώρα η κυβέρνηση και γιατί ελπίζει σε «βοήθεια» από τον ΣΥΡΙΖΑ

http://www.thepressproject.gr/article/69741/Ti-epidiokei-tora-i-kubernisi-kai-giati-elpizei-se-boitheia-apo-ton-SURIZA

της Βασιλικής Σιούτη

Υποχωρεί περιορίζοντας στο ελάχιστο πλέον τις προσδοκίες της η κυβέρνηση, επιχειρώντας να ξεχαστεί το υπέρμετρα αισιόδοξο -για τις δυνατότητες της- κλίμα που καλλιέργησε το προηγούμενο διάστημα
Είναι προφανές ότι ούτε το ΔΝΤ διώχνει, ούτε την τρόικα μπορεί να εξαφανίσει, ούτε τους ελέγχους θα ξεφορτωθεί, αλλά ούτε και νέα μέτρα θα σταματήσει να παίρνει.

Της πήρε πολύ καιρό, αλλά τώρα το κατάλαβε -έστω καθυστερημένα- ότι οι δανειστές δεν θα υποχωρήσουν, ούτε καν «επικοινωνιακά» όπως προσδοκούσε. Το μόνο που τους παρηγορεί από όλη αυτή την εξαιρετικά δυσάρεστη εμπειρία της τελευταίας «διαπραγμάτευσης», είναι ότι βεβαιώθηκαν πως την ίδια στάση θα κρατήσουν και με μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που πιθανόν θα τους διαδεχθεί.

cook

Τι μένει λοιπόν στην κυβέρνηση να επιδιώξει τώρα που αντιλήφθηκε ότι οι σχεδιασμοί της δεν βγαίνουν; Και το κυριότερο: πως μπορεί να βελτιώσει το πολιτικό κλίμα -έστω επικοινωνιακά- προκειμένου να προσφέρει το άλλοθι στους βουλευτές με τους οποίους διαπραγματεύεται στο παρασκήνιο, για να ψηφίσουν πρόεδρο της Δημοκρατίας;

«Εάν πετύχει κάτι για τη διευθέτηση του χρέους, έστω και μικρό, θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως επιτυχία» αναφέρει κυβερνητική πηγή. «Επίσης, ως επιτυχία μπορεί να παρουσιαστεί και η αποφυγή παράτασης του μνημονίου, εάν μείνουμε μόνο στην πιστοληπτική γραμμή».

Η κυβέρνηση προσπαθεί να διαβάσει και τις προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και από ότι λένε τα κυβερνητικά στελέχη, δεν είναι σίγουροι ότι στην Κουμουνδούρου βιάζονται πάρα πολύ για τη διεξαγωγή των εθνικών εκλογών.

«Είχαν πειστεί και αυτοί από την υπεραισιοδοξία που εξέφραζε η κυβέρνηση και νόμιζαν ότι θα έπαιρναν τη χώρα σε κάπως καλύτερη κατάσταση. Πίστεψαν ότι οι δανειστές θα έδιναν κάτι ελάχιστο για να βελτιώσουν τη θέση του «δικού τους» Αντώνη Σαμαρά απέναντι στον «κίνδυνο» της επικράτησής τους» εκτιμά πολιτικός αναλυτής.

Η σκληρή πραγματικότητα τους προσγείωσε όλους, για αυτό και η κυβέρνηση προσπαθεί τώρα ξανά να αγοράσει χρόνο. Το ίδιο όμως, κάνουν και ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως φάνηκε και από τις πρόσφατες δηλώσεις του Γιώργου Σταθάκη.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να αγοράσει χρόνο, γιατί όπως λένε έγκυρες πληροφορίες, δεν έχει βρει ακόμα τον ποθητό αριθμό των 180. Δεν έχει χάσει και τις ελπίδες της ωστόσο, γιατί οι βουλευτές με τους οποίους συζητά και το αφήνουν ανοιχτό, φτάνουν και περισσεύουν, αν στο τέλος πουν το «ναι».

Φαίνεται ότι υπάρχουν βουλευτές που συνομιλούν για το θέμα αυτό και με την κυβέρνηση και με την αξιωματική αντιπολίτευση και προσπαθούν να διαπιστώσουν ποιος θα τους προσφέρει τις καλύτερες εγγυήσεις για το πολιτικό τους μέλλον.
Η κυβέρνηση τα δίνει όλα. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως; Εδώ οι πληροφορίες συγκρούονται, καθώς οι βουλευτές που αποτελούν μήλο της Έριδας, δεν έχουν όλοι την ίδια άποψη. Κάποιοι θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει και πολλά για να τους πάρει με το μέρος του. Αυτό δίνει αισιοδοξία στο κυβερνητικό στρατόπεδο. «Τον ΣΥΡΙΖΑ τον συμφέρει να συμφωνήσουμε εμείς το νέο πλαίσιο, ώστε να το βρει έτοιμο και να έχει τη δικαιολογία ότι δεν το ήθελε, αλλά το βρήκε. Μόλις συμφωνήσουμε, έτσι κι αλλιώς, θα το καταγγείλει» ισχυρίζονται. «Αν όντως δεν βιάζονται να αναλάβουν την κυβέρνηση, τώρα που κατάλαβαν τι τους περιμένει, μπορούν άνετα να το καθυστερήσουν. Απλά, με το να μην δώσουν καμία υπόσχεση στους βουλευτές που χρειάζονται να πάρουν μαζί τους για τα 121 «όχι» στην εκλογή προέδρου».

