«Karma is a bitch». Τι θα κάνει η κυβέρνηση τώρα με το ΣτΕ ;

Ράντος

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ 19.5.2018 |Πηγή: www.lifo.gr

Μέχρι πρότινος αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και έγκριτος –κατά γενική ομολογία– νομικός Αθανάσιος Ράντος είναι αυτός που θα ασκεί καθήκοντα προέδρου μετά την παραίτηση του Νίκου Σακελλαρίου, μέχρι το Υπουργικό Συμβούλιο να αποφασίσει ποιον θα διορίσει νέο πρόεδρο του ΣτΕ.   Ο Αθανάσιος Ράντος θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και ο νέος πρόεδρος του ΣτΕ, αφού είναι από τους αρχαιότερους στην επετηρίδα (ο πρώτος, σύμφωνα με δημοσιεύματα) και θεωρείται ότι έχει τα προσόντα. Σε αντίθεση, μάλιστα, με τον προκάτοχό του, είναι εξαιρετικά δημοφιλής στον δικαστικό και νομικό κόσμο και γενικά χαίρει μεγάλης εκτίμησης.

 

Ποιο είναι, λοιπόν, το πρόβλημα, εφόσον ο κ. Ράντος διαθέτει όλα τα προσόντα και είναι και πρώτος στην επετηρίδα; Για τη Δικαιοσύνη δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Δεν είναι καθόλου βέβαιο όμως ότι ισχύει το ίδιο για την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου.   Για όσους δεν θυμούνται, ο κ. Ράντος είναι ο δικαστής που είχε στοχοποιηθεί την περίοδο που το ΣτΕ έκρινε τη συνταγματικότητα του νόμου Παππά, ο οποίος τελικά κρίθηκε αντισυνταγματικός από την πλειοψηφία, παρότι τόσο η κυβέρνηση όσο και ο παραιτηθείς πρόεδρος του ΣτΕ έκαναν ό,τι μπορούσαν για να κριθεί συνταγματικός.

 

Ο κ. Ράντος ήταν από εκείνους που έκριναν τον νόμο Παππά ως αντισυνταγματικό και είχε δεχτεί βρόμικα χτυπήματα που θύμιζαν παρακρατικές μεθόδους, τα οποία καταγγέλθηκαν τότε από τον νομικό κόσμο και όχι μόνο. Πλην όμως, για μέρες έβλεπε συκοφαντικά δημοσιεύματα σε διάφορα κίτρινα και φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, τα οποία δημοσίευαν συνομιλίες που αφορούσαν την προσωπική του ζωή και προσπαθούσαν να τον εμπλέξουν σε ροζ σκάνδαλα.

 

Ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος είχε διατάξει μάλιστα και διενέργεια έλεγχου, προκαλώντας πολλά σχόλια για την κίνησή του αυτή, αλλά και καταγγελίες της αντιπολίτευσης για τις μεθοδεύσεις και τους χειρισμούς της υπόθεσης, η οποία περιείχε ακόμα και στοιχεία κανιβαλισμού απέναντι στον συγκεκριμένο δικαστή.   Ο κ. Ράντος, παρ’ όλα αυτά, ελέγχθηκε και κρίθηκε ομόφωνα αθώος από το Ανώτατο Πειθαρχικό Συμβούλιο, το οποίο συνεδρίασε υπό την προεδρία της τότε προέδρου του Αρείου Πάγου Βασιλικής Θάνου.

 

Έχει, λοιπόν, μεγάλο ενδιαφέρον να δει κανείς τώρα, που θα κληθεί η κυβέρνηση να επιλέξει νέο πρόεδρο του ΣτΕ, πώς θα παρακάμψει τον Αθανάσιο Ράντο –σε περίπτωση που το επιδιώξει– και πόση βουτιά θα αναγκαστεί να κάνει στην επετηρίδα. Στην περίπτωση που τον παραλείψει πάντως και πάει παρακάτω, είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν έντονες αποδοκιμασίες.   Ο κ. Ράντος θεωρείται από τους καταρτισμένους δικαστές του ΣτΕ, με ευρωπαϊκές σπουδές και δημοκρατικό πνεύμα, προσόντα που δεν πίστωναν στον απερχόμενο πρόεδρο, ο οποίος όμως ήταν επιλογή της κυβέρνησης. Εκτός των άλλων, ο Αθανάσιος Ράντος είναι από τους δικαστές που έχουν και προσωπικό κοινό, καθώς όταν αγορεύει, πλήθος νέων νομικών και φοιτητών πηγαίνει για να παρακολουθήσει την αγόρευσή του.

