Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ και ο πραγματικός νικητής της Δευτέρας

Της Βασιλικής Σιούτη

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ και ο πραγματικός νικητής της Δευτέρας
Επαφές ΣΥΡΙΖΑ με ΠΑΣΟΚ στο παρασκήνιο

(δημοσιεύθηκε στα “Επίκαιρα”)

Λίγα 24ωρα πριν ανοίξουν οι κάλπες, στον ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται βέβαιοι για την πρωτιά τους, ενώ στη ΝΔ εκτιμούν ότι θα είναι κερδισμένοι όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα. Το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών ωστόσο, είναι ότι για πρώτη φορά γνωρίζουν όλοι το πολιτικό πρόγραμμα που θα εφαρμοστεί, ανεξάρτητα από το ποια πολιτική δύναμη θα κερδίσει.

Στην Κουμουνδούρου, παρά την αρχική αισιοδοξία, χαμηλώνουν τώρα τον πήχη των προσδοκιών (ειδικά για την αυτοδυναμία που προσδοκούσαν) και εξακολουθούν να εύχονται να μπουν οι ΑΝΕΛ στη Βουλή. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν έκρυψε ποτέ ότι το κόμμα του Πάνου Καμμένου αποτελεί για αυτήν τον ιδανικό κυβερνητικό εταίρο, με τον οποίο υπάρχει πολιτική και προσωπική χημεία.
papnik5
Οι πολιτικές διεργασίες για την εξεύρεση κυβερνητικού εταίρου, ωστόσο, στην περίπτωση που οι ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου δεν τα καταφέρουν, έχουν ήδη ξεκινήσει.
Τα στελέχη που βρίσκονται κοντά στον πρώην πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, δεν κρύβουν ότι η αμέσως επόμενη καλύτερη επιλογή εταίρου για αυτούς είναι το ΠΑΣΟΚ. «Με το ΠΑΣΟΚ, εάν απαλλαγεί από τα βαρίδια, θα μπορέσουμε να τα βρούμε. Με το Ποτάμι όμως όχι» λένε. Πιστεύουν ότι η σύμπραξη με τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα είναι αριθμητικά ικανή για να σχηματιστεί η κυβέρνηση και δεν θα χρειαστεί η συμβολή του Ποταμιού.
Στην ερώτηση γιατί είναι θετικοί για το ΠΑΣΟΚ και αρνητικοί για το Ποτάμι, απαντούν ότι « Το Ποτάμι είναι ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα».
«Το κακό με αυτούς είναι ότι είναι ιδεολόγοι και ομνύουν στον νεοφιλελευθερισμό. Πιστεύουν πραγματικά στην πολιτική που μας επιβάλλουν οι δανειστές. Δεν την αποδέχονται από ανάγκη. Για αυτούς δεν αποτελεί προϊόν εκβιασμού».
Αντιθέτως για το ΠΑΣΟΚ, λένε ότι «δεν είναι νεοφιλελεύθερο κόμμα, απλώς κάνει τα πάντα για να βρίσκεται στην εξουσία».
SYRIZA
«Με το ΠΑΣΟΚ, χωρίς Βενιζέλο, Λοβέρδο και Χρυσοχοίδη, μπορούμε να τα βρούμε» υποστηρίζουν.
Η αλήθεια είναι ότι η ομάδα που βρίσκεται δίπλα στην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Φώφη Γεννηματά, δεν δείχνει καμία ιδιαίτερη προθυμία να κάνει ξανά υπουργούς τον Β. Βενιζέλο, τον Α. Λοβέρδο και τον Μ. Χρυσοχοίδη, στην περίπτωση σχηματισμού κυβέρνησης με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η υπουργοποίηση τους δεν φαίνεται να βρίσκεται καθόλου μέσα στις προθέσεις της, ίσα ίσα, εάν η μη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση μπει ως όρος από τον ΣΥΡΙΖΑ στο ΠΑΣΟΚ, μάλλον θα την διευκολύνει.
Σημαντικό ρόλο στη συνεννόηση του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ λέγεται ότι παίζει και ο Κώστας Λαλιώτης, ο οποίος διατηρούσε πάντα μία επαφή με κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με τα οποία συνομιλούσε.
Πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ότι όταν γίνονταν οι προσπάθειες ανασυγκρότησης της κεντροαριστεράς, ο Κώστας Λαλιώτης είχε επισημάνει ότι «Χωρίς το ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει η νέα κεντροαριστερά».
«Η γραμμή Λαλιώτη ήταν πάντα υπέρ ενός λαϊκού, πατριωτικού, σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ και κάπου εκεί το πηγαίνει τώρα και η Φώφη» ισχυρίζεται υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ Αθήνας.
Την συνεργασία με το Ποτάμι, ωστόσο, όσο κι αν δεν την θέλουν , δεν την αποκλείει κατηγορηματικά κανένας στην Κουμουνδούρου. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν φαίνεται να έχει καλή προσωπική σχέση με τον Σταύρο Θεοδωράκη τελευταία. Στην αρχή έμοιαζε ότι μπορεί να υπάρξει μια συνεννόηση, αλλά στην συνέχεια κάτι στράβωσε στην σχέση τους και πλέον φαίνεται να υπάρχει σοβαρό πρόβλημα (μη) εμπιστοσύνης.
Αν οι βουλευτές που θα συγκεντρώσει ο ΣΥΡΙΖΑ και οι δυνάμεις με τις οποίες θα συνεργαστεί, δεν επαρκούν, τότε το πιθανότερο είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και θα προτείνει τελικά συνεργασία και στον Σταύρο Θεοδωράκη, ο οποίος περιμένει πρόταση από όποιον κερδίσει.
Όσο για το σενάριο κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, στη Κουμουνδούρου επιμένουν ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να το δούμε στην πράξη.
«Σε αυτήν την περίπτωση εμείς έχουμε μόνο να χάσουμε και η Ν.Δ μόνο να κερδίσει» υποστηρίζει στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. «Ποιος ο λόγος να συμπράξουμε με τη Ν.Δ αν είναι να διαλυθούμε; Ποτέ και πουθενά δεν βγήκε σε καλό η σύμπραξη της αριστεράς με τη δεξιά. Στην Ελλάδα απόδειξη είναι το 1989 και η οικουμενική κυβέρνηση».

