Μας αγάπησαν οι ΗΠΑ;

Η επίσκεψη Πομπέο, η αλλαγή των ισορροπιών και ο αντιαμερικανισμός που «ήταν κάποτε» στην Ελλάδα.

Μας αγάπησαν οι ΗΠΑ;

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

δημοσιεύθηκε στην Lifo στις 30.9.2020

Η EΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ της αμερικανικής διπλωματίας Μάικ Πομπέο στην Ελλάδα και όσα αυτή σηματοδοτεί ήταν η είδηση που κυριάρχησε αυτές τις μέρες στη χώρα μας. Τα κυβερνητικά στελέχη εμφανίζονταν ιδιαίτερα ικανοποιημένα, δηλώνοντας ότι «για πρώτη φορά η αμερικανική διπλωματία ξεφεύγει από τις ίσες αποστάσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας».

Είναι όμως έτσι; Κι αν είναι, οι ΗΠΑ αγάπησαν ξαφνικά την Ελλάδα; Είναι γεγονός ότι οι ΗΠΑ τα προηγούμενα χρόνια θεωρούσαν πιο σημαντική για τους στρατηγικούς σχεδιασμούς τους την Τουρκία, καθώς και πιο πιστή σύμμαχο χώρα. Εδώ και μερικά χρόνια, όμως, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει, όπως οι σχεδιασμοί και οι προτεραιότητές τους. Επίσης, στη σχέση τους με την Ελλάδα και την Τουρκία έχουν αντιστραφεί οι ρόλοι του κακού και του καλού παιδιού.

Στην Ελλάδα, μετά τη χούντα και το κυπριακό, κυριάρχησε ένας έντονος αντιαμερικανισμός στην πολιτική ζωή της χώρας, που εκφράστηκε σε μεγάλο βαθμό από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου (με το σύνθημα «Έξω από το ΝΑΤΟ» κ.ά.) και την αριστερά. Αλλά ακόμα και επί δεξιών κυβερνήσεων οι σχέσεις με τις ΗΠΑ δεν ήταν πάντα ανέφελες και χωρίς προβλήματα (βλ. Κ. Καραμανλή).  

Για τις ΗΠΑ, ο ελληνικός αντιαμερικανισμός ήταν πάντα ένας αρνητικός παράγοντας που τις εμπόδιζε να «επενδύσουν» παραπάνω και τις έκανε να διατηρούν σταθερά επιφυλάξεις. Στο ΠΑΣΟΚ άρχισε να υποχωρεί διστακτικά επί Κώστα Σημίτη και πιο έντονα επί ηγεσίας Γιώργου Παπανδρέου. Παραδόξως, στις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας, επί Κώστα Καραμανλή οι σχέσεις με τις ΗΠΑ δεν ήταν οι καλύτερες δυνατές, ενώ μικρά προβλήματα υπήρχαν και επί Αντώνη Σαμαρά. Αυτά στην κορυφή, γιατί στη βάση τα αρνητικά συναισθήματα του ελληνικού λαού απέναντι στις ΗΠΑ, όπως και απέναντι στη Γερμανία, ήταν σταθερά υψηλά την περίοδο του «αντιμνημονίου».

Όλα αυτά, βέβαια, μέχρι να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και να θάψει το τσεκούρι του «πολέμου» με τις ΗΠΑ. Ο Αλέξης Τσίπρας επιδίωξε να τα βρει εξαρχής με τον αμερικανικό παράγοντα, προκειμένου να κερδίσει την υποστήριξή του, και δεν το έκρυβε, παρά την «αντιαμερικανική» και «αντιιμπεριαλιστική» φυσιογνωμία και ρητορική του κόμματός του μέχρι τότε.  

