Το νέο Σύμφωνο για το μεταναστευτικό

Η νέα συμφωνία για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού – προσφυγικού δεν είναι παρά ένα «repackaging». Δεν δίνει καμία λύση στο πρόβλημα, το οποίο άλλωστε ομολογημένα δεν ήταν στις προτεραιότητες της Ε.Ε.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

δημοσιεύθηκε στις 25.9.2020 στη Lifo

Η ΑΡΜΟΔΙΑ ΕΠΙΤΡΟΠΟΣ Ίλβα Γιόχανσον, προκειμένου να προλάβει τις αντιδράσεις, προειδοποίησε: «Κανένας δεν θα μείνει ικανοποιημένος…». Πράγματι, το Σύμφωνο Ασύλου και Μετανάστευσης απογοήτευσε τους περισσότερους, παρά τις δηλώσεις του Έλληνα επιτρόπου Μαργαρίτη Σχοινά περί «ιστορικής συμφωνίας».

Ακόμα και αξιωματούχοι της Ε.Ε., όταν δεν μιλάνε δημόσια, παραδέχονται ότι η νέα συμφωνία για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού – προσφυγικού δεν είναι παρά ένα «repackaging». Δεν δίνει καμία λύση στο πρόβλημα, το οποίο άλλωστε ομολογημένα δεν ήταν στις προτεραιότητες της Ε.Ε. Απλώς, μετά την πυρκαγιά στη Μόρια και τη δημοσιότητα που αυτή έλαβε παγκοσμίως, ήρθε στην επιφάνεια ξανά το πρόβλημα, προκαλώντας διεθνή κατακραυγή. Αυτή είναι που τους ανάγκασε να κάνουν κάτι ή, τουλάχιστον, να υποδυθούν πως κάνουν κάτι.  

Ο υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας, Χορστ Ζεεχόφερ, πριν από λίγο καιρό είχε ερωτηθεί για το θέμα και είπε ότι δύσκολα θα προλάβαιναν να κάνουν κάτι για το μεταναστευτικό εντός του εξαμήνου της γερμανικής προεδρίας.  

η συνέχεια εδώ

Χιλιάδες διωκόμενοι Τούρκοι στην Ελλάδα έχουν ζητήσει άσυλο

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ 8 ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΓΚΙΟΥΛΕΝΙΣΤΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ; -  Hellas-Now

Αμείωτοι είναι οι ρυθμοί με τους οποίους συνεχίζουν να καταφθάνουν στην Ελλάδα Τούρκοι που διώκονται από το καθεστώς του Ερντογάν, για να ζητήσουν πολιτικό άσυλο.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

δημοσιεύθηκε στην Lifo στις 3.9.2020 |

ΑMEIΩΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ρυθμοί με τους οποίους συνεχίζουν να καταφθάνουν στην Ελλάδα Τούρκοι που διώκονται από το καθεστώς του Ερντογάν, για να ζητήσουν πολιτικό άσυλο. Από το 2016 –μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα– μέχρι σήμερα, έχουν αιτηθεί για να λάβουν καθεστώς ασύλου περισσότεροι από 8.000, σύμφωνα με τις ελληνικές αρχές, ενώ αυτοί που βρίσκονται συνολικά στη χώρα, μαζί με αυτούς δηλαδή που δεν έχουν καταθέσει αίτηση ασύλου, εκτιμάται από τους ίδιους ότι είναι 3 φορές παραπάνω.   Πολλοί από αυτούς είναι εκπαιδευτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι, οι οποίοι απολύθηκαν είτε ως κατηγορούμενοι για σύνδεση με το κίνημα των γκιουλενιστών, είτε ως ακτιβιστές, αντικυβερνητικοί κ.ά., με τη γενική κατηγορία που το καθεστώς Ερντογάν αποδίδει σε όλους, αυτή του «τρομοκράτη» ή του συνεργάτη «τρομοκράτη».  

Το περασμένο Σάββατο έφτασαν στη Χίο για να ζητήσουν πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα άλλοι 26 Τούρκοι, που δήλωσαν ότι διώκονται από το καθεστώς Ερντογάν. Με λίγες ώρες διαφορά, είχε εντοπιστεί να πλέει ακυβέρνητο στα ανοιχτά της Ζακύνθου κι ένα σκάφος που ρυμουλκήθηκε στο Κατάκολο, στο οποίο βρίσκονταν 75 άτομα που, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες από το Λιμενικό, πιθανόν ήταν κουρδικής ή τουρκικής καταγωγής.   Πάντως δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικοί έχουν χάσει τη δουλειά τους στην Τουρκία, αφού τα σχολεία του δικτύου του άλλοτε συνεργάτη του Ερντογάν, Γκιουλέν, έχουν κλείσει, και πολλοί κρύβονται για να μη φυλακιστούν.

Το όνειρο των περισσοτέρων είναι να δραπετεύσουν από την Τουρκία για να έρθουν στην Ελλάδα κι από εκεί, πολλοί θέλουν να πάνε στη Γερμανία (1ος προορισμός) ενώ άλλοι θέλουν να μείνουν εδώ (2ος προορισμός) και αν αλλάξουν τα πράγματα, να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Τούρκος αντικαθεστωτικός, ο Χακάν Μπ. που ζει εδώ, αναφέρει ότι υπάρχουν πάρα πολλοί ακόμα που θέλουν να έρθουν στην Ελλάδα, αλλά τα πράγματα έχουν δυσκολέψει τελευταία και είναι πιο επικίνδυνα. Όχι για όλους, αλλά για τους Τούρκους αντιφρονούντες και τους γκιουλενιστές που καταζητούνται.

«Δεν αποκλείεται μεταξύ όσων βρίσκονται στην Ελλάδα ως πολιτικοί πρόσφυγες να υπάρχουν και κάποιοι πληροφοριοδότες του Ερντογάν. Κάποιοι φίλοι μου που ζουν εδώ ανησυχούν για αυτό, αλλά υπάρχει μια πραγματικότητα: χιλιάδες αθώοι άνθρωποι διώκονται από καθεστώς. Πολλοί φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, απήχθησαν, εξαφανίστηκαν. Ο αδερφός μου παραμένει στη φυλακή εδώ και δύο χρόνια. Η αδερφή μου, που τώρα αποφυλακίστηκε, ήταν κι αυτή κρατούμενη μαζί με το μωρό της. Ο καλύτερος φίλος μου κρύβεται για να μην τον συλλάβουν και αναζητά ευκαιρία για να έρθει» αναφέρει.  

«Υπάρχουν αντιστασιακοί στην Τουρκία που αγωνίζονται και διώκονται, αλλά πολύ λίγοι ξέρουν τα ονόματα και τις ιστορίες τους. Μετά το ναζιστικό καθεστώς, οι περισσότεροι Γερμανοί είπαν: “Ω, δεν ήξερα για το Ολοκαύτωμα”. Έτσι και στην Τουρκία. Κάποιοι κάνουν ότι δεν ξέρουν τι συμβαίνει. Στην πραγματικότητα γνωρίζουν ήδη, αλλά οι περισσότεροι προτιμούν να το αγνοούν».

Ο Χαμίτ Α. είναι δημοσιογράφος στην Τουρκία και κρύβεται. «Δοκιμάσαμε να δούμε αν μπορούμε να περάσουμε τον Έβρο, αλλά χρειάζεται οδηγός για να σε περάσει στα σύνορα. Και οι οδηγοί απαιτούν πολλά χρήματα. Επίσης χρειάζεται κανείς επιπλέον χρήματα μέχρι να στήσει μια νέα ζωή στην Ελλάδα».  

Στην ερώτηση πώς εμπιστεύονται τους άγνωστους οδηγούς αυτοί που καταζητούνται από το καθεστώς Ερντογάν, ο Χαμίτ απαντά: “Ναι, υπάρχουν ορισμένοι κίνδυνοι. Μερικοί από αυτούς συνεργάζονται με την τουρκική αστυνομία, οπότε δεν τους εμπιστευόμαστε όλους, αλλά για πολλούς οδηγούς είναι μια κερδοφόρα δουλειά. Κερδίζουν περίπου 1.500-2.500 ευρώ ανά άτομο.   Ίσως μερικοί Έλληνες να πιστεύουν ότι οι Τούρκοι αιτούντες άσυλο είναι πρόβλημα. Έχουν δίκιο σε ορισμένα σημεία, αλλά κανείς δεν αφήνει πρόθυμα τη χώρα του.

Κάποια στιγμή οι χώρες της ΕΕ πρέπει να δουν τι συμβαίνει και να ασχοληθούν με την Τουρκία. Ως τώρα αρκετοί Ευρωπαίοι ηγέτες είτε το αγνοούν, είτε σιωπούν για το καθεστώς του Ερντογάν. Αλλά ο Ερντογάν αποτελεί κίνδυνο τόσο για την Τουρκία, όσο και για την ΕΕ».

Η τουρκική απειλή της «Γαλάζιας Πατρίδας»

Η Τουρκία κυκλοφορεί εδώ και καιρό χάρτες του επίσημου πλέον δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», που περιλαμβάνουν σχεδόν τα μισά ελληνικά νησιά, και στην Ευρώπη κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

δημοσιεύθηκε στην Lifo στις 31.8.2020 |

Η ξεκάθαρη επεκτατική απειλή και παράνομη διεκδίκηση που δηλώνεται δημόσια από την Τουρκία αντιμετωπίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως «ιδιοτροπία» ενός sui generis Ερντογάν, στην οποία δεν χρειάζεται να δίνουμε και πολλή σημασία.

EINAI ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ότι το καθεστώς Ερντογάν –πέραν όλων των άλλων– μιλάει ανοιχτά πλέον εδώ και και καιρό για τη «Γαλάζια Πατρίδα», δημοσιεύοντας και τους αντίστοιχους χάρτες με το μισό Αιγαίο υπό τουρκική κυριαρχία – όπου περιλαμβάνονται και τα ελληνικά νησιά Λέσβος, Χίος, Σάμος, Ρόδος, Κως και πολλά άλλα. Και αυτή η ξεκάθαρη επεκτατική απειλή και παράνομη διεκδίκηση που δηλώνεται δημόσια από την Τουρκία αντιμετωπίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως «ιδιοτροπία» ενός sui generis Ερντογάν, στην οποία δεν χρειάζεται να δίνουμε και πολλή σημασία.   Λες και δεν έχει περάσει στην πράξη, απαιτώντας από την Ελλάδα την παραχώρηση κυριαρχικών της δικαιωμάτων, χρησιμοποιώντας ακόμα και την πολεμική απειλή. Ή λες και δεν έχει εμπλακεί στρατιωτικά ήδη στη Συρία και στη Λιβύη στέλνοντας τους τζιχαντιστές μισθοφόρους με τους οποίους συνεργάζεται. Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά (και πολύ περισσότερα) η Ευρωπαϊκή Ένωση συνομιλεί με τον Ερντογάν σαν να είναι ένας κανονικός ηγέτης και όχι ένας παρανοϊκός ιμπεριαλιστής.

Συνέχεια εδώ

Νίκος Παππάς, βίος και πολιτεία

βιοςκαιπολιτεια

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

19.7.2020 |

Στον ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου που ανέδειξε τον Αλέξη Τσίπρα για αρχηγό τα πιο σημαντικά πράγματα έγιναν στο παρασκήνιο, όπου υπήρξαν πολλές προδοσίες και ανίερες συμμαχίες. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, στην πορεία προς την εξουσία, δεν δίστασε να θυσιάσει πολλούς συντρόφους του, η υποστήριξη των οποίων είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της πολιτικής του καριέρας. Έναν μόνο δεν θέλησε και δεν δέχτηκε να θυσιάσει ποτέ, τον Νίκο Παππά. Παρότι του ζητήθηκε πάρα πολλές φορές και από πολλούς όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι ο Παππάς για τον Αλέξη Τσίπρα αυτό που ήταν ο Λιβάνης για τον Ανδρέα Παπανδρέου ή αυτό που ήταν ο Τσουκάτος για τον Κώστα Σημίτη; Όσοι έχουν γνωρίσει και τους τρεις πρώην πρωθυπουργούς διαβεβαιώνουν πως όχι. Οι δύο αστοί πρωθυπουργοί του ΠΑΣΟΚ χρειάζονταν κάποιον έμπιστο για τη λεγόμενη «βρόμικη» πολιτική δουλειά, δηλαδή τις ειδικές αποστολές και τις συνεννοήσεις που γίνονται στο παρασκήνιο με ανεπίσημο τρόπο, και τον είχαν βρει στα συγκεκριμένα πρόσωπα. Δεν υπήρχε ποτέ, ωστόσο, συναισθηματική εξάρτηση και ειδικά ο Κώστας Σημίτης δεν είχε διστάσει να απομακρύνει από το πολιτικό του περιβάλλον τον Θεόδωρο Τσουκάτο, τον λεγόμενο τότε και «στρατηγό» της νίκης του, όταν ένα καλοκαίρι κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήταν με τον επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη στο σκάφος του.

Ο Νίκος Παππάς ήταν ανέκαθεν στο μάτι του κυκλώνα εντός του ΣΥΡΙΖΑ και αν δεν τον είχε επιβάλει ο Αλέξης Τσίπρας (χωρίς να δέχεται αντιρρήσεις στο θέμα αυτό), θεωρείται βέβαιο ότι δεν θα είχε κάνει ποτέ πολιτική καριέρα. Αυτό πάνω-κάτω πιστεύουν οι περισσότεροι στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που δεν ξέρουν πολλοί, ειδικά εκτός ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας θεωρεί πως χωρίς τον Παππά δεν θα είχε καταφέρει να κυβερνήσει. Αν υπάρχει ένα πρόσωπο που θεωρεί ότι του χρωστάει και ότι έχει μερίδιο στη νίκη του, αυτός είναι ο Νίκος Παππάς και κανένας άλλος.   Για όλους σχεδόν τους υπόλοιπους στον ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας θεωρεί ότι του χρωστάνε τα πάντα, καθώς έγιναν υπουργοί, απέκτησαν εξουσία, χρήματα και εμπειρίες που δεν θα είχαν ποτέ, μόνο επειδή εκείνος τους επέλεξε, χωρίς να του είναι απαραίτητοι σε κάτι.

Ο Παππάς, όμως, ήταν το στήριγμά του σε όλες τις στιγμές, ειδικά όταν ακόμα και ο ίδιος δεν πίστευε ότι θα τα καταφέρει. Εκείνος ήταν ο μόνος που πίστευε ότι μαζί μπορούσαν να πετύχουν τα πάντα και τον έκανε να το πιστεύει και ο ίδιος, όταν του έλεγε «Αλέξη, μπορείς».

Πολιτικός επιστήμονας που συνεργάστηκε με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, θέλοντας να επισημάνει το αδιαίρετο του πολιτικού διδύμου, σχολίαζε πρόσφατα ότι οι Τσίπρας – Παππάς είναι σαν τον Ιανό, ένας άνθρωπος με δύο πρόσωπα.

 

Ο ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΠΑΣ έγινε ευρύτερα γνωστός ως το alter ego του Αλέξη Τσίπρα μετά τις εκλογές του 2012, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε δεύτερο κόμμα και αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση.

Μέχρι τότε δεν απασχολούσε σχεδόν κανέναν, παρά μόνο το εσωκομματικό του περιβάλλον. Εκεί όμως προκαλούσε πάντα έριδες, από την εποχή που οι δυο τους ήταν στη Νεολαία του Συνασπισμού. Ο Τσίπρας τον θεωρούσε από τότε  απαραίτητο και επιχειρούσε να τον επιβάλει και στους υπόλοιπους κάθε φορά, παρά τις έντονες αντιδράσεις, όπως διηγούνται σήμερα τα στελέχη που πρωταγωνιστούσαν τότε στη Νεολαία του Συνασπισμού.

Μετά τον Ιούνιο του 2012, όταν ήταν προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βάδιζε προς την εξουσία, όσοι ήθελαν να αποκτήσουν επαφή με τον μελλοντικό πρωθυπουργό ήξεραν ότι έπρεπε να προσεγγίσουν τον Νίκο Παππά. Επιχειρηματίες, εκδότες και κάθε είδους παράγοντες συναντούσαν εκείνον. Και αυτός με μεγάλη προθυμία αναλάμβανε και απολάμβανε να «κάνει παιχνίδι».

Όλο αυτό μεταφράστηκε γρήγορα σε πραγματική προσωπική ισχύ, η οποία απογειώθηκε, όπως είναι φυσικό, μετά τον Ιανουάριο του 2015, που κατέλαβαν την εξουσία. Κάποιοι στο κόμμα άρχισαν να ελπίζουν ότι με το που θα έμπαινε ο Τσίπρας στο Μαξίμου θα απομακρυνόταν από τον Νίκο Παππά, αλλά έπεσαν έξω. Ο Τσίπρας τον πήρε μαζί του στο Μέγαρο Μαξίμου, κάνοντάς τον υπουργό Επικρατείας και εξακολουθώντας να μην κάνει βήμα χωρίς αυτόν. Τόσο, που πολλοί αποκαλούσαν σκωπτικά την κυβέρνησή του «κυβέρνηση Τσίπρα – Παππά» ή, ακόμα χειρότερα, «Παππά – Τσίπρα».

