Η δίκη της Χρυσής Αυγής ως ευκαιρία για πολιτική προβολή

ΤΩΡΑ ΠΟΥ Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ πλησιάζει στη λήξη της, το σύνολο του πολιτικού συστήματος πασχίζει να επιδείξει τον αντιφασισμό του, θεωρώντας την προφανώς μια πολύ καλή ευκαιρία για επικοινωνιακή προβολή. Ανάμεσά τους, πολιτικοί που επέτρεψαν στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής να έχουν πρόσβαση στην ελληνική Βουλή ως προνομιούχοι υπάλληλοί της, παρότι ο ελληνικός λαός τούς απέκλεισε από αυτήν. Πολιτικοί που φρόντισαν να έχουν ευνοικότερες ποινές, όταν θα έφτανε η στιγμή της καταδίκης. Πολιτικοί που άφησαν να σέρνεται για χρόνια η δίκη τους, καθυστερώντας την απόδοση δικαιοσύνης. Πολιτικοί που πήγαιναν μαζί τους εκδρομές για «εθνικούς λόγους» και στέκονταν στο πλάι τους σαν να μην τρέχει τίποτα. Πολιτικοί που ισχυρίζονταν ότι η ψήφος των χρυσαυγιτών «δεν βρομάει» και άλλοι που πρότειναν προσέγγιση της Χρυσής Αυγής.    Πηγή: www.lifo.gr

Το φιάσκο της Επιτροπής για τo 1821 και οι λάθος συμβολισμοί μιας χρεοκοπημένης χώρας

Γιαννα1821

Η επιλογή της Γιάννας Αγγελοπούλου ως επικεφαλής της Επιτροπής για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821 δεν ήταν μια καλή ιδέα και φάνηκε από την αρχή. Στη σχετική ανακοίνωση του ο πρωθυπουργός είχε δηλώσει ότι «το 2021 θα είναι μια χρόνια που όλοι οι Έλληνες θα γιορτάσουμε μαζί και ενωμένοι τα 200 χρόνια ελευθερίας του ελληνικού κράτους, με υπερηφάνεια για το παρελθόν μας και αυτοπεποίθηση για το μέλλον μας». Στους μήνες που η κ. Αγγελοπούλου βρίσκεται στη θέση αυτή, έχει δώσει ικανά πλέον δείγματα περί του αντιθέτου, καθώς οι επιλογές της όχι μόνο έχουν διχάσει τους Έλληνες, αντί να τους ενώσουν, αλλά πλέον απευθύνονται σε όλο και λιγότερους μετά τις αποχωρήσεις από την Επιτροπή που συνεχίζονται (με τελευταία της ιστορικού Μαρίας Ευθυμίου), ενώ το φιάσκο που συντελείται εκθέτει και όσους παραμένουν.

Η συνέχεια εδώ 

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ευθύνες της αντιπολίτευσης

ΚΚΚΑΘ

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

18.07.2019

Ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι σημαντικός για το πολιτικό σύστημα, καθώς όσο πιο αυστηρή και υπεύθυνη είναι η αντιπολίτευση τόσο περισσότερο πιέζεται η εκάστοτε κυβέρνηση να διοικεί με ευθύνη. Αντιθέτως, μια αναξιόπιστη αντιπολίτευση επιτρέπει στην κυβέρνηση να κάνει ό,τι θέλει.

Το βράδυ των εκλογών είδαμε έναν Αλέξη Τσίπρα αρκετά διαφορετικό. Όποιος τον συμβούλευσε έδωσε ορθές συμβουλές. Επέλεξε μια θεσμική συμπεριφορά, πήγε στο Ζάππειο, συνεχάρη τον πολιτικό του αντίπαλο και έδωσε την εντύπωση ότι στο εξής θα δούμε έναν Τσίπρα πιο ώριμο. Ταυτόχρονα προανήγγειλε τη μετατροπή του κόμματός του σε ένα μαζικό κόμμα της Κεντροαριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά την ήττα, διατήρησε υψηλά ποσοστά, κυρίως χάρη στην πελατειακή πολιτική του και στη στόχευση ειδικών κοινών. Τα συνθήματά του, όμως, δεν έπεισαν. Ούτε ότι ήταν το νέο απέναντι στο παλιό ούτε ότι ήταν το προοδευτικό μέτωπο απέναντι στη συντηρητική Δεξιά. Και πώς θα έπειθαν, όταν στις τάξεις του βρίσκεται μεγάλο τμήμα του βαθέος ΠΑΣΟΚ, αλλά και της Ν.Δ. Όταν υποψήφιοι βουλευτές του ήταν ο Κουίκ, η Παπακώστα, ο Σπίρτζης, ο Κουρουμπλής, η Ξενογιαννακοπούλου και τόσοι άλλοι, από αυτούς που ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε ότι κυβερνούσαν τα τελευταία 40 χρόνια.

Ως κυβέρνηση, το ετερόκλητο αυτό πλήθος το ένωνε η συγκολλητική ουσία της εξουσίας. Ως αντιπολίτευση, θα πρέπει να βρουν ένα νέο πειστικό αφήγημα. Κι ένα νέο πολιτικό πρόγραμμα.

Τα πρώτα δείγματα της αντιπολίτευσης που ασκούν δεν έχουν σχέση με τον θεσμικό Τσίπρα που είδαμε στο Ζάππειο. Δεν πρόκειται για αντιπολίτευση που στηρίζεται σε πολιτικές αρχές, αλλά στον λαϊκισμό και τον τυχοδιωκτισμό.

Η πρώτη επίθεση στη Νέα Δημοκρατία ήταν για την κατάργηση της εξαγγελθείσας από τον ΣΥΡΙΖΑ Νομικής Σχολής στην Πάτρα. Η θέση της Ν.Δ. ήταν γνωστή, όπως και η αντίδραση του νομικού κόσμου, δεδομένης της πληθώρας των δικηγόρων που έχει η χώρα και της ανεργίας που πλήττει τον κλάδο. Ο Τσίπρας, ωστόσο, κατηγόρησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι σταμάτησε την ίδρυση Νομικής στην Πάτρα επειδή στις εκλογές έβγαλε πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Άλλο παράδειγμα ήταν η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ με την οποία ζητούσαν από την κυβέρνηση να αποπέμψει τον πρώην σύμβουλο της Lamda Development, νυν υφυπουργό Περιβάλλοντος, επειδή η επιλογή του «δημιουργεί μείζον πολιτικό και ηθικό ζήτημα». Ξεχνούν όμως ότι με τον κ. Οικονόμου –που τώρα ως αντιπολίτευση καταγγέλλουν– συνεργάζονταν αρμονικότατα όσο ήταν κυβέρνηση, καθώς συμβούλευε υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ που του ανέθεταν έργα. Αν η παρουσία ενός πρώην συμβούλου μιας εταιρείας σε μια κεντροδεξιά κυβέρνηση δημιουργεί μείζον ηθικό ζήτημα, τότε σε μια αριστερή κυβέρνηση, που «μάχεται το κεφάλαιο», δημιουργεί μεγαλύτερο. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι όσο βάσιμη κι αν είναι μια τέτοια κριτική, όταν γίνεται από κάποιους που έκαναν το ίδιο, δεν είναι αξιόπιστη.