Όλα αυτά ξεχάστηκαν πάρα πολύ γρήγορα όταν ήρθε ο καιρός της εξουσίας και όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν ουρά στην πρεσβεία των ΗΠΑ κάθε 4η Ιουλίου για να υποβάλουν τα σέβη τους στον Αμερικανό πρέσβη. Ποιος δεν θυμάται, άλλωστε, τη συνάντηση του αριστερού Αλέξη Τσίπρα με τον υπερσυντηρητικό Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, όπου του είπε ότι μοιράζονται κοινές αξίες;  

Μετά τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ οι σχέσεις με τις ΗΠΑ μπήκαν σε μια νέα εποχή. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη βρήκε ήδη μια πολύ στενή σχέση που είχε καλλιεργηθεί από τους προηγούμενους, η οποία έγινε ακόμα πιο στενή. Και ενώ οι ελληνικές κυβερνήσεις γίνονται όλο και πιο φιλικές και συνεργάσιμες με τις ΗΠΑ τα τελευταία πέντε χρόνια, στην Τουρκία, όπου κυριαρχεί ο εθνικιστικός παροξυσμός, γίνεται το ακριβώς αντίθετο, με τον Ταγίπ Ερντογάν να κάνει τα δικά του παιχνίδια με τους ισλαμιστές από τη μια μεριά και τη Ρωσία από την άλλη, ενώ επιδεινώθηκαν οι σχέσεις του με το Ισραήλ και άρχισε να απομακρύνεται από τη Δύση, δημιουργώντας τους συνεχώς προβλήματα.

Πέρα από τους πολλούς λόγους για τους οποίους ενοχλεί τις ΗΠΑ η στρατηγική που αναπτύσσει τελευταία η Τουρκία, η συμμαχία με τη Γερμανία και τα σχέδιά τους έθιξαν τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ, της Γαλλίας και του Ισραήλ. Ισχυρά κέντρα στις ΗΠΑ θεωρούν πλέον ότι η Τουρκία δεν είναι ένας αξιόπιστος σύμμαχος αυτή την περίοδο.   Αυτός είναι κι ένας λόγος που οι ΗΠΑ θέλουν να αναβαθμίσουν τον ρόλο της Ελλάδας, για τα δικά τους συμφέροντα – φυσικά, αυτό από μόνο του δεν σημαίνει όφελος και για τα ελληνικά συμφέροντα, πέρα από την πίεση που φαίνεται να ασκεί όντως αυτή την περίοδο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Τουρκία.

Ο Μάικ Πομπέο, μιλώντας από την Κρήτη, χαρακτήρισε την Ελλάδα «πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή», δήλωσε ότι οι σχέσεις των δύο χωρών «βρίσκονται στο απόγειό τους» και ανακοίνωσε τον μόνιμο ελλιμενισμό του πολεμικού πλοίου USS Hershel «Woody» Williams στη βάση της Κρήτης.  

Ο κ. Πομπέο μίλησε με έμφαση για την «πολύ ισχυρή στρατιωτική σχέση», δηλώνοντας ότι είναι πολύ περήφανοι που στηρίζουν την ηγεσία της ελληνικής κυβέρνησης και τη στρατιωτική ηγεσία της χώρας. Και ενώ σε άλλες εποχές όλοι αυτοί οι έπαινοι των ΗΠΑ προς μια ελληνική κυβέρνηση θα προκαλούσαν έντονες καταγγελίες από την αντιπολίτευση και οπωσδήποτε από τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτήν τη φορά δεν υπήρξε καμία αντίδραση, ενώ τα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης ασχολούνταν με άλλα θέματα.

Όσο για το μαζικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που υπήρχε κάποτε στην Ελλάδα με τον έντονα αντιαμερικανικό χαρακτήρα, αυτό αποτελεί πλέον παρελθόν ή, στην καλύτερη περίπτωση, τελεί εν υπνώσει. Οι αντιδράσεις για την επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών ήταν ελάχιστες. Άλλωστε, το μόνο πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα που καταγγέλλει τις ΗΠΑ πια είναι το ΚΚΕ, παρότι στην ελληνική Βουλή βρίσκονται τρία κόμματα της αριστεράς.   