Από εκείνη την περίοδο και μετά οι φιλοδοξίες του Νίκου Παππά άρχισαν να μην έχουν όρια, όπως αφηγούνται πρώην σύντροφοί του που τους απομάκρυνε ή έφυγαν μόνοι τους μετά την ψήφιση του μνημονίου. Τα «λάφυρα» της εξουσίας δεν ήταν αρκετά. Η μεγαλύτερη  εμμονή του, λένε, ήταν πάντα ο έλεγχος των ΜΜΕ, ενώ μεγάλη σημασία έδινε και στην κυριαρχία των σόσιαλ μίντια – αλλά αυτό το θεωρούσε εύκολο. Ωστόσο, ο χειρισμός της υπόθεσης των τηλεοπτικών αδειών ήταν η πρώτη του μεγάλη αποτυχία σε μια σειρά αποτυχιών που θα ακολουθούσαν.

 

Εκείνη την περίοδο ο Νίκος Παππάς, σύμφωνα με τους πρώην συντρόφους του, ένιωθε άτρωτος. Πολλοί τον κατηγορούσαν για αλαζονεία, ενώ την ίδια στιγμή παλαιότεροι και μεγαλύτεροι σε ηλικία συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα τον συμβούλευαν να είναι πιο σεμνός και προσεκτικός. «Ποτέ δεν μας άκουσε» έλεγαν μετά.    Εκείνη την περίοδο, της εξουσίας, δεν φοβόταν τίποτα. Ακόμα και όταν έσκαγαν μικρότερες ή μεγαλύτερες αποκαλύψεις που τον αφορούσαν, κατάφερνε, μέσω του πανίσχυρου τότε προσωπικού του μηχανισμού, είτε να τις αντιστρέφει υπέρ του είτε να στέλνει αλλού το μπαλάκι (αποκαλύψεις Άρη Δαβαράκη για κρυφή χρηματοδότηση σάιτ, υπόθεση Αρτεμίου, οι μυστικές αποστολές στη Βενεζουέλα και οι επαφές που έγιναν εκεί, η σχέση με τον καταδικασμένο ταμία του ΑΚΕΛ στην Κύπρο, «υπόθεση εκβιαστών», τα ταξίδια στη Νέα Υόρκη και το «περούκα gate»  κ.ά.).

Όσο είχε εξουσία, παρά τα όσα λέγονταν γι’ αυτόν στο παρασκήνιο (και τα χειρότερα τα έλεγαν, με διαφορά, οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι), κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει εναντίον του δημόσια, γιατί όλοι γνώριζαν αυτό που και ο ίδιος επιδείκνυε σε κάθε ευκαιρία, ότι δεν θα δίσταζε να χρησιμοποιήσει την τρομακτική ισχύ που είχε με κάθε τρόπο.    Μετά τις πρώτες αποκαλύψεις για τα κρυφά ταξίδια στη Βενεζουέλα και τη σχέση με τον δικηγόρο των offshore Αρτέμη Αρτεμίου, για τις οποίες δεν δόθηκαν ποτέ δημόσια εξηγήσεις, παρότι αρκετοί τις γνωρίζουν, ο Νίκος Παππάς αποφάσισε να κάνει μισό βήμα πίσω μέχρι να ξεχαστούν.

Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν απώλεσε ισχύ ή την επιρροή του στον Αλέξη Τσίπρα. Άλλωστε, δεν υπήρχε τίποτα που να μη γνώριζε ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και τότε πρωθυπουργός. Αυτό που έκανε εκείνη την περίοδο (όπως και σε κάθε κρίση που θα ακολουθούσε γύρω από το όνομά του) ήταν να περιορίσει για λίγο τις δημόσιες εμφανίσεις του, παραμένοντας όμως υπερδραστήριος στο παρασκήνιο.    Κατά τ’ άλλα, ο τρόπος ζωής του άλλαξε πάρα πολύ, απολαμβάνοντας τα προνόμια που του πρόσφερε η εξουσία. Ο ίδιος δεν ανήκε στα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, όπως άλλοι σύντροφοι του και εσωκομματικοί του αντίπαλοι. Μεγάλωσε στην Καισαριανή, με σχετικές στερήσεις, και ο πρώτος του κανονικός μισθός ήταν αυτός του διευθυντή του γραφείου του Αλέξη Τσίπρα, όταν έγινε αρχηγός του κόμματος.

 

Η ΦΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΤΟΥ ΣΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

Η σχέση του Αλέξη Τσίπρα και του Νίκου Παππά είναι πολύ στενή, πολύ ισχυρή και κρατάει χρόνια. Όλες οι μεγάλες αποφάσεις του Τσίπρα έχουν ληφθεί από κοινού και οι πιο πολυσυζητημένες από αυτές φέρουν τη σφραγίδα του.   Στους δημοσιογράφους άρχισε να γίνεται γνωστός μετά το 2008, όταν ο Αλέξης Τσίπρας έγινε πρόεδρος του Συνασπισμού κι εκείνος διευθυντής του γραφείου του.    Γιος του συνταξιούχου υπαλλήλου και συνδικαλιστή της ΔΕΗ, Στέλιου Παππά, ο οποίος ήταν πάντα στη λεγόμενη ανανεωτική αριστερά, χωρίς όμως να είναι στην πρώτη γραμμή στελεχών. Με τον πατέρα του ήταν πάντα δεμένος, λένε οι παλιοί τους σύντροφοι, προσθέτοντας ότι «είναι ίδιοι» και ως χαρακτήρες.

 

Παλιά στελέχη της Κουμουνδούρου λένε ότι ο Στέλιος Παππάς ένιωθε πάντα αδικημένος που δεν αναδείχθηκε σε σημαντικές κομματικές θέσεις και κατά κάποιον τρόπο πήρε την εκδίκηση του μέσα από την ανέλιξη του γιου του.   Στις Ευρωεκλογές του 2014, ωστόσο, στην Κουμουνδούρου έλεγαν ότι ο Νίκος Παππάς είχε ζητήσει από τον Αλέξη Τσίπρα να συμπεριλάβει τον πατέρα του σε εκλόγιμη θέση στη λίστα των ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και εκείνος είχε δεχτεί. Τα σχέδια του πατέρα Παππά να γίνει ευρωβουλευτής, όμως, όπως και κάποιων άλλων, χάλασε τότε ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος, για να αποφύγει τις πιέσεις που δεχόταν για μια εκλόγιμη θέση στη λίστα, αποφάσισε να γίνουν οι ευρωεκλογές με σταυροδοσία.

Ο Στέλιος Παππάς, άγνωστος στο ευρύ κοινό μέχρι τότε, ήταν βέβαιο ότι δεν είχε καμία πιθανότητα να εκλεγεί με σταυρό.   Ο Στέλιος Παππάς, όμως, εξακολουθούσε να θέλει να πάει στις Βρυξέλλες και, όπως αναφέρουν ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, επιχείρησαν να δημιουργήσουν μια θέση ειδικά γι’ αυτόν, εκείνη του «συντονιστή της ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας», μια θέση που δεν υπήρχε φυσικά ως τότε, ούτε κάλυπτε κάποια πραγματική ανάγκη. Οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αρχικά ήταν ευγενικοί και φιλικοί μαζί του, κανένας τους ωστόσο δεν δέχτηκε να τον καθοδηγεί. Τον αγνοούσαν σχεδόν επιδεικτικά κι έτσι  έμεινε χωρίς αντικείμενο στις Βρυξέλλες και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Μέχρι που του ανέθεσαν τα λεωφορεία στη Θεσσαλονίκη.

Νίκος Παππάς οργανώθηκε στη νεολαία Συνασπισμού σε ηλικία 19 ετών, το 1995. Εκεί γνωρίστηκε με τον κατά δύο χρόνια μεγαλύτερό του Αλέξη Τσίπρα και έκτοτε δέθηκαν με πολύ στενή φιλία.  «Ο φίλος του Αλέξη στη Νεολαία ήταν πάντα ο Νίκος Παππάς. Για όλους εμάς που ακουγόταν και γραφόταν συνέχεια στα ΜΜΕ ότι ήμασταν η παρέα του δεν είναι αλήθεια» αναφέρει ένα από τα στελέχη του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας Συνασπισμού του 2003.

Η σύνθεση εκείνου του ανυποψίαστου τότε για όσα θα έρχονταν Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας Συνασπισμού είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς καθορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον τότε απερχόμενο γραμματέα Αλέξη Τσίπρα (που θα πέρναγε στο κόμμα) και περιείχε αρκετά πρόσωπα που έγιναν γνωστά πολύ αργότερα. Κάποιοι από αυτούς κατέλαβαν κρίσιμες  κυβερνητικές θέσεις χωρίς την παραμικρή εργασιακή εμπειρία, πράγμα που σχολιάστηκε πολλές φορές.

Αλεξανδρίδης Γιώργος, Αμπατζάς Κώστας, Ανδρεαδάκης Νίκος, Αντωνιάδης Άλκης, Βαμβουρέλη Μαρία, Βλαδιμήροβιτς Μαρία, Δούρου Ρένα, Δρούζας Χάρης, Ζαγάρας Κων/νος, Ηλιόπουλος Νάσος, Ιωαννίδης Γιώργος, Καλκανδής Πέτρος, Καρασαβίδου Ελένη, Καρίτζης Ανδρέας, Κορωνάκης Τάσος, Κουτσοθοδωρής Θοδωρής, Κωνσταντίνου Αλέξανδρος, Λαμπρινού Κατερίνα, Μασουρίδης Πέτρος, Μπαζιάνα Μπέτυ, Μπάρκας Γιάννης, Μπότσιος Τάσος, Μπουρνούς Γιάννης, Πάντος Παναγιώτης, Παπαδόπουλος Αβραάμ, Παππάς Νίκος, Σακελλαρίδης Γαβριήλ, Σβίγκου Ράνια, Σκουνάκη Ιουλία, Σπυρόπουλος Στέλιος, Στάικος Χρήστος, Σταχτέα Κατερίνα, Τζανακόπουλος Δημήτρης, Τόλιος Διομήδης, Τόλιου Ρόζα, Τσίρκας Βασίλης, Τσουκαλά Φιλιώ, Φιδετζή Αλίκη, Χατζηγεωργίου Ελευθερία, Χατζηπέτρος Μιχάλης, Χιώτη Βάσια.

 

Μεταξύ των μελών εκείνου του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας Συνασπισμού μπορεί να διακρίνει κανείς το όνομα του Νίκου Παππά (όπως και της συντρόφου του Μπέτυς Μπαζιάνα), τον οποίο προόριζε για διάδοχό του, ως τον επόμενο γραμματέα της Νεολαίας του Συνασπισμού. Οι αντιδράσεις, ωστόσο, ήταν πολύ έντονες. Σχεδόν όλες οι οργανώσεις της χώρας διαμαρτυρήθηκαν και η Νεολαία έθεσε βέτο, λέγοντας ότι αν ο Τσίπρας επέμενε να κάνει πρόεδρο τον Παππά, θα διαλύονταν.

Ο Τσίπρας τότε αναγκάστηκε να υποχωρήσει  και γραμματέας της Νεολαίας Συνασπισμού αναδείχθηκε ο Τάσος Κορωνάκης, τον οποίο ήθελε το συνέδριο.     «Ο Νίκος Παππάς τότε, το 2003, σχεδόν εκδιώχθηκε από τη Νεολαία» λένε κάποιοι από αυτούς που έζησαν από κοντά όσα διαδραματίστηκαν εκείνη την εποχή.

«Δύο άτομα έχουν εκδιωχθεί με αυτόν τον τρόπο από τη Νεολαία του Συνασπισμού» αναφέρουν. «Ο ένας είναι ο Παππάς και ο άλλος είναι ο Βασιλειάδης» (πρόκειται για τον πρώην γραμματέα Διαφθοράς και μετέπειτα υφυπουργό Αθλητισμού της κυβέρνησης Τσίπρα, δεξί χέρι του Νίκου Παππά, για τον οποίο φέρεται να συνομιλεί συχνά με τον Ελληνοϊσραηλινό επιχειρηματία Σάμπυ Μιωνή στην ηχογραφημένη συνομιλία που κατατέθηκε στην προανακριτική της Βουλής για τον Παπαγγελόπουλο).

Οι σύντροφοι του Νίκου Παππά από εκείνη την εποχή της  Νεολαίας Συνασπισμού διηγούνται σήμερα ότι τον θεωρούσαν πάντα «συντηρητικό και δεξιό». Τον θυμούνται από τότε που περνούσαν ώρες μαζί στις κομματικές συσκέψεις πολλά χρόνια πριν φύγει για να σπουδάσει στη Σκωτία: «Δεν ήταν ποτέ στα κινήματα και στον ακτιβισμό, όπως οι περισσότεροι από εμάς. Ήθελε να συμπεριφέρεται σαν παράγοντας. Μας πρότεινε να κάνουμε εκδηλώσεις με τη Νεολαία ΠΑΣΟΚ και τον κοιτούσαμε με μισό μάτι» λένε.   «Όταν ο Τσίπρας θέλησε να τον ορίσει διάδοχό του στη Νεολαία Συνασπισμού, αλλά εμείς αντιδράσαμε μαζικά, εμποδίζοντάς τον, εκείνος απογοητεύτηκε και σηκώθηκε κι έφυγε, καθώς το κλίμα ήταν πολύ βαρύ γι’ αυτόν τότε».

 

Έτσι, μετά από εκείνα τα γεγονότα του 2003, διηγούνται οι πρώην σύντροφοί του, αποφάσισε να κάνει μια νέα αρχή και να πάει να σπουδάσει στην Σκωτία, ξεκόβοντας με τους περισσότερους από τη Νεολαία Συνασπισμού, αλλά διατηρώντας τη στενή του σχέση με τον Αλέξη Τσίπρα. Η τότε σύζυγός του, Έλενα, μια γυναίκα χαμηλών τόνων, παιδαγωγός βρεφικής και προσχολικής ηλικίας, τον ακολούθησε εκεί, όπου γεννήθηκε και η πρώτη τους κόρη.

Τέσσερα χρόνια μετά, το 2007, αποφάσισαν να φτιάξουν μαζί και με άλλο ένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ μια εταιρεία με την επωνυμία ΑΓΝΑΝΤΙ Ο.Ε., για της οποίας την ύπαρξη, πριν την αποκαλύψει ο Τύπος, δεν γνώριζε σχεδόν κανείς. Ο τρίτος συνέταιρος, ο Χρ. Καραμάνος, από το 2014 ήταν στο συμβούλιο της Περιφέρειας Αττικής με τη Ρένα Δούρου ως αντιπεριφερειάρχης Οικονομικών.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΟΔΟΥ 

Η εταιρεία τους δεν πρόλαβε να αποκτήσει ιδιαίτερη δραστηριότητα, πλην της αγοράς ενός οικοπέδου στη Σέριφο (απ’ όσα έγιναν γνωστά), καθώς την επόμενη χρονιά, το 2008, όταν έγινε πρόεδρος του Συνασπισμού ο Αλέξης Τσίπρας,του ζήτησε να αναλάβει τη θέση του διευθυντή του γραφείου του.

Με το που ανέλαβε καθήκοντα, σήκωσε τα μανίκια κι έπιασε δουλειά. Η επιμονή μαζί με την υπερκινητικότητά του ήταν ένα σημείο στο οποίο υπερτερούσε πάντα έναντι των εσωκομματικών του αντιπάλων, πολλούς εκ των οποίων σήμερα έχει είτε «καθαρίσει» είτε αποδυναμώσει. Εκείνοι το αποδίδουν στην προστασία του Τσίπρα και στις «μηχανορραφίες του», καθώς αρνούνται να του αναγνωρίσουν άλλες δεξιότητες.    Ο Παππάς, ωστόσο, ήταν ανέκαθεν υπερδραστήριος, όταν οι περισσότεροι στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν της σχολής «ας το συζητήσουμε πρώτα».

Ο Παππάς έφερνε πάντα γρήγορα και χειροπιαστά αποτελέσματα κι αυτό ο Τσίπρας το εκτιμούσε πολύ.    Στην αρχή, ένα βασικό εμπόδιο στα σχέδιά τους ήταν ο Αλέκος Αλαβάνος, αλλά γρήγορα, και με την καθοριστική συμβολή των Βούτση, Βίτσα και Φλαμπουράρη, κατάφεραν να τον εξουδετερώσουν και να βρουν τις ισορροπίες με τους υπόλοιπους.