Αυτή την αντιπολίτευση μπορούσε να την ασκήσει ο ΣΥΡΙΖΑ του 3%. Ίσως και ο ΣΥΡΙΖΑ του 2012, πριν κυβερνήσει. Δεν μπορεί να την ασκήσει όμως ο ΣΥΡΙΖΑ που κυβέρνησε από το 2015 έως το 2019. Όπως δεν μπορεί να εμφανιστεί ξανά ως αντιμνημονιακός, καθώς όχι μόνο αποδέχθηκε τα μνημόνια που θα καταργούσε, αλλά έφερε ακόμα ένα, δικό του.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να κατηγορεί τους αστούς πολιτικούς του αντιπάλους για σχέσεις με την ελίτ, όταν ο ίδιος κάνει διακοπές στα κότερά της. Δεν μπορεί να χαρακτηρίσει ξανά ως γερμανοτσολιάδες τα στελέχη της Ν.Δ. και του ΚΙΝΑΛ, όταν επαίρεται ότι η Μέρκελ τον συμπαθεί περισσότερο. Δεν μπορεί να τους καταγγείλει ως όργανα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, όταν επαινεί δημοσίως τον Τραμπ και οι υπουργοί του σπεύδουν περιχαρείς στις δεξιώσεις της πρεσβείας των ΗΠΑ ή βγάζουν σέλφι στις εγκαταστάσεις της Lockheed.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν μπορούν να ασκούν αντιπολίτευση. Αν θέλουν να πείσουν όμως ότι είναι το κόμμα που υπερασπίζεται τα λαϊκά στρώματα, θα πρέπει να σχεδιάσουν μια αντίστοιχη πολιτική και να την προτείνουν. Να φέρουν επεξεργασμένα νομοσχέδια, που θα ανταποκρίνονται σε πραγματικές ανάγκες.

Αν θέλουν να πείσουν ότι πολεμούν τα προνόμια της ελίτ, ας φέρουν στη Bουλή νόμους που θα τα καταργούν, αντί να καταγγέλλουν τον Μητσοτάκη ότι συνεργάζεται με πρώην συμβούλους μεγαλοεπιχειρηματιών με τους οποίους συνεργάζονταν και οι ίδιοι. Γιατί αυτό που κάνουν δεν είναι υπεύθυνη αντιπολίτευση. Είναι ένα ανέξοδο θέατρο που δεν θίγει κανέναν.

Η υπεύθυνη αντιπολίτευση, όπως και η υπεύθυνη διακυβέρνηση, θέλει γνώση, χρόνο, κόπο και έχει πολιτικό κόστος, καθώς εμπεριέχει τη σύγκρουση με κατεστημένα συμφέροντα.

https://www.kathimerini.gr/1034472/opinion/epikairothta/politikh/o-syriza-kai-oi-ey8ynes-ths-antipoliteyshs?fbclid=IwAR08p5YJNxfajaTGAi-AeIKAu75sMav0amAsYraF1UJqkfyCxowD81AjsEo

 

 

Η “έξοδος” από τα μνημόνια και η πραγματικότητα

Ο Αλέξης Τσίπρας ολοκλήρωσε τη δουλειά που δεν μπορούσαν οι προηγούμενοι, φορτώνοντας στη χώρα και τους πολίτες της άλλο ένα μνημόνιο με επιπλέον μέτρα. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

εξοδος

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ 21.8.2018 www.lifo.gr

Ο Αλέξης Τσίπρας και το κόμμα του ολοκλήρωσαν -με μία αμήχανη φιέστα στην Ιθάκη- την πορεία της συνθηκολόγησης, όπως την ξεκίνησαν την επομένη του δημοψηφίσματος: οργουελικά, δίνοντας τη δική τους ερμηνεία στα γεγονότα, με την οποία επιθυμούν να αντικαταστήσουν την πραγματικότητα.

Έτσι μιλούν για “έξοδο από τα μνημόνια”, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για την ολοκλήρωσή τους. Αν είχαν στα αλήθεια τελειώσει τα μνημόνια, θα έπρεπε να είχαν καταργήσει τα εκατοντάδες μέτρα των μνημονίων με τους νόμους που τα συνοδεύουν, αλλά δεν κατάργησαν (και δεν σκοπεύουν) ούτε ένα.   Ο Αλέξης Τσίπρας ολοκλήρωσε τη δουλειά που δεν μπορούσαν οι προηγούμενοι, φορτώνοντας στη χώρα και τους πολίτες της άλλο ένα μνημόνιο με επιπλέον μέτρα. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Όλα αυτά τα χρόνια είναι γεγονός ότι η οικονομία σταθεροποιήθηκε, αλλά αυτό συνέβη μαζί με την πρωτοφανή για συνθήκες ειρήνης φτωχοποίηση της χώρας, με την επιβολή εργασιακής ζούγκλας, με δραματικές περικοπές στην υγεία και την παιδεία, υποθηκεύοντας τη δημόσια περιουσία, καθώς και με την αβάσταχτη για τα μεσαία και χαμηλά κοινωνικά στρώματα φορολογία.

 

Για ποιον λόγο πανηγυρίζει λοιπόν η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου; Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε. Ο ήδη προβληματικός παραγωγικός ιστός της χώρας καταστράφηκε περαιτέρω χωρίς να βάλουν καμία βάση για την περίφημη “παραγωγική ανασυγκρότηση” και την “ανάπτυξη” της οικονομίας, που χρησιμοποιούνται μόνο για να γεμίζουν τις ομιλίες των πολιτικών, χωρίς να έχουν κανένα περιεχόμενο. Η ανεργία παραμένει τεράστια και εκατοντάδες χιλιάδες εκπαιδευμένοι Έλληνες σε παραγωγική ηλικία έχουν μεταναστεύσει (με τη μετανάστευση του πιο παραγωγικού πληθυσμού της χώρας να συνεχίζεται). Οι μισθοί πλέον -ειδικά για τους νέους- δεν αρκούν για μία αξιοπρεπή επιβίωση. Η γεμάτη προβλήματα δομή της ελληνικής οικονομίας δεν άλλαξε. Το δημόσιο δεν μεταρρυθμίστηκε. Η παραγωγικότητα μειώθηκε, η ανταγωνιστικότητα σταμάτησε να βελτιώνεται και οι τράπεζες παραμένουν ζόμπι.

Ο Αλέξης Τσίπρας ωστόσο, παρά την κατάσταση της χώρας, αισθάνεται δικαιωμένος, καθώς διέψευσε τη βασική προσδοκία της αντιπολίτευσης: να αποτελέσει μία σύντομη παρένθεση στην εξουσία. Η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου αποδείχθηκε η πιο μακρόχρονη μνημονιακή κυβέρνηση. Και κυρίως αποδείχθηκε ότι δεν ήταν ούτε παρένθεση, αλλά ούτε αριστερή.

Ο Αλέξης Τσίπρας, αφού ξεπέρασε γρήγορα τους φόβους του για τις συνέπειες που μπορεί να είχε στην πολιτική του καριέρα η αντιστροφή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, πείστηκε ότι ο μόνος τρόπος πολιτικής επιβίωσης ήταν να συνταχθεί με τους δανειστές, ώστε να τον στηρίξουν. Από το 2016, στην πληροφόρηση που έδιναν σε επενδυτές, έλεγαν ότι θα έκαναν ό,τι τους ζητούσαν οι δανειστές και στο εσωτερικό -εξπερτ στην επικοινωνία όπως θεωρούσαν και θεωρούν ότι είναι- θα παρουσίαζαν την κατάσταση,  όπως την ήθελε ο ελληνικός λαός να είναι. Αυτές είναι και οι διαβεβαιώσεις που έδιναν στο Βερολίνο.

 

Η Ν.Δ, που αδυνατούσε πάντα να διαβάσει σωστά τον ΣΥΡΙΖΑ, ήταν βέβαιη ότι θα τα σπάσει με τους δανειστές και απλώς περίμενε να συμβεί αυτό που τελικά ποτέ δεν συνέβη. Αντιθέτως, η Ανγκελα Μέρκελ ήταν πολύ πιο ικανοποιημένη από τον Αλέξη Τσίπρα από ότι με τους προηγούμενους πρωθυπουργούς, κάτι για το οποίο και ο ίδιος επαίρονταν.

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε πάλι, μπορεί να μην τους συμπάθησε ποτέ, αλλά καθώς πρόκειται για έναν κυνικό (ή ρεαλιστή) πολιτικό που τον ενδιαφέρει το αποτέλεσμα, ήταν κι αυτός εξίσου ικανοποιημένος γιατί “έκαναν τη δουλειά”.  Απόδειξη, το πόσο γρήγορα έκλειναν από ένα σημείο και μετά οι αξιολογήσεις, χωρίς οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ να πτοούνται ακόμα και στα πιο δύσκολα (π.χ το υπερταμείο-που δεν πέρασε ούτε ο Σαμαράς).

