Ντοά, η 19χρονη Σύρια πρόσφυγας που έσωσε τη ζωή της Μάσα

ντοα

Η 19χρονη Σύρια, Ντοά Αλ Ζαμέλ , μία από τους ελάχιστους επιζήσαντες του τρομερού ναυαγίου του περασμένου Σεπτεμβρίου, πρόλαβε να βιώσει τρεις φορές μέχρι σήμερα την κόλαση, χωρίς η Οδύσσειά της να έχει λάβει τέλος. Εδώ και δύο μήνες βρίσκεται «εγκλωβισμένη» στην Ελλάδα, μακριά από την πατρίδα της τη Συρία, μακριά από την οικογένειά της που έχει καταφύγει στην Αίγυπτο και μακριά από τη Σουηδία , την οποία είχε επιλέξει για δική της Ιθάκη.

Με τον αγαπημένο της να έχει χαθεί στο βυθό της Μεσογείου , προλαβαίνοντας όμως λίγο πριν πνιγεί, να της δώσει ένα σωσίβιο που βρήκε και που θα έσωζε τη ζωή της, αλλά και τη ζωή ενός 19 μηνών κοριτσιού, που κατάφερε με τις ηρωικές της προσπάθειες η Ντοά να γλιτώσει. Η μικρούλα , που σήμερα βρίσκεται στο ίδρυμα «Η Μητέρα», είναι το μοναδικό που σώθηκε από τα περίπου 100 παιδιά που επέβαιναν στο πλοίο.

Η Ντοά θυμάται τη μητέρα της μικρής όταν της την έδινε για να τη γλιτώσει-καθώς ήταν η μοναδική που είχε σωσίβιο- και ξεσπάει σε λυγμούς. «Σε ορκίζω στο θεό να τη γλιτώσεις και να τη φυλάς σαν τα μάτια σου» της είπε κλαίγοντας η μητέρα και χάθηκε αμέσως μετά μπροστά στα μάτια της. Με τον ίδιο τρόπο η θάλασσα κατάπιε τον πατέρα και την αδελφούλα του μικρού κοριτσιού.

Θέλει να δει τη μικρή που έσωσε, αλλά δεν τα έχει καταφέρει ακόμα, καθώς υπάρχουν γραφειοκρατικά εμπόδια που δεν της το επιτρέπουν.

Η οικογένειά του κοριτσιού, όπως κι εκείνη με τον αρραβωνιαστικό της, ήθελαν να πάνε στη Σουηδία, όπου είχαν συγγενείς. Ελπίζει να τα καταφέρουν και οι δύο και να φτάσουν στον προορισμό τους, παρότι έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους στο ναυάγιο.

Η Ντοά βραβεύθηκε για τον ηρωισμό της πριν από λίγες μέρες από το Δήμο Χανίων, όπου ζει για την ώρα, μετά από πρόταση του δημάρχου, ο οποίος ζήτησε να της δοθεί και η ελληνική ιθαγένεια.

Το TPP τη συνάντησε και μίλησε μαζί της. «Έζησα μόνο για να σώσω τα μωρά» αναφέρει. « Με είχαν ορκίσει οι μητέρες τους να τα σώσω. Έπρεπε να βρω τη δύναμη να το κάνω για αυτά. Η δική μου ζωή είχε καταστραφεί» λέει και σπάει για άλλη μια φορά.

Δυστυχώς, το άλλο παιδί πέθανε λίγη ώρα μετά τη διάσωσή του. Η Ντοά κατάφερε να τα παραδώσει στους διασώστες και τα δύο παιδιά ζωντανά, αλλά μόνο η 20μηνών μικρή Παλαιστίνια κατάφερε να επιζήσει, μετά από 4 μερόνυχτα που θαλασσοδέρνονταν στα νερά της Μεσογείου ναυαγισμένοι.
Ρωτάμε τη Ντοά για τη δική της ιστορία.