Το σχέδιο των Τσίπρα – Παππά το 2008 δεν ήταν σε καμία περίπτωση η κατάληψη της εξουσίας. Αυτή δεν περνούσε καν από το μυαλό τους εκείνη την περίοδο. Η φιλοδοξία τους ήταν να μεγαλώσουν τα ποσοστά του κόμματος (ένα 7%-8% τους έμοιαζε ιδανικό) και να το κάνουν «υπολογίσιμο μαγαζί», όπως έλεγε ένας συνεργάτης τους.

«Να τους υπολογίζουν όλοι και να τους χρειάζονται. Να μπορούν να παίζουν παντού. Και αριστερά και πιο δεξιά. Ο Τσίπρας και ο Παππάς, άλλωστε, δεν είχαν ποτέ τέτοια ταμπού».    Ταίριαξαν σε όλα από την πρώτη στιγμή και ένα πράγμα που ήθελαν και οι δύο πολύ ήταν η αναγνώρισή τους από το «σύστημα».    Από το 2008 ξεκίνησαν μαζί την επιχείρηση προσέγγισης του αστικού Τύπου.

Το Mega ήταν από τότε ο κεντρικός τους στόχος, καθώς θεωρούσαν ότι ήταν το πιο ισχυρό ΜΜΕ, που μπορούσε να επιβάλει ό,τι ήθελε στην κοινή γνώμη. Όταν ήρθαν σε επαφή με έναν δημοσιογράφο-σχολιαστή του δελτίου ειδήσεων ήταν ενθουσιασμένοι. Σχεδίαζαν να του αναθέσουν την αναμόρφωση όλων των κομματικών ΜΜΕ (που τα έβρισκαν μίζερα) και πίστευαν ότι ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος θα περνούσε τις θέσεις τους από το –πανίσχυρο κατά τη γνώμη τους– δελτίο του Mega.

Οι παλιές καραβάνες της «Αυγής» και του κόμματος, όμως, δεν ήθελαν ούτε να ακούσουν ότι τα κομματικά ΜΜΕ θα τα αναλάμβανε κάποιος «απέξω». Έτσι, χάλασαν τα σχέδιά τους για τον «εκσυγχρονισμό» των κομματικών μέσων. Κάπου στην πορεία ματαιώθηκαν και οι προσδοκίες τους ότι μέσω του συγκεκριμένου δημοσιογράφου θα κατάφερναν να περνάνε τις θέσεις τους σε «ένα εκατομμύριο τηλεθεατές», όπως έλεγαν περιχαρείς.

Στην υπόθεση Mega επανήλθαν όταν έγιναν πιο ισχυροί, απαιτώντας από το κανάλι να προσλάβει άτομα που τους πρότειναν και να απομακρύνει όσους θεωρούσαν ότι ήταν εχθρικοί μαζί τους. Αυτό, τελικά, δεν έγινε και ξεκίνησε η γνωστή βεντέτα.   Δεν ήταν η πρώτη φορά που το έκαναν αυτό, ούτε η τελευταία. Υποδείξεις, ειδικά στο ποιος ήθελαν να καλύπτει το ρεπορτάζ του ΣΥΡΙΖΑ, είχαν επιχειρήσει να κάνουν σε κάποια ΜΜΕ από το 2009, που ήταν ακόμα ένα μικρό κόμμα. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση και όλοι έβλεπαν ότι θα ήταν η επόμενη κυβέρνηση, πολλοί έσπευδαν να τους ικανοποιήσουν και να τους κάνουν διάφορες χάρες.

 

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΑΣΟΚ

Εκεί γύρω στο 2010, μετά την ψήφιση του πρώτου μνημονίου, ο Νίκος Παππάς, συμφωνώντας με πρόταση που τους είχε κάνει ο Χριστόφορος Βερναρδάκης για στρατηγική αποδόμησης του ΠΑΣΟΚ, σήκωσε ξανά τα μανίκια με σκοπό να προσεταιριστεί πρόσωπα από το τότε κυβερνών κόμμα, που θα τους ήταν χρήσιμα. Το σχέδιο ήταν να πάρουν ένα μικρό κομμάτι από το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, στοχεύοντας στους δυσαρεστημένους και όσους είχαν μείνει «απέξω», ενισχύοντας τις δυνάμεις τους.

Τα διψήφια ποσοστά τότε δεν είχαν επισκεφτεί ακόμα ούτε τα όνειρά τους.   Ο Νίκος Παππάς ενδιαφερόταν να προσεγγίσει  και ανθρώπους-κλειδιά που βρίσκονταν σε στρατηγικές θέσεις στην κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου. Και βρήκε. Μετά την ψήφιση του μνημονίου, δε, που οι πιο διορατικοί προέβλεπαν τη συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ, άρχισαν να τον βρίσκουν κι εκείνοι. Όσοι ήθελαν να προσεγγίσουν τον Τσίπρα, άλλωστε, πάντα πλησίαζαν τον Παππά.

Εκείνη την περίοδο άρχισε να αποκτά στενούς δεσμούς με πολλούς «συστημικούς» δημοσιογράφους, στήνοντας το μιντιακό του οπλοστάσιο. Το 2012, ανάμεσα στους πιο συχνούς επισκέπτες του γραφείου του ήταν μερικά από τα γνωστότερα ονόματα των «καναλιών της διαπλοκής», αναφέρουν πρώην συνεργάτες που παρακολουθούσαν έκπληκτοι, χωρίς όμως να γνωρίζουν κάτι παραπάνω. Το τι σχεδίαζε το γνώριζε μόνο ο Τσίπρας και κανένας άλλος.

Από το 2012 και μετά κάποια από τα ραντεβού γίνονταν σε σουίτα κεντρικού ξενοδοχείου του Συντάγματος, όπου, σύμφωνα με πληροφορίες από τον ΣΥΡΙΖΑ, συχνά συνοδευόταν από ένα πρόσωπο που τότε δεν απασχολούσε τη δημοσιότητα, τον Μανώλη Πετσίτη, τον παιδικό του φίλο, που είχε πάρει κοντά του, αρχικά ως οδηγό και μετά ως άνθρωπο για όλες τις δουλειές.

Στο εσωτερικό του κόμματος εξακολουθούσε να είναι «κόκκινο πανί». Ένα από τα παρατσούκλια που του είχαν βγάλει κάποιοι από την ομάδα των 53, μάλλον με σατιρική διάθεση, ήταν «ο πεντάστερος». Όταν μετά το 2012 συνόδευε τον Τσίπρα στο εξωτερικό, όπου είχαν αρχίσει να τον καλούν ως εκπρόσωπο της  αξιωματικής αντιπολίτευσης, «εντυπωσιαζόταν πάρα πολύ από τα πεντάστερα ξενοδοχεία, στα οποία δεν είχε ξαναβρεθεί μέχρι τότε» διηγούνται. «Από τον ενθουσιασμό του έβγαζε διάφορα επιφωνήματα και από κει του κόλλησε το παρατσούκλι “ο πεντάστερος” τότε».

 

Όταν μαζί με τον Τσίπρα πήγαν στο Κόμο, στο περιβόητο φόρουμ Αμπροζέτι, από εκείνα που παλιότερα κατήγγελλαν ως εργαλεία του νεοφιλελευθερισμού και του μεγάλου διεθνούς κεφαλαίου, αντί να καταγγείλουν τους «νεοφιλελεύθερους» οργανωτές, απόλαυσαν την υπερπολυτελή φιλοξενία τους, αδιαφορώντας για τα σχόλια που έκαναν κάποιοι στο «αριστεροχώρι», όπως είχε χαρακτηρίσει κάποτε υποτιμητικά αυτόν τον χώρο ο Αλέξης Τσίπρας, με τον Παππά να συμφωνεί και να υπερθεματίζει.

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΟΔΟ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Μια δύσκολη στιγμή για τον Νίκο Παππά ήταν στις αρχές του 2012, όταν έπρεπε να κλείσει την εκκρεμότητα της εκπλήρωσης της στρατιωτικής του θητείας. Θα διαρκούσε λίγους μήνες μόνο (το υπόλοιπο θα το εξαγόραζε), αλλά με τόσους εσωκομματικούς αντιπάλους στο ευρύτερο περιβάλλον δίσταζε να αφήσει για έξι μήνες τη θέση του, γιατί  φοβόταν ότι την εποφθαλμιούσαν πολλοί. Για τον λόγο αυτόν επέλεξε –με τη σύμφωνη γνώμη του Αλέξη Τσίπρα φυσικά– να τον αναπληρώσει ο Θοδωρής Κόλλιας, ένα άτομο που δεν ανήκε στους στενούς συνεργάτες του, αλλά ήταν ο μόνος που θεωρούσε ότι δεν έτρεφε προσωπικές φιλοδοξίες και δεν θα προσπαθούσε να του φάει τη θέση.

Στο διάστημα 2012-2014 ήταν ξεκάθαρο ότι και μπορούσαν και ήθελαν πολύ να πάρουν την εξουσία. Οι δυο τους είχαν αποφασίσει να βελτιώσουν τη σχέση τους τόσο με τις ΗΠΑ όσο και με τη Γερμανία και να αφήσουν πίσω τους την εποχή της «αντιπαγκοσμιοποίησης» και του «go back, μάνταμ Μέρκελ». Στις συζητήσεις που είχαν με πολλούς από τους εκπροσώπους των δανειστών προσπαθούσαν να τους πείσουν ότι θα ήταν πιο αποτελεσματικοί από την κυβέρνηση Σαμαρά και ότι θα αποδεικνύονταν πιο αξιόπιστοι σύμμαχοι.

Η άλλη δουλειά που είχε αναλάβει ο Παππάς, η στήριξη φιλικών ΜΜΕ, η δημιουργία νέων και η τοποθέτηση «ημετέρων» στα «αστικά» ΜΜΕ, άρχισε να γίνεται όλο και πιο εύκολη, καθώς πλησίαζαν προς την εξουσία και σχεδόν όλοι οι επιχειρηματίες και οι εκδότες ήθελαν να τα έχουν καλά με τους επόμενους. Ο Παππάς ήταν αρκετά αποτελεσματικός και ακόμα και όταν δεν κατάφερνε να ελέγξει 100% ένα μέσο, στις περισσότερες περιπτώσεις πετύχαινε να εξασφαλίσει ευνοϊκή μεταχείριση για τον ίδιο και τον Τσίπρα.

Ο μόνος, ωστόσο, που τον είχε κατονομάσει  δημόσια ήταν ο Άρης Δαβαράκης, όταν αποκάλυψε ότι το σάιτ που διαχειριζόταν, το toportal.gr, φτιάχτηκε με πρωτοβουλία και χρηματοδότηση του ΣΥΡΙΖΑ, όσο ήταν ακόμη στην αξιωματική αντιπολίτευση, και συνέχισε να χρηματοδοτείται από αυτόν και μετά την ανάληψη της εξουσίας. Σε συνέντευξή του στη LifΟ στις 6/10/2017, όταν ρωτήθηκε ποια ήταν η πηγή χρηματοδότησης του σάιτ, ο Άρης Δαβαράκης είχε απαντήσει: «Ήταν το γραφείο του Νίκου Παππά».    Απάντηση που προκάλεσε αρκετά σχόλια και υποψίες για κρυφά κομματικά ταμεία, αλλά ξεχάστηκε σύντομα χωρίς να δοθούν διευκρινίσεις από τον Νίκο Παππά στα κρίσιμα ζητήματα που προέκυπταν, όπως το εάν επρόκειτο για νόμιμη χρηματοδότηση ή από μαύρα ταμεία, και η προέλευση των χρημάτων αυτών. Παρά τη δημόσια ομολογία άδηλης χρηματοδότησης, ούτε η Δικαιοσύνη ούτε κανείς άλλος ασχολήθηκε και το θέμα έκλεισε γρήγορα.

 

Ο Νίκος Παππάς κατάφερε να ξεφύγει σχετικά εύκολα τότε από τη δύσκολη θέση στην οποία τον έφερε η αποκάλυψη του Άρη Δαβαράκη, αλλά δεν ήταν το ίδιο εύκολο και με τις αποκαλύψεις του «Ελεύθερου Τύπου» για τα περίφημα μυστικά ταξίδια στη Βενεζουέλα με τον Κύπριο δικηγόρο που ειδικεύεται στις offshore εταιρείες Αρτέμη Αρτεμίου. Και σε αυτή την αποκάλυψη, ωστόσο, επέλεξε να μην απαντήσει επί της ουσίας και προσπάθησε απλώς να αλλάξει την ατζέντα. Βεβαίως, ούτε τη διέψευσε, καθώς υπήρχαν και φωτογραφικά ντοκουμέντα.

Ήταν όμως ένα σημαντικό πλήγμα για κάποιον που κατέβαλλε μεγάλη προσπάθεια να πείσει ότι διαθέτει «ηθικό πλεονέκτημα» επειδή ανήκει σε κόμμα της αριστεράς.    Οι πληροφορίες από πηγές του κόμματος λένε ότι τα ταξίδια αυτά ήταν γνωστά σε πολύ λίγα στελέχη, μεταξύ των οποίων και κάποια της τότε Αριστερής Πλατφόρμας. Την επαφή με τις αρχές της Βενεζουέλας την είχε ο Κώστας Ήσυχος, από την αριστερή εσωκομματική αντιπολίτευση –και όχι προεδρικός–, τον οποίο φαίνεται ότι αρχικά χρειάστηκε ο Νίκος Παππάς για να του κάνει τις διασυνδέσεις, κάτι απολύτως θεμιτό για ένα αριστερό κόμμα.

Στο πρώτο ταξίδι φέρεται να συμμετείχε και αυτός, ο οποίος νόμιζε, σύμφωνα με πληροφορίες, ότι θα ήταν οι τρεις τους, δηλαδή αυτός, ο Παππάς και ο Αρτεμίου, ο οποίος είχε σχέσεις με το «αδελφό» κόμμα του ΑΚΕΛ και έτσι του τον είχαν συστήσει, αγνοώντας όλα τα υπόλοιπα. Εκεί ωστόσο, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, φαίνεται ότι Παππάς και Αρτεμίου συνάντησαν κάποιους εκπροσώπους Ελλήνων επιχειρηματιών, για την παρουσία των οποίων ο Κώστας Ήσυχος δεν γνώριζε ως τότε τίποτα. Όταν τον ρώτησε, ο Νίκος Παππάς του απάντησε ότι η συνάντηση ήταν τυχαία, αλλά ο Κώστας Ήσυχος μάλλον δεν πείστηκε και, πιστός στην κομματική νομιμότητα που τον χαρακτήριζε, στην επιστροφή φρόντισε να ενημερώσει αυτούς που έπρεπε, πάντα σε στενό και εμπιστευτικό κύκλο.

Αυτό που ήθελε από τον Ήσυχο, άλλωστε, ο Παππάς εκείνος του το είχε δώσει, πιστεύοντας ότι οι επαφές αυτές γίνονταν για το κόμμα και όχι για προσωπικές ή άλλες ατζέντες. Στις επόμενες επαφές, πάντως, ο Ήσυχος δεν πήγε μαζί τους και ο Νίκος Παππάς δεν έδωσε ποτέ τις απαντήσεις που θα φώτιζαν τα κρυφά αυτά ταξίδια, που δεν ανακοινώθηκαν ποτέ, όπως συνέβαινε με άλλες αποστολές – όπως είχε συμβεί και στο παρελθόν, και με τη Βενεζουέλα.

 

Η μεγαλύτερη εσωκομματική ανταρσία εναντίον του Νίκου Παππά έγινε λίγο πριν από τις ευρωεκλογές του 2014, όταν τα μέλη της τάσης των αριστερών προεδρικών απαίτησαν από τον Αλέξη Τσίπρα να τον απομακρύνει. Εκείνος τότε προσπάθησε να τους καθησυχάσει, λέγοντάς τους να κάνουν υπομονή, γιατί σε λίγο καιρό θα γίνονταν εκλογές, ο Παππάς θα γινόταν βουλευτής –έτσι τους είπε– και θα έπαυε να είναι ο διευθυντής του γραφείου του.    Κάποιοι τον πίστεψαν. Κάποιοι άλλοι, όμως, ήξεραν ότι η εκλογή του Παππά στη Βουλή δεν εγγυόταν ούτε την αποδυνάμωσή του, που επιθυμούσαν, ούτε την απομάκρυνσή του από τον Τσίπρα, που ήταν το ζητούμενο.     Ο Τσίπρας, φυσικά, δεν είχε καμία διάθεση να απομακρύνει τον Παππά. Να τους καθησυχάσει ήθελε και να εξοικονομήσει χρόνο.    Στο μεταξύ, σε αρκετούς από τους διαμαρτυρόμενους πρόσφερε σημαντικά κομματικά προνόμια, προσδοκώντας να μην τον ξαναενοχλήσουν με το θέμα «Παππάς», πράγμα που λειτούργησε για αρκετό καιρό.