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

Το νέο Σύμφωνο για το μεταναστευτικό

Η νέα συμφωνία για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού – προσφυγικού δεν είναι παρά ένα «repackaging». Δεν δίνει καμία λύση στο πρόβλημα, το οποίο άλλωστε ομολογημένα δεν ήταν στις προτεραιότητες της Ε.Ε.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

δημοσιεύθηκε στις 25.9.2020 στη Lifo

Η ΑΡΜΟΔΙΑ ΕΠΙΤΡΟΠΟΣ Ίλβα Γιόχανσον, προκειμένου να προλάβει τις αντιδράσεις, προειδοποίησε: «Κανένας δεν θα μείνει ικανοποιημένος…». Πράγματι, το Σύμφωνο Ασύλου και Μετανάστευσης απογοήτευσε τους περισσότερους, παρά τις δηλώσεις του Έλληνα επιτρόπου Μαργαρίτη Σχοινά περί «ιστορικής συμφωνίας».

Ακόμα και αξιωματούχοι της Ε.Ε., όταν δεν μιλάνε δημόσια, παραδέχονται ότι η νέα συμφωνία για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού – προσφυγικού δεν είναι παρά ένα «repackaging». Δεν δίνει καμία λύση στο πρόβλημα, το οποίο άλλωστε ομολογημένα δεν ήταν στις προτεραιότητες της Ε.Ε. Απλώς, μετά την πυρκαγιά στη Μόρια και τη δημοσιότητα που αυτή έλαβε παγκοσμίως, ήρθε στην επιφάνεια ξανά το πρόβλημα, προκαλώντας διεθνή κατακραυγή. Αυτή είναι που τους ανάγκασε να κάνουν κάτι ή, τουλάχιστον, να υποδυθούν πως κάνουν κάτι.  

Ο υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας, Χορστ Ζεεχόφερ, πριν από λίγο καιρό είχε ερωτηθεί για το θέμα και είπε ότι δύσκολα θα προλάβαιναν να κάνουν κάτι για το μεταναστευτικό εντός του εξαμήνου της γερμανικής προεδρίας.  

η συνέχεια εδώ

Ο αποκαλυπτικός κ. Τσαβούσογλου

Η γλώσσα του επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας θυμίζει την οργουελιανή γλώσσα του «1984» και σίγουρα ο τρόπος που εννοεί τον διάλογο μοιάζει περισσότερο όπως τον εννοούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, παρά σε μία οποιαδήποτε δυτική δημοκρατία.

Κάθε τοποθέτηση του επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας βρίθει είτε από υποκρισία, είτε από ψέματα, είτε από παραλογισμούς, όταν δεν απειλεί ανοιχτά και ευθέως.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

δημοσιεύθηκε στις 18.9.2020 |

ΛIΓΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗ Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. κι ενώ γίνονται προσπάθειες, υποτίθεται, για τη συνέχιση των διερευνητικών επαφών, η Τουρκία δηλώνει έτοιμη για διάλογο. Ταυτόχρονα όμως βάζει όρους που δεν θα μπορούσε να δεχθεί καμία ελληνική κυβέρνηση και απαιτεί εκείνη να μη θέσει κανέναν όρο!   Αλλά η πονηριά και ο παραλογισμός δεν τελειώνουν εκεί. Η παράσταση που δίνει η τουρκική διπλωματία μοιάζει όλο και περισσότερο με θέατρο του παραλόγου.

Αρκεί να ανατρέξει κανείς στα ντοκουμέντα των πρόσφατων ομιλιών και των άρθρων για να το διαπιστώσει.   Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, για παράδειγμα, χαρακτήρισε ως πολύ θετικά τα μηνύματα του Κυριάκου Μητσοτάκη για να αρχίσει ο διάλογος, ο οποίος όμως, όπως είπε ο Τούρκος ΥΠΕΞ, θα πρέπει να περιλαμβάνει εκτός από την υφαλοκρηπίδα, τη μειονότητα της δυτικής Θράκης, την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου και πλήθος άλλων θεμάτων που βάζει μόνο η Άγκυρα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όμως (όπως και όλη η ελληνική πολιτική ηγεσία) δηλώνει κάθε φορά έτοιμος για διάλογο «μόνο για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ». Άρα, πώς χαρακτηρίζει θετικά τα μηνύματα που δεν αποδέχεται ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου;   Κάθε τοποθέτηση του επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας βρίθει είτε από υποκρισία, είτε από ψέματα, είτε από παραλογισμούς, όταν δεν απειλεί ανοιχτά και ευθέως. «Η Αθήνα δεν κατάφερε να βρει στήριξη από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι σήμερα» είπε σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό CNN Turk, όταν μέχρι πρότινος τη χαρακτήριζε κακομαθημένο παιδί της Ευρώπης που της κάνουν τα χατίρια.