 

Άλλη μία περίπτωση δικαστή στην επετηρίδα μεταξύ των υποψηφίων που χαίρει αναγνώρισης και σεβασμού στο νομικό κόσμο, αλλά κι αυτή δεν είναι αρεστή σε κυβερνητικούς κύκλους που ασχολούνται με τα της δικαιοσύνης, είναι και η κυρία Αικατερίνη Σακελαροπούλου, η οποία όμως κι εκείνη είχε δεχθεί επιθέσεις από φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ την εποχή που εξεταζόταν η υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών (παραιτήθηκε τότε από την Ένωση Δικαστών του ΣτΕ καταγγέλλοντας μεθοδεύσεις), η κυρία Σακελαροπούλου ήταν σταθερά σε όλη της την καριέρα της στο ΣτΕ ως δικαστής, υπέρμαχος του περιβάλλοντος και σε όλες τις μεγάλες δίκες που έχουν γίνει στο Ε’ Τμήμα και αφορούσαν μεγάλα έργα και επενδύσεις. Κάθε φορά υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος, ενώ ήταν μειοψηφία και στο νόμο περί αυθαιρέτων, καθώς ήταν κατά της νομιμοποίησης τους.

Μία τρίτη περίπτωση μεταξύ των υποψηφίων, είναι μία δικαστής την οποία στην κυβέρνηση θεωρούσαν σκληρά μνημονιακή και από τους δικαστές που είναι “απέναντι”. Βέβαια σήμερα και η κυβέρνηση είναι μνημονιακή.

Η επιλογή τους την προηγούμενη φορά ήταν ο Ν.Σακελλαρίου (που θεωρούνταν ανέκαθεν πολύ δεξιός) επειδή ήταν “αντιμνημονιακός” και τον ήθελε, σύμφωνα με το ρεπορτάζ ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Δ. Παπαγγελόπουλος. Επιλογή όμως που δεν τους βγήκε από κάθε άποψη. Αυτή τη φορά, η συγκυρία το έφερε έτσι, ώστε ο αρχαιότερος και οι υπόλοιπες υποψηφιότητες μεταξύ των επικρατέστερων να θεωρούνται “απέναντι” για την κυβέρνηση.

Αν θελήσει να τους αγνοήσει, θα χρειαστεί να κάνει μεγάλη βουτιά στην επετηρίδα.   Θα είναι πραγματικά δύσκολο για την κυβέρνηση να παρέμβει προωθώντας μη αξιοκρατικές επιλογές, ειδικά σε αυτήν τη συγκυρία, που οι κορυφαίες επιλογές της ως τώρα δεν την έχουν δικαιώσει.

 

Εννοείται ότι αν αγνοήσουν προκλητικά την επετηρίδα, η επιλογή τους θα αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης για το θέμα της παρέμβασής τους στη Δικαιοσύνη, ειδικά όταν πρόκειται να παρακαμφθούν δικαστές που έχουν δώσει μάχες για το περιβάλλον ή δικαστής που έχει τα προσόντα και η τύχη το έφερε, λίγο καιρό πριν, να έχει στοχοποιηθεί από φιλοκυβερνητικά πυρά.

http://www.lifo.gr/articles/greece_articles/193434/o-athanasios-rantos-analamvanei-prosorina-xrei-proedroy-ste

 

 

H κυβέρνηση πανηγυρίζει αλλά οι περισσότεροι δείκτες είναι πολύ κακοί για την Ελλάδα

 

PI

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ 16.5.2018 |Πηγή: www.lifo.gr

Η μόνη χρησιμότητα που είχε τελικά το «αντιμνημόνιο», εκ των πραγμάτων, ήταν ότι έγινε η σκάλα για να ανέβει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και να παρατείνει το μνημόνιο για άλλα τρία χρόνια. Από το αποτέλεσμα κρίνοντας, μπορεί να πει κανείς ότι η εκμετάλλευση του αντιμνημονιακού αγώνα από τις νυν κυβερνητικές πολιτικές δυνάμεις έφερε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδίωκε ο ελληνικός λαός. Ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζεται σήμερα να ενταφιάσει και επισήμως αυτή την περίοδο, του αντιμνημονίου, που δεν χρησιμεύει σε τίποτα πια, επιστρέφοντας στα παλιά παραδοσιακά διλήμματα των διπόλων εξουσίας.   Απομένουν μερικές απαιτήσεις ακόμα των δανειστών, από αυτές που δεν είχαν καταφέρει ή δεν είχαν δεχτεί να υλοποιήσουν οι προηγούμενοι, για να κλείσει και ο τρίτος κύκλος των μνημονίων και να βαδίσει η χώρα στο αβέβαιο μέλλον που την περιμένει, αφού τα δανεικά από τον γνωστό μηχανισμό θα σταματήσουν, αλλά η ανάπτυξη είναι πολύ αναιμική για να καταφέρει να κρατήσει τη χώρα στα πόδια της χωρίς να ξανακυλήσει.