Η επόμενη «διαπραγμάτευση» με την ομάδα των 53, που ήταν σε εσωκομματική διαμάχη με τον Παππά, έγινε όταν πήραν την εξουσία. Η θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου δόθηκε τότε στον Γαβριήλ Σακελλαρίδη, που ανήκε στους 53, και μερικές ακόμα δόθηκαν στα στελέχη αυτής της τάσης, για να τους κατευνάσουν, ώστε να μην αντιδράσουν που ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα απομάκρυνε και πάλι τον Νίκο Παππά, αντιθέτως θα τον εγκαθιστούσε στο Μέγαρο Μαξίμου ως πανίσχυρο υπουργό Επικρατείας.

Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 ο Νίκος Παππάς ήθελε διακαώς να εκλεγεί πρώτος στη Β’ Αθήνας, αν όχι πρώτος, τουλάχιστον να βρίσκεται στην πρώτη τριάδα, κάτι που ωστόσο δεν κατάφερε ούτε να πλησιάσει. Πίστευε ότι οι σχέσεις και οι δεσμοί που είχε αναπτύξει με τον επιχειρηματικό και μιντιακό κόσμο μπορούσαν να του το εξασφαλίσουν.

Η εκλογική βάση του κομματικού ΣΥΡΙΖΑ γνώριζε ότι παρέμενε μικρή, γι’ αυτό ενδιαφερόταν περισσότερο για εκείνη του πρώην ΠΑΣΟΚ. Έτσι, είχε προσεγγίσει πασοκογενείς υποψήφιους της Β’ Αθήνας, προτείνοντάς τους να «παίξουν δισταυρία». Ένας από αυτούς ήταν ο Ηλίας Λιβάνης, ο οποίος κατά τη διάρκεια της καμπάνιας του ζητούσε από τους ψηφοφόρους του να ψηφίσουν και τον Νίκο Παππά, μόνο που στο τέλος ο Παππάς εξελέγη μεν, αλλά εκείνος όχι και από τα ψηφοδέλτια κατά την καταμέτρηση δεν φάνηκε ότι η υποστήριξη ήταν εξίσου αμοιβαία. Άγνωστο σε πολλούς είναι ότι σε εκείνες τις εκλογές είχε λάβει μεγάλη υποστήριξη και από το πολιτικό περιβάλλον του Κώστα Λαλιώτη.

Παρά την τεράστια στήριξη που είχε, ωστόσο, ο Νίκος Παππάς στις εκλογές του 2015 ήρθε 7ος στη Β’ Αθήνας μεταξύ των συνυποψηφίων του στον ΣΥΡΙΖΑ με 9.065 ψήφους. Στις πρώτες 6 θέσεις πάνω από αυτόν είχαν εκλεγεί οι Βαρουφάκης, Δραγασάκης, Κουρουμπλής, Βαλαβάνη, Στρατούλης και Χουντής.

ΜΕΡΕΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Η αποτυχία να καταγράψει προσωπικό θρίαμβο στις εκλογές του 2015 δεν στάθηκε ικανή να μειώσει τη χαρά της κατάκτησης της εξουσίας. Όταν μπήκε στο Μαξίμου μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα ήταν κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένος και έμοιαζε να μην το πιστεύει.   Ο ίδιος ήταν εξαρχής αναφανδόν υπέρ της συνεργασίας με τον Πάνο Καμμένο, με τον οποίο είχαν γίνει φίλοι και θεωρούσε αυτονόητη και απολύτως φυσική την επιλογή του ως πολιτικού εταίρου. Το ίδιο ακριβώς πίστευε και ο Αλέξης Τσίπρας.

Λίγες μέρες μετά την εκλογική νίκη, στις αρχές του Φεβρουαρίου, ο Αλέξης Τσίπρας πραγματοποίησε την πρώτη του επίσκεψη ως πρωθυπουργός στην Κύπρο μαζί με τον Νίκο Παππά. Όπως είχε γράψει τότε η κυπριακή εφημερίδα «Φιλελεύθερος», «την ώρα που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας επισκεπτόταν τα Φυλακισμένα Μνήματα (στη Λευκωσία), ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς δεν βρισκόταν, ως συνήθως, δίπλα του, αλλά είχε πάει στις Κεντρικές Φυλακές για να επισκεφτεί έναν κρατούμενο, στέλεχος του ΑΚΕΛ, τον  Βενιζέλο Ζαννέτο».

Ο Παππάς, απαντώντας στο ρεπορτάζ, είχε πει ότι συνδέεται φιλικά τόσο με τον κ. Ζαννέτο όσο και με τον γιο του. Ο Βενιζέλος Ζαννέτος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής ΑΚΕΛ και τέως μέλος του πολιτικού γραφείου του ΑΚΕΛ, είχε καταδικαστεί τον Ιανουάριο του 2015 με ποινή φυλάκισης 3,5 χρόνων, επειδή είχε κριθεί ένοχος για την κατηγορία του εκβιασμού σε σχέση με επένδυση από το ταμείο των εργαζομένων της «Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου» στο έργο «Aero Centre» στη Δρομολαξιά, υπόθεση που αποτέλεσε σκάνδαλο στην Κύπρο και τους απασχόλησε για πολύ καιρό. Όταν ο Β. Ζανέτος αποφυλακίστηκε, ο Νίκος Παππάς ήταν ένα από τα λίγα πρόσωπα που ευχαρίστησε.

ΤΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΠΑ

Ο Νίκος Παππάς ποτέ δεν απολάμβανε ιδιαίτερη δημοφιλία μεταξύ των συναδέλφων του και ήταν αρκετοί εκείνοι με τους οποίους είχε τσακωθεί. Οι περισσότεροι όμως πρόσεχαν, γιατί φοβούνταν πως οποιαδήποτε κόντρα μαζί του θα κατέληγε σε βάρος τους. Ο Νίκος Παππάς ήταν μάλλον ο μόνος υπουργός που φοβούνταν σχεδόν όλοι.

Τους πρώτους μήνες στο Μαξίμου οι περισσότεροι υπουργοί, όταν συναντούσαν τον Τσίπρα, σπάνια κατάφερναν να μιλήσουν μαζί του χωρίς να  είναι παρών ο Παππάς ή χωρίς να ανοίξει κάποια πόρτα και να εμφανιστεί ξαφνικά. Η παρεμβατικότητά του σε όλους σχεδόν τους τομείς και η διάθεση ελέγχου των πάντων είχε αρχίσει να ενοχλεί πάλι.

Τότε ξεκίνησαν για άλλη μια φορά τα παράπονα, με εντονότερα και πάλι αυτά των 53. Ο Τσίπρας τότε τους ξεκαθάρισε οριστικά και κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να τον διώξει ποτέ. «Ζητήστε μου ότι θέλετε, αλλά μη μου ξαναζητήσει κανείς σας να διώξω τον Νίκο» λέγεται ότι τους είπε, χρησιμοποιώντας μια παρομοίωση που έπεισε τον καθένα ότι δεν είχε κανένα νόημα να του το ζητήσουν ξανά. Έτσι, αντί για τον Παππά, ξεπροβόδισε εκείνους, με την ίδια «γενναιοδωρία» που το έκανε κάθε φορά, προσφέροντας –κυβερνητικά αυτήν τη φορά– προνόμια για να περιορίσει τη δυσαρέσκεια.    Ο Νίκος Παππάς έφτιαξε έναν κύκλο έμπιστων, εκ των οποίων λίγοι προέρχονταν από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ένας από αυτούς ήταν το παλιό στέλεχος του Συνασπισμού, ο Παναγιώτης Σκούτας, που έγινε διευθυντής του γραφείου του, ένας έμπειρος λογιστής με μεγάλη λογιστική-φοροτεχνική εταιρεία που είχε από παλιά μαζί με τη γυναίκα του.   Ο άλλος ήταν ο Λευτέρης Κρέτσος, για τον οποίον πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ λένε ότι δεν τον θυμούνται πριν από το 2012 και έχει καταγραφεί ως «παρατρεχάμενος» του Παππά.

Στον στενό αυτόν κύκλο ανήκε τα τελευταία χρόνια και ο πρώην αρχισυντάκτης του «Πρώτου Θέματος» και εκδότης της εφημερίδας «Χωνί» καθώς και πρώην υποψήφιος των ΑΝ.ΕΛ. και συνεργάτης του Πάνου Καμμένου, Γιώργος Χριστοφορίδης. Με τον Χριστοφορίδη, που τον συνόδευε σε πλήθος ταξιδιών στη Νέα Υόρκη και αλλού για να βρουν επενδυτές, όπως έλεγαν, λέγεται ότι έχουν γίνει, εκτός από φίλοι, και κουμπάροι.

Ένα άλλο πρόσωπο στον στενό κύκλο των συνεργατών του ήταν ο Γιώργος Φλωρεντής, που τον έκανε γενικό γραμματέα στο υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής και, όπως αναφέρει και ο ίδιος στο βιογραφικό του, έχει υπηρετήσει στο παρελθόν κι άλλες κυβερνήσεις σε πολιτικές θέσεις. Συγκεκριμένα, τη δεκαετία του ’90 για τρία χρόνια υπήρξε συνεργάτης και σύμβουλος του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ, Γ. Ρωμαίου, από τότε που εκείνος ήταν αναπληρωτής υπουργός στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, και τον ακολούθησε στο υπουργείο Εξωτερικών και στο Δημόσιας Τάξης ως ειδικός σύμβουλος για θέματα αλλοδαπών. Εκεί είχε ξεσπάσει το 1998 ένα μεγάλο σκάνδαλο, με ένα κύκλωμα έκδοσης παράνομων αδειών σε αλλοδαπούς, στο οποίο κατηγορήθηκε ότι συμμετείχε και ο ίδιος, αλλά απαλλάχθηκε δύο χρόνια μετά με βούλευμα. http://www.tanea.gr/news/greece/article/4127396/?iid=2

Πέρα από αυτούς τους τέσσερις που ήταν οι πιο έμπιστοι συνεργάτες του, μαζί με τον παιδικό του φίλο, Μανώλη Πετσίτη, που ήταν ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές, υπήρχε κι ένας ευρύτερος κύκλος ανθρώπων που χρησιμοποιούσε για θέματα επικοινωνίας, μίντια και σόσιαλ μίντια, αλλά και για ειδικές αποστολές.

Ελάχιστοι από αυτούς σχετίζονταν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι περισσότεροι προέρχονταν από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.    Ο Νίκος Παππάς είχε προνομιακές σχέσεις με έναν μεγάλο αριθμό εκδοτών και επιχειρηματιών και ήταν εκείνος που άνοιξε την πόρτα του Μαξίμου σ’ εκείνους που κατήγγελλε ως διαπλεκόμενους, καθώς τους καλούσε εκεί για ιδιωτικές συζητήσεις, για το περιεχόμενο των οποίων δεν υπήρξε ποτέ καμία ενημέρωση.    Από υπουργούς, εκτός από τον Πάνο Καμμένο, η πιο στενή σχέση ήταν αυτή που είχε με τον Χρήστο Σπίρτζη. Ο Σπίρτζης είχε πάντα μια ανασφάλεια επειδή δεν ήταν αποδεκτός από τον κομματικό ΣΥΡΙΖΑ και, κολλώντας δίπλα του, κατέβαλε κάθε προσπάθεια για να γίνει αρεστός και χρήσιμος, καθώς ήξερε ότι μέσω Παππά αποκτούσε πρόσβαση και στο Μαξίμου.

Μαζί συνεργάστηκαν στενά πάνω σε πολλά σχέδια. Για μια περίοδο είχαν μαζί και τα γραφεία τους σε ένα κτίριο πίσω από τη Συγγρού, στα οποία τότε αρκετοί είχαν δει να τους επισκέπτεται και ο Χρ. Καλογρίτσας, ο οποίος διατηρούσε από παλιά στενή σχέση με τον Σπίρτζη, μέσω του οποίου γνωρίστηκε και με τον Παππά.

Παρότι υπήρξε πανίσχυρος όσο ελάχιστοι υπουργοί, δεν έχει να επιδείξει καμία κυβερνητική επιτυχία. Αντιθέτως κατηγορείται πως ό,τι έπιασε το οδήγησε σε αποτυχία. Την πρώτη περίοδο είχε αναλάβει να φέρει ξένες επενδύσεις, γι’ αυτό, όπως έλεγε, ταξίδευε τόσο συχνά στο Λονδίνο, στις Βρυξέλλες και στη Νέα Υόρκη. Παρά τα μεγάλα λόγια και τα πανάκριβα ταξίδια με φίλους και κουμπάρους όμως, επενδύσεις δεν έφερε ποτέ.    Στο δεύτερο πόστο του ως υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, το μεγάλο του στοίχημα ήταν να βάλει σε τάξη το τηλεοπτικό τοπίο. Η αποτυχία του εδώ ήταν ακόμα πιο παταγώδης, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Στην ΕΡΤ οι παραιτήσεις με καταγγελίες των στελεχών που είχε επιλέξει έπεφταν βροχή και η κατάσταση ήταν μονίμως ταραχώδης.   Όσο για τον «ελληνικό διαστημικό οργανισμό» που θα έφτιαχνε αυτό ήταν άλλο ένα μεγάλο φιάσκο, όπως είχε αποκαλύψει, καταγγέλλοντας με την παραίτησή του, ο σπουδαίος επιστήμονας Σταμάτης Κριμιζής.    Η ψηφιοποίηση του κράτους που ανέλαβε να υλοποιήσει στη συνέχεια δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και δύο έργα που πληρώθηκαν από το δημόσιο ταμείο με αρκετά εκατομμύρια ευρώ κατηγορούνται ότι έχουν σκιές. Το ένα μάλιστα είναι το περιβόητο VAR και περιλαμβάνεται σε δικογραφία που τον αφορά και βρίσκεται στη Βουλή.

Παρ’ όλα αυτά, την εύνοια και την εμπιστοσύνη του Αλέξη Τσίπρα δεν την έχασε ποτέ. Κάθε φορά που σκάνε αποκαλύψεις, όπως το μυστικό ταξίδι στη Βενεζουέλα, η υπόθεση Πετσίτη, η υπόθεση Καλογρίτσα, η συνομιλία με τον Σάμπυ Μιωνή κ.ά, η τακτική είναι να σταματά για λίγο τις δημόσιες εμφανίσεις, ειδικά στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα, μέχρι το θέμα να υποχωρήσει και να ξεχαστεί.

Η μοναξιά του, πάντως, γίνεται όλο και μεγαλύτερη τελευταία, αλλά αυτό δεν τον πτοεί. Κάθε φορά που βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα, οι σύντροφοι που βγαίνουν να τον υπερασπιστούν είναι όλο και λιγότεροι. Αυτήν τη φορά λέγεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας του συνέστησε να βγει στα media και να προσπαθήσει να καθαρίσει μόνος του, όπως έκανε τελευταία μετά την αποκάλυψη της συνομιλίας με τον Σάμπυ Μιωνή. Πώς να δικαιολογήσει όμως όσα ξεκάθαρα ακούστηκαν στο ηχητικό ντοκουμέντο και αποκάλυψαν ότι συναλλασσόταν και μιλούσε με οικειότητα και φιλικά με άτομα που κατήγγελλε ως ταξικούς εχθρούς και συνεργάτες των πολιτικών του αντιπάλων;

Ο Νίκος Παππάς βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση αυτή την περίοδο, καθώς οι αποκαλύψεις που βγαίνουν στη δημοσιότητα και τον αφορούν μοιάζει να μην έχουν τέλος. Είναι, ωστόσο, κάτι που όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ ήξεραν ότι κάποια στιγμή θα συνέβαινε.    Ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να τον στηρίζει, ακόμα κι αν αυτό βλάπτει το κόμμα του. Όσοι απορούν γιατί δεν τον έχει απομακρύνει ακόμα, τους διαφεύγει η πιο βασική ιδιότητα του Νίκου Παππά, αυτό που ήταν πάντα για τον Αλέξη Τσίπρα: απαραίτητος.

Δημοσιεύθηκε στην Lifo 

Τo VAR ως «έργο ψηφιακής υποδομής» με χρήματα του δημοσίου

Το ελλιπές και ακριβό σύστημα Video Assistant Referee (VAR), που έκανε δώρο στις ΠΑΕ η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τα λεφτά του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

2.6.2020 | Πηγή: www.lifo.gr

ΠαππάςLifo

ΣΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ το σύστημα Video Assistant Referee (VAR) το αγόρασαν οι ποδοσφαιρικές ομάδες του πρωταθλήματος τους. Εδώ παρουσιάστηκε ως έργο «ψηφιακού μετασχηματισμού του ελληνικού ποδοσφαίρου» και το πλήρωσε η ελληνική κυβέρνηση με λεφτά του δημοσίου.

 

Όπως καταγγέλλεται, στοίχισε και κάτι παραπάνω. Λεπτομέρεια: είναι και λειψό. Η δικογραφία εδώ και λίγες μέρες είναι στη Βουλή, όπου αναμένεται να συζητηθεί η άρση ασυλίας του τότε αρμόδιου υπουργού Νίκου Παππά.