(συνέχεια)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΝΙΚΗ ΚΕΡΑΜΕΩΣ

Η υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, μιλά στη LIFO λίγο πριν από την έναρξη μιας δύσκολης σχολικής χρονιάς σε συνθήκες πανδημίας.

δημοσιεύθηκε στην Lifo στις 10.9.2020

Η συνέντευξη εδώ

Χιλιάδες διωκόμενοι Τούρκοι στην Ελλάδα έχουν ζητήσει άσυλο

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ 8 ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΓΚΙΟΥΛΕΝΙΣΤΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ; -  Hellas-Now

Αμείωτοι είναι οι ρυθμοί με τους οποίους συνεχίζουν να καταφθάνουν στην Ελλάδα Τούρκοι που διώκονται από το καθεστώς του Ερντογάν, για να ζητήσουν πολιτικό άσυλο.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

δημοσιεύθηκε στην Lifo στις 3.9.2020 |

ΑMEIΩΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ρυθμοί με τους οποίους συνεχίζουν να καταφθάνουν στην Ελλάδα Τούρκοι που διώκονται από το καθεστώς του Ερντογάν, για να ζητήσουν πολιτικό άσυλο. Από το 2016 –μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα– μέχρι σήμερα, έχουν αιτηθεί για να λάβουν καθεστώς ασύλου περισσότεροι από 8.000, σύμφωνα με τις ελληνικές αρχές, ενώ αυτοί που βρίσκονται συνολικά στη χώρα, μαζί με αυτούς δηλαδή που δεν έχουν καταθέσει αίτηση ασύλου, εκτιμάται από τους ίδιους ότι είναι 3 φορές παραπάνω.   Πολλοί από αυτούς είναι εκπαιδευτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι, οι οποίοι απολύθηκαν είτε ως κατηγορούμενοι για σύνδεση με το κίνημα των γκιουλενιστών, είτε ως ακτιβιστές, αντικυβερνητικοί κ.ά., με τη γενική κατηγορία που το καθεστώς Ερντογάν αποδίδει σε όλους, αυτή του «τρομοκράτη» ή του συνεργάτη «τρομοκράτη».  

Το περασμένο Σάββατο έφτασαν στη Χίο για να ζητήσουν πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα άλλοι 26 Τούρκοι, που δήλωσαν ότι διώκονται από το καθεστώς Ερντογάν. Με λίγες ώρες διαφορά, είχε εντοπιστεί να πλέει ακυβέρνητο στα ανοιχτά της Ζακύνθου κι ένα σκάφος που ρυμουλκήθηκε στο Κατάκολο, στο οποίο βρίσκονταν 75 άτομα που, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες από το Λιμενικό, πιθανόν ήταν κουρδικής ή τουρκικής καταγωγής.   Πάντως δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικοί έχουν χάσει τη δουλειά τους στην Τουρκία, αφού τα σχολεία του δικτύου του άλλοτε συνεργάτη του Ερντογάν, Γκιουλέν, έχουν κλείσει, και πολλοί κρύβονται για να μη φυλακιστούν.

Το όνειρο των περισσοτέρων είναι να δραπετεύσουν από την Τουρκία για να έρθουν στην Ελλάδα κι από εκεί, πολλοί θέλουν να πάνε στη Γερμανία (1ος προορισμός) ενώ άλλοι θέλουν να μείνουν εδώ (2ος προορισμός) και αν αλλάξουν τα πράγματα, να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Τούρκος αντικαθεστωτικός, ο Χακάν Μπ. που ζει εδώ, αναφέρει ότι υπάρχουν πάρα πολλοί ακόμα που θέλουν να έρθουν στην Ελλάδα, αλλά τα πράγματα έχουν δυσκολέψει τελευταία και είναι πιο επικίνδυνα. Όχι για όλους, αλλά για τους Τούρκους αντιφρονούντες και τους γκιουλενιστές που καταζητούνται.