Στην Κουμουνδούρου ωστόσο, επισήμως τουλάχιστον, επιμένουν ότι εξακολουθούν να θέλουν τις εκλογές όσο πιο γρήγορα γίνεται. Την ίδια ώρα -και παρά τις έντονες αντιδράσεις μεγάλου μέρους της βάσης- η ηγεσία του κόμματος δεν αποδοκιμάζει τα στελέχη που μιλούν δημόσια για «συνεννόηση» και για εθνικές εκλογές αργότερα-αποσυνδεδεμένες από την προεδρική εκλογή.
Η κυβέρνηση πάντως, θεωρεί βέβαιη τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, όποτε γίνουν. Αυτό για την ώρα πιστεύουν ότι είναι μη αναστρέψιμο και το ομολογούν στις ιδιωτικές τους συζητήσεις. Το μόνο που επιδιώκουν τώρα είναι η παράταση της παραμονής τους στην εξουσία, ώστε αν στο μεταξύ δεν συμβεί κάποιο θαύμα, να μειώσουν τουλάχιστον τη διαφορά νικητή και νικημένου.

Στο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δύο τουλάχιστον εσωκομματικά στρατόπεδα που αγωνιούν εξίσου για το τι θα κάνουν με την εξουσία όταν την πάρουν, αλλά έχουν ολότελα διαφορετικά σχέδια για αυτήν. Η Αριστερή Πλατφόρμα και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης επέμεναν εξαρχής ότι το Βερολίνο δεν θα συναινέσει και δεν θα διαπραγματευθεί. Τώρα το βλέπουν και οι προεδρικοί, οι οποίοι μέχρι πρότινος αισιοδοξούσαν προσβλέποντας σε διάφορες συμμαχίες. Μια «προοδευτικότερη» διαχείριση της υπάρχουσας κατάστασης όμως, όπως σχεδιάζει η πιο συντηρητική πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι μπορεί να βάλει τέλος στις μνημονιακές πολιτικές. Και αν μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ή με κορμό ΣΥΡΙΖΑ- δεν βάλει τέλος στην πολιτική της άγριας λιτότητας για τα λαϊκά στρώματα με το που θα αναλάβει την εξουσία, δεν είναι καθόλου σίγουρο, επίσης, ότι δεν θα απογοητεύσει έως και εξαγριώσει τις τάξεις που έχουν πληγεί, οι οποίες περιμένουν πολλά.

Το Βερολίνο, θεωρείται βέβαιο ότι θα τους πει πως αν θέλουν να παραμείνει η χώρα στην ευρωζώνη, πρέπει να εφαρμόσουν απαρέγκλιτα το μνημόνιο και δεν θα συζητήσει καθόλου επ’ αυτού. Εκεί είναι που η Αριστερή Πλατφόρμα θεωρεί ότι θα έρθει η δικαίωσή της και θα αποδειχθεί πως εντός Ευρωζώνης δεν μπορεί να ακυρωθεί η πολιτική των μνημονίων. Τι θα διαλέξει σε αυτήν την περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ; το ευρώ που ευδοκιμεί μόνο σε νεοφιλελεύθερο πολιτικό περιβάλλον ή το τέλος της λιτότητας που θα οδηγήσει στην έξοδο αν δεν το δεχθούν οι Ευρωπαίοι;

Κι εδώ γεννιούνται κι άλλα ερωτήματα: Έχουν κάποιο σχέδιο που θα οδηγούσε με ασφάλεια -σχετική έστω- τη χώρα έξω από την ευρωζώνη; Θα επιδιωχθεί η συναίνεση των δανειστών σε αυτή την περίπτωση ή η σύγκρουση; Μπορεί ένα τέτοιο εγχείρημα να επιχειρηθεί χωρίς τη λαϊκή ενεργή στήριξη και συμμετοχή;

Αυτά είναι τα κρίσιμα ζητήματα για τον ΣΥΡΙΖΑ, που αντί να τα συζητάει, για την ώρα προσπαθεί να τα σπρώξει κάτω από το χαλί. Η ανάγκη του ελληνικού λαού όμως, να απομακρύνει από την εξουσία τη σημερινή επικίνδυνη -για τα συμφέροντά του, κυβέρνηση, τον μετατρέπει αντικειμενικά σε εργαλείο (ιστορικής;) αλλαγής. Γιατί ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ -παραφράζοντας τον ποιητή- ακριβώς αυτό είναι: γέννημα της ανάγκης και της οργής του ελληνικού λαού. Ώριμο ή όχι, θα φανεί αργότερα.

Ντοά, η 19χρονη Σύρια πρόσφυγας που έσωσε τη ζωή της Μάσα

ντοα

Η 19χρονη Σύρια, Ντοά Αλ Ζαμέλ , μία από τους ελάχιστους επιζήσαντες του τρομερού ναυαγίου του περασμένου Σεπτεμβρίου, πρόλαβε να βιώσει τρεις φορές μέχρι σήμερα την κόλαση, χωρίς η Οδύσσειά της να έχει λάβει τέλος. Εδώ και δύο μήνες βρίσκεται «εγκλωβισμένη» στην Ελλάδα, μακριά από την πατρίδα της τη Συρία, μακριά από την οικογένειά της που έχει καταφύγει στην Αίγυπτο και μακριά από τη Σουηδία , την οποία είχε επιλέξει για δική της Ιθάκη.