Η προμήθεια του συστήματος υποβοήθησης διαιτητικών αποφάσεων μέσω βίντεο στους αγώνες ποδοσφαίρου, το περίφημο VAR, παρουσιάστηκε πριν από δύο περίπου χρόνια από τον πρώην υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκο Παππά, ως «ψηφιακός μετασχηματισμός του ελληνικού ποδοσφαίρου», αλλά κατέληξε να θεωρείται σκάνδαλο, καθώς πληρώθηκε από τον δημόσιο ταμείο και όχι από τις ομάδες του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος όπως στις άλλες χώρες, αλλά και λόγω του υψηλού τιμήματος που κατέβαλε για αυτό το κράτος.

Επίσης κατάφερε να απαξιωθεί εντελώς στο ελληνικό πρωτάθλημα, επειδή –όπως καταγγέλλεται– στην Ελλάδα ήρθε λειψό, αφού στις προδιαγραφές του, κατά τη διαδικασία της προμήθειας, δεν συμπεριελήφθη ποτέ η γραμμή-οφσάιντ. Τότε δεν μιλούσε σχεδόν κανείς για όλα αυτά. Πριν από λίγες μέρες όμως, ήρθε στη Βουλή η σχετική δικογραφία προκειμένου να συζητηθεί η άρση ασυλίας του Νίκου Παππά, αλλά από σπόντα, επειδή κάποιος θεώρησε ότι αδικήθηκε η ομάδα του σε αγώνα που χρησιμοποιήθηκε το VAR και η δικαστική έρευνα έφτασε μέχρι την προμήθειά του!

Το θέμα της προμήθειας του VAR προκαλεί ανησυχία στον ΣΥΡΙΖΑ από τη στιγμή που η δικογραφία διαβιβάστηκε στη Βουλή, με βάση τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, αφού η δικαστική έρευνα «σκόνταψε» στους πρώην υπουργούς Νίκο Παππά και Γιώργο Βασιλειάδη.

Η άρση ασυλίας του Νίκου Παππά, που παραμένει βουλευτής (ενώ ο Βασιλειάδης όχι), αφορά το τμήμα της δικογραφίας που αναφέρεται στο κόστος του συστήματος VAR (Video Assistant Referee) για το οποίο καταγγέλλεται ότι, αν και «λειψό», κόστισε πολύ περισσότερο από ό,τι κόστισε σε άλλες χώρες, ενώ πληρώθηκε από χρήματα του ελληνικού λαού, αντί να το πληρώσουν οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες. Εντάχθηκε μάλιστα στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, από το οποίο τα χρήματα αποδεσμεύονται με σχετικά απλή διαδικασία.

Παππάςφωτοσουτ

Αν και στη Βουλή έφτασε από σπόντα, η προμήθεια του VAR είχε πάντα πολιτικές προεκτάσεις, από τη στιγμή που πληρώθηκε από το κράτος χωρίς επαρκή αιτιολόγηση. Η Νέα Δημοκρατία, ωστόσο, που έχει και την πλειοψηφία στη Βουλή, δεν μοιάζει ως τώρα να ενδιαφέρεται να αναδείξει το θέμα και δεν είναι γνωστό ούτε αν θα εξεταστεί στην ουσία του ούτε αν θα αναζητηθούν ευθύνες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα δύο εμπλεκόμενα στελέχη του αρχικά απέφυγαν να το σχολιάσουν, τηρώντας στάση αναμονής, ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι υπάρχει κάποια κινητικότητα στο παρασκήνιο.

Βουλευτές μικρότερων κομμάτων της αντιπολίτευσης διατηρούν επιφυλάξεις για το αν η δικαιοσύνη προχωρήσει στην ουσία, ή «θα συμβούν για άλλη μια φορά τα συνήθη και πρόκειται απλώς για τζαρτζαρίσματα».

Ο Νίκος Παππάς έχει αποφύγει ως τώρα να απαντήσει στην κατηγορία ότι με δικές του ενέργειες, ως υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, ενέταξε το κόστος του VAR στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, ενώ σε όλα τα πρωταθλήματα αυτό το αναλαμβάνουν οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες και οι λιγκες. Ο γ.γ. του υπουργείου του, Στ. Ράλλης, είχε απαντήσει ότι αποφάσισαν να το πληρώσει το κράτος, επειδή το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα «έχει βασανιστεί» και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ήθελε διαφάνεια και αξιοπιστία.   Θολό ήταν πάντα και το θέμα του κόστους.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Αυγής», τον Ιανουάριο του 2018, ο προϋπολογισμός του ήταν 10,85 εκατ. ευρώ. «Έπειτα από αίτημα της ΕΠΟ, προκηρύσσεται διεθνής διαγωνισμός για την εφαρμογή ψηφιακού συστήματος υποβοήθησης των αποφάσεων της διαιτησίας VAR (Video Assistant Referee) στο ποδόσφαιρο για τις αμφισβητούμενες φάσεις. Προϋπολογισμός 10,85 εκατ. ευρώ από το ΠΔΕ» έγραφε η Αυγή σε άρθρο για τα «έργα ψηφιακής υποδομής».

Τα αντίστοιχα της Ιταλίας και της Γερμανίας –χωρίς ελλείψεις– γράφτηκε ότι στοίχησαν από 5-7 εκατομμύρια ευρώ. Ο Στ. Ράλλης έχει ισχυριστεί ότι το ελληνικό δεν στοίχισε τελικά 10, 85 εκ. αλλά 8,5 «μαζί με τις οπτικές ίνες». Πολλά δημοσιεύματα ωστόσο ανεβάζουν το κόστος μέχρι τα 14 εκατομμύρια ευρώ. Όλα αυτά βέβαια επειδή δεν υπήρξε καμία διαφάνεια, ενώ υποτίθεται ότι αυτός ήταν και ο λόγος της προμήθειας του.

Για την αγορά του VAR είχε διαφοροποιηθεί ακόμα και ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και υφυπουργός Αθλητισμού της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, Σταύρος Κοντονής. Μιλώντας πριν από μερικούς μήνες σε τηλεοπτική εκπομπή είχε πει: «Διαφώνησα με την αγορά του VAR από το δημόσιο ταμείο.

Αυτή ήταν δουλειά της Σούπερ Λιγκ. Αυτή έπρεπε να αγοράσει το VAR. Αν θέλουν οι ΠΑΕ να κάνουν ελκυστικό το προϊόν, αυτοί που κερδίζουν από το ποδόσφαιρο –και αυτές είναι οι ομάδες της Σούπερ Λιγκ– έπρεπε να προβούν σε αυτή την επένδυση, δεν έχει καμία δουλειά το ελληνικό δημόσιο να πληρώσει το VAR. Αφού το έκανε, έπρεπε να είναι και πλήρες. Όπως επίσης είναι απαράδεκτο να μπαίνει το κράτος ως χρηματοδότης των ΠΑΕ στα θέματα των γηπέδων. Δεν έχει καμία δουλειά το κράτος».

Ο Σταύρος Κοντονής, αν και «προεδρικός», ήταν ίσως ο μόνος από τους πρώην βουλευτές και υπουργούς της προηγούμενης κυβέρνησης –πλην κάποιων εκ των «53»– ο οποίος στις τελευταίες εκλογές ήταν στη «μαύρη λίστα» του κόμματος και ο μηχανισμός δεν ενδιαφέρθηκε για την εκλογή του.

Ο κ. Κοντονής αν και είχε υποστηρίξει ότι δεν υπάρχουν ποινικές ευθύνες για την κυβέρνηση του, σχολιάζοντας το γεγονός ότι το VAR ήταν πιο ακριβό στην Ελλάδα από ό,τι άλλες χώρες, είχε απαντήσει ότι «όταν κάνει ψώνια το κράτος, κάνει πάντα ακριβά» και ότι δεν είχε καμία δουλειά το κράτος να μπλέκεται σε θέματα που χειρίζονται με κέρδος οι ΠΑΕ, ενώ είχε παραδεχτεί ότι τον είχε ξενίσει κι εκείνον που το σύστημα που προμηθεύτηκε η κυβέρνηση «δεν έχει τη γραμμή του οφσάιντ».

Ο Νίκος Παππάς τότε δήλωνε ότι τo VAR θα βοηθούσε «το πιο λαοφιλές άθλημα να γίνει ακόμη ομορφότερο» και θα βοηθούσε και όλους «να ασχολούμαστε περισσότερο με το θέαμα και λιγότερο με τις αποφάσεις των διαιτητών». Δεν τα κατάφερε όμως. Εκ του αποτελέσματος, μάλλον το αντίθετο πέτυχε. Παρόλα αυτά δεν σταμάτησε να εκφράζεται βαρύγδουπα (και) για το θέμα αυτό.

«Ο ψηφιακός μετασχηματισμός του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι κομμάτι της Εθνικής Ψηφιακής Στρατηγικής, που είναι συμπαγής και στοχεύει στη δίκαιη διάχυση των νέων τεχνολογιών στην κοινωνία».

Αυτό για το οποίο ο Νίκος Παππάς επαίρονταν ότι αποτελούσε ψηφιακή στρατηγική της κυβέρνησής του, σήμερα θεωρείται ένα από τα σκάνδαλα του ελληνικού ποδοσφαίρου, για το οποίο σύντομα στην Βουλή θα συζητηθεί και η άρση της ασυλίας του. Και έχει ενδιαφέρον τι θα πει ο ίδιος για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, καθώς δεν έχει απαντήσει ποτέ μέχρι τώρα επί της ουσίας.

Πολιτικό ενδιαφέρον όμως έχει και η στάση που θα κρατήσουν τόσο ο ίδιος και ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και όλα τα κόμματα για το θέμα της άρσης της ασυλίας. Θα ζητηθεί να διερευνηθούν τυχόν ευθύνες, όπως είναι το πολιτικά ηθικό, ή θα γίνει για άλλη μια φορά χρήση του νόμιμου δικαιώματος που έχουν οι πολιτικοί, σύμφωνα με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών;

Έναν νόμο του οποίου την κατάργηση ζητάνε όλοι ρητορικά, αλλά επικαλούνται όποτε τον χρειάζονται, για να τους προστατεύσει;   Για την ώρα στον ΣΥΡΙΖΑ δεν σχολιάζουν τίποτα επισήμως και θα προτιμούσαν να μην ανοίξει καθόλου το θέμα αυτό. «Αντί να ασχοληθούμε με τις μειώσεις μισθών που ετοιμάζεται να κάνει η κυβέρνηση της ΝΔ, θυμήθηκαν κάποιοι το VAR και τον Παππά» έλεγε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζοντας την απορία του που η εισαγγελία διαφθοράς έστειλε τώρα την υπόθεση στη Βουλή. «Τι σχέση έχει ο Παππάς με το VAR; Επειδή υπέγραψαν με τον Βασιλειάδη να αγοραστεί; Μα αφού ήταν θέμα ψηφιακής πολιτικής».

Άλλο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνει ότι πρόκειται για μια ποδοσφαιρική κόντρα που έφτασε στη Βουλή και το γεγονός ότι μπορεί να ζητηθεί η άρση της ασυλίας του Νίκου Παππά είναι «παράπλευρη απώλεια».

Παππάςφωτο2

Πράγματι, η δικογραφία που διαβιβάστηκε στη Βουλή, λόγω του νόμου περί ευθύνης υπουργών, αφορά τη χρήση του συστήματος VΑR στον αγώνα «Βόλος-Ολυμπιακός» στο Πανθεσσαλικό στάδιο, όπου δεν μέτρησε ως κανονικό το γκολ του Ολυμπιακού για το οποίο ο διαιτητής το συμβουλεύτηκε.

Η δικογραφία σχετίζεται με μηνυτήρια αναφορά του (επίτιμου προέδρου του Ολυμπιακού) Σάββα Θεοδωρίδη, η οποία κατατέθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο και συμπεριλαμβάνονται ως κατηγορούμενοι άλλα 15 άτομα.

Η έρευνα της υπόθεσης αυτής έφτασε μέχρι το σημείο της λειτουργίας του VAR, αν δηλαδή λειτουργεί σωστά, καθώς και πόσο στοίχισε. «Είναι ακραίο σε μια τέτοια υπόθεση να ασχολούμαστε με το κόστος του VAR.

Γιατί γίνεται θέμα τώρα;» αναφέρει συνεργάτης της προηγούμενης κυβέρνησης. «Αν είναι να βάζουμε κάθε φορά τον υπουργό Ψηφιακής Πολιτικής μαζί με το VAR να λέει στον διαιτητή τι να αποφασίζει» σχολιάζει.   Το παράξενο πάντως είναι ότι, πέρα από την αφορμή με την οποία ανακινήθηκε το θέμα της προμήθειας του VAR κι ενώ υπάρχουν καταγγελίες για αδικαιολόγητο κόστος που πλήρωσαν οι Έλληνες φορολογούμενοι, κανένας δεν έχει λογοδοτήσει μέχρι τώρα γι’ αυτό, ενώ ακόμα και πρώην υπουργοί της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έχουν υποστηρίξει ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος για να πληρωθεί με λεφτά του δημοσίου. Στάση σιωπής τηρεί και η σημερινή κυβέρνηση όλους αυτούς τους μήνες και είναι επίσης άγνωστο αν τα έξτρα χρήματα, που σύμφωνα με πολλά αθλητικά ΜΜΕ πληρώνονται σε κάθε αγώνα για τη «γραμμή οφσάιντ», δίνονται πάλι από το δημόσιο ταμείο ή έχουν υποχρεωθεί να τα πληρώσουν οι ΠΑΕ.

Ο Παπαδημούλης, ο ΣΥΡΙΖΑ και το υποκριτικό ενδιαφέρον για το προσφυγικό

παπαδημουληφωτο

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

19.5.2020 |Πηγή: www.lifo.gr

AΝ ΑΥΤΑ  που αποκαλύφθηκαν τις τελευταίες μέρες για τον Δημήτρη Παπαδημούλη είχαν αποκαλυφθεί οπουδήποτε αλλού στην Ε.Ε. για κάποιον ευρωβουλευτή, πιθανότατα θα είχε παραιτηθεί. Στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, που φτωχοποίησε εκατομμύρια Έλληνες, εκείνος αγόραζε «κοψοχρονιά» διαμερίσματα με τον μισθό της Ευρωβουλής και όταν ξέσπασε η άλλη κρίση, η προσφυγική, τα μίσθωσε για να βγάλει κέρδος από το προσφυγικό και να εισπράττει από τα λεφτά των προγραμμάτων.

Δηλαδή αγόρασε ακίνητα με τα λεφτά των φορολογούμενων και τα μίσθωσε, εισπράττοντας πάλι λεφτά φορολογούμενων.   Ο ευρωβουλευτής του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς μπήκε στην πολιτική φτωχός και θα βγει από αυτήν στα 70 του, μετά την ολοκλήρωση της τρέχουσας θητείας του, πλούσιος.

Ποτέ δεν λογοδότησε για το πώς έκανε όλη αυτή την περιουσία. Κάθε φορά που τον ρωτάνε, απαντάει γενικά και αόριστα, μετά καταγγέλλει τους πολιτικούς του αντιπάλους, που θέλουν να τον εξοντώσουν, αλλά ποτέ δεν έχει δώσει λογαριασμό. Αφήνει περίπου να εννοηθεί ότι είναι οικονομίες από τον μισθό του ευρωβουλευτή και ότι παλιά είχε εργαστεί και ως μηχανικός και μπορεί να είναι και από κει τα λεφτά κ.λπ.

Έλεγχος δεν έχει γίνει ποτέ, όπως και για κανέναν άλλον βέβαια. Το κόμμα του δεν τον έχει καλέσει να δώσει εξηγήσεις και μάλλον δεν θα το κάνει ούτε και τώρα, παρότι τους κάνει ζημιά, ενισχύοντας τις κατηγορίες περί υποκριτικής αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες.

Ευρωβουλευτές έχουν υπάρξει κι άλλοι, αλλά κανένας –ειδικά στην αριστερά, όπου υποτίθεται ότι δίνουν κι ένα ποσό πίσω στο κόμμα– δεν έχει κάνει τέτοια αποταμίευση. Οι μισθοί είναι πράγματι πολύ μεγάλοι και υπάρχουν και πολλά έξτρα –που συνήθως αποσιωπούν–, αλλά και πάλι ο λογαριασμός δεν βγαίνει.

Ο κ. Παπαδημούλης κάποιες φορές επικαλείται ότι είχε εργαστεί και ως μηχανικός πριν γίνει ευρωβουλευτής, όπως έχουν εργαστεί και πολλοί άλλοι, κανένας όμως δεν έχει κάνει τέτοια περιουσία από την εργασία.   Πού εργάστηκε, ωστόσο, ο Παπαδημούλης ως μηχανικός; Στο βιογραφικό του δεν δίνει κανένα διαφωτιστικό στοιχείο.