 

Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν παρήγαγε πολιτική σε κανένα κεντρικό θέμα. Ακολουθούσε τις οδηγίες των δανειστών και ασχολούνταν μόνο με την επικοινωνία στο εσωτερικό.   Η επικοινωνιακή πολιτική ήταν και είναι το καθημερινό αντικείμενο απασχόλησης στο Μέγαρο Μαξίμου. Ο στρατηγικός τους στόχος εδώ και τρία χρόνια ήταν η ολοκλήρωση του μνημονίου, για να σπινάρουν το :”Αυτοί σας έβαλαν στα μνημόνια, εμείς σας βγάλαμε”.

 

Η πρόσφατη καταστροφική φωτιά και η αντιμετώπιση της από τον κρατικό μηχανισμό χάλασε τα σχέδια για τους κυβερνητικούς  πανηγυρισμούς και αποκάλυψε την ανεπάρκεια της κυβέρνησης (και) στη διαχείριση του κρατικού μηχανισμού.

Τελικά ο Αλέξης Τσίπρας περιορίστηκε να αντιγράψει την επικοινωνιακή συνταγή του Γιώργου Παπανδρέου, που πριν από δέκα χρόνια επέλεξε ένα νησί με συμβολισμό, το ακριτικό Καστελόριζο,  για να κάνει το διάγγελμα που μας έβαζε στα μνημόνια- πάλι σε πανηγυρικούς τόνους, αφού ήταν υποτίθεται πρόγραμμα διάσωσης.

Το διάγγελμα ήταν μαγνητοσκοπημένο. Ο έλεγχος των ανδρών της πρωθυπουργικής ασφάλειας, παραπάνω από αυστηρός για όσους ήθελαν να πλησιάσουν κοντά στο σημείο που ήταν ο πρωθυπουργός. Μερικές δεκάδες να τον επευφημούν και μερικές δεκάδες (που δεν τους άφησαν να προσεγγίσουν) να τον γιουχάρουν.

ΙΘΑΚΗτσίπρας

Αυτή ήταν τελικά η γιορτή της “εξόδου”. Ενα μαγνητοσκοπημένο διάγγελμα από τον πρωθυπουργό -φρουρούμενο σαν αστακό-  το οποίο θα ξεχαστεί σαν να μην συνέβη ποτέ, αφού δεν είχε κανένα πολιτικό περιεχόμενο.

https://www.lifo.gr/articles/opinions/204882/i-eksodos-apo-ta-mnimonia-kai-i-pragmatikotita

 

 

Ικανή κυβέρνηση ή ικανή για όλα

31.01.2016
Βασιλική Σιούτη

(δημοσιεύθηκε στην “Καθημερινή” στις 31/01/2016)
http://www.kathimerini.gr/847790/article/epikairothta/politikh/apoyh-ikanh-kyvernhsh-h-ikanh-gia-ola

τσιπκαμ
Η συμπλήρωση ενός χρόνου από τον σχηματισμό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, καθώς και οι πρώτες εκατό μέρες της δεύτερης διακυβέρνησής τους, επιβεβαιώνουν τις υποψίες όσων η καλοπιστία είχε όρια.

Είναι πλέον προφανές ότι πρόκειται για μία πολιτικά ερμαφρόδιτη κυβέρνηση με οπορτουνιστική ηγεσία, της οποίας ο σκοπός δεν ήταν άλλος από την κατάληψη της εξουσίας – όταν είδε ότι αυτό ήταν εφικτό λόγω της ιδιαίτερης πολιτικής συγκυρίας.

Η νοοτροπία αυτή -η εξουσία για την εξουσία- είναι ξένη για την Αριστερά, αλλά η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου σε καμία περίπτωση δεν είναι μία αριστερή κυβέρνηση. Είναι ένα αριστεροδεξιό συνονθύλευμα με κύριο χαρακτηριστικό τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία.

Η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου στον πρώτο χρόνο διακυβέρνησης έκανε όσα κατήγγειλε, μεγάλωσε τη ζημιά στην οικονομία, δεν ανακούφισε στο ελάχιστο τα θύματα της κρίσης, δεν ανέτρεψε καμία κοινωνική αδικία και δεν έχει να επιδείξει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα στην πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής. Επιπλέον, επέδειξε πλήρη ανικανότητα στη διαχείριση του προσφυγικού-μεταναστευτικού. Με δυο λόγια, δεν έχει να παρουσιάσει κανένα θετικό έργο και αντιθέτως αποτελεί δυσάρεστη έκπληξη η βουλιμία με την οποία τα στελέχη της επιδίδονται στη λαφυραγώγηση του κράτους.

Πέρα από την πολιτική εξαπάτηση και την έλλειψη έργου, όμως, ιδιαίτερα σοβαρό πρόβλημα αποτελεί η προφανής διαχειριστική ανεπάρκεια. Αδυνατούν να αντεπεξέλθουν όχι μόνο στη δύσκολη πρόκληση της κρίσης, αλλά ακόμα και στην καθημερινή διαχείριση. Αυτό δεν το αντιλαμβάνονται όσοι ξεγελιούνται από το «κύρος» που προσδίδει η θεσμική ιδιότητα και δεν βλέπουν ακόμα τι συμβαίνει κάτω από αυτήν.

Οι τακτοποιήσεις συγγενών και ημετέρων, το χτίσιμο κομματικού κράτους, οι ενδείξεις αυταρχισμού, ο συγκεντρωτισμός, η έλλειψη διαφάνειας, η αναξιοκρατία, η άρνηση λογοδοσίας, η αλαζονεία που επιδεικνύεται, εξαφάνισαν πολύ σύντομα και το «ηθικό πλεονέκτημα» του μη δοκιμασμένου.

Το μόνο υπαρκτό έργο είναι η υλοποίηση κάποιων μνημονιακών πολιτικών που δεν μπορούσαν να περάσουν οι προηγούμενοι. Αυτό έκανε κάποιους που παλιότερα ήταν απέναντί τους, να τους υποστηρίξουν είτε ενθέρμως είτε με επιφύλαξη. Ανάμεσά τους αρκετοί από τους δανειστές και από εκείνους που ο ΣΥΡΙΖΑ κάποτε θεωρούσε «ταξικούς αντιπάλους». Αυτοί πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να στηριχθεί, επειδή μόνο αυτός μπορεί να περνάει τα μέτρα και τις ιδιωτικοποιήσεις χωρίς κοινωνικές αντιδράσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, όσο και αν μεταλλάχθηκε, δεν έχει καμία διάθεση, ούτε δυνατότητα να μετατραπεί στον «μεταρρυθμιστή» που ονειρεύονται κάποιοι. Θα προωθεί μόνο όσα είναι απαραίτητα για να παραμένει στην εξουσία. Ταυτόχρονα θα ξηλώνει ό,τι τον εμποδίζει για να χτίσει ένα ελεγχόμενο κομματικό κράτος. Μια ιδέα των επιδιώξεων της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να πάρει κανείς παρατηρώντας το πώς έχει μετατρέψει ήδη το κόμμα. Πλήρως αρχηγοκεντρικό, χωρίς να λειτουργεί καμία ουσιαστική δημοκρατική διαδικασία, παρά μόνο προσχηματικά.

Οσοι περιμένουν από τον Αλέξη Τσίπρα να υλοποιήσει μία -αστική έστω- μεταρρύθμιση, έχουν τόσες πιθανότητες να τη δουν, όσες και αυτοί που περίμεναν σοσιαλισμό.

Η κοινωνία συνήθως «δεν ξυπνάει μονομιάς». Υπάρχουν διαφορετικές ταχύτητες αντίληψης των πραγμάτων. Φτάνει όμως κάποια στιγμή που όλοι πάνω κάτω συνειδητοποιούν τι συμβαίνει.

Στην περίπτωση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όλα είχαν διαφανεί από πολύ νωρίς, αρκεί να παρατηρούσε κανείς τα σημάδια.