Με τον αγαπημένο της να έχει χαθεί στο βυθό της Μεσογείου , προλαβαίνοντας όμως λίγο πριν πνιγεί, να της δώσει ένα σωσίβιο που βρήκε και που θα έσωζε τη ζωή της, αλλά και τη ζωή ενός 19 μηνών κοριτσιού, που κατάφερε με τις ηρωικές της προσπάθειες η Ντοά να γλιτώσει. Η μικρούλα , που σήμερα βρίσκεται στο ίδρυμα «Η Μητέρα», είναι το μοναδικό που σώθηκε από τα περίπου 100 παιδιά που επέβαιναν στο πλοίο.

Η Ντοά θυμάται τη μητέρα της μικρής όταν της την έδινε για να τη γλιτώσει-καθώς ήταν η μοναδική που είχε σωσίβιο- και ξεσπάει σε λυγμούς. «Σε ορκίζω στο θεό να τη γλιτώσεις και να τη φυλάς σαν τα μάτια σου» της είπε κλαίγοντας η μητέρα και χάθηκε αμέσως μετά μπροστά στα μάτια της. Με τον ίδιο τρόπο η θάλασσα κατάπιε τον πατέρα και την αδελφούλα του μικρού κοριτσιού.

Θέλει να δει τη μικρή που έσωσε, αλλά δεν τα έχει καταφέρει ακόμα, καθώς υπάρχουν γραφειοκρατικά εμπόδια που δεν της το επιτρέπουν.

Η οικογένειά του κοριτσιού, όπως κι εκείνη με τον αρραβωνιαστικό της, ήθελαν να πάνε στη Σουηδία, όπου είχαν συγγενείς. Ελπίζει να τα καταφέρουν και οι δύο και να φτάσουν στον προορισμό τους, παρότι έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους στο ναυάγιο.

Η Ντοά βραβεύθηκε για τον ηρωισμό της πριν από λίγες μέρες από το Δήμο Χανίων, όπου ζει για την ώρα, μετά από πρόταση του δημάρχου, ο οποίος ζήτησε να της δοθεί και η ελληνική ιθαγένεια.

Το TPP τη συνάντησε και μίλησε μαζί της. «Έζησα μόνο για να σώσω τα μωρά» αναφέρει. « Με είχαν ορκίσει οι μητέρες τους να τα σώσω. Έπρεπε να βρω τη δύναμη να το κάνω για αυτά. Η δική μου ζωή είχε καταστραφεί» λέει και σπάει για άλλη μια φορά.

Δυστυχώς, το άλλο παιδί πέθανε λίγη ώρα μετά τη διάσωσή του. Η Ντοά κατάφερε να τα παραδώσει στους διασώστες και τα δύο παιδιά ζωντανά, αλλά μόνο η 20μηνών μικρή Παλαιστίνια κατάφερε να επιζήσει, μετά από 4 μερόνυχτα που θαλασσοδέρνονταν στα νερά της Μεσογείου ναυαγισμένοι.
Ρωτάμε τη Ντοά για τη δική της ιστορία.

Ζούσε στη Συρία, στην επαρχία Νταραά, από όπου ξεκίνησε η εξέγερση κατά του καθεστώτος του Άσαντ. Οι δυνάμεις του στρατού βομβαρδίσανε την πόλη της και το σπίτι τους κατεδαφίστηκε. Έπρεπε να φύγουν, να βρουν ένα μέρος για να ζήσουν. «Όλα τα όνειρά μου γκρεμιστήκανε, τότε» λέει.

Μαζί με τους γονείς της και τις 6 αδερφές της ( «εγώ είμαι το νούμερο 4» λέει και γελάει για μια στιγμή) πήγαν στην Αίγυπτο. Τότε την εξουσία είχε ο Μόρσι και η κυβέρνησή του ήταν πολύ υποστηρικτική με τους πρόσφυγες της Συρίας. Όλα άλλαξαν όμως πολύ σύντομα όταν άλλαξε κι η κυβέρνηση μαζί με τη στάση της απέναντι στους Σύριους πρόσφυγες. «Ήταν σαν να βρεθήκαμε από τον παράδεισο στην κόλαση» λέει η Ντοά. Ξαφνικά, τους αφαίρεσαν όλα τα δικαιώματα που τους είχαν δώσει, τους έβγαλαν από τα σπίτια που τους είχαν παραχωρήσει, δεν τους επέτρεπαν πια να πηγαίνουν στα σχολεία της Αιγύπτου και η συμπεριφορά των αρχών έγινε πολύ εχθρική. Αναγκάστηκε να σταματήσει το σχολείο για άλλη μια φορά. χωρίς να καταφέρει να τελειώσει το (αντίστοιχο) λύκειο.

«Στη Συρία ήμασταν μια απλή οικογένεια. Όχι πλούσια, αλλά ζούσαμε καλά. Μετά διαλύθηκε η ζωή μας. Ο πατέρας μου φοβήθηκε για εμάς και φύγαμε. Στην Αίγυπτο, στην αρχή μας έδωσαν όλα τα δικαιώματα των Αιγύπτιων πολιτών. Μετά έγινε στροφή 180 μοιρών και μας τα πήραν όλα πίσω. Μας διώξανε και από τα σχολεία. Δεν μπόρεσα να συνεχίσω».