images
Στη Ν.Δ έχουν καταφέρει να πετύχουν, από την έναρξη της προεκλογικής καμπάνιας, μια πολύ υψηλή συσπείρωση των δυνάμεων τους και για αυτό είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένοι. Ο βασικός λόγος είναι ότι κατάφεραν να «αναστηθούν» και να διεκδικήσουν ξανά την εξουσία (προοπτική που έχει λειτουργήσει σαν συγκολλητική ουσία στο κόμμα τους).
Η αρχηγία Μειμαράκη μπόρεσε να ενώσει ξανά στο κόμμα της Ν.Δ τις διαιρεμένες βαρονίες και τις πολιτικές φυλές, καθώς πέτυχε να κατευνάσει τα πνεύματα και να δώσει την αίσθηση ότι «τους βάζει όλους στο παιχνίδι».
Την εξουσία δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι και την επιθυμούν και την επιδιώκουν. Πολλοί όμως πιστεύουν ότι κομματικά τους συμφέρει μάλλον να έρθουν δεύτεροι με ελάχιστη διαφορά και να μην μπουν σε αυτήν την κυβέρνηση που θα αναγκαστεί να πάρει νέα σκληρά μέτρα με πολιτικό κόστος.
Εκτιμούν ότι μία κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αντέξει για πολύ και ότι μετά τα πρώτα μέτρα και τους εφαρμοστικούς νόμους που θα έρθουν για ψήφιση στη Βουλή, δεν θα καταφέρει να επιβιώσει για πολύ ακόμα. Αυτό θα οδηγήσει ξανά σε εκλογές- σύμφωνα με αυτό το σενάριο- και σε αυτή την περίπτωση η Ν.Δ εκτιμά ότι θα μπορούσε να καταγράψει εκλογική νίκη με τα μεγάλα ποσοστά των παλαιών εποχών.

μειμάρ
«Η Ν.Δ του Μειμαράκη κατάφερε και έκλεισε την ψαλίδα. Η Ν.Δ είχε τεράστια διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι πριν από ένα μήνα και τώρα όλοι μιλάνε για ντέρμπι. Ο Βαγγέλης Μειμαράκης είναι κερδισμένος έτσι κι αλλιώς» αναφέρουν συνεργάτες του που περιγράφουν το κλίμα ως πολύ αισιόδοξο εντός της Ν.Δ αφού η καθοδική πορεία αντεστράφη.
Παρά το συναινετικό προφίλ που έχει επιλέξει ο πρόεδρος της Ν.Δ για αυτή την περίοδο όμως, και παρά τις παραινέσεις προς τον ΣΥΡΙΖΑ για να συγκυβερνήσουν, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι κι εκείνοι θα προτιμούσαν να αποκτήσουν την εξουσία αυτοδύναμα. Κάποια στελέχη μάλιστα έχουν μπει στον πειρασμό να προτείνουν στον Β.Μειμαράκη μήπως θα ήταν σκόπιμο να μην βιαστούν και να μην επιδιώξουν να μπουν τώρα στην κυβέρνηση, ώστε να διεκδικήσουν την εξουσία σε λίγο καιρό με καλύτερους για αυτούς όρους.

21_05_20150127_kt_1751_sooc1422360879 (1)1426006315
Διάθεση για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις από την ηγεσία της Ν.Δ, πάντως, δεν φαίνεται να υπάρχει και ούτε έχει διατυπωθεί οποιαδήποτε άλλη πρόταση πέρα από αυτές που περιλαμβάνονται στο μνημόνιο.
Στην πραγματικότητα ο στόχος της Ν.Δ δεν είναι άλλος από την ανακατάληψη της εξουσίας και την ήττα της αριστεράς, έστω και αν για να τα πετύχει, χρειάζεται να παραστήσει πρώτα τον πρόθυμο σύμμαχο.
Γνωρίζουν ωστόσο ότι τα όποια κέρδη τους, όπως και οι όποιες απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ ως τώρα, δεν οφείλονται στη δική τους αντιπολιτευτική δεινότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναμετρήθηκε με τους δανειστές και την πολιτική της Ευρωζώνης, όχι με τη Ν.Δ.
Για αυτό και σε αυτές τις εκλογές υπάρχει και αναμετράται κι άλλος ένας παίχτης ο οποίος είναι και ο νικητής εκ των προτέρων, αφού το δικό τους πολιτικό πρόγραμμα είναι που θα εφαρμοστεί από την ερχόμενη Δευτέρα.

Advertisements

Greek Elections: The Dice Are Loaded

χαμόγελο

by Vassiliki Siouti

A few days ago, the president of the European Stability Mechanism (ESM) Klaus Regling, stated that: “It makes no difference who will be the next Greek government, since 80% of Greek MPs have already voted for the bailout program”.

In saying that, Mr. Regling reminded us that whatever government comes out of the Greek ballots on Sept.20th, the political program which will be imposed is the one implemented by the bailout deal. The program which includes the terms forced by the creditors. Everybody knows that this program is nothing more that the IMF recipe with a few alterations.

Since it has already been voted in the parliament by both the major parties who have a realistic stake at gaining power, none of them will be able to question it the next day. Demagogues may shout and mice may roar. The foolish attempts to waste time or to prove that day is night might continue. But nothing further than that can be done.