Η χαμηλών δυνατοτήτων ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν προφανώς ανέτοιμη και ακατάλληλη για να διαχειριστεί την εξουσία και στην πραγματικότητα ούτε σχέδιο είχε ούτε ήξερε τι ήθελε να κάνει.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όμως, εκτός από απροετοίμαστη αποδείχθηκε σύντομα ότι ήταν και αναξιόπιστη. Στο Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου, σχεδόν ένα μήνα μετά την εκλογική νίκη, ο Γ. Βαρουφάκης σε συνεννόηση με τον Α. Τσίπρα και τον Γ. Δραγασάκη δεσμεύτηκε ότι η κυβέρνηση αποδέχεται τα μνημόνια και θα ακολουθήσει την ίδια πολιτική. Αυτά στις Βρυξέλλες, γιατί στο εσωτερικό επιχείρησαν να κρύψουν όσα υπέγραψαν, παρουσιάζοντας το μαύρο ως άσπρο.

Αυτό που έμενε ήταν να βρεθεί ένας τρόπος για να πλασάρουν τη στροφή στον ελληνικό λαό. Οι προεδρικοί του ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, ομολογούσαν ότι η μόνη «κόκκινη γραμμή» που στα αλήθεια είχαν, ήταν να μην αποτελέσει η κυβέρνηση αριστερή παρένθεση.

Αλλά κι ο Πάνος Καμμένος είχε δώσει αφορμές για να αμφισβητηθεί η ανιδιοτέλεια της «αντιμνημονιακής» στάσης του. Κάποιοι ξεχνούν, αλλά τέσσερα χρόνια πριν, σύμφωνα με την τότε διαρροή της προεδρίας του Κάρολου Παπούλια, ο -ούτε νεκρός δεν υπογράφω μνημόνιο- Πάνος Καμμένος διαπραγματευόταν τη συμμετοχή του σε κυβέρνηση Σαμαρά, αν του προσέφεραν το υπουργείο Εθνικής Αμυνας.

Το αντιμνημόνιο, τελικά, αποδείχθηκε και για τις δύο ηγεσίες ότι ήταν το πρόσχημα και το όχημα. Ενα χρόνο μετά, η δικαιολογία της «αναγκαστικής» συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ, δεν μπορεί να σταθεί, αφού και οι δύο τώρα ακολουθούν την πολιτική των μνημονίων και ο λόγος που υποτίθεται ότι τους ένωσε -η αντιμνημονιακή θέση- δεν υφίσταται. Είναι ξεκάθαρο ότι οι ΑΝΕΛ ήταν και είναι επιλογή.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν επιθυμούσε να μοιραστεί την εξουσία. Από τη στιγμή που δεν γινόταν αλλιώς, όμως, επέλεξε τον πιο βολικό εταίρο. Αυτόν που θα αρκούνταν σε μερικά ανταλλάγματα και δεν θα ζητούσε προγραμματικές συμφωνίες. Με τον Καμμένο υπάρχει επιπλέον και πολιτική χημεία όπως και οι ίδιοι παραδέχονται.

Αν στην πορεία αποδειχθεί ότι οι δυνάμεις τους δεν είναι αρκετές για να διατηρήσουν την εξουσία, έχουν εκφράσει την προτίμησή τους για το περιθωριακό κόμμα του Βασίλη Λεβέντη, ενώ μέχρι πρότινος επένδυαν και στην υποστήριξη του Κώστα Καραμανλή.

Η σύμπραξη όμως του Αλέξη Τσίπρα με τον Πάνο Καμμένο και το φλερτ με τον Βασίλη Λεβέντη και τον Κώστα Καραμανλή, αποκαλύπτει -πέρα από την αποϊδεολογικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ- ότι ενδεχομένως δεν υπάρχουν όρια στα όσα είναι διατεθειμένοι να κάνουν για την εξουσία. Ενας Γάλλος συγγραφέας κάποτε έλεγε: «Υπάρχουν κάποιοι χειρότεροι από τους ανίκανους: Αυτοί που είναι ικανοί για όλα».

Αυτό ήταν λοιπόν

Αυτό ήταν λοιπόν, ρυμουλκήθηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ στα μνημόνια. Το χθεσινό κείμενο (της 20ης Φεβρουαρίου 2015) όσων συμφωνήθηκαν στο Eurogroup δεν αφήνει καμία αμφιβολία. Οι αδικίες των μνημονίων δεν αίρονται και όλες οι πολιτικές και αυτής της κυβέρνησης θα χρειάζονται την έγκριση της τρόικας που τώρα θα αποκαλούνται “θεσμοί”. Μία από τα ίδια δηλαδή, με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ να καθίσταται κενό γράμμα.
Να δούμε τώρα πόσοι θα καταπιούν την κάμηλο ισχυριζόμενοι ότι “δεν είναι αυτό που νομίζουμε” και πόσοι με αξιοπρέπεια θα συνεχίζουν να υπερασπίζονται τις πολιτικές τους αρχές και τις δεσμεύσεις.

Υ.Γ  Θα μπορούσε να διατηρεί κανείς ακόμα κάποιες ελπίδες ότι ίσως αλλάξουν αυτά που δεν έχουν “δημοσιονομικό κόστος” : διαφάνεια, δικαιοσύνη, δημόσια διοίκηση. Οι επιλογές προσώπων του βαθέως κράτους και της διαπλοκής σε θέσεις κλειδιά, δεν επιτρέπουν όμως ιδιαίτερη αισιοδοξία.

OΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΟΥ EUROGROUP

Το Eurogroup επαναλαμβάνει την εκτίμησή του για τις αξιοσημείωτες προσπάθειες προσαρμογής που έχουν γίνει από την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων είχαμε μαζί με τους Θεσμούς, έναν εντατικό και εποικοδομητικό διάλογο με τη νέα ελληνική κυβέρνηση και σήμερα καταλήξαμε σε κοινό έδαφος.

Το Eurogroup σημειώνει, στο πλαίσιο της υπάρχουσας διευθέτησης, το αίτημα της Ελλάδας για παράταση της Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης, η οποία διέπεται από μία σειρά δεσμεύσεων.

Ο σκοπός της επέκτασης είναι η επιτυχής ολοκλήρωση της αξιολόγησης στη βάση των όρων της υπάρχουσας διευθέτησης (συμφωνίας), και με την καλύτερη δυνατή χρήση της υπάρχουσας ευελιξίας που θα επιθεωρηθεί από κοινού με τις ελληνικές αρχές και τους θεσμούς.

Η παράταση αυτή θα παράσχει επίσης τη γεφύρωση του χρόνου για τις συζητήσεις προς μία πιθανή επόμενη διευθέτηση (συμφωνία) μεταξύ του Eurogroup, των θεσμών και της Ελλάδας.

Οι ελληνικές αρχές θα παρουσιάσουν μία πρώτη λίστα των μεταρρυθμιστικών μέτρων, βασισμένων στην τρέχουσα συμφωνία, έως το τέλος της Δευτέρας 23 Φεβρουαρίου.

Οι θεσμοί θα παράσχουν μία πρώτη άποψη για το κατά πόσον αυτά είναι επαρκή για να υπάρξει ένα έγκυρο σημείο έναρξης για την επιτυχή ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Η λίστα αυτή θα διευκρινισθεί περαιτέρω και μετά θα συμφωνηθεί με τους θεσμούς στα τέλη Απριλίου.

Μόνο με την ολοκλήρωση της αξιολόγησης αυτής της παρατεινόμενης συμφωνίας από τους θεσμούς θα επιτραπεί την εκταμίευση της δόσης που απομένει από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και τη μεταφορά των κερδών του 2014 από τα ελληνικά ομόλογα που διακρατούν οι κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης (SMP). Και τα δύο χρειάζονται εκ νέου έγκριση από το Eurogroup.