Έτσι κι αλλιώς, η Ελλάδα θα βρίσκεται σε εποπτεία μέχρι να εξοφλήσει το 75% των δανείων που έλαβε και, σύμφωνα με τους Ευρωπαίους, αυτή θα είναι και «ενισχυμένη». Όσο για το χρέος, η αντιμετώπιση του οποίου υποτίθεται ότι ήταν η πρώτη προτεραιότητα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό έχει φτάσει πλέον στο πρωτοφανές 180% του ΑΕΠ. Να θυμηθούμε ότι όταν μπήκαμε στα μνημόνια, το 2010, το χρέος της κεντρικής διοίκησης ήταν 140,2% του ΑΕΠ.   Σημαντική είναι και η εκτόξευση του χρέους τους τελευταίους μήνες, καθώς από 328,7 δισ. στο τέλος του 2017, έφτασε στα 343,7 δισ. ευρώ. Τα νούμερα αυτά καταδεικνύουν την αποτυχία της πολιτικής ηγεσίας της χώρας να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αλλά και το πόσο εκτεθειμένη θα είναι η χώρα όταν θα βγει στις αγορές.

Οι δανειστές, παρά τις προσδοκίες, δεν αναμένεται να διευκολύνουν την Ελλάδα στην υπόθεση του χρέους. Αντιθέτως, το χρέος είναι το σκοινί με το οποίο θα δεθεί σφιχτά η χώρα μετά την «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια, που δεν θα είναι ούτε καθαρή ούτε έξοδος φυσικά.   Ακόμα και η αδύναμη συμφωνία («λύση») για το χρέος που θα υλοποιούνταν αυτοδίκαια, θα σαλαμοποιηθεί και θα πραγματοποιείται υπό τον όρο ότι η χώρα θα εξακολουθεί να βαδίζει στον δρόμο της αρετής, όπως τον εννοεί η καγκελάριος Μέρκελ, δηλαδή των μνημονίων.   Παρά τους πανηγυρισμούς της κυβέρνησης, οι περισσότεροι δείκτες παραμένουν πολύ κακοί για την Ελλάδα. Ο Δείκτης Ανταγωνιστικότητας την κατατάσσει στην τελευταία θέση μεταξύ των 28 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως και ο Δείκτης Κοινωνικής Δικαιοσύνης, ενώ το 35% του πληθυσμού της χώρας απειλείται με φτώχεια και κοινωνικό αποκλεισμό, με την ανεργία να διατηρείται κι αυτή στα πιο υψηλά ποσοστά της Ε.Ε.   Φυσικά, δεν πρόκειται απλώς για αριθμούς. Η πραγματικότητα, όπως τη βιώνει ο ελληνικός λαός, είναι πιο σκληρή από τα νούμερα. Και αυτό αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις, τα ποσοστά των οποίων είναι τελικά τα μόνα που λαμβάνουν σοβαρά υπόψη οι κυβερνήσεις, γιατί σχετίζονται άμεσα με την πολιτική τους επιβίωση και την παραμονή στην εξουσία.   Σύμφωνα με το Πολιτικό Βαρόμετρο της Public Issue που δημοσιοποιήθηκε αυτή την εβδομάδα, το 77% των πολιτών που ρωτήθηκαν θεωρεί ότι η κυβέρνηση βαδίζει σε λάθος κατεύθυνση και το 55% ότι οικονομική τους κατάσταση θα χειροτερέψει.

Είναι χαρακτηριστικό ότι όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί στην Ελλάδα έχουν περισσότερες αρνητικές παρά θετικές κρίσεις και ο δημοφιλέστερος όλων (Κυριάκος Μητσοτάκης) απλώς έχει τις λιγότερες αρνητικές. Από τους οκτώ πολιτικούς αρχηγούς, ο Αλέξης Τσίπρας είναι τρίτος από το τέλος σε δημοφιλία, και μικρότερη δημοτικότητα από αυτόν έχουν μόνο οι Καμμένος και Μιχαλολιάκος. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα της Public Issue, το 86% των πολιτών είναι δυσαρεστημένο από την κυβέρνηση, ενώ το (επίσης μεγάλο) 79% είναι δυσαρεστημένο από την αντιπολίτευση. Το πιο νέο στοιχείο είναι ότι πλέον η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών (56%) ζητάει να γίνουν εκλογές και το 74% εκτιμά ότι θα τις κερδίσει η ΝΔ.   Το αίτημα για εκλογές είναι ένα ερώτημα στο οποίο οι δημοσκόποι και οι πολιτικοί αναλυτές δίνουν πάντα ιδιαίτερη σημασία, καθώς λέει πολλά για την ανοχή του κόσμου στην κυβέρνησή του. Όση δυσαρέσκεια και να υπάρχει δηλαδή, εάν αυτή δεν ξεπεράσει κάποια επίπεδα, δύσκολα οι πολίτες ζητούν πρόωρες εκλογές. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι πρότινος, παρά τη μεγάλη μείωση της αποδοχής της κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου, οι πολίτες δεν ήθελαν εκλογές.