«Δεν αποκλείεται μεταξύ όσων βρίσκονται στην Ελλάδα ως πολιτικοί πρόσφυγες να υπάρχουν και κάποιοι πληροφοριοδότες του Ερντογάν. Κάποιοι φίλοι μου που ζουν εδώ ανησυχούν για αυτό, αλλά υπάρχει μια πραγματικότητα: χιλιάδες αθώοι άνθρωποι διώκονται από καθεστώς. Πολλοί φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, απήχθησαν, εξαφανίστηκαν. Ο αδερφός μου παραμένει στη φυλακή εδώ και δύο χρόνια. Η αδερφή μου, που τώρα αποφυλακίστηκε, ήταν κι αυτή κρατούμενη μαζί με το μωρό της. Ο καλύτερος φίλος μου κρύβεται για να μην τον συλλάβουν και αναζητά ευκαιρία για να έρθει» αναφέρει.  

«Υπάρχουν αντιστασιακοί στην Τουρκία που αγωνίζονται και διώκονται, αλλά πολύ λίγοι ξέρουν τα ονόματα και τις ιστορίες τους. Μετά το ναζιστικό καθεστώς, οι περισσότεροι Γερμανοί είπαν: “Ω, δεν ήξερα για το Ολοκαύτωμα”. Έτσι και στην Τουρκία. Κάποιοι κάνουν ότι δεν ξέρουν τι συμβαίνει. Στην πραγματικότητα γνωρίζουν ήδη, αλλά οι περισσότεροι προτιμούν να το αγνοούν».

Ο Χαμίτ Α. είναι δημοσιογράφος στην Τουρκία και κρύβεται. «Δοκιμάσαμε να δούμε αν μπορούμε να περάσουμε τον Έβρο, αλλά χρειάζεται οδηγός για να σε περάσει στα σύνορα. Και οι οδηγοί απαιτούν πολλά χρήματα. Επίσης χρειάζεται κανείς επιπλέον χρήματα μέχρι να στήσει μια νέα ζωή στην Ελλάδα».  

Στην ερώτηση πώς εμπιστεύονται τους άγνωστους οδηγούς αυτοί που καταζητούνται από το καθεστώς Ερντογάν, ο Χαμίτ απαντά: “Ναι, υπάρχουν ορισμένοι κίνδυνοι. Μερικοί από αυτούς συνεργάζονται με την τουρκική αστυνομία, οπότε δεν τους εμπιστευόμαστε όλους, αλλά για πολλούς οδηγούς είναι μια κερδοφόρα δουλειά. Κερδίζουν περίπου 1.500-2.500 ευρώ ανά άτομο.   Ίσως μερικοί Έλληνες να πιστεύουν ότι οι Τούρκοι αιτούντες άσυλο είναι πρόβλημα. Έχουν δίκιο σε ορισμένα σημεία, αλλά κανείς δεν αφήνει πρόθυμα τη χώρα του.

Κάποια στιγμή οι χώρες της ΕΕ πρέπει να δουν τι συμβαίνει και να ασχοληθούν με την Τουρκία. Ως τώρα αρκετοί Ευρωπαίοι ηγέτες είτε το αγνοούν, είτε σιωπούν για το καθεστώς του Ερντογάν. Αλλά ο Ερντογάν αποτελεί κίνδυνο τόσο για την Τουρκία, όσο και για την ΕΕ».

Η τουρκική απειλή της «Γαλάζιας Πατρίδας»

Η Τουρκία κυκλοφορεί εδώ και καιρό χάρτες του επίσημου πλέον δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», που περιλαμβάνουν σχεδόν τα μισά ελληνικά νησιά, και στην Ευρώπη κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

δημοσιεύθηκε στην Lifo στις 31.8.2020 |

Η ξεκάθαρη επεκτατική απειλή και παράνομη διεκδίκηση που δηλώνεται δημόσια από την Τουρκία αντιμετωπίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως «ιδιοτροπία» ενός sui generis Ερντογάν, στην οποία δεν χρειάζεται να δίνουμε και πολλή σημασία.

