Η (μηδενική) αξία των πολιτικών δηλώσεων

τσιπ

 

Ωραία η κοσμική εκδήλωση στο Μουσείο της Ακρόπολης το βράδυ της Πέμπτης μόνο που τίποτα συγκεκριμένο περί ανάπτυξης δεν ειπώθηκε, πέρα από γενικότητες όπως «ο στρατηγικός στόχος της Κυβέρνησης είναι η προώθηση της δίκαιης ανάπτυξης» ή ότι “η μόνη ασφαλής οδός για την έξοδο από την επιτροπεία και την εξάρτηση είναι η ανάπτυξη και ο προοδευτικός μετασχηματισμός της κοινωνίας» κτλ. Μόνο που ενάμιση χρόνο τώρα, ανάπτυξη ακούμε και ανάπτυξη δεν βλέπουμε.

Υπάρχει μία ελβετική εφημερίδα που αρνείται να κάνει ειδήσεις τις δηλώσεις των πολιτικών. Αναφέρεται περιορισμένα σε αυτές μέσα στα ρεπορτάζ, σε πλάγιο λόγο. Στην Ελλάδα θα έπρεπε να κάνουμε όλοι το ίδιο, καθώς συχνά οι δηλώσεις και οι ομιλίες των πολιτικών δεν έχουν καμία ουσία και καμία αξία. Σημασία άλλωστε στην πολιτική έχουν αυτά που συμβαίνουν και όχι αυτά που λέγονται. Και στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει τίποτα από όσα εξαγγέλλονται από την κυβέρνηση.

Στα λόγια βγαίνουμε από το μνημόνιο, έρχεται η ανάπτυξη, μειώνεται η ανεργία και έχουμε κοινωνικό κράτος για όλους. Στην πράξη δεν γίνεται τίποτα από όλα αυτά. Αντιθέτως, έχουμε συμπληρωματικά μνημόνια, αναθεωρημένα μέτρα (παρά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού και υπουργών «ούτε βήμα πέρα από αυτά που συμφωνήσαμε τον Ιούλιο») και πλεόνασμα 3,5% από το 2018 μέχρι το 2028.

Αντί για ανάπτυξη δηλαδή, έχουμε διαρκή εξοντωτικά μέτρα, συνέχιση της ακραίας για τον λαό λιτότητας, ανεργία, φτώχεια, απόγνωση και εγκατάλειψη της χώρας από το μορφωμένο δυναμικό της που αναζητά την τύχη του εκτός συνόρων.

Κι επειδή εξακολουθούν προφανώς να θεωρούν τον λαό ευκολόπιστο, στη φιέστα της Πέμπτης, δεν φρόντισαν να αλλάξουν ούτε καν το επικοινωνιακό περιτύλιγμα, παρά αντέγραψαν κανονικά τον Αντώνη Σαμαρά, όταν πριν από δύο χρόνια, τον Μάιο του 2014, είχε παρουσιάσει στο Μουσείο Μπενάκη το δικό του «σχέδιο για την ανάπτυξη» με τον τίτλο «Σχέδιο Ελλάδα 2021». Τον ίδιο δηλαδή που χρησιμοποίησε εχθές ο Αλέξης Τσίπρας.

Όσο κι αν υποτιμούν όμως τον ελληνικό λαό, οι ανούσιες εύκολες ρητορείες πλέον δεν πείθουν. Πριν από λίγο καιρό λέγαμε ότι η εμπιστοσύνη σε μια κυβέρνηση φαίνεται από τη συμπεριφορά των καταθετών- αν αφήνουν δηλαδή τις καταθέσεις τους στο τραπεζικό σύστημα της χώρας.

Δεν ξέρω πόσοι καταθέτες υπάρχουν πλέον στην χώρα, αλλά υπάρχει ένα πιο ασφαλές κριτήριο για την αξιοπιστία της κυβέρνησης και δεν είναι άλλο από την εμπιστοσύνη που (δεν) της δείχνουν οι μορφωμένοι νέοι.

Όχι μόνο δεν μειώνονται, αλλά αντιθέτως αυξάνονται ραγδαίως οι ρυθμοί εγκατάλειψης της χώρας από όλους τους νέους ανθρώπους που θεωρούν ότι έχουν προσόντα, αλλά κανένα μέλλον αν μείνουν στην Ελλάδα. Σε αντίθεση με την έξοδο από τα μνημόνια που εξαγγέλλεται διαρκώς αλλά δεν πραγματοποιείται, η έξοδος των νέων είναι πραγματική. Αν ούτε αυτό είναι ικανό να τους ταρακουνήσει -και κάτι τέτοιο δεν φαίνεται- τότε είναι βέβαιο ότι τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά.

http://www.marketfair.gr/details.php?id=3776

Advertisements

Φορολογώντας τη φτώχεια

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

(δημοσιοεύθηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ στις 03.06.2016)

«Μπορούμε να ζήσουμε λιγάκι χωρίς τσιγάρα ή καφέ» είπε, μεταξύ άλλων, τις προάλλες ο υπουργός Εργασίας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τις αυξήσεις των τιμών λόγω φόρων σε διάφορα είδη λαϊκής κατανάλωσης, μεταξύ των οποίων και ο καφές.