Θέλεις να σπουδάσεις;

«Πάρα πολύ» απαντάει. «Θέλω να γίνω αστροφυσικός» λέει και τα μάτια της φωτίζονται πάλι με ένα χαμόγελο.

«Δεν είχαμε σκοπό να φύγουμε από την Αίγυπτο, παρά μόνο για να γυρίσουμε πίσω στη Συρία. Όπως έγιναν όμως τα πράγματα εκεί, δεν μπορούσαμε να μείνουμε άλλο» λέει και κάπως έτσι πήραν την απόφαση να φύγουν για τη Σουηδία.

Το κόστος που απαιτούνταν ήταν τεράστιο, ειδικά για μια 9μελή οικογένεια σαν τη δική της. Οι διακινητές ζητούσαν 2.000 ευρώ «το κεφάλι». Μία οικογένεια μεγάλη, δεν μπορεί να βρει αυτά τα λεφτά. Έτσι πάνε ένας -δύο στην αρχή, ελπίζοντας ότι θα δουλέψουν, θα βρουν λεφτά και θα τους στείλουν για να φύγουν και αυτοί αργότερα.

Αποφάσισαν λοιπόν να φύγει μόνο η Ντοά με τον αρραβωνιαστικό της- που είχε συγγενείς στη Σουηδία- και όταν θα έφθαναν εκεί, θα φρόντιζαν να φέρουν και τους υπόλοιπους.

Μόνο μέσα στο 2014 έχουν πνιγεί σχεδόν 3.000 άνθρωποι. Δεν φοβήθηκαν για εκείνη οι γονείς της; «Ανησυχούσαν» λέει , «ξέραμε ότι κάποιοι πνίγηκαν, νομίζαμε ότι απλώς υπήρξαν και κάποια ατυχήματα, αλλά ξέραμε και πολλούς που τα κατάφεραν και πήγαν στη Σουηδία».

Ξεκίνησαν από το λιμάνι της πόλης Νταμιέτα στην Αίγυπτο, στις 6 Σεπτεμβρίου. Πρόσφυγες από τη Συρία, από τη Γάζα και λίγοι από το Σουδάν και την Αίγυπτο. Τους πήραν με τις βάρκες και τους πήγαν σε ένα μεγάλο καράβι που ήταν στα ανοιχτά.

ντοά2

Που πίστευαν ότι θα πάνε με αυτό το πλοίο;
«Στην Ευρώπη. Στη Σουηδία» απαντά.

Με το πλοίο; απορούμε.
«Το πλοίο θα μας άφηνε στην Ιταλία. Δεν είχαμε σκοπό όμως να μείνουμε εκεί. Ξέρουμε ότι έχουν προβλήματα οικονομικά. Στη Σουηδία θέλαμε να πάμε. Μας είπαν ότι θα μας κατέβαζαν στην Ιταλία και από εκεί κάποιοι θα μας έπαιρναν και θα μας πήγαιναν στη Σουηδία».

Πόσο θα κρατούσε το ταξίδι;
«Το πολύ πέντε μέρες μας είπαν».

Πόσο διήρκεσε τελικά;
«Τρεις ημέρες και την τέταρτη μας πνίξανε».

«Ήμουν στο κατάστρωμα και τα είδα όλα. Ήρθανε, τους είδαμε από μακριά και μόλις πλησίασαν, άρχισαν να μας πετάνε ξύλα και να βρίζουν χυδαία. Μετά μας βυθίσανε, εμβολίζοντας το καράβι στο οποίο βρισκόμασταν. Όσοι σωθήκαμε, επιπλέαμε στην αρχή ανάμεσα σε πτώματα…»

Σπάει ξανά, κλαίει.

Σωσίβια υπήρχαν;
«Όποιος είχε αγοράσει και είχε μαζί του. Είχα κι εγώ, αλλά δεν το είχα φορέσει. Δεν πρόλαβα. Ο αρραβωνιαστικός μου έβγαλε το δικό του και μου το φόρεσε».

«Όταν πέσαμε στη θάλασσα, η μητέρα της μικρής μου έδωσε το μωρό της και μετά άλλος ένας μου έδωσε κι αυτός το δικό του μωρό».

Σου είπε η μητέρα αν το μωρό είχε συγγενείς και που να το πας;
«Σε αυτόν τον χαλασμό δεν μπορούσαμε να συζητήσουμε. Όταν μου το έδωσε, έκλαιγε και μου είπε «σε ορκίζω στο θεό να την φυλάξεις σαν τα μάτια σου».

«Αυτές οι 4 μέρες πέρασαν σαν 40 χρόνια, μέχρι να μας βρουν. Περίμενα τον θάνατο σε κάθε λεπτό που περνούσε. Έλεγα ότι στο επόμενο λεπτό θα πεθάνω».