There will be no useful, real reforms for the true benefit of the Greek society since none of the candidates has no such plans. Nor have they presented us with any plans for economic growth. The term is only used in speeches but its void of any meaning. None of the parties’ think tanks have done any work concerning economic growth and the Greek citizens are well aware of that.

Both parties question and doubt the IMF’s neoliberal recipe that is imposed on Greece for the last five years. Yet none of those parties have come up with a national plan that would prove that another way is realistic and feasible.
Greece’s creditors have tried to force those policies upon the country for the past five years. Ideally, they would have preferred to be met with total compliance and no reactions. On the contrary they were faced with a strong anti-memorandum front. This front found its main political expression through Syriza who developed from a small, left wing party of protest, into a major party who rose to power.

The most recent and triumphant victory of the creditors was that they managed to break up this anti-memorandum front. They dragged the leadership of Syriza exactly where they wanted and they forced it to vote for the latest deal. It was inevitable that the party would break up, as the left wing within it would have never obeyed. At the same time, these developments, erased ANEL (the junior coalition party) from the political map.

ANEL is a populist, right wing party, who’s only raison d’etre was to offer voice to those conservative voters who disagreed with the memorandum. Once the party joined the pro-memorandum camp and voted for the most recent bailout deal, the voters had no more reason to support them.

Syriza has lost its core it was not only the left wing (Left Platform) that abandoned it; the most active, political and ideological part of the party, as well as the members of its youth organizations have followed suit.

It is telling of the decay of Syriza’s infrastructure that, after the pro-memorandum u-turn made by the leadership, the party marches towards the elections without a general secretary (who quit without being replaced). Additionally, the youth organizations are in tatters since most of its members have also quit. Another impressive signs is that this is the first time that a Greek party of the left, had to pay for pre-election campaign work as they could not find enough volunteers.

The main communication campaign was made by professionals with the use of the media. Although Syriza has repeatedly accused the mainstream media of being corrupt, it seems that a truce has been reached with most of them, as many of that very media offer their discreet, or not so discreet, support.

Syriza is, however, well aware that it is walking on thin ice. The losses to the left continue and they will not stop after the elections. At the same time, those right wing voters who supported it in order to protest against high home-ownership taxation are abandoning it too.

τσιπγιουνκερ

Syriza’s strategy was to lure in voters belonging to the centre-left, and as far as the centre-right, of the political spectrum. The reasoning was that once Syriza abandoned its extreme character, the voters would no longer have a reason to be afraid of it. Syriza is swiftly turning into a leader-oriented party. The party mechanisms are in disarray and the entirety of its campaign focuses on the leader who is “younger” and therefore less “worn out”. The campaign and the arguments have no real political content whatsoever.

The country is going through its most crucial period since democracy was
reestablished in 1974, yet it is surprising to note that these elections are among the most downgraded. The main reason for that is what Klaus Regling explained. It is the first time that the result “doesn’t count”. The Greeks are not voting in order to decide what program will be imposed. Everybody knows that this is decided, and the elections cannot change it.

What they are asked to do is decide who will manage the specific program and none of the candidates seems desirable enough.

Mr.Tsipras was proven to be very weak and not prepared to deal with such a hard situation. He also was found to be insincere. He was elected because he promised to get rid of the IMF and end the austerity programs. After a short while he went to the people with a referendum, asking them if they wanted a new bailout. The people answered ‘no’, like he urged them to. Right after the referendum, the PM turned the people’s ‘no’ into a yes (his critics accuse him of totalitarianism) and he went on to sign an even harsher bailout deal with even more austere measures dictated by the IMF.

The leader of the opposition, E.Meimarakis belongs to the elite of the political formations which ruled Greece for the past 40 years and the people consider them to be primarily responsible for the dire situation of the present.

It seems that the reason Mr.Meimarakis’ party (ND) is enjoying a come-back, is that the voters who had left it for Syriza are now returning to it. The party can also claim that Mr.Tsipras had to do a u-turn when he also understood that the IMF method is the only viable one, thus justifying ND’s arguments.

φωτογραφίατσίπρα

The leading team of Syriza is not very fond of political analyses and they tend to ignore the consequences of their decisions. They seem to forget the reasons why they went from being a 4% party to a 36% government; the reason was none other than their rejection of the bailout policies and their commitment to stop them. Today these reasons are no more. In an attempt to get a new breath of life, the government rushed to call for elections before the people would realize how harsh the new measures will be. The government of Syriza went so far as to postpone the collection of taxes. The goal was to create a short period of pleasant virtual reality. After the elections, this bubble will also burst and the people will be enraged again. But, by then, the elections will have finished.

If Syriza manages to stay in power, new measures will have to be imposed and these will continue to weaken the party.

The liquidity of the political establishment, and the high mobility, will continue while it is not easy to see how the country and the society will be able to escape this vicious circle.

link http://www.thepressproject.gr/details_en.php?aid=81498

Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου έχουν κριθεί από πριν

κυβέρνηση

«Δεν έχει σημασία ποια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση» είπε πριν από λίγες μέρες ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), Κλάους Ρέγκλινγκ, αφού «το 80% των Ελλήνων βουλευτών έχει υπερψηφίσει τη συμφωνία».

της Βασιλικής Σιούτη

Με αυτόν τον τρόπο υπενθύμισε ότι όποια κι αν είναι η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου, το πολιτικό πρόγραμμα που θα ακολουθηθεί είναι αυτό που συνοδεύει την δανειακή συμφωνία με τους όρους που επέβαλαν οι δανειστές. Και όλοι γνωρίζουν ότι το πρόγραμμα αυτό δεν είναι παρά η κλασική συνταγή του ΔΝΤ με μικρές παραλλαγές.

