Η ώρα της αλήθειας για την κυβέρνηση Τσίπρα

λεζαντα

LifoHώρατης Αλήθειας

Είναι γεγονός ότι σε αυτές τις κάλπες θα κριθεί για πρώτη φορά ο “κυβερνητικός” ΣΥΡΙΖΑ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε από τον λαό με την ψήφο του να καταδικάσει την κυβερνητική πολιτική. Ο Αλέξης Τσίπρας, αφού ταλαντεύθηκε,  αποδέχθηκε τελικά την πρόκληση του προέδρου της ΝΔ, ζητώντας από τον ελληνικό λαό ψήφο εμπιστοσύνης, παρότι μπορούσε να την αποφύγει υποστηρίζοντας ότι οι ευρωεκλογές είναι για να εκλέγονται ευρωβουλευτές.

 

Εστω και αν δεν είναι εθνικές, οι εκλογές αυτές είναι οι πρώτες μετά από τέσσερα χρόνια στις οποίες θα αξιολογηθεί η κυβέρνηση Τσίπρα. Τέσσερα χρόνια κατά τα οποία δεν βρήκε το παραμικρό εμπόδιο, πέρα από εκείνα που δημιούργησε μόνη της. Mε τεράστια υποστήριξη από τους δανειστές λόγω της εντυπωσιακής υποχωρητικότητας που επέδειξε, αλλά και από το ελληνικό επιχειρηματικό και εφοπλιστικό κεφάλαιο. Οι εξαιρεσεις ήταν ελάχιστες και όχι για πολιτικούς λόγους.

 

Μαζικές λαϊκές διαμαρτυρίες, όπως των ετών 2010-2012, επί κυβερνήσεων Γ.Παπανδρέου και Λ.Παπαδήμου, δεν υπήρξαν όλα αυτά τα χρόνια. Ο Τσίπρας κυβέρνησε ανενόχλητα, χωρίς τον κόσμο στους δρόμους παρότι συνέχισε την ίδια πολιτική και αυτό είναι κάτι που οι δανειστές του πιστώνουν ως επιτυχία. Έντονη λαϊκή αντίδραση επί διακυβέρνησης Τσίπρα υπήρξε μόνο για τη Μακεδονία, καθώς μεγάλο τμήμα των πολιτών, ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα, υποστήριξε ότι δεν είχε την λαϊκή νομιμοποίηση για να δώσει τη λύση που έδωσε, κατηγορώντας τον για εθνική υποχώρηση.

 

Η κυβέρνηση Τσίπρα βέβαια, μετά την αποχώρηση του Πάνου Καμμένου, έχει ένα συνολικότερο πρόβλημα πολιτικής νομιμοποίησης. Ο ελληνικός λαός δεν έδωσε ποτέ στον ΣΥΡΙΖΑ αυτοδυναμία και εντολή για να σχηματίσει μόνος του κυβέρνηση. Με την απώλεια του κυβερνητικού του εταίρου, έχει μετατραπεί εκ των πραγμάτων σε κυβέρνηση μειοψηφίας. Στηρίζεται σε μεμονωμένες ψήφους βουλευτών (από ακροδεξιούς μέχρι βουλευτές της πάλαι ποτέ ανανεωτικής αριστεράς”) που εξελέγησαν με άλλα κόμματα και κατηγορούνται για συναλλαγή.

 

Στις εκλογές αυτές θα διαπιστωθεί για πρώτη φορά αν ο λαός επιδοκιμάζει ή αποδοκιμάζει τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ αφότου πήρε την εξουσία. Στις προηγούμενες εκλογές ψηφίστηκε για όσα υποσχέθηκε. Σε αυτές θα κριθεί για τις πράξεις και τις παραλείψεις του, άρα θα είναι η πρώτη ουσιαστική αξιολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβερνών κόμμα.

 

Πετυχημένος πολιτικός άλλωστε είναι αυτός που επιδοκιμάζεται από τον λαό για τη δουλειά και το έργο του. Αυτός που παίρνει εντολή για να συνεχίσει.  Αν μετά από την πρώτη κυβερνητική θητεία, την ώρα της αξιολόγησης ο λαός δείξει την έξοδο, σίγουρα έχει αποτύχει.

Η ώρα της αλήθειας λοιπόν πλησιάζει και φαίνεται ότι προκαλεί εκνευρισμό στο Μαξίμου, παρότι κατήγγειλαν τις δημοσκοπήσεις που έδειχναν λαϊκή αποδοκιμασία του ΣΥΡΙΖΑ και άνετη επικράτηση της ΝΔ.

Τα κυβερνητικά στελέχη όλο το διάστημα της προεκλογικής περιόδου επικαλούνταν μυστικές δημοσκοπήσεις που έδειχναν τη διαφορά μεταξύ 1% -2%. “Μπορεί ακόμα και να τις κερδίσουμε” έλεγαν.  