Μετά από τέσσερις μέρες στα κύματα, τους βρήκε και τους περισυνέλεξε ένα φορτηγό πλοίο. Μαρτυρίες άλλων επιζήσαντων λένε ότι νωρίτερα είχαν περάσει και τους είχαν δει κι άλλα φορτηγά πλοία, αλλά -ως συνήθως- πήραν εντολή από τις εταιρείες τους να μην σταματήσουν. Στη συνέχεια ήρθε ένα ελληνικό ελικόπτερο, τους πήρε και τους μετέφερε στην Κρήτη. Μαζί με άλλους τέσσερις που βρήκαν εκεί κοντά, από το ίδιο ναυάγιο.

Σου είχε μείνει δύναμη να φωνάζεις, να κουνάς τα χέρια;

«Η βάρκα που κατέβασαν από το φορτηγό πλοίο για να με βρει, δύο ώρες με έψαχνε γιατί δεν με έβλεπε. Ήταν νύχτα και άκουγαν μόνο τη φωνή μου. Δεν είχα δύναμη να σηκώσω τα χέρια. Μόνο φώναζα».

Τι σκεφτόσουν;
«Το μόνο που ήθελα ήταν να σώσω τα δύο μωρά . Όταν τα παρέδωσα, ένιωσα να με εγκαταλείπουν και οι τελευταίες μου δυνάμεις. Έπεσα και με έσωσαν πιάνοντας με από το πόδι».

Μετά, θυμάσαι;
«Στο νοσοκομείο στα Χανιά, δεν ένιωθα το σώμα μου, ούτε μπορούσα να περπατήσω».

Τα μωρά τι έκαναν τέσσερις μέρες στα κύματα;

«Η Μάσα (η μικρή που σώθηκε) ήταν με κλειστά τα μάτια και έκλαιγε εξαντλημένη κι εγώ δεν ήξερα τι να της κάνω. Και το άλλο κοριτσάκι έκλαιγε κι αυτό μαζί. Εκείνο έζησε 5 ώρες μετά τη διάσωσή μας και πέθανε στο καράβι. Τη λέγανε Μαλάκ. Είχα και τρίτο μωρό, ένα αγόρι, αλλά πέθανε αμέσως κι έμεινε στη θάλασσα».

Κολύμπι ξέρεις;
«Όχι. Φοβάμαι τη θάλασσα και τη μισώ».
Λέει ξανά ότι θέλει να δει τη μικρή που έσωσε . Έχει απευθυνθεί στις αρχές, αλλά ακόμα περιμένει. «Ήρθε ο θείος της από τη Σουηδία. Με βρήκε και γνωριστήκαμε. Της μοιάζει τόσο πολύ!» Το πρόσωπό της φωτίζεται ξανά τώρα που μιλάει για τη Μάσα.

Με την οικογένειά της επικοινώνησε από την πρώτη στιγμή που βρήκε τις δυνάμεις της και συνεχίζει να επικοινωνεί συχνά. Δεν θέλει να πάει πίσω στην Αίγυπτο όμως. Θέλει να πάει στη Σουηδία. Να τελειώσει το σχολείο και να σπουδάσει. Πουθενά αλλού δεν θα έχει την ευκαιρία να σπουδάσει και το ξέρει. Για αυτό επιμένει.

Τώρα όμως θέλει να δει τη Μάσα και να βεβαιωθεί ότι θα είναι ασφαλής με τους συγγενείς της που ανυπομονούν να την πάρουν για να βρεθεί το παιδί στο οικογενειακό του περιβάλλον.

Η Ντοά είναι ένα μικροκαμωμένο λεπτεπίλεπτο πλάσμα με πολύ εκφραστικά μάτια, γεμάτα πόνο. Η κανονική ζωή σταμάτησε για αυτήν στα 16 της χρόνια. Αυτά τα 3 τελευταία χρόνια έζησε μια Οδύσσεια που συνεχίζεται. Με πολλές απώλειες. Ξέρει ότι η ζωή της δεν θα συνεχιστεί από εκεί που σταμάτησε στα 16. Ποτέ δεν θα είναι ξανά η ίδια. Ο πόλεμος, η προσφυγιά, το ναυάγιο, ο θάνατος, την έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα. Επέζησε όμως και δεν σκοπεύει να το βάλει κάτω. Άλλωστε υπάρχουν ακόμα λόγοι που κάνουν τα μεγάλα σκοτεινά της μάτια να φωτίζονται, όπως κάθε φορά που σκέφτεται τη μικρή Μάσα και την αστροφυσική.
http://www.thepressproject.gr/article/69068/To-dikaioma-tis-mikris-Masa-na-zisei-me-tin-oikogeneia-tis

Δεν φτάνει μόνο να σωθείς

Είχε ραγίσει καρδιές «το 17 μηνών βρέφος» που σώθηκε από το ναυάγιο στο οποίο πνίγηκαν εκατοντάδες πρόσφυγες τον περασμένο Σεπτέμβριο στα ανοιχτά της Μάλτας. Εκεί που έχασε πατέρα, μητέρα κι αδερφή.

Της Βασιλικής Σιούτη

http://www.thepressproject.gr/article/69068/To-dikaioma-tis-mikris-Masa-na-zisei-me-tin-oikogeneia-tis

Σήμερα βρίσκεται στο κέντρο βρεφών «Η μητέρα», όπου κανείς δε μιλάει τη γλώσσα της και κανείς δεν την αποκαλεί με το όνομά της. Πριν από μερικές μέρες ήρθε στην Ελλάδα ο αδερφός του πατέρα της για να κινήσει τις νόμιμες διαδικασίες να πάρει το παιδί. Οι υπεύθυνοι του ιδρύματος δεν τον άφησαν να το δει, ούτε ελάχιστα λεπτά παρουσία τους. Δεν τον άφησαν να της πει δυο λόγια στη γλώσσα της. Να ακούσει ξανά να τη φωνάζουν με το όνομά της.