Από τη στιγμή που ψηφίστηκε και από τα δύο μεγάλα κόμματα που διεκδικούν τη νίκη και άρα την εξουσία, κανένα από τους δύο δεν θα μπορεί να το αμφισβητήσει την επόμενη μέρα. Δημαγωγικές ρητορείες και φραστικοί λεονταρισμοί, μπορεί να ακουστούν. Οι κουτοπόνηρες τακτικές που ροκανίζουν το χρόνο ή επιχειρούν να βαφτίσουν το κρέας ψάρι, όπως γίνεται αυτά τα πέντε χρόνια, μπορεί να συνεχιστούν. Αλλά τίποτα περισσότερο από αυτό.

Ουσιαστικές και πραγματικές μεταρρυθμίσεις προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας δεν πρόκειται να γίνουν, καθώς κανένας από τους διεκδικητές της εξουσίας δεν έχει παρουσιάσει το παραμικρό σχέδιο για κάτι τέτοιο. Ούτε για την οικονομική ανάπτυξη έχουν παρουσιάσει κάτι, η οποία χρησιμοποιείται μόνο ως σύνθημα στις ομιλίες των πολιτικών, χωρίς όμως να έχει περιεχόμενο. Κανένα από τα δύο κομματικά επιτελεία δεν έχουν εργαστεί για αυτό και είναι παραπάνω από προφανές για τους έλληνες πολίτες.

Και οι δύο δηλαδή αμφισβητούν στα λόγια την νεοφιλελεύθερη συνταγή του ΔΝΤ που επιβάλλεται στην Ελλάδα, αλλά εδώ και πέντε χρόνια κανένας τους δεν έχει ετοιμάσει ένα εθνικό σχέδιο για να δείξει στην πράξη ότι ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός.

Οι δανειστές προσπαθούν αυτά τα πέντε χρόνια να επιβάλλουν στην Ελλάδα την πολιτική αυτή, ει δυνατόν με καθολική συναίνεση και χωρίς αντιδράσεις, αλλά μέχρι τώρα έβρισκαν πάντα μπροστά τους ένα ισχυρό αντιμνημονιακό μέτωπο που εκφράστηκε πολιτικά κυρίως μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ, μετατρέποντας τον από ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας της αριστεράς σε ένα κόμμα που βρέθηκε στην εξουσία.

Η πρόσφατη και μεγάλη νίκη των δανειστών ήταν ότι κατάφεραν να διασπάσουν αυτό το αντιμνημονιακό μέτωπο. Έσυραν την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εκεί που ήθελαν, αναγκάζοντας την να ψηφίσει τη συμφωνία που της επέβαλλαν, γεγονός που θα οδηγούσε αναπόφευκτα το κόμμα σε διάσπαση, αφού ήταν γνωστό ότι η αριστερή του πτέρυγα δεν θα υπάκουε. Η εξέλιξη αυτή φαίνεται ότι εξαφανίζει από τον πολιτικό χάρτη και τους ΑΝΕΛ, τον κυβερνητικό εταίρο του ΣΥΡΙΖΑ.

tsipkam2

Οι ΑΝΕΛ, ένα δεξιό λαϊκίστικο κόμμα, είχε λόγο ύπαρξης μόνο για να φιλοξενεί τους δεξιούς που διαφωνούσαν με το μνημόνιο. Από την στιγμή που πέρασε κι αυτό στο μνημονιακό στρατόπεδο ψηφίζοντας τη νέα συμφωνία, οι ψηφοφόροι τους δεν έχουν κανένα λόγο να παραμείνουν εκεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χάσει την ψυχή του κόμματός του, αφού δεν είναι μόνο η Αριστερή Πλατφόρμα που αποχώρησε, αλλά και το πιο κινηματικά δραστήριο και πολιτικοιδεολογικά σκεπτόμενο τμήμα της πλειοψηφίας του κόμματος μαζί με τους νέους.

Χαρακτηριστικό της παρακμής που παρατηρείται πλέον στο εσωτερικό του μετά την πολιτική στροφή της ηγεσίας, είναι ότι πηγαίνει στις εκλογές χωρίς το κόμμα να έχει γραμματέα (παραιτήθηκε χωρίς να αντικατασταθεί ) και με διαλυμένη τη Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ μετά την αποχώρηση της πλειοψηφίας. Εξίσου χαρακτηριστικό είναι ότι για πρώτη φορά αριστερό κόμμα στην Ελλάδα, προσέτρεξε σε συνεργεία επί πληρωμή για την προεκλογική δουλειά, αφού δεν έβρισκαν εθελοντές για να την κάνουν.

Η βασική επικοινωνιακή δουλειά έγινε από επαγγελματίες και μέσω των ΜΜΕ, που παρά τις φραστικές και γενικόλογες κατηγορίες κατά της διαπλοκής, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κηρύξει ανακωχή με τους περισσότερους εκπροσώπους της, ενώ αρκετοί του παρέχουν από διακριτική έως ελάχιστα διακριτική υποστήριξη.

Γνωρίζουν όμως πολύ καλά ότι η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Οι απώλειες από τα αριστερά του συνεχίζονται και θα συνεχιστούν και μετά τις εκλογές. Την ίδια στιγμή τον εγκαταλείπου και δεξιοί ψηφοφόροι (που τον ψήφισαν τον περασμένο Ιανουάριο για να διαμαρτυρηθούν για τον ΕΝΦΙΑ).

Η στρατηγική τους ήταν η προσέλκυση των κεντροαριστερών και κεντροδεξιών ψηφοφόρων, με το σκεπτικό ότι αφού εγκατέλειψαν τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα τους δεν έχουν λόγο να τους φοβούνται. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται ταχύτατα σε ένα αρχηγικό κόμμα, με τα κομματικά όργανα να έχουν ακυρωθεί και όλη την καμπάνια να στρέφεται αποκλειστικά στον αρχηγό του και στο πλεονέκτημα ότι είναι νεότερος και άρα λιγότερο φθαρμένος. Όλο αυτό χωρίς κανένα ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο.