Ζούσε στη Συρία, στην επαρχία Νταραά, από όπου ξεκίνησε η εξέγερση κατά του καθεστώτος του Άσαντ. Οι δυνάμεις του στρατού βομβαρδίσανε την πόλη της και το σπίτι τους κατεδαφίστηκε. Έπρεπε να φύγουν, να βρουν ένα μέρος για να ζήσουν. «Όλα τα όνειρά μου γκρεμιστήκανε, τότε» λέει.

Μαζί με τους γονείς της και τις 6 αδερφές της ( «εγώ είμαι το νούμερο 4» λέει και γελάει για μια στιγμή) πήγαν στην Αίγυπτο. Τότε την εξουσία είχε ο Μόρσι και η κυβέρνησή του ήταν πολύ υποστηρικτική με τους πρόσφυγες της Συρίας. Όλα άλλαξαν όμως πολύ σύντομα όταν άλλαξε κι η κυβέρνηση μαζί με τη στάση της απέναντι στους Σύριους πρόσφυγες. «Ήταν σαν να βρεθήκαμε από τον παράδεισο στην κόλαση» λέει η Ντοά. Ξαφνικά, τους αφαίρεσαν όλα τα δικαιώματα που τους είχαν δώσει, τους έβγαλαν από τα σπίτια που τους είχαν παραχωρήσει, δεν τους επέτρεπαν πια να πηγαίνουν στα σχολεία της Αιγύπτου και η συμπεριφορά των αρχών έγινε πολύ εχθρική. Αναγκάστηκε να σταματήσει το σχολείο για άλλη μια φορά. χωρίς να καταφέρει να τελειώσει το (αντίστοιχο) λύκειο.

«Στη Συρία ήμασταν μια απλή οικογένεια. Όχι πλούσια, αλλά ζούσαμε καλά. Μετά διαλύθηκε η ζωή μας. Ο πατέρας μου φοβήθηκε για εμάς και φύγαμε. Στην Αίγυπτο, στην αρχή μας έδωσαν όλα τα δικαιώματα των Αιγύπτιων πολιτών. Μετά έγινε στροφή 180 μοιρών και μας τα πήραν όλα πίσω. Μας διώξανε και από τα σχολεία. Δεν μπόρεσα να συνεχίσω».

Θέλεις να σπουδάσεις;

«Πάρα πολύ» απαντάει. «Θέλω να γίνω αστροφυσικός» λέει και τα μάτια της φωτίζονται πάλι με ένα χαμόγελο.

«Δεν είχαμε σκοπό να φύγουμε από την Αίγυπτο, παρά μόνο για να γυρίσουμε πίσω στη Συρία. Όπως έγιναν όμως τα πράγματα εκεί, δεν μπορούσαμε να μείνουμε άλλο» λέει και κάπως έτσι πήραν την απόφαση να φύγουν για τη Σουηδία.

Το κόστος που απαιτούνταν ήταν τεράστιο, ειδικά για μια 9μελή οικογένεια σαν τη δική της. Οι διακινητές ζητούσαν 2.000 ευρώ «το κεφάλι». Μία οικογένεια μεγάλη, δεν μπορεί να βρει αυτά τα λεφτά. Έτσι πάνε ένας -δύο στην αρχή, ελπίζοντας ότι θα δουλέψουν, θα βρουν λεφτά και θα τους στείλουν για να φύγουν και αυτοί αργότερα.

Αποφάσισαν λοιπόν να φύγει μόνο η Ντοά με τον αρραβωνιαστικό της- που είχε συγγενείς στη Σουηδία- και όταν θα έφθαναν εκεί, θα φρόντιζαν να φέρουν και τους υπόλοιπους.

Μόνο μέσα στο 2014 έχουν πνιγεί σχεδόν 3.000 άνθρωποι. Δεν φοβήθηκαν για εκείνη οι γονείς της; «Ανησυχούσαν» λέει , «ξέραμε ότι κάποιοι πνίγηκαν, νομίζαμε ότι απλώς υπήρξαν και κάποια ατυχήματα, αλλά ξέραμε και πολλούς που τα κατάφεραν και πήγαν στη Σουηδία».