Εν αναμονή της αξιολόγησης από τους θεσμούς, το Eurogroup συμφωνεί ότι τα κεφάλαια που είναι διαθέσιμα ως απόθεμα του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (HFSF) θα πρέπει να παραμείνουν δεσμευμένα από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και εκτός της δικαιοδοσίας τρίτου μέρους κατά τη διάρκεια της περιόδου παράτασης της δανειακής σύμβασης (MFFA). Τα κεφάλαια αυτά θα είναι διαθέσιμα καθ όλη τη διάρκεια της επέκτασης της δανειακής σύμβασης και μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο για την ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών και το κόστος των αποφάσεων. Θα αποδεσμευτούν μόνο με αίτημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Υπό αυτό το φως, καλοσωρίζουμε τη δέσμευση των ελληνικών αρχών να εργαστούν σε συμφωνία με τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς θεσμούς και εταίρους. Στο πλαίσιο αυτό, υπενθυμίζουμε την ανεξαρτησία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Συμφωνούμε επιπλέον ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα συνεχίσει να παίζει το ρόλο του.

Οι ελληνικές αρχές εξέφρασαν την ισχυρή δέσμευσή τους να διευρύνουν και να εμβαθύνουν τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν στη βελτίωση της ανάπτυξης και των προοπτικών απασχόλησης, διασφαλίζοντας σταθερότητα και ανθεκτικότητα του δημοσιονομικού τομέα και ενισχύοντας τη κοινωνική δικαιοσύνη. Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να εφαρμόσουν μακροπρόθεσμες μεταρρυθμίσεις για την πάταξη της φοροδιαφυγής και τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της δημόσιας διοίκησης. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ελληνικές αρχές υπόσχονται να χρησιμοποιήσουν με το βέλτιστο τρόπο τη συνεχιζόμενη διάθεση τεχνικής βοήθειας.

Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτηση δέσμευσή τους να τηρήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές, πλήρως και έγκαιρα.

Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται επιπλέον να διασφαλίσουν τα πρέποντα πρωτογενή πλεονάσματα ή τα οικονομικά έσοδα που απαιτούνται για τη βιωσιμότητα του χρέους, σύμφωνα με την απόφαση του Eurogroup του Νοεμβρίου του 2012. Οι θεσμοί θα λάβουν υπόψιν τις οικονομικές συνθήκες του 2015 για τον στόχο του πρωτογενούς πλεονάσματος του 2015.

Υπό το φως αυτών των δεσμεύσεων, καλωσορίζουμε ότι σε έναν αριθμό τομέων, οι προτεραιότητες της ελληνικής πολιτικής μπορούν να συνεισφέρουν σε μια ενίσχυση και καλύτερη εφαρμογή της παρούσας συμφωνίας. Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απόσχουν από κάθε ανατροπή μέτρων ή μονομερείς αλλαγές στις πολιτικές αυτές και στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα είχαν αρνητικές συνέπειες στους δημοσιονομικούς στόχους, στην οικονομική ανάκαμψη ή τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπως αξιολογούνται από τους θεσμούς.

Επί τη βάσει αυτού του αιτήματος των δεσμεύσεων των ελληνικών αρχών , των συμβουλών των Θεσμών και της σημερινής συμφωνίας, θα ξεκινήσουμε τις εθνικές διαδικασίες με σκοπό να πετύχουμε μία τελική απόφαση για την επέκταση της τρέχουσας EFSF Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης, για έως και 4 μήνες από το Διοικητικό Συμβούλιο του EFSF.

Προσκαλούμε επίσης τους θεσμούς και τις ελληνικές αρχές να ξεκινήσουν αμέσως την εργασία που θα επιτρέψει την επιτυχή ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Παραμένουμε δεσμευμένοι να παράσχουμε επαρκή υποστήριξη στην Ελλάδα, ωσότου κατακτήσει πλήρη πρόσβαση στην αγορά και εφόσον τιμήσει τις δεσμεύσεις της εντός του συμπεφωνημένου πλαισίου.

 

Eurogroup statement on Greece

https://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2015/02/20/eurogroup-statement-greece/

 

Eurogroup, 20/02/2015

Main results

https://www.consilium.europa.eu/en/meetings/eurogroup/2015/02/20/

 

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει

της Βασιλικής Σιούτη

Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2015

http://www.thepressproject.gr/article/71241/An-o-SURIZA-kerdisei
syiza_2

Σε αυτές τις εκλογές ο ελληνικός λαός έχει να επιλέξει ανάμεσα στη σιγουριά μιας πολιτικής που θα συνεχίσει σταθερά να τον εξαθλιώνει και στο ρίσκο της ανατροπής της.

Ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα, ο πρωταγωνιστής της πολιτικής σκηνής αυτή την περίοδο, χωρίς καμία αμφιβολία, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτόν έχει ακουμπήσει η ελπίδα του κόσμου που τιμωρήθηκε με την πολιτική των μνημονίων και αυτόν φοβάται το σύστημα εξουσίας που επέβαλλε τις πολιτικές αυτές.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κερδίσει, τότε τίποτα δεν αλλάζει και θα συνεχιστεί η ίδια, οδυνηρή για τη μεσαία τάξη, τους μισθωτούς και τους άνεργους, πορεία. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει, όλα είναι ανοιχτά.

Το βασικό διακύβευμα αυτής της εκλογικής αναμέτρησης είναι αν θα συνεχιστεί αυτή η πολιτική φτωχοποίησης του ελληνικού λαού με τις αντιδραστικές και αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, η πολιτική που διασώζει μόνο τις τράπεζες, τη διαπλοκή και το πολιτικό σύστημα που δημιούργησε το πρόβλημα, ή θα μπει ένα φρένο, απαλλάσσοντας τα φτωχά και μεσαία στρώματα από τα δυσβάσταχτα βάρη και βάζοντας τέλος στην ασυλία των λίγων ισχυρών, αυτών που πραγματικά «μαζί τα φάγανε» με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.

Ο Αντώνης Σαμαράς και η παράταξη του στις προηγούμενες εκλογές έδωσαν πλήθος υποσχέσεων, άλλα όταν κυβέρνησαν, δεν τήρησαν καμία. Η αξιοπιστία τους κρίθηκε στη πράξη. Όσοι έχουν αδύνατη μνήμη, δεν έχουν παρά να ανατρέξουν στις δημόσιες προεκλογικές δεσμεύσεις του 2012.

Ο πρωθυπουργός έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι δεν αμφισβητεί στο ελάχιστο τους δανειστές, οι οποίοι εξίσου ξεκάθαρα υποστηρίζουν ότι δεν θα κάνουν πίσω και θα συνεχίσουν να απαιτούν κι άλλο «αίμα». Η αδυναμία του άλλωστε να εκλέξει πρόεδρο της Δημοκρατίας και η επίσπευση των εκλογών, δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της αποτυχίας του να παρουσιάσει ένα μικρό έστω επίτευγμα από τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και την τρόικα. Πολλοί από τους βουλευτές με τους οποίους συζητούσε, εμφανίζονταν θετικοί να ψηφίσουν πρόεδρο της Δημοκρατίας (κανείς τους δεν ήθελε να χάσει την έδρα του) αρκεί να είχαν κάποιο άλλοθι. Αν ο πρωθυπουργός πετύχαινε κάτι, έστω με το χρέος, θα είχαν μία δικαιολογία για την παράταση ζωής που θα έδιναν σε αυτή την κυβέρνηση. Ο Αντώνης Σαμαράς όμως, δεν κατάφερε να παρουσιάσει την παραμικρή επιτυχία και οι βουλευτές διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να τον στηρίξουν χωρίς το άλλοθι αυτό, φοβούμενοι την αποδοκιμασία της εκλογικής βάσης.

Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που η κυβέρνηση άφησε στη μέση την τελευταία συνθηκολόγηση με την τρόικα και τους δανειστές, επιλέγοντας την επίσπευση των εκλογών, καθώς ήξεραν ότι τα μέτρα που τους ζητούσαν, σε αυτή τη συγκυρία, είτε δεν θα περνούσαν εύκολα ενόψει εκλογικής αναμέτρησης, είτε αν περνούσαν, θα έβλαπταν σοβαρά το κόμμα της Ν.Δ, όπως συνέβη με το ΠΑΣΟΚ, κι έτσι τα άφησαν να περιμένουν μετά τις εκλογές.