Η χώρα διανύει μάλλον την κρισιμότερη περίοδο από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, αλλά ταυτόχρονα παρατηρείται η αντίφαση ότι αυτές οι εκλογές είναι από τις πιο υποβαθμισμένες. Ο βασικός λόγος είναι αυτός που δημόσια δήλωσε ο Κλάους Ρέγκλινγκ. Είναι η πρώτη φορά που «το αποτέλεσμα δεν μετράει». Οι Έλληνες δεν θα ψηφίσουν για να επιλέξουν το πρόγραμμα που θα εφαρμοστεί. Όλοι γνωρίζουν ότι αυτό έχει κριθεί και οι εκλογές δεν θα το αλλάξουν.

Αυτό που καλούνται να αποφασίσουν είναι τον διαχειριστή του προγράμματος, χωρίς να ενθουσιάζει κανένας.

τσιπγιουνκερ

Ο Τσίπρας αποδείχθηκε πολύ αδύναμος και καθόλου έτοιμος να αντιμετωπίσει μία τόσο δύσκολη κατάσταση. Αλλά κυρίως αποδείχθηκε ότι δεν ήταν ειλικρινής. Εξελέγη υποσχόμενος ότι θα διώξει το ΔΝΤ και θα τερματίσει την πολιτική λιτότητας. Μετά από λίγο ρώτησε τον ελληνικό λαό με δημοψήφισμα αν θέλει τη νέα συμφωνία. Ο κόσμος είπε όχι, όπως και ο ίδιος, αλλά αμέσως μετά το μετέτρεψε (πραξικοπηματικά λένε οι διαφωνούντες) σε ναι και υπέγραψε μια συμφωνία ακόμα πιο σκληρής λιτότητας, με μέτρα ΔΝΤ.

Ο Μειμαράκης ανήκει στην νομενκλατούρα των κομματικών στελεχών που κυβέρνησαν την Ελλάδα για 40 χρόνια και ο ελληνικός λαός τους θεωρεί υπαίτιους για την κατάσταση της χώρας.

Ο λόγος που το κόμμα του φαίνεται να αναστήθηκε είναι κυρίως η επιστροφή των ψηφοφόρων του που είχαν πάει στον ΣΥΡΙΖΑ και δεν βλέπουν πια τον λόγο για να παραμείνουν. Ο Αλέξης Τσίπρας άλλωστε, με την στροφή του δικαίωσε όσους μιλούσαν για μονόδρομο του μνημονίου και της πολιτικής του ΔΝΤ.

Στην ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν αγαπούν ιδιαίτερα την πολιτική ανάλυση και συνηθίζουν να παραβλέπουν τις συνέπειες που έχουν οι όποιες αποφάσεις, μοιάζει να ξεχνούν τον λόγο που εκτίναξε το κόμμα τους από το 4% στο 36% και αυτός δεν ήταν άλλος από την αντίθεσή του στην πολιτική του μνημονίου και τη δέσμευσή του ότι θα το καταργήσει. Σήμερα ο λόγος αυτός εκλείπει. Για αυτό και έσπευσαν να κάνουν άμεσα τις εκλογές, πριν προλάβει ο κόσμος να διαπιστώσει στην πράξη τα νέα αντιλαϊκά μέτρα. Καθυστερούν ακόμα και την είσπραξη των φόρων για να μην ταράξει τίποτα δυσάρεστο τους ψηφοφόρους, δημιουργώντας μία σύντομη παρένθεση εικονικής πραγματικότητας, ενώ μετά τις εκλογές, η φούσκα αυτή θα σκάσει, προκαλώντας βέβαιη οργή. Αλλά οι εκλογές θα έχουν περάσει.

Θα έρχονται όμως τα νέα μέτρα και είναι βέβαιο ότι αυτά θα φθείρουν εκ νέου τον ΣΥΡΙΖΑ εάν είναι στην κυβέρνηση, γεγονός που θα τον οδηγήσει να απολέσει κι άλλες δυνάμεις.

Η ρευστοποίηση του πολιτικού σκηνικού και η κινητικότητα αναμένεται να συνεχιστεί, ενώ δεν διαφαίνεται ακόμα πως θα μπορούσε να βγει η χώρα και η ελληνική κοινωνία από αυτόν τον φαύλο κύκλο.

(Δημοσιεύθηκε στο ThePressProject)

http://www.thepressproject.gr/article/81481/Ellinikes-ekloges-The-dice-are-loaded

Οι στρατηγικές, οι ανατροπές και τα σενάρια της επόμενης μέρας

Της Βασιλικής Σιούτη
(δημοσιεύθηκε στο περιοδικό”Επίκαιρα”)