Ξεκίνησαν από το λιμάνι της πόλης Νταμιέτα στην Αίγυπτο, στις 6 Σεπτεμβρίου. Πρόσφυγες από τη Συρία, από τη Γάζα και λίγοι από το Σουδάν και την Αίγυπτο. Τους πήραν με τις βάρκες και τους πήγαν σε ένα μεγάλο καράβι που ήταν στα ανοιχτά.

ντοά2

Που πίστευαν ότι θα πάνε με αυτό το πλοίο;
«Στην Ευρώπη. Στη Σουηδία» απαντά.

Με το πλοίο; απορούμε.
«Το πλοίο θα μας άφηνε στην Ιταλία. Δεν είχαμε σκοπό όμως να μείνουμε εκεί. Ξέρουμε ότι έχουν προβλήματα οικονομικά. Στη Σουηδία θέλαμε να πάμε. Μας είπαν ότι θα μας κατέβαζαν στην Ιταλία και από εκεί κάποιοι θα μας έπαιρναν και θα μας πήγαιναν στη Σουηδία».

Πόσο θα κρατούσε το ταξίδι;
«Το πολύ πέντε μέρες μας είπαν».

Πόσο διήρκεσε τελικά;
«Τρεις ημέρες και την τέταρτη μας πνίξανε».

«Ήμουν στο κατάστρωμα και τα είδα όλα. Ήρθανε, τους είδαμε από μακριά και μόλις πλησίασαν, άρχισαν να μας πετάνε ξύλα και να βρίζουν χυδαία. Μετά μας βυθίσανε, εμβολίζοντας το καράβι στο οποίο βρισκόμασταν. Όσοι σωθήκαμε, επιπλέαμε στην αρχή ανάμεσα σε πτώματα…»

Σπάει ξανά, κλαίει.

Σωσίβια υπήρχαν;
«Όποιος είχε αγοράσει και είχε μαζί του. Είχα κι εγώ, αλλά δεν το είχα φορέσει. Δεν πρόλαβα. Ο αρραβωνιαστικός μου έβγαλε το δικό του και μου το φόρεσε».

«Όταν πέσαμε στη θάλασσα, η μητέρα της μικρής μου έδωσε το μωρό της και μετά άλλος ένας μου έδωσε κι αυτός το δικό του μωρό».

Σου είπε η μητέρα αν το μωρό είχε συγγενείς και που να το πας;
«Σε αυτόν τον χαλασμό δεν μπορούσαμε να συζητήσουμε. Όταν μου το έδωσε, έκλαιγε και μου είπε «σε ορκίζω στο θεό να την φυλάξεις σαν τα μάτια σου».

«Αυτές οι 4 μέρες πέρασαν σαν 40 χρόνια, μέχρι να μας βρουν. Περίμενα τον θάνατο σε κάθε λεπτό που περνούσε. Έλεγα ότι στο επόμενο λεπτό θα πεθάνω».

Μετά από τέσσερις μέρες στα κύματα, τους βρήκε και τους περισυνέλεξε ένα φορτηγό πλοίο. Μαρτυρίες άλλων επιζήσαντων λένε ότι νωρίτερα είχαν περάσει και τους είχαν δει κι άλλα φορτηγά πλοία, αλλά -ως συνήθως- πήραν εντολή από τις εταιρείες τους να μην σταματήσουν. Στη συνέχεια ήρθε ένα ελληνικό ελικόπτερο, τους πήρε και τους μετέφερε στην Κρήτη. Μαζί με άλλους τέσσερις που βρήκαν εκεί κοντά, από το ίδιο ναυάγιο.