EINAI ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ότι το καθεστώς Ερντογάν –πέραν όλων των άλλων– μιλάει ανοιχτά πλέον εδώ και και καιρό για τη «Γαλάζια Πατρίδα», δημοσιεύοντας και τους αντίστοιχους χάρτες με το μισό Αιγαίο υπό τουρκική κυριαρχία – όπου περιλαμβάνονται και τα ελληνικά νησιά Λέσβος, Χίος, Σάμος, Ρόδος, Κως και πολλά άλλα. Και αυτή η ξεκάθαρη επεκτατική απειλή και παράνομη διεκδίκηση που δηλώνεται δημόσια από την Τουρκία αντιμετωπίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως «ιδιοτροπία» ενός sui generis Ερντογάν, στην οποία δεν χρειάζεται να δίνουμε και πολλή σημασία.   Λες και δεν έχει περάσει στην πράξη, απαιτώντας από την Ελλάδα την παραχώρηση κυριαρχικών της δικαιωμάτων, χρησιμοποιώντας ακόμα και την πολεμική απειλή. Ή λες και δεν έχει εμπλακεί στρατιωτικά ήδη στη Συρία και στη Λιβύη στέλνοντας τους τζιχαντιστές μισθοφόρους με τους οποίους συνεργάζεται. Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά (και πολύ περισσότερα) η Ευρωπαϊκή Ένωση συνομιλεί με τον Ερντογάν σαν να είναι ένας κανονικός ηγέτης και όχι ένας παρανοϊκός ιμπεριαλιστής.

Συνέχεια εδώ

Ο μισθοφορικός στρατός ισλαμιστών μαχητών είναι το νέο επικίνδυνο εργαλείο στα χέρια του Ερντογάν

Η αποκάλυψη του γερμανικού «Spiegel» πως η Τουρκία χρησιμοποιεί Σύρους μαχητές ως μισθοφόρους, την ώρα που αυτή απειλεί ευθέως (και) την Ελλάδα με πόλεμο, είναι σημαντική. Το γερμανικό μέσο, με ρεπορτάζ του, αποκαλύπτει ότι ο Ερντογάν χρησιμοποίησε μισθοφόρους από τη βόρεια Συρία και τις περιοχές που ελέγχει, για να επηρεάσει τον εμφύλιο πόλεμο στη Λιβύη και ότι το ίδιο ακριβώς κάνει τώρα στο Ναγκόρνο Καραμπάχ εναντίον των Αρμενίων, επιστρατεύοντας Σύρους μαχητές έναντι 1.000 ευρώ τον μήνα.  

Πρόκειται για άνδρες των εκτοπισμένων, από τον Ασαντ, δυνάμεων των ισλαμιστών, που έχουν συγκεντρωθεί στο Ιντλίμπ, τον τελευταίο θύλακα των τζιχαντιστών στη Συρία, οι οποίοι ζουν στους προσφυγικούς καταυλισμούς που έχουν στηθεί στην περιοχή. Από εκεί τους στρατολογεί το καθεστώς Ερντογάν και τους προωθεί όπου χρειάζεται να στείλει στρατό. Τόσο οι Κούρδοι, όσο και οι δυνάμεις του Χαφτάρ στη Λιβύη, το είχαν καταγγείλει πολλές φορές τελευταία, αλλά τα δυτικά ΜΜΕ δεν αναδείκνυαν την είδηση, παρότι αυτή συνοδεύονταν με στοιχεία. Πρόσφατα οι Αρμένιοι κατήγγειλαν κι αυτοί την Τουρκία, ότι στέλνει μισθοφόρους τζιχαντιστές εναντίον τους.

Ο Ερντογάν, μετά τις απώλειες του τουρκικού στρατού στο Ιντλίμπ και τα φέρετρα με την τουρκική σημαία που επέστρεψαν, δεν τόλμησε να στείλει ξανά Τούρκους στρατιώτες. Έτσι, κατέφυγε στη δοκιμασμένη (εναντίον των Κούρδων) τακτική, να χρησιμοποιήσει τους ισλαμιστές μαχητές που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στο Ιντλίμπ, μετά την ήττα τους από τις δυνάμεις του συριακού στρατού.  Στην περίπτωσή τους, το μόνο που έχει να φροντίσει, είναι να τους οπλίσει και να τους δώσει εναν μισθό -των χιλιων μόλις ευρώ, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Spiegel.