Το «ολιστικό αναπτυξιακό» πρόγραμμα της κυβέρνησης, το οποίο ο Ευκλείδης Τσακαλώτος συνεχώς διαφημίζει, αλλά δεν έχει αποτολμήσει να παρουσιάσει στους πολίτες της χώρας ακόμα, δεν κατάφερε να αποσπάσει επαίνους στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο, όπως προσδοκούσε, αλλά μόνο χλεύη και ειρωνεία. Η συμπεριφορά αυτή των δανειστών, αν και δεν δικαιολογείται, όσο πρόχειρο και να είναι το «σχέδιο Τσακαλώτου», τείνει να γίνει συνήθεια και ελάχιστη ενόχληση προκαλεί πλέον και στην κυβέρνηση. Οι πληροφορίες, ωστόσο, επιβεβαιώνουν ότι πρόκειται πράγματι για ένα πρόχειρο σχέδιο που θυμίζει περισσότερο πάτσγουορκ με ό,τι «υπήρχε στο συρτάρι».   Λέγεται ότι το «ολιστικό αναπτυξιακό σχέδιο», όπως το αποκαλεί η κυβέρνηση και υποτίθεται ότι πάνω σε αυτό θα στηριχτεί η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, συνέταξε ο γενικός γραμματέας Στρατηγικών και Ιδιωτικών Επενδύσεων Λόης Λαμπριανίδης (οικονομικός γεωγράφος, καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας).

Επειδή από το σχέδιο αυτό η κυβέρνηση δεν περιμένει και η ίδια πολλά, γνωρίζει ότι μέχρι τις επόμενες εκλογές το περισσότερο που μπορεί να επιδιώξει είναι να δώσει σε στοχευμένες πληθυσμιακές ομάδες άλλο ένα επίδομα, σαν αυτά που είχαν δώσει ο Γ. Παπανδρέου και ο Αντ. Σαμαράς αλλά και ο ίδιος ο Τσίπρας πέρσι.   Γι’ αυτό αναζητούν τρόπους ώστε μετά τον Αύγουστο στο εσωτερικό να εμφανίζονται υποσχόμενοι μερική ανατροπή των μνημονίων, αλλά ταυτόχρονα να μην προκαλούν τους δανειστές, στους οποίους υπόσχονται αιώνια λιτότητα.   Το Μαξίμου για την ώρα μιλά ψιθυριστά και στις διαρροές που δίνει στα ΜΜΕ αναφέρεται σε «λελογισμένη αμφισβήτηση» και «ελεγχόμενη ρήξη». Αναμφισβήτητα πρόκειται κυρίως για επικοινωνιακή πολιτική, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα συνοδευτεί και από πολιτικές κινήσεις, τις οποίες όμως θα δούμε από το φθινόπωρο.

http://www.lifo.gr/articles/opinions/192955/h-kyvernisi-panigyrizei-alla-oi-perissoteroi-deiktes-einai-poly-kakoi-gia-tin-ellada

 

Η κυβέρνηση δεν είναι πια στο απυρόβλητο

ΜαριΚοντονής

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ 3.5.2018 | Πηγή: www.lifo.gr

Καταιγιστική η ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών, με την κυβέρνηση να μην προλαβαίνει να αποκρούει, αν και η προσφιλής της τακτική είναι, αντί για άμυνα, να παίζει επίθεση. Τακτική που ως τώρα έπιανε, αλλά εδώ και λίγο καιρό δεν αρκεί. Η διαφορά που δεν έχει καταλάβει το Μαξίμου είναι ότι πλέον η κυβέρνηση Τσίπρα δεν είναι στο απυρόβλητο. Ο θυμός του κόσμου για τους χειρισμούς των προηγούμενων κυβερνήσεων είχε οδηγήσει πολλούς να υιοθετήσουν μια λογική τύπου «Κούγκι», όπως το εννοούσε ο Πάνος Καμμένος: ας γίνουν όλα στάχτη, αρκεί να υπάρξει εκδίκηση. Λογική που δεν οδήγησε πουθενά.   Γιατί έγιναν μεν όλα στάχτη, αλλά κανείς υπαίτιος δεν τιμωρήθηκε και τίποτα δεν διορθώθηκε. Αντιθέτως, όλα έγιναν ακόμα χειρότερα, αφού ακολούθησαν την ίδια συνταγή που κατήγγελλαν, με πιο ερασιτεχνικούς και επιζήμιους χειρισμούς. Και, φυσικά, με μεγαλύτερο ζήλο, ώστε να πείσουν τους δανειστές και το ελληνικό κεφάλαιο ότι θα είναι πιο αποτελεσματικοί, προκειμένου να τους στηρίξουν. Για να το αποδείξουν, έλαβαν ακόμα πιο εξοντωτικά μέτρα, υιοθετώντας ωστόσο μια φασαριόζικη ρητορεία, η οποία ισχυριζόταν ακριβώς τα αντίθετα απ’ όσα έπραττε. Μια εντελώς οργουελιανή κατάσταση. Τον πρώτο καιρό όλα αυτά έπιαναν. Δούλευε ακόμα ο θυμός για τους προηγούμενους και οι υποσχέσεις ηχούσαν ευχάριστα στ’ αυτιά του κόσμου, χωρίς να εξετάζουν ιδιαίτερα τη βασιμότητά τους. Μέχρι που ήρθε ο καιρός των πράξεων και τα λόγια δεν έχουν πια τόση σημασία. Η επιβίωση είναι μια δύσκολη υπόθεση για όλο και μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, ενώ κάθε τόσο σκάνε σκάνδαλα που αποκαλύπτουν ότι η κυβέρνηση Τσίπρα τελικά δεν αποδείχτηκε καλύτερη σε κανέναν τομέα.