Σκορίνης

Τα “δώρα” της τελευταίας στιγμής που σχεδιάζονταν προσεκτικά εδώ και πολύ καιρό, ήταν βέβαιοι ότι θα έκλειναν οριστικά την ψαλίδα. Οι δημοσκοπήσεις κατέδειξαν ένα μικρό κλείσιμο της, μένει να διαπιστωθεί στην κάλπη αν ισχύει και αν μπορεί να ανατρέψει το αποτέλεσμα που παρουσίαζαν.

 

Η επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης άλλαξε ρότα πολλές φορές τελευταία. Η αντιπολίτευση της υπενθύμισε πως στις προηγούμενες Ευρωεκλογές, όταν έχασε η ΝΔ με σχεδόν 4%, ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε εθνικές εκλογές, ερμηνεύοντας το αποτέλεσμα ως απώλεια της λαϊκής νομιμοποίησης.

https://www.youtube.com/watch?time_continue=6&v=bGBnAKzoog4

Η κυβέρνηση -δια των στελεχών της- υποστήριξε τώρα τα αντίθετα, επαναλαμβάνοντας όσα έλεγε τότε ο Αντώνης Σαμαράς.   

Τις τελευταίες μέρες ο Αλέξης Τσίπρας άλλαξε ξανά τη μέχρι πρότινος τακτική του που υποβάθμιζε το ενδεχόμενο μιας ήττας, ταυτίζοντας καθαρά την ψήφο στις ευρωεκλογές με ψήφο εμπιστοσύνης και δηλώνοντας ότι σε αυτές τις κάλπες θα κριθεί το πολιτικό σχέδιο της κυβέρνησης για τη χώρα.

 

Απείλησε μάλιστα, ότι στην περίπτωση που χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις ευρωεκλογές, «με οποιοδήποτε ποσοστό ήττας του ΣΥΡΙΖΑ ή στήριξης της ΝΔ” όπως διευκρίνισε, η χώρα θα μπει σε περιπέτεια και άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο ακύρωσης των προεκλογικών παροχών.

Η Νέα Δημοκρατία, από την άλλη, ζήτησε από τους ψηφοφόρους με την ψήφο τους στις Ευρωεκλογές να καταδικάσουν την κυβερνητική πολιτική.

 

Για όσους παρακολουθούν την πολιτική πορεία του Αλέξη Τσίπρα πάντως, ο οποίος είναι μετρ του τακτικισμού, ήταν έκπληξη ότι απόδέχθηκε την πρόκληση του Κυριάκου Μητσοτάκη ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης από τον λαό, καθώς τώρα το αποτέλεσμα θα τον δεσμεύσει. Αν ο λαός τον επιδοκιμάσει, δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να συνεχίσει ολοκληρώνοντας τη θητεία του. Αν ο λαός όμως τον αποδοκιμάσει, θα έχει ομολογήσει εκ των προτέρων ότι έχασε την εμπιστοσύνη του λαού.  

 

ΕυρωεκλογέςΤσίπρας

ΤσίπραςΕυρωεκλογέςΑΠΕ

Μητσοτάκης

 

Τα βιογραφικά των πολιτικών και η διαφάνεια στην πολιτική

kathimerini

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Θεμελιώδεις προϋποθέσεις διαφάνειας στην πολιτική

kathimerini.gr ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
Οι ψηφοφόροι συχνά επιλέγουν να στείλουν κάποιον στη Βουλή με τα ίδια σχεδόν κριτήρια που εκλέγουν οι μαθητές τα δεκαπενταμελή συμβούλια. Ωστόσο ακόμα και αυτοί που δεν ψηφίζουν ελαφρά τη καρδία στερούνται επαρκούς ενημέρωσης για τους υποψηφίους. Κάθε πολιτευτής παρουσιάζει τον εαυτό του όπως θέλει και μόνο εάν για κάποιο λόγο βρεθεί στο στόχαστρο του πολιτικού αντιπάλου μπορεί να έρθουν στο φως κρυφές αλήθειες.

Οι ψηφοφόροι πηγαίνουν στην κάλπη χωρίς να γνωρίζουν πολύ βασικά πράγματα για τους υποψήφιους, όπως π.χ. αν έχουν εργαστεί στη ζωή τους ή αν έχουν καταδικαστεί για απάτες. Το πολιτικό σύστημα –αν ήθελε– μπορούσε με μερικές πολύ απλές κινήσεις να ανταποκριθεί στο δικαίωμα του πολίτη για πληροφόρηση.