H δίκη για την επιμέλεια του παιδιού θα γίνει στα Χανιά, όπου μεταφέρθηκε το παιδί όταν διασώθηκε. Όπως καταδεικνύουν τα έγγραφα που έφερε ο θείος της, το κοριτσάκι το λένε Μάσα Ντασούκι και είναι Παλαιστίνια, από οικογένεια προσφύγων του ’48 που ζούσαν στη Συρία. Στο ίδρυμα και στο νοσοκομείο όλο αυτό το διάστημα, το αποκαλούσαν Νάντια.

Για τον θείο της, τον 26χρονο Παλαιστίνιο, Μοχαμάντ Ντασούκι, έχει αρχίσει τώρα ένας νέος Γολγοθάς. Ο άνθρωπος αυτός που δεν γνωρίζει λέξη ελληνικά, αλλά ούτε αγγλικά μιλάει, πρέπει να φέρει σε πέρας μία απίστευτη γραφειοκρατία για την οποία το ελληνικό κράτος δεν του έχει προσφέρει όχι μόνο καμία βοήθεια, αλλά ούτε καν τη στοιχειώδη ενημέρωση για το τι πρέπει να κάνει. Για ανθρωπιά φυσικά ούτε κουβέντα. Εξίσου εντυπωσιακή είναι η πλήρης αδιαφορία των ελληνικών αρχών για την εξεύρεση των συγγενών του μωρού που διασώθηκε. Όχι μόνο δεν τους αναζήτησε κανείς, αλλά ακόμα και όταν αυτοί παρουσιάστηκαν, βρήκαν μπροστά τους ένα τείχος. Δεν τους υπέδειξαν καν ποια διαδικασία πρέπει να ακολουθήσουν για να πάρουν το παιδί και τους απαγόρευσαν ακόμα και να το βλέπουν.

Την ίδια στιγμή πλήθος δημοσιευμάτων, αλλά και δηλώσεις ανθρώπων που ανέλαβαν τη φροντίδα του παιδιού, μιλούσαν για δεκάδες κι εκατοντάδες Ελλήνων που σπάνε τα τηλέφωνα για να υιοθετήσουν το παιδί. Ερωτήματα όμως -για να το πούμε κομψά- γεννάει η στάση του ιδρύματος και για τα τηλεοπτικά συνεργεία που επέτρεψε η διοίκηση να κάνουν ρεπορτάζ ακόμα και πάνω από την κούνια του μωρού την ώρα που αυτό κοιμόταν , τη στιγμή που δεν αφήνει συγγενείς και συμπατριώτες του να το επισκεφτούν και να περάσει λίγα λεπτά μαζί τους, όπως ζήτησαν, σεβόμενοι το πλαίσιο του ιδρύματος.

Όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ του TPP, και οι παππούδες του παιδιού υπάρχουν (έχουν μείνει στη Συρία) και ο θείος (αδερφός του πατέρα της ) ο οποίος ζει στη Σουηδία και είναι τώρα στην Ελλάδα, έχει κοντά του την τρίτη αδερφούλα – το μόνο μέλος της οικογένειας που δεν ήταν μαζί τους στο τραγικό ναυάγιο . Πρόκειται για τη Σίντρα, τη μεγαλύτερη από τις τρεις αδερφές (8 ετών) που είχαν στείλει νωρίτερα οι γονείς με τον θείο της στη Σουηδία, όπου θα πήγαιναν κι αυτοί μετά να τους βρουν.

Όλοι λαχταρούν να σφίξουν στην αγκαλιά τους τη μικρούλα που σώθηκε από το ναυάγιο -χάνοντας μάνα, πατέρα και αδερφή- όμως αυτό δε φαίνεται ότι θα συμβεί γρήγορα, λόγω της γραφειοκρατικής διαδικασίας που ακολουθείται.

Τα έγγραφα που έφερε ο θείος του παιδιού, Μοχαμάντ Ντασούκι , μεταξύ των οποίων διαβατήριο, πιστοποιητικά μαζί και πολλές οικογενειακές φωτογραφίες, αναφέρουν ότι το όνομά της είναι Μάσα Ντασούκι και έχει γεννηθεί τον Φεβρουάριο του 2013. Σήμερα δηλαδή είναι 19 μηνών.

Το TPP συνάντησε τον 25χρονο Παλαιστίνιο Μοχάμαντ Ντασούκι , όταν πριν από μερικές μέρες ήρθε στην Αθήνα από τη Σουηδία όπου ζει, μαζί με ένα δημοσιογραφικό συνεργείο της δημόσιας τηλεόρασης της Σουηδίας. Η σουηδή δημοσιογράφος Χάνα Ρίντεν μας σύστησε το θείο της μικρής Μάσα που επέζησε από το ναυάγιο και μας είπε ότι ήρθαν μαζί του, καθώς στη Σουηδία υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για το θέμα και ήδη έχουν γίνει αρκετά ρεπορτάζ εκεί με μαρτυρίες από τους επιζήσαντες του ναυαγίου. Πριν έρθουν στην Αθήνα, είχαν πάει στα Χανιά, όπου είχαν πρωτομεταφερθεί οι διασωθέντες του ναυαγίου που στοίχισε τη ζωή σχεδόν 500 προσφύγων. Στα Χανιά συνάντησαν και τη 19χρονη Σύρια, Ντοά, που έσωσε τη ζωή της Μάσα, όταν η μητέρα της με λυγμούς της την έδωσε λίγο πριν η ίδια πνιγεί, παρακαλώντας να τη σώσει.