 

Μόνο τις τελευταίες μέρες:

• Η διεθνής οργάνωση της Unicef διέκοψε τη συνεργασία της με το ελληνικό τμήμα, καθώς οι έλεγχοι που διενήργησε κατέδειξαν σοβαρά προβλήματα. Η τελευταία πρόεδρος, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, έριξε την ευθύνη στις προηγούμενες διοικήσεις και εκτελεστικά συμβούλια επί ΠΑΣΟΚ, μόνο που παρέλειψε να πει ότι η ίδια ήταν και στις προηγούμενες διοικήσεις, μάλιστα είχε τη θέση αντιπροέδρου με αρκετές εξουσίες. Και, φυσικά, τότε ήταν και η ίδια με το ΠΑΣΟΚ. Επιπλέον, εάν οι έλεγχοι έβρισκαν στοιχεία κακοδιοίκησης μόνο στα προ του 2016 έτη, όπως ισχυρίζονται στην κυβέρνηση, για ποιον λόγο, άραγε, η διεθνής οργάνωση να έπαυε τη σημερινή διοίκηση;

• Ο διεθνώς αναγνωρισμένος αστροφυσικός, ο ακαδημαϊκός Σταμάτης Κριμιζής, από τους σημαντικότερους διαστημικούς επιστήμονες στον κόσμο, παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου του νεοσύστατου Ελληνικού Διαστημικού Οργανισμού, αποκαλύπτοντας παρασκηνιακές μεθοδεύσεις και την ύπαρξη συμφερόντων άσχετων με τους σκοπούς του Οργανισμού. Ο Νίκος Παππάς και διάφοροι κυβερνητικοί παράγοντες επιχείρησαν να αμυνθούν, ισχυριζόμενοι ότι ο κ. Κριμιζής, που έχει αναλάβει τεράστια πρότζεκτ στη NASA, δεν ήξερε από διοίκηση. Οι κατηγορίες αυτές, μάλιστα, εκτοξεύτηκαν από πολιτικούς παράγοντες με μηδενική εργασιακή εμπειρία και καμία απολύτως επαγγελματική επιτυχία.

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, που όσο ήταν στην αντιπολίτευση και στην αριστερά υποστήριζε ότι η Πρωτομαγιά είναι απεργία και όχι αργία, απέφυγε, ακόμα και για τα προσχήματα αυτήν τη φορά, να τιμήσει τους αγώνες της εργατικής τάξης, όπως έκανε παλιά. Αντ’ αυτού προτίμησε να πάει εκδρομή οικογενειακώς στη Φοινικούντα. Σύμφωνα με πολλά δημοσιεύματα, μάλιστα, μετέβη εκεί με ελικόπτερο.

• Επιχειρηματίας προέβη σε δημόσιες καταγγελίες εναντίον στενού συνεργάτη υπουργού, υποστηρίζοντας ότι του ζητήθηκε πιεστικά μίζα εκατομμυρίων ευρώ, προκειμένου να μοιραστεί νόμιμη αμοιβή για υπόθεση φοροδιαφυγής. Έγγραφα του State Department που ήρθαν στη δημοσιότητα διέψευσαν τους προ ενός έτους ισχυρισμούς του Νίκου Παππά και του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων ότι οι δύο δημοσιογράφοι που τον παρακολουθούσαν στη Νέα Υόρκη (Δημάδης και Σουλτογιάννης) είχαν συλληφθεί. Οι δημοσιογράφοι είχαν παραδεχτεί ότι παρακολουθούσαν τον Ν. Παππά για να αποδείξουν ότι έκανε βόλτες και ψώνια, αλλά είχαν διαψεύσει τη σύλληψή τους, ισχυριζόμενοι ότι η «είδηση» ήταν στημένη για να τους διασύρει. Τα ντοκουμέντα φαίνεται να τους δικαιώνουν, αλλά εξηγήσεις από το ΑΠΕ και την κυβέρνηση δεν έχουν δοθεί.