Η υποχρέωση κάθε υποψηφίου να δίνει στη δημοσιότητα αναλυτικά, ακριβή στοιχεία για το βιογραφικό και τις δραστηριότητές του θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα για την αναβάθμιση της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα. Ακολούθως, μπορεί να γίνεται έρευνα για τα πραγματικά περιουσιακά στοιχεία κάθε πολιτευτή και να αναζητείται ο τρόπος απόκτησής τους. Το παράδειγμα του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Ακη Τσοχατζόπουλου επιβεβαίωσε τις υποψίες ότι κάποιοι πολιτικοί μπορεί να έχουν πολυτελή ακίνητα και εκατομμύρια ευρώ στην κατοχή τους, αλλά να μην τα δηλώνουν και να μην φαίνονται στα «πόθεν έσχες» τους. Στις εκλογές του 2015 ψηφίστηκαν πρόσωπα που δεν είχαν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους κι άλλοι οι οποίοι στο παρελθόν είχαν «γκρίζες» συναλλαγές με το Δημόσιο. Εξελέγησαν επίσης αρκετοί που έκρυβαν ότι διαθέτουν πλούτο, μεταξύ των οποίων και κάποιοι για τους οποίους ακόμα δεν γνωρίζουμε πώς τον απέκτησαν. Οι περισσότεροι ψηφοφόροι όταν τους ψήφιζαν δεν είχαν ιδέα για όλα αυτά. Κατά πάσα πιθανότητα δεν έχουν ούτε και τώρα. Το πολιτικό σύστημα λειτουργεί με τέτοιο τρόπο, ώστε ο πολίτης καλείται να επιλέξει μεταξύ υποψηφίων για τους οποίους δεν ξέρει σχεδόν τίποτα, πέρα από αυτά που ο ίδιοι δηλώνουν για τον εαυτό τους. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα υπουργού που ακόμα και στην ιστοσελίδα του υπουργείου του έχει αναρτήσει ένα βιογραφικό με ανακριβείς πληροφορίες, δίνοντας μια εικόνα διαφορετική από την πραγματική. Πρώην υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα, στον οποίο είχαν ανατεθεί μερικά πολύ σημαντικά υπουργεία, ανέλαβε κυβερνητικά αξιώματα έχοντας ελάχιστη εργασιακή εμπειρία και δύο αποτυχημένες επιχειρηματικές απόπειρες στο ενεργητικό του.

Νυν υπουργός, με έντονα αντιμνημονιακό προφίλ την εποχή των «Αγανακτισμένων», υπήρξε  συνεργάτης της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου την οποία κατήγγειλε. Το πρωί ήταν στα υπουργικά γραφεία και το μεσημέρι έβγαζε πύρινους λόγους στο Σύνταγμα. Αλλη αντιμνημονιακή βουλευτής δεν είχε εργαστεί σχεδόν ποτέ, καθώς λάμβανε για χρόνια τη σύνταξη της «άγαμης θυγατέρας». Υπάρχουν επίσης υπουργοί που –πριν εκλεγούν βουλευτές– είχαν επιχειρήσεις οι οποίες έβγαζαν κέρδη μέσω της διαπλοκής τους με το κράτος. Για όλα αυτά δεν υπήρχε η παραμικρή πληροφορία στο βιογραφικό τους. Και φυσικά δεν ήταν οι μόνοι.

Ολες οι απαραίτητες πληροφορίες θα ήταν γνωστές στους ψηφοφόρους εάν οι υποψήφιοι υποχρεώνονταν να δημοσιεύσουν τα πλήρη βιογραφικά τους – βιογραφικά των οποίων η ακρίβεια θα ελέγχεται με ποινή ακύρωσης της υποψηφιότητας, αν κάποιος κρύψει στοιχεία ή παραπλανήσει. Ετσι θα αποφεύγονταν και δυσάρεστες καταστάσεις σαν αυτές που πέρασε ο ΣΥΡΙΖΑ πρόσφατα με την κ. Λοΐζου.

Πλήρες και αναλυτικό βιογραφικό λοιπόν, με έμφαση στην εργασιακή εμπειρία και υποχρέωση λεπτομερούς δήλωσης εάν έχουν λάβει χρήματα από το ελληνικό Δημόσιο ή κάποιο ευρωπαϊκό φορέα (ακόμα και αν πρόκειται για ένα ευρώ), είτε ως άτομα είτε ως επιχείρηση στην οποία συμμετείχαν. Υποχρεωτική θα πρέπει να είναι και η ανάρτηση στον ιστότοπό τους του «πόθεν έσχες» των τελευταίων ετών, το εάν χρωστούν και πόσα σε τράπεζες και στο Δημόσιο και το αν έχουν καταδικαστεί από τη Δικαιοσύνη. Πρόκειται για μια απλή διαδικασία που εξασφαλίζει ένα μίνιμουμ διαφάνειας, η οποία έως τώρα δεν υπάρχει. Σε μια δημοκρατία που λειτουργεί υποδειγματικά, όλα αυτά θα ήταν αυτονόητα. Σε μια δημοκρατία όμως που δεν λειτουργεί, τα αυτονόητα είναι ζητούμενα.

 

http://www.kathimerini.gr/1018214/opinion/epikairothta/politikh/8emeliwdeis-proupo8eseis-diafaneias-sthn-politikh?fbclid=IwAR3rFHds8N9g2nDT3TSvl2rdjnZZUgTe9ES3CV6nfrkNfOzGUUZcY6xy754