Όσοι πολίτες σήμερα δεν θέλουν τη συνέχιση αυτών των πολιτικών, στρέφονται κυρίως προς το ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις επιφυλάξεις που διατηρεί ένα μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων του.

Οπωσδήποτε κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να βάλει τέλος σε αυτή την λαίλαπα -που κατ’ ευφημισμό αποκαλείται λιτότητα- και στην πολιτική των μνημονίων. Καμία βεβαιότητα δεν υπάρχει για αυτό, υπάρχει όμως η σιγουριά ότι με τους άλλους θα συνεχιστεί οπωσδήποτε.

Όταν εμφανίστηκε η κρίση κι έπρεπε να αντιμετωπιστεί, το βασικό ζήτημα ήταν ποιος θα την πλήρωνε. Οι λίγοι ισχυροί που τόσα χρόνια πλούτιζαν διογκώνοντας το χρέος; ή οι πολλοί που δεν πέρασαν ούτε έξω από το πάρτι; Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου μαζί με το σύστημα εξουσίας τότε αποφάσισαν να πληρώσουν οι πολλοί (για την ακρίβεια ούτε που τους πέρασε από το μυαλό κάτι άλλο), απόφαση που είχε ως συνέπεια την φτωχοποίηση του βασικού κορμού της ελληνικής κοινωνίας με την επιλογή της λεγόμενης εσωτερικής υποτίμησης.

Κορυφαίος τραπεζικός παράγοντας εκείνη την περίοδο, ο οποίος είχε εξοργιστεί με τις αντιδράσεις που είχαν ξεσπάσει ενάντια στο μνημόνιο, παραδέχονταν με κυνισμό ότι αυτό θα άφηνε πίσω του «νεκρούς». «Σίγουρα θα την πληρώσουν κάποιοι πιο αδύναμοι» ομολογούσε, αλλά δικαιολογούσε την υποστήριξη του σε αυτό επειδή «θα σωθούν κάποιοι πιο ισχυροί, οι οποίοι αργότερα θα μπορέσουν να ξαναχτίσουν τη χώρα». «Χωρίς το μνημόνιο θα καταστραφούμε όλοι» ισχυριζόταν.

Προφανώς όλοι αυτοί που αποτελούν το σύστημα εξουσίας στην Ελλάδα και κατάφεραν να διασώσουν τους εαυτούς τους, δεν καίγονται από ανυπομονησία πότε θα σωθούν και οι υπόλοιποι. Το ίδιο συμβαίνει και με τους δανειστές που τα έχουν βρει μαζί τους και μόνο υποκριτικά πότε πότε κάνουν κάποια δήλωση ότι τα βάρη δεν κατανέμονται δίκαια και ότι η κυβέρνηση δεν κυνηγά τη φοροδιαφυγή.

Οι δανειστές πιστεύουν ότι ο ελληνικός λαός αντέχει κι άλλα βάρη. Ο μόνος τρόπος για να καταλάβουν πως δεν αντέχει, είναι να τους στείλει ένα ηχηρό μήνυμα που θα λέει «μέχρι εδώ». Και το μήνυμα αυτό θα το λάβουν μόνο με μια μαζική καταψήφιση των φιλομνημονιακών κομμάτων και υπερψήφιση των αντιμνημονιακών, όπου τον ηγετικό ρόλο έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε άλλη περίπτωση, το μήνυμα που θα λάβουν είναι ότι μπορούν να συνεχίσουν την πολιτική του μαστίγιου.

Αυτή τη στιγμή ένα μεγάλο τμήμα του συστήματος εξουσίας τρέμει πραγματικά το ΣΥΡΙΖΑ κι ένα άλλο προσπαθεί να τον προσεγγίσει. Επειδή δεν έχουν πειστεί ακόμα για τις διαθέσεις του, αυτό που φοβούνται είναι μήπως επιχειρήσει πραγματικά να υλοποιήσει το πρόγραμμά του, σε περίπτωση που καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση.

Τους ακριβώς αντίθετους φόβους εκφράζει μεγάλο μέρος όσων τον στηρίζουν, καθώς παραμένουν καχύποπτοι για το αν θα τηρήσει τις δεσμεύσεις του.

Σε αυτήν την περίπτωση τα πράγματα θα ξεκαθαρίσουν πολύ γρήγορα και αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ φανεί ασυνεπής, θα έχει πολύ μεγάλη δυσκολία να σταθεί. Κρίσιμο ρόλο εδώ θα μπορούσαν να έχουν οι ίδιοι οι πολίτες που θα τον στηρίξουν.

Όταν το 2010 πολύς κόσμος, και κυρίως η προδομένη βάση του ΠΑΣΟΚ, επιχείρησαν να παρέμβουν πολιτικά με την παρουσία τους έξω από τη Βουλή, η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου τους έπνιξε στα χημικά κι επέδειξε μία πρωτοφανή αγριότητα. Αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη ηγεσίας του ad hoc κινήματος, αποθάρρυνε τον κόσμο και υποχώρησε. Αυτή τη φορά όμως, στην περίπτωση μιας κυβέρνησης που έρχεται για να εκφράσει τα λαϊκά συμφέροντα και την αντίθεσή της στην επιβαλλόμενη πολιτική, ο ελληνικός λαός θα μπορούσε και μάλλον είναι απαραίτητο, να επιβάλλει τη συμμετοχή του. Μια και αυτή τη φορά, λογικά δεν θα πρέπει να συναντήσει τα ίδια εμπόδια. Κι εδώ όμως η απάντηση εξαρτάται από το τι θα κάνει και σε εκείνη την περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτό μένει να το δούμε, αν φυσικά ο ελληνικός λαός το αποφασίσει.

Στην πραγματικότητα αυτό που έχουμε να επιλέξουμε σε αυτές τις εκλογές είναι αν θα προτιμήσουμε τη σιγουριά της εξαθλίωσης ή το ρίσκο της ανατροπής. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κερδίσει, είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί η ίδια πολιτική που θα φέρει κι άλλη φτώχεια. Αλλά αν κερδίσει, όλα είναι ανοιχτά κι αυτό είναι μια ελπίδα.

Ο τυχαίος θάνατος ενός 19χρονου

της Βασιλικής Σιούτη

image.ashx

Πριν από λίγες μέρες γνωστή καθηγήτρια και συγγραφέας δέχθηκε την οργή εκατοντάδων ανθρώπων, εξαιτίας ενός σχολίου που έσπευσε να κάνει λίγες ώρες μετά το θάνατο του 19χρονου στο Περιστέρι. Η ίδια εξήγησε αργότερα σε άρθρο της, ότι όταν διαπίστωσε το κύμα μίσους που είχε ξεσηκωθεί εναντίον του ελεγκτή που πίεσε τον νεαρό, θέλησε να γράψει το παρακάτω σχόλιο: «Συμπέρασμα: οι ελεγκτές δεν πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους επειδή κάποιος τζαμπατζής θα μπορούσε να πηδήξει έξω από το όχημα;».

Αν προέβλεπε όμως τον “οχετό” που θα εξαπέλυαν εναντίον της, λέει εκ των υστέρων, θα το απέφευγε. Οι ακραίες, ακόμα και φραστικά, επιθέσεις, όπως και η ανθρωποφαγία είναι σε κάθε περίπτωση καταδικαστέες, όμως η γυναίκα αυτή δείχνει να αγνοεί τους λόγους για τους οποίους ξεσήκωσε τόση οργή και απορεί για το τι πραγματικά συνέβη.