• Η κόντρα του Μεγάρου Μαξίμου με τον Βαγγέλη Μαρινάκη οδήγησε στην ομολογία του δεύτερου ότι έχει συναντήσει πολλές φορές τον Αλέξη Τσίπρα και τον Νίκο Παππά και τους έχει βοηθήσει, χωρίς να διευκρινίζει το είδος της βοήθειας. Οι καλές σχέσεις και η υποστήριξή του στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν πράγματα γνωστά από το 2014, μέχρι πέρσι που επήλθε η σύγκρουση. Ο Β. Μαρινάκης, ακόμα και όταν τον συνόδευαν κατηγορίες και φήμες για σοβαρά αδικήματα, επισκεπτόταν με άνεση το Μαξίμου, κατόπιν προσκλήσεων των ενοίκων του φυσικά.   Οι δικαιολογίες του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος ήταν ότι οι συζητήσεις αφορούσαν άλλες φορές τον Πειραιά, άλλες το ποδόσφαιρο και άλλες τα ΜΜΕ. Αλλά ακριβώς αυτός είναι ο ορισμός της διαπλοκής: οι σχέσεις πολιτικών και επιχειρηματιών που σχετίζονται με ΜΜΕ και ομάδες. Ό,τι είδους ζητήματα και να είχαν ανακύψει, στις δημοκρατίες υπάρχει θεσμικός και τυπικός τρόπος αντιμετώπισής τους, ώστε να μη χρειάζεται ποτέ να έρθουν σε επαφή οι μεγαλοεπιχειρηματίες με την πολιτική εξουσία, ακριβώς για να εμποδιστεί κάθε είδους συναλλαγή. Καμία εξήγηση, λοιπόν, δεν μπορεί να δικαιολογήσει πραγματικά τέτοιου είδους συναντήσεις, οι οποίες άλλωστε ούτε αμφισβητούνται ούτε καν διαψεύδονται. Στο πλαίσιο αυτής της «νέας κανονικότητας», ο πρωθυπουργός, ακόμα και για μια απλή επίσκεψη στη Λέσβο, αισθάνεται την ανάγκη να συνοδεύεται από εκατοντάδες αστυνομικούς, φανερούς και μυστικούς, ειδικές δυνάμεις ασφαλείας κ.λπ. Επειδή γνωρίζει ότι η δυσαρέσκεια είναι μεγάλη, τόσο των ντόπιων όσο και των μεταναστών και προσφύγων, που ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης. Μόνο που ο πρωθυπουργός, παραβλέποντας την πραγματικότητα που τώρα δεν θέλει να αντιμετωπίσει, δήλωνε μέχρι πρότινος περήφανος για τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων στη χώρα μας. Οι πράξεις τους, όμως, διαψεύδουν για άλλη μια φορά την οργουελιανή τους ρητορεία.

http://www.lifo.gr/articles/opinions/191259/i-kyvernisi-den-einai-pia-sto-apyrovlito

 

Το «καταματωμένο» πλεόνασμα του ΣΥΡΙΖΑ ως νέο success story

πλεόνασμα

 

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ 25.4.2018 | Πηγή: www.lifo.gr

Πως καταφέρνουν να πετύχουν εκεί που οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ απέτυχαν, καυχήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας τη Δευτέρα στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, αναφερόμενος στην ολοκλήρωση του μνημονιακού προγράμματος που επέβαλαν οι δανειστές.   Και είναι αλήθεια ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν είχαν την αποφασιστικότητα που έδειξε η κυβέρνηση Τσίπρα από ένα σημείο και μετά, αποδεχόμενη τα πάντα. Κατά τ’ άλλα, στην ομιλία του ο Αλέξης Τσίπρας έμοιαζε να έχει αντιγράψει τον Αντώνη Σαμαρά του 2014. Σε πολλά σημεία θύμιζε αυτά που έλεγε ο πρώην πρωθυπουργός όταν είχε πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα μετά από αρκετά χρόνια ύφεσης, πανηγύριζε για την πρόσβαση στις αγορές και εξήγγειλε και την έξοδο από τα μνημόνια.   Τότε, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας τον κατηγορούσε ότι το πλεόνασμα που πέτυχε ήταν «ματωμένο», γιατί βγήκε από τη λιτότητα, τις περικοπές δαπανών και τους δυσβάστακτους φόρους. Το χαρακτήριζε επιπλέον «σεσημασμένο», «πλεόνασμα απάτης» αλλά και «πλεόνασμα δυστυχίας, τραγωδίας και αίματος».