Σου είχε μείνει δύναμη να φωνάζεις, να κουνάς τα χέρια;

«Η βάρκα που κατέβασαν από το φορτηγό πλοίο για να με βρει, δύο ώρες με έψαχνε γιατί δεν με έβλεπε. Ήταν νύχτα και άκουγαν μόνο τη φωνή μου. Δεν είχα δύναμη να σηκώσω τα χέρια. Μόνο φώναζα».

Τι σκεφτόσουν;
«Το μόνο που ήθελα ήταν να σώσω τα δύο μωρά . Όταν τα παρέδωσα, ένιωσα να με εγκαταλείπουν και οι τελευταίες μου δυνάμεις. Έπεσα και με έσωσαν πιάνοντας με από το πόδι».

Μετά, θυμάσαι;
«Στο νοσοκομείο στα Χανιά, δεν ένιωθα το σώμα μου, ούτε μπορούσα να περπατήσω».

Τα μωρά τι έκαναν τέσσερις μέρες στα κύματα;

«Η Μάσα (η μικρή που σώθηκε) ήταν με κλειστά τα μάτια και έκλαιγε εξαντλημένη κι εγώ δεν ήξερα τι να της κάνω. Και το άλλο κοριτσάκι έκλαιγε κι αυτό μαζί. Εκείνο έζησε 5 ώρες μετά τη διάσωσή μας και πέθανε στο καράβι. Τη λέγανε Μαλάκ. Είχα και τρίτο μωρό, ένα αγόρι, αλλά πέθανε αμέσως κι έμεινε στη θάλασσα».

Κολύμπι ξέρεις;
«Όχι. Φοβάμαι τη θάλασσα και τη μισώ».
Λέει ξανά ότι θέλει να δει τη μικρή που έσωσε . Έχει απευθυνθεί στις αρχές, αλλά ακόμα περιμένει. «Ήρθε ο θείος της από τη Σουηδία. Με βρήκε και γνωριστήκαμε. Της μοιάζει τόσο πολύ!» Το πρόσωπό της φωτίζεται ξανά τώρα που μιλάει για τη Μάσα.

Με την οικογένειά της επικοινώνησε από την πρώτη στιγμή που βρήκε τις δυνάμεις της και συνεχίζει να επικοινωνεί συχνά. Δεν θέλει να πάει πίσω στην Αίγυπτο όμως. Θέλει να πάει στη Σουηδία. Να τελειώσει το σχολείο και να σπουδάσει. Πουθενά αλλού δεν θα έχει την ευκαιρία να σπουδάσει και το ξέρει. Για αυτό επιμένει.

Τώρα όμως θέλει να δει τη Μάσα και να βεβαιωθεί ότι θα είναι ασφαλής με τους συγγενείς της που ανυπομονούν να την πάρουν για να βρεθεί το παιδί στο οικογενειακό του περιβάλλον.

Η Ντοά είναι ένα μικροκαμωμένο λεπτεπίλεπτο πλάσμα με πολύ εκφραστικά μάτια, γεμάτα πόνο. Η κανονική ζωή σταμάτησε για αυτήν στα 16 της χρόνια. Αυτά τα 3 τελευταία χρόνια έζησε μια Οδύσσεια που συνεχίζεται. Με πολλές απώλειες. Ξέρει ότι η ζωή της δεν θα συνεχιστεί από εκεί που σταμάτησε στα 16. Ποτέ δεν θα είναι ξανά η ίδια. Ο πόλεμος, η προσφυγιά, το ναυάγιο, ο θάνατος, την έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα. Επέζησε όμως και δεν σκοπεύει να το βάλει κάτω. Άλλωστε υπάρχουν ακόμα λόγοι που κάνουν τα μεγάλα σκοτεινά της μάτια να φωτίζονται, όπως κάθε φορά που σκέφτεται τη μικρή Μάσα και την αστροφυσική.
http://www.thepressproject.gr/article/69068/To-dikaioma-tis-mikris-Masa-na-zisei-me-tin-oikogeneia-tis

Advertisements
This entry was posted in Συνεντεύξεις. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s