Πως γίνεται όμως μια εκπαιδευτικός , που βρίσκεται ανάμεσα σε νέους ανθρώπους, να είναι τόσο ξεκομμένη από την πραγματική (ή την υπόλοιπη) κοινωνία, ώστε όχι μόνο να μην προέβλεψε ότι ένα τέτοιο σχόλιο θα προκαλούσε τη μήνι, αλλά να μην μπορεί να το καταλάβει ούτε μετά, που έχουν καταναλωθεί χιλιάδες λέξεις για να το εξηγήσουν; Πως γίνεται να αποκαλείς “τζαμπατζή” έναν 19χρονο που μόλις έχει χάσει τη ζωή του επειδή δεν είχε εισιτήριο στο τρόλεϊ, την ώρα που η κοινωνία τον θρηνεί σοκαρισμένη;

Οι αστυνομικού τύπου λεπτομέρειες έχουν μικρή σημασία, καθώς τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη αξία από την ανθρώπινη ζωή, πολύ περισσότερο ενός αγοριού που δεν πρόλαβε να κλείσει τα 20.

Δεν ήταν όμως μόνο η θλίψη για τη ζωή που χάθηκε άδικα. Πολλοί ένιωσαν ότι στη θέση αυτού του παιδιού, θα μπορούσε να βρεθεί το δικό τους παιδί ή και οι ίδιοι.
Χιλιάδες άνθρωποι σήμερα, όχι μόνο των φτωχότερων, αλλά και των μεσαίων στρωμάτων που μπορεί να μη ζούσαν στη χλιδή, αλλά μέχρι πρότινος μπορούσαν να διαθέσουν ένα ευρώ και κάτι για το τρόλεϊ, σήμερα δεν το έχουν.
Άλλοι έχουν μείνει άνεργοι, άλλοι ανήκουν στην κατηγορία των απλήρωτων εργαζόμενων, κι άλλοι βγάζουν τόσο λίγα, που τους φτάνουν ίσα για να επιβιώνουν.

Πριν από πέντε χρόνια μπορεί αυτοί που δεν πλήρωναν το εισιτήριο στα ΜΜΜ να ήταν οι τζαμπατζήδες ή οι λίγοι πάμφτωχοι.
Σήμερα όμως, μεγάλο τμήμα του πληθυσμού δυσκολεύεται να βρει το αντίτιμο ενός εισιτηρίου. Και μπορεί να μπουν στο τρόλεϊ ή στο μετρό χωρίς αυτό και να αγωνιούν μην τους πετύχει κάποιος ελεγκτής και τους ταπεινώσει.
Θα έπρεπε να θεωρείται από όλους αυτονόητο ότι σε μια εποχή άγριας φτωχοποίησης ο κάθε ελεγκτής οφείλει να είναι πάνω από όλα άνθρωπος και να μην ευξευτιλίζει τα θύματα της κρίσης.

Δεν έχει σημασία αν εργάζονταν ή όχι οι γονείς του 19χρονου. Ήταν παιδί μια φτωχής οικογένειας -είναι προφανές αυτό- που τα έβγαζε δύσκολα πέρα. Θα μπορούσε να είναι το παιδί οποιασδήποτε οικογένειας που τα βγάζει δύσκολα πέρα.
Άλλοι λοιπόν επειδή βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση κι άλλοι από ευαισθησία, ένιωσαν την ανάγκη να υπερασπιστούν το θύμα.
Όσοι πάλι, ανήκουν σε αυτούς που ούτε σε δύσκολη οικονομική κατάσταση βρέθηκαν, ούτε τη στοιχειώδη ευαισθησία διαθέτουν, θα συνεχίσουν να απορούν για τις αιτίες που γεννάνε την κοινωνική οργή. Και θα προσπαθούν να μας πείσουν ότι θάνατοι σαν του 19χρονου είναι τυχαίοι, παραβλέποντας και τη φτώχεια και την αδικία.

Η μηδενική και η επιλεκτική ανοχή

Της Βασιλικής Σιούτη

Εθνική Τράπεζα - Ματ

Παρά τη μηδενική ανοχή «απέναντι σε κάθε ανομία» που διακηρύττει,καιρό τώρα, ο αρμόδιος για τα θέματα Δημόσιας Τάξης υπουργός, Ν.Δένδιας, οι φραουλοπαραγωγοί της Νέας Μανωλάδας εξακολουθούσαν να εφαρμόζουν τις παράνομες και μαφιόζικες πρακτικές τους απέναντι στους αλλοδαπούς –κατ’ ευφημισμό εργαζόμενους, γιατί σαν σκλάβοι δούλευαν και ζούσαν.
Έπρεπε να τους πυροβολήσουν, όταν πήγαν να ζητήσουν τα ψιχία που είχαν συμφωνήσει ως δεδουλευμένα, και το γεγονός να προβληθεί στα διεθνή ΜΜΕ, για να ασχοληθεί ο Ν.Δένδιας. Κι όμως, δε χρειαζόταν καμία κοπιώδη επιχείρηση για να διαπιστώσει τις παρανομίες του συγκεκριμένου μεγαλοκαλλιεργητή. Ήταν εκεί, μπροστά στα μάτια όλων, γνωστή από χρόνια, καθώς δεν έκανε καμία ιδιαίτερη προσπάθεια για να κρύψει τις παράνομες πράξεις του.
Ούτε παρακολουθήσεις, ούτε κοριοί, ούτε προσπάθεια συγκέντρωσης αποδείξεων…τίποτα δε χρειαζόταν, παρά μόνο η αληθινή βούληση του αρμόδιου υπουργού να πατάξει την ανομία.

Υπάρχουν πολλές Μανωλάδες στην ελληνική επικράτεια, αλλά η αντιμετώπισή τους προϋποθέτει μηδενική ανοχή απέναντι σε όσους παρανομούν εναντίον των αδυνάτων. Μέχρι στιγμής όμως, η «μηδενική ανοχή» του Ν.Δένδια είναι αρκετά επιλεκτική, τόσο που καθιστά αδόκιμη τη χρήση του χαρακτηρισμού «μηδενική».

Δύο από τους διαμαρτυρόμενους κατοίκους της Ιερισσού για τα μεταλλεία χρυσού, βρίσκονται ήδη στη φυλακή με διαδικασίες και αποδεικτικά στοιχεία για τα οποία υπάρχουν έντονες διαμαρτυρίες. Συνδικαλιστές που ενόχλησαν με τη δράση τους, όπως των ΠΟΕ ΟΤΑ, του Μετρό και της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, βρίσκονται υπόδικοι στα δικαστήρια. Δημοσιογραφικά σάιτ του αντιεξουσιαστικού χώρου, όπως το Indymedia, που υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια, κατεβαίνουν από το διαδίκτυο χωρίς καμία εξήγηση , παρότι μέχρι σήμερα -όσο κι αν ενοχλούσαν τις κυβερνήσεις- δεν τολμούσαν να προβούν σε κινήσεις «φίμωσης». Την ίδια στιγμή η Ελλάδα αλλάζει κατηγορία, κατρακυλώντας προς τα κάτω, στους τομείς που αφορούν τον πλουραλισμό την πολυφωνία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αλλά για αυτούς που καταπατούν ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα δεν υπάρχει μηδενική ανοχή. Για την ακρίβεια υπάρχει τεράστια ανοχή. Τα δύο κόμματα που συγκυβερνούν με τη Ν.Δ δικαιολογούν τον κ.Δένδια, με το άλλοθι της Χρυσής Αυγής, στην οποία «δεν πρέπει να αφήσει περιθώρια αύξησης της επιρροής της», όπως λένε! Αποδεικνύεται λοιπόν, σύμφωνα με τη λογική αυτή, ότι η ύπαρξη της Χρυσής Αυγής βολεύει τα μέγιστα όσους θέλουν να ακολουθήσουν μία συγγενική πολιτική. (Στην κυβέρνηση επικρατεί και άλλη μία «βολική» αντίληψη , ότι η πολιτική της μηδενικής ανοχής εκθέτει τον ΣΥΡΙΖΑ, χρεώνοντας του την υπεράσπιση της ανομίας, από την οποία εκτιμούν ότι χάνει πολιτικά).