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν βρήκε κάποιους άλλους τρόπους να παράγει πλεονάσματα από εκείνους του Αντώνη Σαμαρά. Η ίδια συνταγή είναι, αλλά την εκτελεί με μεγαλύτερο ζήλο.   Γι’ αυτό και το πλεόνασμα έφτασε σχεδόν 4% το 2017. Με πολλαπλάσια δυστυχία δηλαδή, τραγωδία και αίμα, σύμφωνα με όσα έλεγε και ο ίδιος. Παρ’ όλα αυτά, σήμερα είναι χαρούμενος για το αποτέλεσμα, παραβλέποντας το πώς αυτό επετεύχθη.   Με τον ίδιο τρόπο ο Αλέξης Τσίπρας, που σήμερα παρουσιάζει ως μεγάλη επιτυχία την έξοδο στις αγορές, τον Απρίλιο του 2014, όταν η Ελλάδα δανείστηκε από τις αγορές μετά από τέσσερα χρόνια, έλεγε ότι «πυροβολούμε τα πόδια μας», γιατί έτσι «δεν προχωρούμε σε διαγραφή χρέους και αυτό είναι πολιτικό έγκλημα». Όσο για τον Γ. Σταθάκη, αυτός τότε καλούσε την κυβέρνηση «να μη βγει η χώρα στις αγορές». Τα πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα κάνουν πάρτι για τους λόγους που το 2014 κατήγγελλαν τον Αντώνη Σαμαρά. Παρομοίως και με την περίφημη «έξοδο από το μνημόνιο».   Σήμερα ο Τσίπρας επαναλαμβάνει όσα υποστήριζε ο Σαμαράς το 2014, ενώ εκείνος τότε έλεγε ότι από τα μνημόνια θα βγούμε, όταν θα καταργηθεί και ο τελευταίος μνημονιακός νόμος. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ., τελικά, όχι μόνο δεν κατάργησε τους νόμους των προηγούμενων μνημονίων αλλά έφερε περίπου άλλους τόσους και συνεχίζει.

 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πάντως, είτε από άποψη είτε από αδυναμία, δεν ασκεί αντιπολίτευση επί της ουσίας. Αναλώνεται συνήθως στα δευτερεύοντα και για πολλά ουσιώδη δεν λέει κουβέντα ή περιορίζεται σε μια άσκηση αντιπολίτευσης σχεδόν διεκπεραιωτική.   Είναι γεγονός ότι η πολιτική μετακίνηση του ΣΥΡΙΖΑ και η πλήρης αποδοχή της πολιτικής των δανειστών φέρνει εκ των πραγμάτων τη ΝΔ σε δύσκολη θέση. Και κάπως έτσι η ΝΔ ακολουθεί την τακτική του «ώριμου φρούτου», αντιμετωπίζοντας την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. σαν φρούτο που θα πέσει μόνο του. Κάτι που βολεύει και το Μαξίμου, αφού εκ των πραγμάτων αφήνει όλες τις πρωτοβουλίες σε αυτούς. Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, με το αναμφισβήτητο ταλέντο της στο (μικρο)κομματικό παιχνίδι, είναι πολύ πιο δραστήρια από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η επιδίωξή της για τις επόμενες εκλογές είναι, φυσικά, να μη βγει η ΝΔ πρώτη, αλλά και αν βγει, να μην έχει αυτοδυναμία.   Για τον λόγο αυτό ενθαρρύνουν κάθε δημιουργία κόμματος στα δεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη, από τον Αντώναρο και την Παπακώστα μέχρι τους Μπαλτάκο, Καρατζαφέρη και Φαήλο Κρανιδιώτη.   Την ίδια ώρα, προσπαθούν να προσεγγίσουν και να δελεάσουν στελέχη της αυτοδιοίκησης (και όχι μόνο), από τον Απόστολο Τζιτζικώστα μέχρι τον Κώστα Μπακογιάννη, προκειμένου να αποδυναμώσουν τη ΝΔ στο πλαίσιο του στρατηγικού τους στόχου. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εκτιμά ότι ακόμα και αν τα εκλογικά ποσοστά της υποχωρήσουν, θα καταφέρει να πρωταγωνιστεί και το επόμενο διάστημα, αν προσεταιριστεί το Κίνημα Αλλαγής, όπως επιδιώκει, και αποδυναμώσει τη ΝΔ, απομονώνοντάς την ταυτόχρονα, ώστε να μείνει χωρίς επιλογή στρατηγικού συμμάχου, αν χρειαστεί να συμπράξει. Το σενάριο του μεγάλου συνασπισμού, πάντως, που ζητούσαν από παλιά οι δανειστές, παραμένει, με ένθερμους υποστηρικτές μερικούς από τους ισχυρότερους επιχειρηματίες της χώρας. Ο Αλέξης Τσίπρας ως τώρα δεν ήθελε ούτε να το ακούει, αλλά για μετά τις εκλογές, αν τις χάσει, το αφήνει ανοιχτό.