Η Χάνα μαζί με το υπόλοιπο συνεργείο της σουηδικής δημόσιας τηλεόρασης και τον Μοχάμαντ, επισκέφτηκαν το ίδρυμα «Η Μητέρα» και επί δύο μέρες περίμεναν κάποια απάντηση στο αίτημά τους για να κάνουν ρεπορτάζ, αλλά αυτή όταν αυτή ήρθε, ήταν αρνητική. Όπως αρνητική ήταν και η απάντηση στον Μοχάμαντ Ντασούκι που ζήτησε, παρακαλώντας, να δει για λίγο τη Μάσα.

Η δικαιολογία των υπευθύνων ήταν η προστασία της μικρής και ότι δεν πρέπει να διαταράσσεται από τηλεοπτικά συνεργεία η ζωή των παιδιών που φιλοξενούνται στο ίδρυμα. Ο κοινωνικός λειτουργός που είναι υπεύθυνος για τη μικρή Παλαιστίνια , όπως μας είπε, «δεν επιτρέπεται να γίνεται τηλεοπτικό σόου με τα παιδιά».

Η αυστηρή αυτή στάση πάντως, δεν φαίνεται να ισχύει για όλους, όπως μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας από αντίστοιχες εμφανίσεις της προέδρου του ιδρύματος, και στελέχους της Νέας Δημοκρατίας, Ευαγγελίας Βελέντζα, σε άλλα κανάλια- όπως στο Μέγκα, όπου εμφανίζεται στις κάμερες αγκαλιά με τη μικρή διασωθείσα .
http://www.megatv.com/megagegonota/article.asp?catid=27369&subid=2&pubid=33983808
Αλλά και εδώ, όπου η ΝΕΡΙΤ με την άδεια του ιδρύματος, παρουσιάζει ρεπορτάζ πάνω από την κούνια όπου η μικρή Μάσα (που επιμένουν να τη λένε Νάντια) κοιμάται:
ναντια
Επίσης, στην επίσημη ιστοσελίδα του νυν υπουργού Άμυνας και πρώην υπουργού Δημόσιας τάξης, Νίκου Δένδια, μπορεί κανείς να δει φωτογραφίες από επίσκεψή του, που έχει καταγράψει ο φακός, στο ίδρυμα, να συνομιλεί με παιδιά που φιλοξενούνται εκεί, παρουσία της κυρίας Βελέντζα. Προφανώς οι άνθρωποι του ιδρύματος θεωρούν σόου την επίσκεψη του θείου του διασωθέντος βρέφους που αγωνιά να το δει, αλλά όχι του υπουργού που φωτογραφίζεται μαζί με τα παιδιά που μένουν εκεί.
μασα1

Θα μπορούσαν να υποθέσουν βασίμως βέβαια, ότι ούτε ο Παλαιστίνιος Μοχάμαντ Ντασούκι, ούτε οι Σουηδοί δημοσιογράφοι παρακολουθούν τα ελληνικά πρωινάδικα για να τα ξέρουν όλα αυτά, οπότε δεν θα υπήρχε αντίλογος. Όπως πράγματι δεν υπήρξε και κατάφεραν να τους διώξουν, χωρίς να τους αφήσουν να δουν τη Μάσα. Ο θείος της, προσπαθώντας να κρύψει τη λύπη και την απογοήτευσή του, χωρίς να πει μια κουβέντα, άφησε στη διοίκηση μία τσάντα με ρούχα που είχε φέρει για το κοριτσάκι.

Η μικρούλα, που διασώθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου, πριν βρεθεί στο ίδρυμα, νοσηλεύτηκε στην Εντατική Παίδων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου (ΠΑΓΝΗ). Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ των ημερών, γιατροί του νοσοκομείου αναφέρονταν στο «εκπληκτικό ενδιαφέρον που υπάρχει για το μωρό», αναφέροντας ότι τα τηλέφωνα στη ΜΕΘ Παίδων «έχουν πάρει “φωτιά” από ανθρώπους που έχουν δηλώσει την επιθυμία να το υιοθετήσουν».

Από την ιστοσελίδα του star.gr (video ρεπορτάζ εδώ):
μασα2

Ο 25χρονος Παλαιστίνιος που ζει στην Σουηδία έχει μαζί του όλα τα έγγραφα και τα διαβατήρια της οικογένειας της Μάσα και φωτογραφίες τους πριν το ναυάγιο. Επίσης, δηλώνει πρόθυμος να κάνει εξετάσεις DNA για να αποδειχθεί η συγγένεια και η δική του, αλλά και της αδερφής της μικρής Μάσα που ζει μαζί του και με τη γυναίκα του στη Σουηδία.