Αναφέρει απλώς ότι «Εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός και στέλεχος επιχειρήσεων (1980-2004)». Αποσιωπά πλήρως σε ποιες επιχειρήσεις δούλεψε, αν και λέγεται ότι ήταν για χρόνια (τα διαστήματα που ήταν εκτός Βουλής) στην ΕΠΑ Αττικής (πρώην ΔΕΦΑ-Δημοτική Επιχείρηση Φωταερίου Αθηνών).

Παρά τον θόρυβο που εξακολουθεί να γίνεται κάθε τόσο για τον εντυπωσιακό πλουτισμό του, ποτέ δεν θέλησε να εξηγήσει πώς πλούτισε, δίνοντας τα στοιχεία πού και πότε εργάστηκε, ώστε η κοινή γνώμη να βγάλει τα συμπεράσματά της. Επιμένει να μη δίνει εξηγήσεις και απλώς να θολώνει τα νερά, ισχυριζόμενος ότι «φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης», ότι είναι η Νέα Δημοκρατία που τον καταδιώκει και άλλα τέτοια. Έντονη ενόχληση, ωστόσο, υπάρχει και στο δικό του κόμμα, απλώς δεν εκφράζεται δημόσια.

ΠαπαδημΤσιπρασ

Επίσης, στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν κάποιοι που έχουν λόγο να θέλουν να τον κάνουν πέρα και ακόμα περισσότεροι εκείνοι που θεωρούν προκλητικό τον πλουτισμό του. Με βεβαιότητα στον ΣΥΡΙΖΑ λέγονται πολύ πιο πικρόχολα σχόλια απ’ ό,τι στη Νέα Δημοκρατία, όπου δεν έχουν πρόβλημα ούτε με τον καπιταλισμό ούτε με το κέρδος. Πολλοί πρώην σύντροφοί του θυμούνται ότι, όταν ήταν νέος, δεν είχε ούτε για τα στοιχειώδη.

Περιγράφουν το σπίτι όπου έμενε με τη σύζυγό του ως πολύ φτωχικό, με βασικές ελλείψεις, και αναρωτιούνται πώς κατάφερε να αποκτήσει τόσα χρήματα.   Ο κ. Παπαδημούλης τα τελευταία χρόνια δίνει συνεχώς αφορμές για αρνητικά σχόλια σχετικά με τα περιουσιακά του στοιχεία, τη σχέση του με το χρήμα κ.λπ.

Στην αρχή της καραντίνας τον είδαμε σε σούπερ μάρκετ με 2-3 καρότσια που ξεχείλιζαν από ψώνια, όταν οι Αρχές ζητούσαν από τον κόσμο να δείξει ψυχραιμία και να μην αδειάζει τα ράφια. Αυτές τις μέρες μάθαμε ότι, εκμεταλλευόμενος την απαξίωση της ακίνητης περιουσίας που προκάλεσαν η κρίση και τα μνημόνια, αγόρασε, σε τιμές χαμηλές, μικρότερες της αντικειμενικής τους αξίας, άλλα 8 ακίνητα.

Δηλαδή είτε είναι πολύ καλός στα παζάρια, είτε είναι πολύ τυχερός, είτε βρίσκει ανθρώπους που έχουν ανάγκη και τα πουλάνε όσο-όσο, ή ένας κακόπιστος θα μπορούσε να υποθέσει ότι δεν δηλώθηκε ποτέ το πραγματικό αντίτιμο, αλλά εμείς δεν έχουμε κανένα στοιχείο γι’ αυτό, οπότε μένουμε στα παραπάνω.

Τα χειρότερα, όμως, είναι αυτά που είπε και αποκάλυψε ο ίδιος, φοβούμενος ότι θα τα βγάλουν οι άλλοι. Έτσι, έσπευσε να τους προλάβει, για να τα δικαιολογήσει, στο φιλικό περιβάλλον του κομματικού ραδιοφώνου.

«Τρία από αυτά τα διαμερίσματα φιλοξενούν πρόσφυγες, ενοικιασμένα από ΜΚΟ στο πλαίσιο του προγράμματος ΕΣΤΙΑ. Αυτές οι μισθώσεις συνεχίζονται και με την κυβέρνηση της ΝΔ» είπε. «Μαθαίνω ότι θα προσπαθήσουν να το εμφανίσουν κι αυτό ως “μέγα σκάνδαλο”. Τα διαμερίσματα αυτά ανήκουν πλέον στα δύο μου παιδιά, είναι τριών δωματίων, στην περιοχή των Λιοσίων και των Αχαρνών. Είναι νοικιασμένα προς 5,5 ευρώ το τετραγωνικό. Και φιλοξενούν πρόσφυγες. Αυτοί δεν μας έλεγαν “αν θέλετε πρόσφυγες, να τους πάρετε στα σπίτια σας”;»

ΠαπαδημούληςΜαντήλα

Η αποκάλυψη αυτή δεν συνιστά μόνο ηθικό ζήτημα για τον ίδιο αλλά και πολιτικό ζήτημα για το κόμμα του. Εκείνος μπορεί, φυσικά, να ισχυριστεί ότι τα ενοικίασε νόμιμα και αυτό είναι μάλλον ακριβές. Πόσο ηθικό είναι, όμως, για έναν αριστερό, που υποστηρίζει τη φιλοξενία των προσφύγων και την αλληλεγγύη προς αυτούς, να κερδοσκοπεί σε βάρος τους; Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Εκμεταλλευόμενος την οικονομική κρίση και τα μνημόνια αγόρασε σε πολύ χαμηλές τιμές διαμερίσματα στις υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας και στη συνέχεια, εκμεταλλευόμενος την προσφυγική κρίση, τα νοίκιασε σε τιμή πολύ καλύτερη από αυτές της αγοράς. Το «νόμιμο και το ηθικό» έχει απασχολήσει ξανά την πολιτική, με χαρακτηριστικότερη την περίπτωση του δεξιού αστού πολιτικού, Γ. Βουλγαράκη, του οποίου το κόμμα δεν έχει και ιδεολογική αντίθεση με τον πλούτο, παρ’ όλα αυτά βρέθηκε εκτός κυβέρνησης και εκτός πολιτικής.

Για ποιον λόγο, λοιπόν, ένας αριστερός πλούσιος πολιτικός, με τόσα ακίνητα, να μην παραχωρήσει δωρεάν ένα-δυο διαμερίσματα σε οικογένειες προσφύγων π.χ. από τη Συρία, που ζουν σε άθλιες συνθήκες, ή σε πολιτικούς πρόσφυγες που διώκονται από το καθεστώς Ερντογάν;

Αυτή θα ήταν μια πραγματική κίνηση αλληλεγγύης και διεθνισμού και σίγουρα δεν θα τον έκανε φτωχότερο. Ο κ. Παπαδημούλης, στην προσπάθειά του να δικαιολογηθεί, είπε ότι τους έβαλε στα σπίτια του για να αποδείξει ότι δεν έχει πρόβλημα να το κάνει και για να απαντήσει δήθεν σε αυτούς που λένε «αν θέλετε πρόσφυγες, να τους πάρετε στα σπίτια σας». Αλλά ο κ. Παπαδημούλης δεν έκανε αυτό. Δεν τους φιλοξένησε στο σπίτι του στη Φιλοθέη. Τους έβαλε στα ακίνητα που αγόρασε σε υποβαθμισμένες περιοχές έναντι υψηλού τιμήματος, προκειμένου να βγάλει κέρδος από το δράμα των ανθρώπων αυτών. Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκει άλλωστε στην ίδια κατηγορία με τα μικρομεσαία νοικοκυριά που νοικιάζουν ένα ακίνητο για να αυξήσουν κάπως τα έσοδά τους και να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Πέρα από το ηθικό ζήτημα που προκύπτει για τον ίδιο, όμως, δημιουργεί ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα για το κόμμα του. Γιατί τώρα, κάθε φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγαίνει να υποστηρίξει μια πολιτική για το προσφυγικό-μεταναστευτικό, θα βγαίνει ένας πολιτικός αντίπαλου κόμματος και θα τους κατηγορεί ότι έχουν ιδιοτελή κίνητρα, αφού στελέχη τους βγάζουν κέρδη από πτυχές του προσφυγικού.

Υπάρχει ήδη το θέμα της εταιρείας συμφερόντων Κόκκαλη που προμήθευε οικίσκους για τη στέγαση προσφύγων και μεταναστών. Υπάρχουν οι καταγγελίες του Οδυσσέα Βουδούρη, πρώην Γενικού Γραμματέα Πρώτης Υποδοχής και Ταυτοποίησης στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ., που είχε παραιτηθεί το 2016, αφήνοντας αιχμές για σκάνδαλα και κακοδιαχείριση. «Το μέσο κόστος ενός πρόσφυγα στη Νορβηγία, ανά έτος, είναι της τάξεως των 12.000 (ευρώ). Στην Ελλάδα είναι 15.000» είχε πει τότε.

Ο πρώην Γενικός Γραμματέας Πρώτης Υποδοχής του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής είχε επίσης καταγγείλει «απευθείας αναθέσεις σε προσωπικούς συνεργάτες και φίλους του υπουργού», ενώ είχε μιλήσει για πιέσεις και αλλαγή των προδιαγραφών που αφορούν την κατασκευή νέων οικίσκων, που «τριπλασίαζαν το κόστος της κατασκευής τους από 2.5000.000 σε 8.600.000 ευρώ».

Άλλη μία επιλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ., ο κ. Ανδρέας Ηλιόπουλος, διευθυντής της Διεύθυνσης Υποδοχής και Ταυτοποίησης του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, είχε αποκαλύψει πως υπήρχαν ενδείξεις για εκτεταμένα φαινόμενα κακοδιαχείρισης κονδυλίων, τόσο από τον εμπλεκόμενο στην όλη υπόθεση κρατικό μηχανισμό, συμπεριλαμβανομένου του ΥΠΕΘΑ, όσο και από ΜΚΟ που διαχειρίζονται κοινοτικούς πόρους. Μάλιστα, είχε καλέσει τις αρμόδιες ελληνικές και ευρωπαϊκές Αρχές να αναζητήσουν στοιχεία και να κάνουν έρευνα.

Σημαντική αποκάλυψη ήταν και εκείνη της πρώην βουλευτού Σερρών του ΣΥΡΙΖΑ, Αφροδίτης Σταμπουλή, για το πρόγραμμα σίτισης των προσφύγων, ύψους 750.000 ευρώ. «… Αυτό που ξέρω είναι ένα άλλο ηθικό θέμα: η συντονίστρια του χώρου, η κ. Χρύσα Τάπα, είναι κόρη του κ. Τάπα, δηλαδή η κ. Τάπα, που θα παραλαμβάνει τα τρόφιμα από τον πατέρα της και θα τα ελέγχει και υποτίθεται ότι θα πάρει και κάποια μέτρα, εάν αυτά δεν είναι όπως πρέπει, είναι κόρη του προμηθευτή.

Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, αυτό είναι το ηθικά ασυμβίβαστο, πέρα από την ιδιότητά του ως αναπληρωτή συντονιστή, υπεύθυνου για το προσφυγικό, δεύτερο ηθικά ασυμβίβαστο. Δεν γίνεται να συμβαίνουν αυτά, δεν είναι αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρώ πως υπάρχει τεράστιο ηθικό θέμα και δεν θα πρέπει να το χρεωθεί συνολικά ο ΣΥΡΙΖΑ». Το τοπικό στέλεχος της νομαρχιακής Σερρών του ΣΥΡΙΖΑ τότε, ο κ. Τάπας, είχε αναγκαστεί να παραιτηθεί μετά τις αποκαλύψεις ότι επιχείρησε να βγάλει κέρδος από τη σίτιση των προσφύγων στον νομό του.

Σήμερα, που αποκαλύπτεται ότι ένα στέλεχος πρώτης γραμμής και ευρωβουλευτής βγάζει κέρδος από τη στέγαση των προσφύγων, η ηγεσία του κόμματός του, ως τώρα, κάνει ότι δεν ακούει. Το θέμα Παπαδημούλη αυτήν τη φορά δεν είναι προσωπικό. Έχει πολιτικές προεκτάσεις. Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποδοκιμάζει το να βγάζει ένα στέλεχός του κέρδη από την προσφυγική κρίση, θα καθίσταται αναξιόπιστο όλο το κόμμα στο θέμα αυτό και θα είναι πολύ δύσκολο στο εξής να διατυπώνει τις θέσεις του χωρίς να κατηγορείται ότι έχει ιδιοτελή κίνητρα.

χαμενητιμή

ΣΕ ΔΡΑΣΕΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ανακοίνωσε ότι θα δίνει τα χρήματα που εισπράττει από τα διαμερίσματα που νοικιάζει σε ΜΚΟ που στεγάζουν πρόσφυγες ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Παπαδημούλης, επιχειρώντας να κάνει damage control, μετά και τις τελευταίες αποκαλύψεις. Αυτήν τη φορά, τα δημοσιεύματα ανέφεραν ότι το 2019 αγόρασε άλλα 6 ακίνητα, πέρα από τα 8 διαμερίσματα που είχε αγοράσει το 2018, τα οποία φέρεται να νοικιάζει επίσης σε πρόσφυγες, έναντι σχετικά υψηλού τιμήματος για τις περιοχές αυτές, καθώς πρόκειται για υποβαθμισμένες συνοικίες. Ο θόρυβος που έχει ξεσπάσει αφορά κυρίως το ηθικό ζήτημα που προκύπτει, το γεγονός δηλαδή ότι ένας ενεργός πολιτικός, και μάλιστα της αριστεράς, έχει αναπτύξει μια οικονομική δραστηριότητα, μέσω της οποίας βγάζει κέρδη από το προσφυγικό ζήτημα.

Συνέχεια εδώ 

To ζήτημα με τα τεστ, το επιχειρηματικό τους παρασκήνιο και το Ελδοράδο του κορωνοϊού

EldorantoTest

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ  25.4.2020 | LIFO

«ΤΗΕ ΜΟRE TESTING, the more open the economy» είπε πρόσφατα ο Άντριου Mαρκ Κουόμο, κυβερνήτης της πολιτείας της Νέας Υόρκης, εκφράζοντας όσους θεωρούν ότι τα τεστ είναι το κλειδί που θα ξεκλειδώσει την οικονομία ή προσπαθούν να πείσουν τους άλλους πως είναι, καθώς επιστημονική τεκμηρίωση γι’ αυτό δεν υπάρχει, ούτε αξιόπιστα τεστ ακόμα. Αντιθέτως, τα τεστ που κυκλοφορούν στην αγορά μπορούν να παραπλανήσουν με τα ψευδή αποτελέσματα που βγάζουν σε σημαντικό ποσοστό και αυτό να έχει αρνητικές συνέπειες στη μετάδοση της μόλυνσης. Γι’ αυτό και στον αντίποδα του Άντριου Κουόμο, ο Mάικλ Μπους, διευθυντής του Vitalant Research Institute του Σαν Φρανσίσκο, έχει δηλώσει: «No test is better than a bad test» (Καλύτερα να μην κάνεις τεστ, από το να κάνεις κακό τεστ).

Κάποιοι εδώ και αρκετό καιρό προωθούν την άποψη ότι τα τεστ αντισωμάτων μπορούν να εξασφαλίσουν στους πολίτες ένα είδος «διαβατηρίου ανοσίας» προκειμένου να επιστρέψουν στην εργασία τους, αφού αυτά θα μπορούν να πιστοποιήσουν ότι έχουν νοσήσει από τον νέο κορωνοϊό και έχουν αναπτύξει ανοσία σε αυτόν. Τα τεστ αντισωμάτων που έχουμε ως τώρα, όμως, δεν θεωρούνται τόσο αξιόπιστα και ακριβή, καθώς αδυνατούν να εντοπίσουν τα άτομα που νόσησαν με ήπια συμπτώματα και έχουν λίγα αντισώματα, ενώ συχνά μπερδεύουν τον νέο κορωνοϊό με άλλους, παλιούς κορωνοϊούς.