Έντονο προβληματισμό προκάλεσαν στον ΣΥΡΙΖΑ οι πρώτες δημοσκοπήσεις του Σεπτεμβρίου που μιλούσαν για «ντέρμπι», καθώς μέχρι πριν από δυο-τρεις εβδομάδες υπήρχε η βεβαιότητα, όχι μόνο για νίκη, αλλά και για διψήφιο ποσοστό διαφοράς με τη Ν.Δ.
Τώρα η βεβαιότητα για τη νίκη έχει γίνει ελπίδα, παραμένει όμως ζωντανή αν και η απαισιοδοξία για την αλλαγή του κλίματος θριάμβου είναι εμφανής. Η αυτοδυναμία στην οποία ελπίζανε όταν αποφάσιζαν τις εκλογές, μοιάζει με όνειρο και η κυβερνητική συνεργασία «μόνο με τους ΑΝΕΛ» δεν είναι σίγουρη, αφού φαίνεται ότι οι τελευταίοι θα δυσκολευτούν να μπουν στην Βουλή, αν τελικά τα καταφέρουν.
Αλλά και η εσωτερική εικόνα του κόμματος είναι αρκετά αποθαρρυντική, με την Κεντρική Επιτροπή να έχει μείνει σχεδόν μισή, τη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ να την έχει εγκαταλείψει η πλειοψηφία της και αρκετές οργανώσεις να έχουν σχεδόν διαλυθεί. Κομματικό στέλεχος της Κουμουνδούρου έλεγε ότι αναγκάστηκαν για πρώτη φορά να πληρώσουν συνεργείο για αφισοκόλληση, επειδή δεν έβρισκαν κόσμο να πάει -γεγονός πρωτοφανές για κόμμα της αριστεράς, αλλά αναμενόμενο, καθώς αυτοί που έφυγαν ήταν κυρίως οι κινηματικοί, οι συνδικαλιστές και η νεολαία, δηλαδή εκείνοι που αναλάμβαναν συνήθως αυτού του είδους την προεκλογική δουλειά. Γιατί δεν ήταν μόνο τα στελέχη και τα μέλη που αποχώρησαν για να πάνε στην «Λαϊκή Ενότητα», αλλά κι ένα σημαντικό κομμάτι της πλειοψηφίας που αποχώρησε πηγαίνοντας σπίτι του ή περιμένοντας την επόμενη μέρα.

μειμάρ
Όπως αναφέρουν στον ΣΥΡΙΖΑ, η ελπίδα για αύξηση της συσπείρωσης τους είναι η πόλωση που περίμεναν ότι θα είχε αρχίσει ήδη από τον Βαγγέλη Μειμαράκη. «Όταν ο πρόεδρος της Ν.Δ αρχίσει να μας επιτίθεται με το γνώριμο παλαιοδεξιό στυλ, οι αριστεροί ψηφοφόροι θα θυμηθούν τι σημαίνει δεξιά και αυτό θα λειτουργήσει συσπειρωτικά» λένε.
Ο πρόεδρος της Ν.Δ φαίνεται όμως ότι έχει κάνει και αυτός την ίδια εκτίμηση, ότι δηλαδή η πόλωση θα βοηθήσει τον ΣΥΡΙΖΑ για να συσπειρωθεί και για το λόγο αυτό, για την ώρα κάνει ότι μπορεί για να την αποφύγει.
Παρουσιάζεται ως ήπιος και χαμηλών τόνων, καταπιέζοντας το ταμπεραμέντο του, τείνει συνεχώς χείρα φιλίας προς τον ΣΥΡΙΖΑ και δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει ότι είναι πρόθυμος να συνεργαστεί μαζί του για να σχηματίσουν κυβέρνηση, παρά τις βαρύτατες κατηγορίες που έχει εξαπολύσει εναντίον του περί ανικανότητας κι επικινδυνότητας.
Ο ρόλος του συναινετικού και μειλίχιου, αν και είναι κόντρα στην πολιτική προσωπικότητα του, όπως την ξέραμε μέχρι πρότινος, είναι ο ρόλος που φαίνεται να έχει επιλέξει για αυτήν την προεκλογική περίοδο.
Κανείς δεν γνωρίζει εάν θα διατηρήσει αυτό το προφίλ και στη συνέχεια, αλλά όπως αναφέρουν στη Ν.Δ, δεν είναι διατεθειμένος να μετακινηθεί από αυτό μέχρι τις εκλογές.

Με αυτόν τον τρόπο παρουσιάζεται ως «καλός μαθητής» στους Ευρωπαίους που θέλουν την συναίνεση των κομμάτων προκειμένου να υλοποιηθεί απρόσκοπτα η πολιτική των μνημονίων, αλλά ανταποκρίνεται και στο αίτημα μιας μερίδας απογοητευμένων και κουρασμένων ψηφοφόρων που θεωρούν ότι η ύστατη λύση είναι να συνεννοηθούν όλοι μαζί μήπως και καταστρώσουν μία εθνική στρατηγική εξόδου από την πολύχρονη πλέον κρίση.

«Η Ν.Δ και ο Β.Μειμαράκης δεν έχουν να χάσουν τίποτα αυτή τη στιγμή από την στρατηγική της προσέγγισης και του σεναρίου για μια κοινή εθνική προσπάθεια» σύμφωνα με συνεργάτες του προέδρου της Ν.Δ. «Η συσπείρωση του κόμματος είναι αδιαμφισβήτητη και ο Μειμαράκης τα πήγε ως τώρα πολύ καλύτερα από ότι θα μπορούσε να περιμένει κανείς μας. Η διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν τεράστια πριν ένα-δυο μήνες και αυτή τη στιγμή έχει σχεδόν εκμηδενιστεί. Ότι και να γίνει, είναι κερδισμένος» ισχυρίζονται.

Είναι γεγονός ότι η συζήτηση για κυβέρνηση συνεργασίας της Ν.Δ με τον ΣΥΡΙΖΑ βλάπτει μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πραγματικά δεν την θέλει, παρότι κάποιοι εκτιμούν ότι υπάρχουν στελέχη που δεν θα είχαν αντίρρηση. Η ιδέα και μόνο μιας τέτοιας συνεργασίας ενοχλεί ωστόσο πολλούς αντιδεξιούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και καλλιεργεί την αντίληψη ότι όσοι στηρίζουν τα μνημόνια καταλήγουν να είναι ίδιοι. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν το θέλει με τίποτα αυτό και η εμμονή του Βαγγέλη Μειμαράκη για κυβερνητική συνεργασία γνωρίζουν ότι τους δημιουργεί πρόβλημα. Γι’αυτό και την αποκρούουν σθεναρά κάθε φορά που διατυπώνεται η πρόταση αυτή, από όπου κι αν προέρχεται, καθώς δεν είναι μόνο η Ν.Δ που την προωθεί.