Η «μηδενική ανοχή» της κυβέρνησης υποτίθεται ότι επιδιώκει να παρέχει στους πολίτες το αίσθημα της ασφάλειας. Αντί όμως να προστατεύονται οι μη προνομιούχοι, ενισχύεται ο κατασταλτικός μηχανισμός, ειδικά σε περιοχές που θεωρούνται ύποπτες για αναταραχές και εξεγέρσεις, όπως στις Σκουριές, παλιότερα στην Κερατέα κτλ. Ο φόβος που καλλιεργείται για το έγκλημα και την τρομοκρατία, συμβάλει στην στοχοποίηση και ποινικοποίηση συνδικαλιστών, μεταναστών, διαμαρτυρόμενων πολιτών κ.α Αλλά η ενίσχυση της καταστολής, στην πραγματικότητα, στοχεύει όλη την κοινωνία. Η κυβέρνηση αδυνατεί να ελέγξει το πραγματικό έγκλημα και χρησιμοποιεί την καταστολή για να καλύψει αυτή την αδυναμία της και να διατηρήσει την εξουσία της, ειδικά σε συνθήκες κρίσης, όπου η κατάσταση είναι απρόβλεπτη.

Ο κ.Δένδιας εξαντλεί όλη την αυστηρότητα του στις Σκουριές, αλλά είχε τα μάτια κλειστά στη Μανωλάδα, όπου όλα γίνονταν φανερά.
Η κυβέρνηση παραβιάζει στην πράξη την αρχή της ίσης μεταχείρισης, ωθώντας συχνά με τις δικές της πράξεις ή παραλείψεις στην ανομία. Αλλιώς, ας μας απαντήσουν γιατί δεν επιδεικνύουν την ίδια μηδενική ανοχή για τους πολιτικούς που αποδεδειγμένα δωροδόκησε η Siemens; Γιατί δε διενεργούν έρευνες για το θέμα αυτό; Γιατί δεν έχει τιμωρηθεί ποτέ κανείς για κατάχρηση εξουσίας, για τα θαλασσοδάνεια στα κόμματα, για την τεράστια και πανθομολογούμενη φοροδιαφυγή; Αντιθέτως, όμως, σε αυτές τις περιπτώσεις, όχι μόνο μηδενική ανοχή δεν επιδεικνύουν, αλλά νομολογούν εκ των υστέρων για να τους προστατεύσουν από τυχόν ποινικές ευθύνες στο μέλλον, όταν η πολιτική βούληση μπορεί να είναι διαφορετική.

(δημοσιεύθηκε στον “Επενδυτή”)

Οι «ναι σε όλα» και το ένα «όχι»

Της Βασιλικής Σιούτη
siouti@ependytis.gr

kuprosdiadil_631152260
Δεν είναι τίποτα επαναστάτες οι κύπριοι πολιτικοί. Ούτε ο κυπριακός λαός. Και φυσικά οι πανηγυρισμοί των Ελλήνων για το «όχι» της Κύπρου ήταν και βιαστικοί και επιπόλαιοι. Το «όχι» εκείνο ήταν απλώς το αυτονόητο «όχι στην καταστροφή της χώρας» και απέδειξε ότι η μικρή Κύπρος δε μπορεί να θεωρείται σε κάθε περίπτωση δεδομένη. Κάτι που δεν έκανε μέχρι τώρα η Ελλάδα και που οι πολίτες της, θα ήθελαν -έστω και μια φορά για τα προσχήματα- να έχει πράξει. Οι αντιδράσεις τους για το κυπριακό «όχι» έδειξαν πόσο πολύ το ήθελαν. Όμως…
Οι πανηγυρισμοί ήταν βιαστικοί γιατί όλα έδειχναν ότι ο δρόμος θα είναι μακρύς μέχρι την εξεύρεση λύσης για έξοδο της Κύπρου από την κρίση.
Ήταν επιπόλαιοι γιατί δεν υπήρχε η βεβαιότητα ότι το «όχι» θα ήταν οριστικό, ούτε κανείς γνώριζε ποια θα ήταν η συνέχεια.
Δεν ήταν ηρωικό το «όχι» της Κύπρου. Δεν είχε χαρακτηριστικά αυτοθυσίας για κάποια υψηλά ιδανικά (της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ισότητας, της δικαιοσύνης κτλ ).

Τα κυριότερα χαρακτηριστικά του «όχι» των Κυπρίων ήταν ο πραγματισμός και η κοινή λογική. Και το συμφέρον της Κύπρου. Αλλά μας έκαναν τόσο μεγάλη εντύπωση, όχι μόνο γιατί δεν έχουμε ακούσει ούτε ένα όχι από τα χείλη των δικών μας κυβερνόντων προς τους δανειστές, αλλά και γιατί εδώ στην Ελλάδα, πολύ καιρό τώρα, επικρατεί το αδιανόητο αντί για το αυτονόητο. Η κοινή λογική είναι ζητούμενο και το συμφέρον της χώρας αγνοείται από αυτούς που λαμβάνουν αποφάσεις για το μέλλον της.

Η Κύπρος, ως όφειλε, επιχείρησε να παίξει με όλα τα χαρτιά της. Ακόμα και με την έξοδο από την ευρωζώνη. «Αν οι επιλογές που έχουμε είναι η καταστροφή της χώρας ή η έξοδος από την ευρωζώνη, θα βγούμε» επεσήμαναν κύπριοι πολιτικοί. Είπαν, δηλαδή, το αυτονόητο. Αυτό που στην Ελλάδα δεν τολμάει κανείς ούτε καν να ψελίσσει, από φόβο μην τυχόν και δυσαρεστήσει τους δανειστές.

Στην Ελλάδα δεν έγινε ποτέ μια νηφάλια συζήτηση για την προοπτική εξόδου από την ευρωζώνη, ώστε να ενημερωθούν οι πολίτες για τα υπέρ και τα κατά και να τα ζυγίσουν. Ούτε καν διπλωματικά δε χρησιμοποιήθηκε. Το θέμα αντιμετωπίστηκε με την ίδια ψυχραιμία που αντιμετωπίζουν τον «εξαποδό» οι ακραία θρησκόληπτοι . Κι ας αποτελούσε ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί, ειδικά στην αρχή της ελληνικής κρίσης, αφού οι δανειστές θα είχαν να χάσουν πολλά.

Η κατάσχεση καταθέσεων στην Κύπρο δε θα μπορούσε να μη βρίσκει αντίθετο οποιονδήποτε υπερασπίζεται τα συμφέροντα της, αφού κάτι τέτοιο θα επηρέαζε αρνητικά όλη την κυπριακή οικονομία και θα έβλαπτε τα συμφέροντα των εργαζομένων και της χώρας. Κατά τ’ άλλα, ως μέτρο αναγκαστικής είσπραξης εσόδων είναι πιο δίκαιο από τα μέτρα που εφαρμόστηκαν εδώ, κι ας σπεύδει ο Ευ.Βενιζέλος να καταδικάσει τα ηπιότερα από τα δικά του μέτρα για την Κύπρο. Γιατί εδώ κατασχέθηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις, με αποτέλεσμα οι χαμηλοσυνταξιούχοι και οι μισθοσυντήρητοι να δυσκολεύονται ακόμα και να επιβιώσουν. Στην Κύπρο η κατάσχεση αφορά το «περίσσευμα», σχετικά με τους πολίτες.

Όσο για την αποτελεσματικότητα της ελληνικής πειθήνιας στάσης, η ανεργία, τα λουκέτα και η φτώχεια δίνουν την απάντηση για το αν σώθηκαν και ποιοι.

Αυτό που έκανε τους κύπριους πολιτικούς να φανούν πιο αξιοπρεπείς σε σύγκριση με τους δικούς μας, δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά μόνο ότι οι Κύπριοι σκέφτηκαν το συμφέρον της χώρας και επιχείρησαν να ξεφύγουν από τη φάκα της Μέρκελ, ακόμα κι αν στο τέλος δεν τα καταφέρουν. Τουλάχιστον προσπάθησαν.

(δημοσιεύθηκε στον “Επενδυτή”)