Τα ελληνοτουρκικά είναι ένας μπελάς που η κυβέρνηση Τσίπρα πολύ θα ήθελε να μην τον είχε. Η στάση του Μαξίμου εξαρχής ήταν υπέρ της πολιτικής κατευνασμού, αλλά πλέον την έχουν φτάσει στα όριά της και χωρίς αποτέλεσμα.   Εάν ήταν δυνατόν ‒και στον βαθμό που μπορούν, το κάνουν‒ θα έκρυβαν όλες τις τουρκικές προκλήσεις «κάτω από το χαλί». Αλλά αυτές πληθαίνουν πλέον καθημερινά και δεν είναι εύκολο.   Η γραμμή, ωστόσο, παραμένει η «υποβάθμιση» των τουρκικών προκλήσεων και όσα περιστατικά γίνονται να μένουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Σχετικά με το μικρότερου μεγέθους πρόβλημα του Σκοπιανού, αν οι Κοτζιάς και Ντιμιτρόφ καταλήξουν σε μια λύση και η συμφωνία έρθει στην ελληνική Βουλή προς ψήφιση, εκεί μπορεί να δημιουργηθεί πρόβλημα με τον Καμμένο, καθώς ο αρχηγός των ΑΝ.ΕΛ. θεωρεί ότι μόνη ελπίδα για να επιβιώσει πολιτικά το κόμμα του είναι να ταυτιστεί με τη μεγάλη συγκέντρωση που είχε γίνει για τη Μακεδονία, προσελκύοντας ψηφοφόρους από την «πατριωτική» δεξαμενή. Ο Αλέξης Τσίπρας, το προηγούμενο διάστημα, όταν επιχειρούσε το επιθετικό φλερτ με την κεντροαριστερά, προσπάθησε, για επικοινωνιακούς λόγους, αλλά και σκοπιμότητας, να αποστασιοποιηθεί από τον Πάνο Καμμένο, δίνοντας το σύνθημα για μια μίνι αποδόμησή του.   Μετά τα μηνύματα που του έστειλε όμως ο Καμμένος, καθώς και τη συζήτηση που έγινε μεταξύ τους διά ζώσης, ο Τσίπρας έκανε πίσω, φροντίζοντας να μαζέψει και τους υπόλοιπους. Άλλωστε, εκκρεμούν προμήθειες εξοπλιστικών πολλών εκατομμυρίων, τις οποίες θέλουν και οι δύο ηγεσίες, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝ.ΕΛ. Πρόκειται για τις προμήθειες για τις οποίες κατήγγελλαν τους προηγούμενους ότι είναι άχρηστες και γίνονται μόνο για τις μίζες.

Σήμερα, το κλίμα που διαμορφώνεται από πολιτικούς και ΜΜΕ, μετά την αύξηση της προκλητικότητας του Ερντογάν, είναι ιδανικό για να καλλιεργηθεί η ανάγκη αγοράς εξοπλιστικών, κι ας πρόκειται για μια χώρα στην οποία η φτωχοποίηση του λαού συνεχίζει να εξαπλώνεται ανησυχητικά.   Το σκηνικό μοιάζει με αυτό που είχε στηθεί και μετά τα Ίμια και οδήγησε σε ξέφρενες προμήθειες εξοπλιστικών και αμέτρητες μίζες, τις οποίες ακόμα ψάχνουμε στην Ελβετία και αλλού.   Στις σημαντικές ειδήσεις της εβδομάδας, παρ’ ότι δεν σχολιάστηκε ιδιαιτέρως, ήταν και η έκτακτη κυβερνητική συνεδρίαση για «μέτρα στήριξης του Τύπου».   Η απόφαση που πήρε η κυβέρνηση ήταν για 10 εκατομμύρια ευρώ που θα διατεθούν εντός του 2018 στον Τύπο και μερικά εκατομμύρια ακόμα που θα δοθούν στα διαδικτυακά μέσα, «προκειμένου να προβληθούν οι πολιτικές των υπουργείων»!   Κυβερνητική οικονομική στήριξη με αντάλλαγμα πολιτική υποστήριξη διά της κρατικής διαφήμισης; Αυτό φαίνεται ότι είναι το σχέδιο της κυβέρνησης και δεν μοιάζει να επιθυμεί κανείς τους να κρατήσει τα προσχήματα ή να είναι έστω διακριτικός.   Δύσκολοι καιροί για ανεξάρτητα ΜΜΕ και μεγάλος ο πειρασμός για την εξουσία να αφήσει τα μέσα ελεύθερα χωρίς να τα ελέγχει.

http://www.lifo.gr/print/eptaimero/190132/to-katamatomeno-pleonasma-toy-syriza-os-neo-success-story