Ετσι ο Ερντογάν δεν φοβάται πλέον το πολιτικό κόστος. Ο στρατός που στέλνει, δεν αποτελείται από Τούρκους και δεν θα τους κλάψει κανένας στην Τουρκία. Κυρίως, όμως, δεν θα επιστρέψουν φέρετρα με την τουρκική σημαία. Ο μισθοφορικός στρατός φανατικών ισλαμιστών μαχητών είναι το νέο επικίνδυνο εργαλείο στα χέρια του Ερντογάν, αλλά η Ευρώπη δεν φαίνεται να ανησυχεί αρκετά.

* * *

Στην ετήσια Έκθεση Προόδου της Κομισιόν για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. αναφέρεται ότι η τουρκική εξωτερική πολιτική συγκρούεται όλο και περισσότερο με τις ευρωπαϊκές προτεραιότητες μιας κοινής εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφαλείας. Υπάρχει, επίσης, αναφορά στις παράνομες δράσεις της έναντι της Κύπρου, καθώς και στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εσωτερικό της χώρας.  

Όλα αυτά, φυσικά, δεν θα μπορούσαν να κρυφτούν και να μην αναφερθούν στην έκθεση της Κομισιόν, καθώς η «πρόοδος» για τις υπό ένταξη χώρες μετριέται με πολύ συγκεκριμένους δείκτες, οι οποίοι είναι κοινοί για όλες τις χώρες.

Ωστόσο, την ώρα που αποκαλύπτεται -και με τη «σφραγίδα» του «Spiegel», ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί τους ηττημένους ισλαμιστές μαχητές της Συρίας ως μισθοφόρους για να επέμβει στη Λιβύη και στην Αρμενία, η Κομισιόν βλέπει πρόοδο της Τουρκίας στον… αγώνα κατά της τρομοκρατίας!  

Η έκθεση αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «η Τουρκία συνέχισε τον αγώνα της κατά τρομοκρατικών πυρήνων του εσωτερικού και του εξωτερικού» και επικροτεί τη συνεργασία των τουρκικών αρχών με την Ε.Ε. στο πεδίο της καταπολέμησης της τρομοκρατίας!

Η κάλυψη που έχει η Τουρκία από μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής ηγεσίας είναι γνωστή. Όμως, όσο το καθεστώς Ερντογάν προβαίνει σε νέες παραβιάσεις και ακρότητες, όλο και πιο πολύ θα δυσκολεύονται να κρύψουν τον ελέφαντα στο δωμάτιο. 

δημοσιεύθηκε στη  www.lifo.gr

Η δίκη της Χρυσής Αυγής ως ευκαιρία για πολιτική προβολή

ΤΩΡΑ ΠΟΥ Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ πλησιάζει στη λήξη της, το σύνολο του πολιτικού συστήματος πασχίζει να επιδείξει τον αντιφασισμό του, θεωρώντας την προφανώς μια πολύ καλή ευκαιρία για επικοινωνιακή προβολή. Ανάμεσά τους, πολιτικοί που επέτρεψαν στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής να έχουν πρόσβαση στην ελληνική Βουλή ως προνομιούχοι υπάλληλοί της, παρότι ο ελληνικός λαός τούς απέκλεισε από αυτήν. Πολιτικοί που φρόντισαν να έχουν ευνοικότερες ποινές, όταν θα έφτανε η στιγμή της καταδίκης. Πολιτικοί που άφησαν να σέρνεται για χρόνια η δίκη τους, καθυστερώντας την απόδοση δικαιοσύνης. Πολιτικοί που πήγαιναν μαζί τους εκδρομές για «εθνικούς λόγους» και στέκονταν στο πλάι τους σαν να μην τρέχει τίποτα. Πολιτικοί που ισχυρίζονταν ότι η ψήφος των χρυσαυγιτών «δεν βρομάει» και άλλοι που πρότειναν προσέγγιση της Χρυσής Αυγής.    Πηγή: www.lifo.gr