o-samaras-moirase-psixoula-kai-etakse-tha.w_l
Στον ΣΥΡΙΖΑ πάντως, αναζητούν τρόπους να ανεβάσουν την ένταση της πολιτικής αντιπαράθεσης με την Ν.Δ , ώστε να αναδειχθούν οι διαφορές και να δημιουργήσουν ένα «αντιδεξιό» μέτωπο, κάτι που μέχρι τώρα δεν είχαν καταφέρει. Ίσως σε αυτό να παίζει ρόλο ότι προσπαθούσαν ταυτόχρονα να αντιμετωπίσουν και τις απώλειες από τα αριστερά τους, προβάλλοντας επιχειρήματα περί μονοδρόμου του μνημονίου και ανυπαρξίας οποιασδήποτε άλλης ρεαλιστικής λύσης, ώστε να απαντήσουν στην «Λαϊκή Ενότητα». Κάθε επιχείρημα όμως εναντίον της «Λαϊκής Ενότητας», που επιμένει στον αντιμνημονιακό αγώνα, μοιάζει σαν δικαίωση της λογικής του μονοδρόμου της Ν.Δ. «Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πείσει τους πολίτες ότι έχει σημασία ποιος θα εφαρμόσει το μνημόνιο και αν μπορεί ταυτόχρονα με αυτό να εφαρμόσει ένα παράλληλο φιλολαϊκό πρόγραμμα» υποστηρίζει πρώην υπουργός.

Στο επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα το κλίμα δεν μοιάζει με αυτό του Γενάρη, παρότι η επιθυμία για νίκη είναι μεγάλη. Δεν υπάρχει όμως ο ενθουσιασμός που υπήρχε πριν από εφτά μήνες. Μία από τις βασικές αλλαγές, που δεν περνά απαρατήρητη, είναι ότι αυτή τη φορά απουσιάζουν αρκετοί συνεργάτες, πολιτικά στελέχη που πρωταγωνιστούσαν στις προηγούμενες εκλογικές μάχες και έφυγαν πρόσφατα μετά την ψήφιση του τρίτου μνημονίου, ενώ υπάρχουν πλέον αρκετοί επαγγελματίες.

τσιπράκι

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει αρχίσει να πιστεύει ότι εκτός από την «τρόικα εξωτερικού» όπως αποκαλεί τους δανειστές, του έπαιξε ένα περίεργο παιχνίδι και η «τρόικα εσωτερικού», όπως αποκαλεί «τους εγχώριους υπερασπιστές των δανειστών». Συνεργάτες του παραδέχονται τώρα, ότι ίσως ήταν λάθος που εμπιστεύτηκαν δημοσκοπήσεις που παρουσίαζαν τον Τσίπρα ως τον αδιαμφισβήτητο ηγέτη που ο κόσμος θα επιβράβευε αυξάνοντας τα ποσοστά του αν έφερνε μία, έστω κι επώδυνη, συμφωνία. Όπως λάθος θεωρούν ότι εμπιστεύθηκαν και τους επικοινωνιολόγους που τον διαβεβαίωναν ότι αν απαλλαγεί από τα «αριστερά βαρίδια» θα κυριαρχήσει αυτομάτως στο χώρο της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς, συντρίβοντας Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι. Οι συνεργάτες αυτοί υποψιάζονται τώρα ότι ίσως υπήρξε ένα μαγείρεμα σχετικά με τις δημοσκοπήσεις αυτές και μια καλοστημένη παγίδα.
Όλα αυτά, μετά το πρώτο ξάφνιασμα των δημοσκοπήσεων, προκάλεσαν μία σύγχυση σχετικά με την στρατηγική που θα ακολουθούσαν. Άλλη μία τακτική που κάποιοι στην Κουμουνδούρου κρίνουν ως λανθασμένη ήταν ότι αρχικά έστρεψαν σχεδόν όλα τα βέλη τους προς τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και την Ζωή Κωνσταντοπούλου, προκειμένου να περιορίσουν την απώλεια προς τα αριστερά. Παρέβλεψαν έτσι αυτό που δείχνουν οι σημερινές δημοσκοπήσεις ότι υπάρχουν σημαντικές ροές ψηφοφόρων προς τα δεξιά, τις οποίες σπεύδουν να περιορίσουν τώρα.
«Μία ερμηνεία είναι ότι πρόκειται για τους δεξιούς ψηφοφόρους που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο για να τιμωρήσουν τον Σαμαρά λόγω ΕΝΦΙΑ. Αυτοί τώρα επιστρέφουν, αφού ο ΕΝΦΙΑ παραμένει και ο Σαμαράς έφυγε» εκτιμούν κάποιοι δημοσκόποι. Επισημαίνουν ωστόσο ότι αντίστοιχη ροή από τη ΝΔ προς τον ΣΥΡΙΖΑ, λόγω ψήφισης μνημονίου όπως ήλπιζαν στην Κουμουνδούρου, δεν υπάρχει για την ώρα.

Δεν τολμούν όμως να διατυπώσουν συμπεράσματα δημοσίως και τονίζουν διαρκώς ότι κάθε πρόβλεψη είναι παρακινδυνευμένη τα τελευταία χρόνια που η χώρα έχει μπει σε μια περίοδο μεγάλης πολιτικής ρευστότητας. «Υπάρχουν πολλοί αναποφάσιστοι που θα κρίνουν την έκβαση την τελευταία στιγμή. Δεν ξέρουμε ακόμα που θα πάνε και ανήκουν κυρίως στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ του Ιανουαρίου» υποστηρίζουν.