Τα δρομολόγια του θανάτου

Η οικογένεια της Μάσα, διηγείται ο Μοχάμαντ, όπως και ο ίδιος με τη γυναίκα του, είναι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες που ζούσαν στη Συρία. Πριν από ένα χρόνο πήραν την απόφαση οι οικογένειες και των δύο αδερφών να πάνε στη Σουηδία. Συμφώνησαν να φύγει ένα μέλος από κάθε οικογένεια, ώστε μετά να είναι πιο εύκολο να προσκαλέσουν για να έρθουν νόμιμα στη Σουηδία και τα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών τους. Αποφάσισαν να φύγουν πρώτοι ο Μωχαμάντ με τη Σίντρα, τη μεγαλύτερη κόρη του αδερφού του, που είναι 8 ετών. Και τα κατάφεραν.

Ο αδερφός του, που είχε τρεις κόρες, τη Σίντρα (8 ετών), τη Σάντρα (7ετών ) και τη μικρή Μάσα (1,5 έτους), του έδωσε τη μεγάλη του κόρη να την πάρει μαζί του στη Σουηδία για να σωθεί και στη συνέχεια να πάνε να τους βρούνε και οι άλλοι. Αυτό θα έκανε πιο εύκολη τη δική τους άφιξη εκεί στη συνέχεια. Μόνο οι γονείς τους, ο παππούς και η γιαγιά της Μάσα, θα έμεναν πίσω στη Συρία.

Έτσι, στις 6 του περασμένου Σεπτεμβρίου ξεκίνησε και η υπόλοιπη οικογένεια από το αιγυπτιακό λιμάνι της Νταμιέτα το ταξίδι που πίστευαν ότι θα τους οδηγούσε στη Σουηδία και θα ένωνε ξανά την οικογένειά τους.

Η θλιβερή συνέχεια είναι γνωστή. Το πλοίο τους εμβολίστηκε μεσοπέλαγα, η μητέρα, ο πατέρας και η αδελφούλα της Μάσα πνίγηκαν. Η μητέρα της μόνο πρόλαβε να την παραδώσει στη 19χρονη Ντοά που φορούσε σωσίβιο, ορκίζοντας τη στο θεό να τη σώσει. Και μετά την κατάπιαν τα παγωμένα νερά. Η μικρή Μάσα τα κατάφερε -τρεις μέρες και τρεις νύχτες, χωρίς τροφή, χωρίς νερό, στα παγωμένα κύματα- να επιζήσει.
μασα3

Η επόμενη μέρα του ναυαγίου βρήκε τη Μάσα στην εντατική και σήμερα στο ίδρυμα «Η Μητέρα» μακριά από την αδερφή της, τους συγγενείς της, χωρίς να μπορεί να επικοινωνήσει στη γλώσσα της.

Η οδύσσεια της οικογένειας

Ο Μοχάμαντ, που μιλάει μόνο αραβικά και λίγα σουηδικά, μόλις έμαθε ότι η ανιψιά του είναι ζωντανή, πριν προλάβει να θρηνήσει τον χαμό του αδερφού του, της γυναίκας του και την μιας τους κόρης, πήγε στα Χανιά όπου κάποιοι Άραβες μετανάστες εκεί του συνέστησαν μία δικηγόρο για να αναλάβει την υπόθεσή της διεκδίκησης της επιμέλειας που εκδικάζεται αύριο. Όταν ήρθε στην Αθήνα δεν ήξερε ούτε το όνομά της. Μόνο το τηλέφωνό της είχε αλλά δεν μπορούσε να συνεννοηθεί μαζί της λόγω γλώσσας. Της είχε αφήσει όλα τα έγγραφα που χρειάζοντα , αλλά δεν γνώριζε καν ότι έπρεπε να τα μεταφράσει επισήμως στη μεταφραστική υπηρεσία του ΥΠΕΞ.
μασα4

«Εάν δεν προσκομίσει άμεσα όλα τα απαιτούμενα έγγραφα, επίσημα μεταφρασμένα από το Υπουργείο Εξωτερικών, η επιμέλεια θα δοθεί στο ίδρυμα και θα κινηθεί η διαδικασία για ανάδοχη οικογένεια» μας είπε πριν από μερικές μέρες η δικηγόρος από τα Χανιά, που είχε αναλάβει αρχικά την υπόθεση, χωρίς να έχει κινηθεί ωστόσο καμία διαδικασία και με την ελληνική πολιτεία να μη δείχνει το παραμικρό ενδιαφέρον για να καθοδηγήσει τον άνθρωπο αυτό, που ήρθε από τη Σουηδία κι έχει περάσει τόσο πολλά, εξηγώντας του τι πρέπει να κάνει, σύμφωνα με όσα ορίζει ο νόμος, για να μπει ένα τέλος στην ταλαιπωρία του μωρού. Ευτυχώς η υπόθεσή του, χάρη και στους Σουηδούς δημοσιογράφους, έγινε γνωστή σε αρκετούς ανθρώπους που προθυμοποιήθηκαν να τον βοηθήσουν , αλλά και στην Παλαιστινιακή πρεσβεία που ενημερώθηκε και θα ασχοληθεί και αυτή με την προστασία του παιδιού και την αποκατάστασή της.
Βασιλική Σιούτη
© 2010-2014 ThePressProject.gr