Επιπλέον, επιδημιολόγοι του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) έχουν προειδοποιήσει τις κυβερνήσεις να μην επενδύουν πολλά στα τεστ αντισωμάτων, καθώς δεν υπάρχουν αποδείξεις πως αν κάποιος έχει προσβληθεί από τον νέο κορωνοϊό, αυτό του εγγυάται ανοσία. Αρκετοί άνθρωποι που προσβλήθηκαν, βρέθηκαν να μην έχουν αναπτύξει αντισώματα και ο ΠΟΥ δεν έχει αποφανθεί με βεβαιότητα σχετικά με το αν η παρουσία αντισωμάτων σε έναν οργανισμό τού εξασφαλίζει ανοσία. Άρα, για ποια «διαβατήρια ανοσίας» μιλάμε σε αυτήν τη φάση;

Πρόσφατη μελέτη του Πανεπιστημίου Fudan στη Σαγκάη σε 175 άτομα που είχαν αναρρώσει από τον Covid-19 και είχαν ήπια συμπτώματα, ανέφερε ότι 10 από αυτά δεν είχαν ανιχνεύσιμα αντισώματα και ότι, μολονότι είχαν μολυνθεί, δεν είναι σαφές εάν έχουν προστατευτική ασυλία. Η υπόθεση, βέβαια, να μολυνθεί ξανά κάποιος που νόσησε πρόσφατα έχει λίγες πιθανότητες, σύμφωνα με τους ερευνητές, όμως με τα μέχρι τώρα δεδομένα δεν μπορούν να αποφανθούν με βεβαιότητα ούτε για τη χρονική διάρκεια της όποιας ανοσίας αποκτά κανείς μετά την ανάρρωση.  Συνέχεια

Η έρευνα στο Spiegel για τον κορωνοϊό, ο Σποκ και ο ειδικός της μακροζωίας

Δημοσίευμα του Spiegel, που αναπαρήγαγε και η Deutsche Welle, φέρει την Ελλάδα 15η στην κατάταξη των ευρωπαϊκών χωρών (με 10 νεκρούς/εκατομμύριο) όπου οι πολίτες είναι ασφαλείς απέναντι στον κορωνοϊό, με πρώτη τη Γερμανία (με 40 νεκρούς/εκατομμύριο). Πού βασίστηκε όμως αυτή η έρευνα – και κυρίως ποιος τη διεξήγαγε;

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Δημοσιεύτηκε στις 15.4.2020 στη Lifo

Spiegelphoto

Σε ποιες χώρες είναι πιο ασφαλείς οι πολίτες απέναντι στον κορωνοϊό;» ρωτάει σε χθεσινό δημοσίευμά της η Deutsche Welle. Για να δώσει την απάντηση: «H Γερμανία είναι η ασφαλέστερη χώρα στην Ευρώπη», επικαλούμενη την έρευνα κάποιου «Deep Knowledge Group», το οποίο τοποθετεί τη Γερμανία (με 40 νεκρούς/εκατομμύριο) στην πρώτη θέση και την Ελλάδα (με 10 νεκρούς/εκατομμύριο) στην 15η, πιο χαμηλά και από την Ολλανδία που ξεπερνά τους 3.000 θανάτους και το Βέλγιο με περίπου 2.500 νεκρούς από τον κορωνοιό.

Σε πολλές άλλες περιπτώσεις ίσως κανείς δεν θα παραξενευόταν, διαβάζοντας μια έρευνα που τοποθετεί την Ελλάδα στις τελευταίες θέσεις. Όμως στο θέμα της αντιμετώπισης του κορωνοϊού η Ελλάδα μέχρι τώρα τα έχει πάει αρκετά καλά, με καλύτερα αποτελέσματα από πολλές ευρωπαϊκές χώρες, και από τη Γερμανία. Αυτός είναι και ο λόγος που πάρα πολλοί Έλληνες οι οποίοι βρίσκονταν σε άλλες χώρες της Ευρώπης, προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να επιστρέψουν στην Ελλάδα, όπου ένιωθαν πιο ασφαλείς.

Το δημοσίευμα της Deutsche Welle επικαλείται ως πηγή «αποκλειστικό ρεπορτάζ του Spiegel» που δημοσιεύει την έρευνα κάποιου «think tank», όπως το αποκαλεί, που υποστηρίζει ότι η Γερμανία είναι η ασφαλέστερη χώρα στην Ευρώπη την εποχή του κορωνοϊού και η δεύτερη πιο ασφαλής χώρα σε όλο τον κόσμο, μετά το Ισραήλ (εδώ η Ελλάδα πέφτει στην 30ή θέση)…   Με την πρώτη ματιά γεννώνται μερικές εύλογες απορίες. Πώς είναι δυνατόν η Γερμανία, που έχει πιο πολλούς νεκρούς από την Ελλάδα ανά εκατομμύριο πληθυσμού, να είναι τριάντα θέσεις πιο ψηλά από την Ελλάδα;

TopCovid

«Η Γερμανία δεν έχει περισσότερους θανάτους από την Ελλάδα και ως ποσοστό, ανάλογα με τον πληθυσμό;» ρωτήσαμε τον συντάκτη του άρθρου της Deutsche Welle, ο οποίος απάντησε: «Ναι. Αλλά η έρευνα λαμβάνει υπόψη και άλλα κριτήρια, όπως οι νοσοκομειακές κλίνες, όπου η Ελλάδα προφανώς υστερεί».

Πράγματι, αλλά αυτό δεν συνιστά μεγαλύτερη επιτυχία, όταν με τόσα λίγα μέσα, μετά από 10ετή κρίση και μνημόνια που επέβαλαν στην Ελλάδα, με μείωση δαπανών στην υγεία, καταφέρνει να έχει λιγότερους θανάτους από την πανίσχυρη Γερμανία; Διαβάζοντας παρακάτω, βλέπεις τα κριτήρια που υποστηρίζουν ότι διαμόρφωσαν αυτό το αποτέλεσμα: «Στην έρευνά τους οι αναλυτές του think tank έλαβαν υπόψη τους πολλά και διαφορετικά κριτήρια, όπως τον χρόνο ισχύος των περιοριστικών μέτρων, τους αριθμούς παραβίασής τους, το εύρος της απαγόρευσης μετακινήσεων, τη μαζικότητα διαγνωστικών τεστ αλλά και τη διαθεσιμότητα νοσοκομειακών κλινών». Καμία αναφορά στις ανθρώπινες ζωές.

Περίεργος τρόπος μέτρησης, είναι αλήθεια. «Σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες στην Ευρώπη, η Γερμανία έχει την καλύτερη κατάταξη ως προς την ασφάλεια και τη σταθερότητα ενώ και σε παγκόσμιο επίπεδο βρίσκεται στις κορυφαίες θέσεις όσον αφορά τη διαχείριση της κρίσης» αναφέρει ο συνιδρυτής του DKG, Ντιμίτρι Καμίνσκι, όπως μας πληροφορούν Deutsche Welle και Spiegel. Στα social media δεν ήταν λίγοι αυτοί που έσπευσαν να αναπαραγάγουν το δημοσίευμα, όπως ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Παπαδημούλης. Φυσικά την είδηση αναπαρήγαγαν και τα ελληνικά ΜΜΕ, αφού πηγή ήταν το γνωστό περιοδικό Spiegel.

Τουίτερ

Ποιος είναι όμως ο κ. Καμίνσκι και το φερόμενο ως think tank που ισχυρίζεται ότι έκανε την έρευνα, παρότι άγνωστο στον χώρο της ερευνών κοινής γνώμης; Όπως αναφέρει στην επίσημη ιστοσελίδα του, το «Deep Knowledge Group» είναι ένα fund το οποίο ίδρυσε ο Ρώσος Ντιμίτρι Καμίνσκι, ο οποίος εμφανίζεται σε πλήθος δημοσιευμάτων ως ειδικός σε θέματα μακροζωίας. Άλλωστε και η ιστοσελίδα της εταιρείας του αναφέρει κι αυτή ότι δραστηριοποιείται επιχειρηματικά στον τομέα της μακροζωίας.

Το χαρτοφυλάκιο της «Deep Knowledge Group», σύμφωνα με την ίδια την εταιρεία, περιλαμβάνει και μία «διαπλανητική» εταιρεία, η οποία περιγράφεται ως «εταιρεία διαστημικής ανάπτυξης, με έδρα τη Silicon Valley, που στοχεύει να καταστήσει τον παγκόσμιο διαστημικό τομέα πιο προσβάσιμο και ελκυστικό». Τμήμα των δραστηριοτήτων της «διαπλανητικής» είναι, πάντα σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, και το πρόγραμμα… SPOCK (Space Program Ontologically Computed Knowledge).

Σποκ

Σε δημοσίευμα του Forbes αναφέρεται ότι ο Ντιμίτρι Καμίνσκι, το καλοκαίρι του 2017, ήταν «εμπειρογνώμονας μακροζωίας», συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος στο fund Deep Knowledge Ventures με έδρα το Χονγκ Κονγκ, το οποίο «έχει υποστηρίξει κορυφαίες εταιρείες με επίκεντρο τη μακροζωία, όπως την Insilico Medicine». Ο Καμίνσκι έχει επίσης προκηρύξει… «ένα βραβείο ενός εκατομμυρίου δολαρίων σε όποιον σπάσει το ρεκόρ μακροζωίας», που είναι τα 122,5 έτη.

Στις 8 Απριλίου, στην εφημερίδα Times of Israel, η δημοσιογράφος Simona Weinglass έγραψε ότι ενώ η αστυνομία κυνηγάει τους πολίτες για διασπορά fake news για τον κορωνοϊό, ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας, Μπενιαμίν Νετανιάχου, αναρτά παραπλανητικές αναρτήσεις στο λογαριασμό του στο Facebook.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, την περασμένη Δευτέρα, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου δημοσίευσε στη σελίδα του στο Facebook ότι το Ισραήλ είναι στην πρώτη θέση στην καταπολέμηση του κορωνοϊού. Δημοσίευσε μάλιστα και ένα γράφημα που έδειχνε ότι την περασμένη εβδομάδα, το Ισραήλ είχε πραγματοποιήσει τα περισσότερα τεστ ανά εκατομμύριο ανθρώπους από οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο.

Αυτό που δεν ανέφερε όμως, σύμφωνα με τους Times of Israel, είναι ότι το διάγραμμα που ανάρτησε αφορούσε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Εάν είχε συμπεριλάβει και τις προηγούμενες εβδομάδες στον υπολογισμό, το Ισραήλ θα ήταν πίσω από πολλές άλλες χώρες. Μερικές μέρες νωρίτερα, στις 31 Μαρτίου, ο Νετανιάχου δημοσίευσε μια άλλη έρευνα στη σελίδα του στο Facebook, καθώς και στην επίσημη σελίδα του πρωθυπουργού, όπου ανάρτησε πάλι κι ένα γράφημα με τίτλο «Κατάταξη των ασφαλών χωρών για τον κορωνοϊό» που εμφάνιζε το Ισραήλ να είναι πρώτο μεταξύ των χωρών του κόσμου όπου θα ένιωθε κάποιος ασφαλής όσον αφορά την πανδημία του κορωνοϊού.

Το μόνο πρόβλημα: η πηγή του γραφήματος –λέει το δημοσίευμα–, η οποία «προέρχεται από τον ιστότοπο μιας εταιρείας που ονομάζεται “Deep Knowledge Group”, την οποία ελάχιστοι είχαν ακουστά». «Ποια είναι η Deep Knowledge Group;» ρώτησε ο Ισραηλινός δημοσιογράφος Neri Zilber στις 2 Απριλίου, αλλά κανείς δεν ήξερε.

Κάνοντας ρεπορτάζ η δημοσιογράφος Simona Weinglass ανακάλυψε ότι η «Deep Knowledge Group» είναι μια εταιρεία «του Χονγκ Κονγκ» η οποία ανήκει σε έναν επιχειρηματία με έδρα τη Μόσχα, τον Ντμίτρι Καμίνσκι, που ασχολείται με εταιρείες «μακροζωίας». Στην πραγματικότητα η DKG εμφανίζει πολλές έδρες. Στην ιστοσελίδα της πάντως μέχρι εχθές ανέφερε το Λονδίνο.

Η Simona Weinglass αναφέρει επίσης ότι σε ένα άρθρο του 2016 στη ρωσική οικονομική εφημερίδα Kommersant ο Kaminsky αναφερόταν ως επενδυτής, «στην αναπτυσσόμενη βιομηχανία μακροζωίας της Ρωσίας, η οποία επιδιώκει να αναβάλει ή να αντιστρέψει τις επιπτώσεις της γήρανσης του ανθρώπου». «Αρκετοί επέκριναν την ανάρτηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου αμφισβητώντας πως το Ισραήλ θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η “ασφαλέστερη” χώρα του κόσμου, όταν είχε ήδη πάνω από 5.000 κρούσματα κορωνοϊού στις 31 Μαρτίου, περισσότερα από ό,τι σε πολλές άλλες χώρες εκείνη την εποχή. Ο ιστότοπος δεν εξήγησε τη μεθοδολογία του. Απλώς είπε ότι “τα δεδομένα συλλέγονται από διαθέσιμες στο κοινό πηγές, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins [sic], το King’s College London, το CDC”, προσθέτοντας την προειδοποίηση ότι δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για την ακρίβεια του διαγράμματος».

Η ανάρτηση του πρωθυπουργού του Ισραήλ αναπαράχθηκε ως γεγονός από δεκάδες ισραηλινές ειδησεογραφικές ιστοσελίδες, χωρίς κανέναν έλεγχο.

Το ισραηλινό ρεπορτάζ ρωτάει και τη γνώμη του Nir Grinberg, καθηγητή πληροφοριακών συστημάτων στο Πανεπιστήμιο Ben Gurion του Negev, ο οποίος σχολιάζει ότι «το Διαδίκτυο μας καθιστά μοναδικά ευαίσθητους στην κατανάλωση και διάδοση ψεύτικων ειδήσεων, επειδή δεν μπορούμε πάντα να ξέρουμε την πηγή των πληροφοριών που λαμβάνουμε». «Αυτό είναι ένα ιδιαίτερα μεγάλο πρόβλημα κατά την περίοδο της πανδημίας του κορωνοϊού», είπε στους The Times of Israel ο καθηγητής, μιλώντας από το σπίτι του στο Τελ Αβίβ, «καθώς όταν ενεργείς βάσει λανθασμένων πληροφοριών, αυτό μπορεί δυνητικά να έχει συνέπειες ζωής ή θανάτου».

«Σε έναν ιδανικό κόσμο», είπε ο Grinberg, «κάθε καταναλωτής ειδήσεων θα ελέγχει πραγματικά κάθε ισχυρισμό που ακούει ή διαβάζει, αλλά προφανώς δεν υπάρχει χρόνος να το κάνουμε αυτό. Επομένως, συνήθως υποθέτουμε ότι εάν οι πληροφορίες προέρχονται από μια αξιόπιστη πηγή, είναι αλήθεια». Η ίδια έρευνα πάντως, εκτός από το Spiegel, το οποίο την παρουσιάζει ως αποκλειστικότητα, έχει δημοσιευθεί και στο Forbes, με ημερομηνία 13/4/20 και τον τίτλο «Deep Analysis Of Global Pandemic Data Reveals Important Insights».

Στο Forbes, μάλιστα, δεν υπογράφεται από συντάκτη, αλλά από την Margaretta Colangelo, co-founder & Managing Partner στο Deep Knowledge Group, από τη συνιδρύτρια δηλαδή του γκρουπ που τη συνέταξε.   Στο άρθρο αυτό υπάρχει και παραπομπή στη μεθοδολογία της έρευνας, η οποία όμως αποτελεί απλή παράθεση μιας σειράς παραγόντων, χωρίς καμία αναφορά στη βαρύτητα και στον τρόπο υπολογισμού κάθε παράγοντα. Μερικοί, μάλιστα, από αυτούς παραμένουν μυστικοί και μόνο εν γνώσει της εταιρείας.

DKG

Ένα ακόμα αξιοπερίεργο είναι ότι οι περισσότερες εταιρείες του ομίλου Deep Knowledge Group, του οποίου συνιδρυτής εμφανίζεται ο Ρώσος Ντιμίτρι Καμίνσκι, φαίνεται να έχουν ιδρυθεί από τον «Ρουμάνο DMITRII CAMINSCHII»!

Σε αναζήτηση του ονόματος του ομίλου στο Opencorporates εμφανίζεται η εταιρεία Deep Knowledge Analytics, με ιδρυτή τον Ρουμάνο DMITRII CAMINSCHIΙ και αρχικό κεφάλαιο ίδρυσης 100 λιρών (100 μετοχών της μιας λίρας) (pdf) και ημερομηνία ίδρυσης την 25η Μαΐου 2018.

OPENcorrect

OPENCORP2

Η έδρα της εταιρείας, 85 Great Portland Street, First Floor, London, England, W1W 7LT, συμπίπτει με την έδρα της The London Office, που παρέχει υπηρεσίες εικονικής διεύθυνσης (virtual office address). Ο Καμίνσκι, που αναφέρεται στο Spiegel ως ειδικός δεδομένων που επιβεβαιώνει την αποτελεσματικότητα των δράσεων της Γερμανίας ενάντια στην επιδημία Covid-19, εμφανίζεται σε άλλα δημοσιεύματα, εκτός από Ρουμάνος ιδρυτής εταιρειών γεροντολογίας, ως Μολδαβός, ενίοτε δισεκατομμυριούχος, ως ολιγάρχης από τη Μολδαβία που γεννήθηκε στη Ρωσία ή ως Ρώσος δισεκατομμυριούχος. Το 2014 άλλη εταιρεία του ιδίου, η «Deep Knowledge Ventures» ισχυριζόταν ότι είχε έναν αλγόριθμο τεχνητής νοημοσύνης (Vital – Validating Investment Tool for Advancing Life Sciences) –τον οποίο είχε αναπτύξει άλλη εταιρεία, που ισχυρίζεται πως ίδρυσε ο ίδιος, η Aging Analytics– ως… μέλος στο διοικητικό της συμβούλιο, κάτι που ο Noel Sharkey, μια από τις παγκόσμιες αυθεντίες στην τεχνητή νοημοσύνη, επεσήμανε ως διαφημιστικό τρικ.