Από τα υπόλοιπα κόμματα, σύμφωνα με τις δημοκοπικές ενδείξεις, την έκπληξη φαίνεται να κάνει το ΠΑΣΟΚ που δείχνει άνοδο υπό την ηγεσία της Φώφης Γεννηματά, ενώ το Ποτάμι φαίνεται σταθερό. Η Χρυσή Αυγή παρουσιάσει κι αυτή κάποια άνοδο και οι ΑΝΕΛ θα δώσουν σκληρή μάχη για να μπουν στην Βουλή. Η Λαϊκή Ενότητα, πριν την σύμπραξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου, έφτανε μέχρι το 5% , αλλά τα στελέχη της ελπίζουν ότι θα είναι παραπάνω, ενώ άνοδο εμφανίζει και το ΚΚΕ.

τσιπκαρ
Το κεντρικό ζήτημα της επόμενης μέρας ωστόσο δεν είναι άλλο από το ποιες πολιτικές δυνάμεις θα συμμαχήσουν για να σχηματίσουν κυβέρνηση. Το ευρωπαϊκό διευθυντήριο έχει στείλει το μήνυμα του που λέει ότι ιδανικά θα προτιμούσε μία κυβέρνηση στην οποία θα συμμετείχαν σχεδόν όλα τα κόμματα και θα προωθούσε με ευρεία συναίνεση τις «μνημονιακές μεταρρυθμίσεις».
Η σύμπραξη του ΣΥΡΙΖΑ με τη Ν.Δ είναι ένα σενάριο που αποδέχεται η ηγεσία της Ν.Δ αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει ούτε να το ακούσει για την ώρα, αφού ξέρει ότι μια τέτοια προοπτική μπορεί να τον αφανίσει άμεσα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ωστόσο, τώρα που βλέπει ότι οι ΑΝΕΛ μπορεί να μην είναι στη Βουλή, δεν αρνείται πια το άλλο σενάριο, για κυβέρνηση με το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ, παρότι οι δυσκολίες θα ήταν πολλές.
Ένα ακόμα σενάριο είναι αυτό που θέλει κυβέρνηση συνεργασίας με κορμό τη Ν.Δ, αν κατορθώσουν να συγκεντρώσουν την απαιτούμενη πλειοψηφία. Πιθανοί εταίροι σε αυτή την περίπτωση είναι πάλι το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Επίσης, ποτέ δεν αποσύρθηκε η ιδέα μιας οικουμενικής κυβέρνησης με προσωπικότητες και τεχνοκράτες.
Ιδιαίτερη αίσθηση πάντως έκανε η ένταξη του Νικηφόρου Διαμαντούρου στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του Ποταμιού. Πρόκειται για ένα πρόσωπο που το όνομά του παίζει διαρκώς από την περίοδο της κυβέρνησης Παπαδήμου για έναν παρόμοιο μελλοντικό ρόλο. Είναι προφανές ότι η είσοδός του στην Βουλή σχετίζεται με τα σενάρια αυτά, ως μία εναλλακτική πρόταση, στον οποίο μάλιστα προσφέρεται και η βουλευτική έδρα προκειμένου να τον προφυλάξουν από την κατηγορία του «δοτού εξωκοινοβουλευτικού πρωθυπουργού» που είχαν προσάψει στον Λουκά Παπαδήμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι καθολική η αποδοχή για το πρόσωπό του από τις δυνάμεις αυτές, καθώς υπάρχουν εσωτερικές έριδες και διενέξεις και στο μπλοκ αυτό. Ο Νικηφόρος Διαμαντούρος υποστηρίζεται ένθερμα από τους Ευρωπαίους και από μεγάλο τμήμα της «φιλευρωπαικής ελίτ» της χώρας, υπάρχουν όμως και δυνάμεις της «ντόπιας διαπλοκής» και της δεξιάς που δεν τον θέλουν και προωθούν άλλα πρόσωπα.

Σε κάθε περίπτωση τα σενάρια των πιθανών κυβερνήσεων χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ μέσα δεν είναι καθόλου επιθυμητά από τους Ευρωπαίους. Κι αυτό γιατί φοβούνται πως αν ο ΣΥΡΙΖΑ μείνει εκτός, θα αρχίσει πάλι να εναντιώνεται στην εφαρμογή του μνημονίου, προτρέποντας σε λαϊκή αντίδραση. Έτσι το ιδανικό σενάριο για αυτούς είναι είτε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με Ν.Δ, είτε ΣΥΡΙΖΑ με Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ στην αντιπολίτευση, ώστε να διασφαλίσουν ότι «δεν θα κουνιέται φύλλο».
Είναι όμως έτσι; Κανένας δεν θα μπορούσε να έχει βεβαιότητες για την σημερινή πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, που μοιάζει με κινούμενη άμμο. Όσο για τις δυνατότητες επιρροής που θα έχει ο ΣΥΡΙΖΑ αν χάσει τις εκλογές και περάσει στην αντιπολίτευση, υπάρχουν σοβαρές αντιρρήσεις και πολιτικοί αναλυτές που κρίνουν ως υπερβολικούς τους φόβους των Ευρωπαίων.
«Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαβεί τον Ρουβίκωνα. Δεν υπάρχει επιστροφή στον παλιό εαυτό του» υποστηρίζει στέλεχος που ήταν εξαρχής υπέρ της «ρεαλιστικής» στροφής. «Δεν γίνεται να παίξουμε κι εμείς τον ρόλο που ανέλαβε να παίξει η «Λαϊκή Ενότητα». Εμείς πρέπει να παραμείνουμε μία προοδευτική εναλλακτική δύναμη διακυβέρνησης, διαφορετικά θα γίνουμε πάλι ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας».
Ένα είναι βέβαιο. Ότι οι αλλαγές και οι ανατροπές θα συνεχίζονται για πολύ καιρό ακόμα, τουλάχιστον όσο στην Ελλάδα συνεχίζεται η οικονομική κρίση και η εφαρμογή των συνταγών του ΔΝΤ.