Ο υπουργός χρησιμοποίησε πρώτο πληθυντικό, είναι όμως βέβαιο ότι εκείνος δεν συμπεριλαμβάνεται σε αυτούς που θα αναγκαστούν να ελαττώσουν ή να κόψουν τον καφέ επειδή θα ακριβύνει. Οχι μόνο γιατί ο μισθός του υπουργού είναι αρκετά υψηλός και δεν χρειάζεται να κάνει τέτοιες περικοπές, αλλά και γιατί –όπως ο ίδιος έχει πει– ανήκει στο 10% των πιο εύπορων στρωμάτων.

Αρα, λοιπόν, όχι μόνο ο ίδιος αλλά και κανένας άλλος από αυτό το 10% των εύπορων στρωμάτων δεν θα χρειαστεί να ελαττώσει ή να κόψει τον καφέ. Το πιθανότερο είναι πως ούτε που θα αντιληφθούν την αύξηση της τιμής του. Τότε, ποιοι είναι αυτοί για τους οποίους ο υπουργός λέει ότι μπορούν να κόψουν λίγο τον καφέ; Προφανώς τα φτωχότερα στρώματα. Οι άνθρωποι που και πριν από την κρίση ζούσαν μετρημένα –ή και φτωχά– αλλά όταν ήρθε η κρίση, η οικονομική τους κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο.

Είναι γνωστό ότι στις αδύναμες πλάτες των φτωχότερων φορτώθηκαν πολύ περισσότερα βάρη από όσα μπορούσαν να αντέξουν. Την τεράστια αυτή αδικία κλήθηκε να ανατρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός ήταν ένας από τους βασικότερους λόγους που κέρδισε τις εκλογές. Να σηκώσει το φορτίο από τις πλάτες των αδυνάμων που είχαν λυγίσει και να απαιτήσει από αυτούς που κατέχουν τον πλούτο, να αναλάβουν τα βάρη που τους αναλογούν.

Αντί γι’ αυτό όμως, η αδικία όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά η σημερινή κυβέρνηση φορτώνει και άλλο βάρος σε αυτούς που είχαν ήδη λυγίσει από την κρίση και τα μνημόνια. Το καφκικού τύπου επιχείρημα των κυβερνώντων είναι ότι οι προηγούμενοι ήταν εκείνοι που φόρτωσαν τα τεράστια και άδικα βάρη στις πλάτες του λαού και ότι αυτοί τους προσθέτουν πολύ μικρότερα. Αποσιωπούν όμως, ότι το όποιο επιπλέον βάρος σήμερα το προσθέτουν σε ανθρώπους που έχουν ήδη εξοντωθεί οικονομικά και ήλπιζαν από αυτήν την κυβέρνηση να τους ανακουφίσει και όχι να τους επιβαρύνει κι άλλο.

Οι υπουργοί της κυβέρνησης με διάφορες δηλώσεις τους, όπως αυτή για τον καφέ, εμμέσως παραδέχονται ότι οι φόροι αυτοί θα πλήξουν τα φτωχότερα οικονομικά στρώματα. Ομολογούν, δηλαδή, ότι πράττουν το αντίθετο από αυτό που προσδοκούσαν από εκείνους οι πιο αδύναμες τάξεις.

Οταν, όμως, μεγάλο μέρος της κοινωνίας πληρώνει ήδη περισσότερους φόρους από όσους αντέχει και χρειάζεται να μάχεται καθημερινά για την επιβίωσή του, τότε οποιαδήποτε πρόσθετη επιβάρυνση –ακόμα και η πιο μικρή– είναι εντελώς παράλογη και ανήθικη.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει την επιδρομή στα θύματα της κρίσης και αφήνει ανενόχλητους όσους φοροδιαφεύγουν, αφού τίποτα ουσιαστικό δεν έχει κάνει εδώ και ενάμιση χρόνο για την πάταξη της φοροδιαφυγής. Ζητεί, όπως και η προηγούμενη, από αυτούς που στερούνται ήδη τα βασικά, να στερηθούν ακόμα περισσότερα, αρνούμενη να κατανείμει δίκαια τα βάρη. Αυτό όμως δεν είναι αποδεκτό, όχι για μια αριστερή κυβέρνηση, αλλά ούτε καν για μια στοιχειώδη δημοκρατία. Και φυσικά καμία ανάπτυξη δεν πρόκειται να έρθει ποτέ φορολογώντας τη φτώχεια.

http://www.kathimerini.gr/862293/opinion/epikairothta/politikh/forologwntas-th-ftwxeia-anery8riasta