THE ARTICLE IN ENGLISH 

Spiegel’s coronavirus research, a Russian longevity expert and Spock

https://www.lifo.gr/articles/greece_articles/278872/spiegel-s-coronavirus-research-a-russian-longevity-expert-and-spock

 

Η Ελλάδα και τα τεστ

ΕλΤεστ

Πόσα διαφορετικά τεστ ανίχνευσης του Covid-19 υπάρχουν, πόσο αξιόπιστα είναι, πώς χρησιμοποιούνται ως μοχλός αντιπολίτευσης και ποια στρατηγική ακολουθούν οι Έλληνες εμπειρογνώμονες μέχρι σήμερα

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

LIFO 12.4.2020

https://www.lifo.gr/articles/greece_articles/277998/i-ellada-kai-ta-test?fbclid=IwAR3gX0Yt94UOzjhcQ33SgahrzR-G9kvXGLG4NQsyA-6RU0D-bHtKsSo_Ni8

 

Άοπλοι στο μέτωπο του υγειονομικού πολέμου

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Δημοσιεύτηκε στις 30.3.2020 στην LIFO

Ως τώρα, τα εθνικά συστήματα υγείας που δοκιμάστηκαν, αποδείχθηκαν ανεπαρκή για να αντιμετωπίσουν μια τέτοια πανδημία. Η προστασία των υγειονομικών και ο εξοπλισμός τους, καθώς και η –με κάθε τρόπο– ενίσχυση τους, είναι εκ των ων ουκ άνευ σε αυτήν τη μάχη, αλλά και για την επόμενη μέρα.

Eίμαστε σε πόλεμο» είπε πρώτος ο πρωθυπουργός της Γαλλίας και έκτοτε όλοι επαναλαμβάνουν τη φράση αυτή. Και πράγματι, οι συνθήκες που ζει η ανθρωπότητα, λόγω της επιδημίας του νέου κορωνοϊού, μοιάζουν με συνθήκες πολέμου. Μόνο που πρόκειται για έναν υγειονομικό πόλεμο.   Κόσμος που κρύβεται στα σπίτια του, αντί για τα καταφύγια, γήπεδα που έχουν γεμίσει –σε πολλές χώρες– με κρεβάτια εκστρατείας για να υποδεχθούν ασθενείς, αντί για τραυματίες, και στην πρώτη γραμμή του «μετώπου», αντί για τους στρατιωτικούς, βρίσκονται οι υγειονομικοί: γιατροί, νοσηλευτές και το υπόλοιπο προσωπικό των νοσοκομείων.   Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ασκούν το λειτούργημα τους δεν διαφέρουν πολύ από τις συνθήκες πολέμου. Δεν είναι μόνο η εξάντληση και η πραγματική έκθεση της ζωής τους σε κίνδυνο. Από τον γιατρό στη Γουχάν της Κίνας, που πρώτος ενημέρωσε την κοινή γνώμη, μέχρι τους –πάνω από 40– γιατρούς στην Ιταλία, που νόσησαν και πέθαναν, οι νοσοκομειακοί γιατροί και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, αυτές τις μέρες της πανδημίας, δίνουν κυριολεκτικά τη ζωή τους στη μάχη αυτή, καθώς εκτίθενται καθημερινά στον ιό – συχνά χωρίς τον απαραίτητο για την προστασία τους εξοπλισμό.

Πολλές πράξεις ηρωισμού που συμβαίνουν καθημερινά στα νοσοκομεία της χώρας θα τις μάθουμε μετά και κάποιες δεν θα τις μάθουμε ποτέ.   Η ιστοσελίδα της ομοσπονδίας των νοσοκομειακών γιατρών κατακλύζεται καθημερινά από μηνύματα του κόσμου που θέλει να τους πει «ευχαριστώ».

Οι γιατροί της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομείων Ελλάδας πριν από λίγες μέρες κατέθεσαν ξανά τις προτάσεις τους προς την πολιτεία.   Ζητούν: α) Την «ανάπτυξη όσο το δυνατόν περισσότερων κλινών ΜΕΘ, έστω και τώρα», όπως λένε. Διαχρονικό αίτημα της ΟΕΝΓΕ και πριν από την επιδημία ήταν τουλάχιστον 2.000 κλίνες ΜΕΘ στα δημόσια νοσοκομεία (από 557 που υπήρχαν μέχρι πρότινος) και άλλες 1.500 κλίνες ΜΑΦ (Μονάδες Αυξημένης Φροντίδας, που μπορούν να μετατραπούν ανά πάσα στιγμή σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας).   β) Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού για να στελεχωθούν τα δημόσια νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας.   γ) Μέσα ατομικής προστασίας των υγειονομικών.   δ) Άμεση επίταξη του ιδιωτικού τομέα της υγείας.

«Η κυβέρνηση αφήνει τα ιδιωτικά μεγαθήρια ανενόχλητα να κερδοσκοπούν ακόμα και τώρα. Τα τακτικά χειρουργεία στον ιδιωτικό τομέα συνεχίζονται κανονικά, παρά την απαγόρευση, ενώ βρισκόμαστε στη δίνη της πανδημίας» καταγγέλλουν.   ε) Διενέργεια τεστ για κορωνοϊό σε όλο το προσωπικό των νοσοκομείων. Απαγόρευση της διενέργειας τεστ στον ιδιωτικό τομέα, επίταξη όλων των αντιδραστηρίων και των kit που διαθέτουν. Διενέργεια των τεστ μόνο βάσει επιστημονικών ενδείξεων, απολύτως δωρεάν και με ευθύνη των κρατικών φορέων σε μεγάλες ομάδες πληθυσμού.   στ) Εξασφάλιση της προστασίας της υγείας των προσφύγων, των μεταναστών, των αστέγων, των τοξικοεξαρτημένων, των φυλακισμένων, των Ρομά και άλλων ειδικών πληθυσμιακών ομάδων.

Ο υπουργός Υγείας χαρακτηρίζει τους γιατρούς και τους νοσηλευτές «σύγχρονους ήρωες» και σε πρόσφατες δηλώσεις του ανέφερε ότι ως τώρα έχουν εγκριθεί πάνω από 4.200 προσλήψεις γιατρών και προσωπικού για τα δημόσια νοσοκομεία, ενώ για τις ΜΕΘ υποστήριξε ότι μαζί με αυτές του ιδιωτικού τομέα, που έχουν στη διάθεση τους, ξεπερνάνε τις 870 και «συνεχίζεται η προσπάθεια απόκτησης και άλλων». Ανέφερε επίσης ότι έχει γίνει παραγγελία 600 αναπνευστήρων.

  Επαρκούν αυτά; Για την αντιμετώπιση μιας πανδημίας από ένα υποβαθμισμένο για χρόνια σύστημα υγείας, σίγουρα όχι. Το δημόσιο σύστημα της χώρας είχε ήδη πάρα πολλές ελλείψεις, γι’ αυτό οι επιστήμονες που συμβούλευσαν την κυβέρνηση, υπέδειξαν από την αρχή τα αυξημένα μέτρα προστασίας, τον περιορισμό και στη συνέχεια την απαγόρευση της κυκλοφορίας.   Σύμφωνα με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ) «στη χώρα μας το 2019 λειτουργούσαν 557 κλίνες ΜΕΘ, αντί για τις 3.500 που προβλέπονται από τα διεθνή standards, με το μεγαλύτερο πρόβλημα να εντοπίζεται στα νοσοκομεία του λεκανοπεδίου της Αττικής, που εξυπηρετούν 6 εκατομμύρια πληθυσμό με μόλις 224 κλίνες ΜΕΘ».  

«Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική για την Ελλάδα, μόνο το “Delay the peak, till a cure or a vaccine is found”» αναφέρει ιατρός που έχει εργαστεί χρόνια στο εξωτερικό και εργάζεται πλέον στην Ελλάδα, έχοντας διαφορετική άποψη από αυτή των συνδικαλιστών, αλλά και του γιατρού-περιφερειάρχη Αττικής, Γ. Πατούλη, που ζήτησε από την κυβέρνηση να ανοίξουν άμεσα 2.000 ΜΕΘ.

Οι ενστάσεις και ο αντίλογος «Δεν μπορείς να σχεδιάζεις ένα σύστημα υγείας για την πιθανότητα της πανδημίας, που συμβαίνει μία φορά στα εκατό χρόνια» υποστηρίζει ο συγκεκριμένος γιατρός. «Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθήνας ζήτησε από το υπουργείο Υγείας να ανοίξουν άμεσα τουλάχιστον 2.000 κλίνες ΜΕΘ και να εξασφαλιστούν όσο το δυνατόν περισσότεροι αναπνευστήρες και διαγνωστικά τεστ. Η χώρα είχε 557 κλίνες ΜΕΘ για τις ανάγκες της μέχρι τώρα. Με τις δωρεές αναπνευστήρων, φτάσαμε 700-800. Αν ανοίξουμε 2.000 ΜΕΘ, ποιος θα τις λειτουργήσει; Γιατί δεν έχουμε 6.000 εντατικολόγους οι οποίοι να κάθονται.

Η εντατικολογία είναι μετεκπαίδευση μετά από πνευμονολογία, αναισθησιολογία, χειρουργική και παθολογία. Υπάρχουν 4-5 προγράμματα εξειδίκευσης στη χώρα. Με λίγες θέσεις ετησίως. Μπορείς να κάνεις fast track εκπαίδευση σε κάποιους πιο σχετικούς (πνευμονολόγους, παθολόγους, μετά καρδιολόγους κ.ο.κ). Αλλά δεν είναι κάτι το οποίο ευχόμαστε. Το βασικότερο είναι το εξειδικευμένο προσωπικό. Το οποίο δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Όσοι υπάρχουν, θα προσληφθούν, αλλά δεν επαρκούν. Οι συνδικαλιστές ζητούν να προσληφθούν και ειδικότητες οι οποίες δεν έχουν σχέση με την αντιμετώπιση της πανδημίας».  

Σχετικά με το αίτημα Πατούλη και ΙΣΑ για 2.000 ΜΕΘ, κι άλλοι γιατροί εκφράζουν παρόμοιους προβληματισμούς και ενστάσεις: «Οι ενώσεις των γιατρών δεν λένε τι είδους προσλήψεις και τι ειδικότητας γιατρούς χρειαζόμαστε για την αντιμετώπιση της πανδημίας, αλλά απαιτούν να γίνουν γενικώς μαζικές προσλήψεις. Χρειαζόμαστε μήπως δερματολόγους και ορθοπεδικούς για τον κορωνοϊό; Αν η η χώρα μας χρειάζεται άλλες 100 ΜΕΘ, δηλαδή κάπου 2.000 κλίνες, χρειάζεται ακόμα 300-400 εντατικολόγους. Πόσοι είναι σήμερα οι εντατικολόγοι στην Ελλάδα; 250 το πολύ, χωρίς να υπολογίζουμε όσους έφυγαν στο εξωτερικό. Αυτοί που είναι στη χώρα, οι περισσότεροι εργάζονται ήδη στις ΜΕΘ. Άρα αν λειτουργήσουν οι νέες ΜΕΘ, θα υπάρχει πλημμελές προσωπικό, και όχι τόσο εξειδικευμένο, γεγονός που σε μια πανδημία δεν είναι το καλύτερο».  

Οι συνδικαλιστές ωστόσο, υποστηρίζουν ότι η κρίση της πανδημίας έφερε στο προσκήνιο όλες τις αδυναμίες του δημόσιου συστήματος υγείας και είναι εύλογο τα αιτήματα τους να περιλαμβάνουν συνολικά τα προβλήματα του κλάδου και της υγείας και όχι μόνο όσα αφορούν στην αντιμετώπιση της πανδημίας.  

Σύμφωνα με την ΠΟΕΔΗΝ, που επικαλείται τα διεθνή standards, για κάθε ΜΕΘ 6 κλινών η στελέχωση πρέπει να διαθέτει: έναν γιατρό ανά κλίνη συν τον διευθυντή, τέσσερις έως έξι νοσηλευτές ανά κλίνη, έναν τραυματιοφορέα, έναν βοηθό θαλάμου, έναν φυσικοθεραπευτή, προσωπικό καθαριότητας και 24ωρη λειτουργία του νοσοκομείου για διενέργεια διαγνωστικών εξετάσεων. Σύμφωνα επίσης με την ΠΟΕΔΗΝ, αυτήν τη στελέχωση δεν την διέθετε καμία ΜΕΘ στην Ελλάδα μέχρι πρότινος.   Όπως επισημαίνουν οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία «η υποστελέχωση σε γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό στις ΜΕΘ είναι και μία από τις αιτίες της αύξησης των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων, οι οποίες έχουν πολύ σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία των ασθενών». Σοβαρό πρόβλημα είναι και ότι πολλές ΜΕΘ έχουν απαρχαιωμένο ιατρικό και τεχνολογικό εξοπλισμό, ενώ στα νησιά δεν υπάρχουν καθόλου (γι’ αυτό και η αποτροπή της κυβέρνησης και των ειδικών να πάει στα νησιά ο κόσμος).

Τα δημόσια νοσοκομεία λειτουργούσαν επί σειρά ετών με ελλείψεις σε γιατρούς, καθώς τα χρόνια της κρίσης δεν έγιναν προσλήψεις. Η προηγούμενη κυβέρνηση τις εξήγγειλε συνεχώς, αλλά δεν τις έκανε. Η σημερινή κυβέρνηση δεν τις θεώρησε ούτε αυτή προτεραιότητα όταν ανέλαβε, δείχνοντας περισσότερο ενδιαφέρον για τη συνεργασία του δημόσιου συστήματος υγείας με τον ιδιωτικό τομέα. Τις τελευταίες μέρες ωστόσο, έχει προχωρήσει σε μαζικές προσλήψεις, αν και η ομοσπονδία των νοσοκομειακών γιατρών ζητάει και άλλες, προφανώς πολύ περισσότερες από όσες θα γίνουν εν τέλει.  

Άλλο ένα αίτημα των υγειονομικών, απολύτως εύλογο, είναι να καλυφθούν οι ελλείψεις σε όποια νοσοκομεία παρατηρούνται. Ελλείψεις σε μάσκες, γάντια, στολές κ.λπ., που η κυβέρνηση οφείλει να εξασφαλίσει την επάρκεια τους.   Το πρόβλημα με τις ελλείψεις εντάθηκε κυρίως όταν χώρες της ΕΕ άρχισαν να απαγορεύουν τις εξαγωγές αυτών των υλικών και η Ελλάδα είναι μια χώρα που όλα αυτά τα εισάγει, καθώς δεν έχει δική της παραγωγή και είναι εξαρτημένη. Υπήρχαν προμήθειες από τη Γερμανία που –σύμφωνα με πληροφορίες– εμποδίστηκαν, με τις γερμανικές αρχές να μην απαντούν ούτε στις τηλεφωνικές κλήσεις των Ελλήνων αρμοδίων όταν ζήτησαν εξηγήσεις, όπως έκαναν και για άλλους εκπροσώπους χωρών που διαμαρτύρονταν.  

Μια πολύ δύσκολη κατάσταση παρουσιάζουν και οι νοσοκομειακοί γιατροί στην Ιταλία, στην Ισπανία, στη Γαλλία, ακόμα και στη Νέα Υόρκη.   «Στα νοσοκομεία της Γαλλίας οι μάσκες δεν επαρκούν και βλέπεις άλλους γιατρούς να μη χρησιμοποιούν μάσκες για να τις κρατήσουν για τους γιατρούς που είναι στις ΜΕΘ, στην πρώτη γραμμή» ανέφερε ο Γρηγόρης Γεροτζιάφας, Έλληνας καθηγητής Αιματολογίας στην πανεπιστημιακή σχολή της Σορβόνης και επικεφαλής του τμήματος θρόμβωσης στο νοσοκομείο Τενόν, που έχει μετατραπεί σε νοσοκομείο για τον νέο κορωνοϊό. «Το προσωπικό της Assistence Publique Hôpitaux de Paris έχει μολυνθεί κατά εκατοντάδες. Γιατροί, νοσηλευτές, τεχνολόγοι εργαστηρίων, βοηθοί νοσηλείας και υπόλοιπο νοσοκομειακό προσωπικό, κατά 34% αναγκάζονται να βγουν εκτός μάχης».

«Οι ΜΕΘ έχουν κορεστεί και σε λίγο θα εφαρμόζουμε πρωτόκολλο διαλογής ασθενών, γι’ αυτό να πείτε στην Ελλάδα να μείνουν μέσα», λέει. «Στη Γαλλία, αυτήν τη στιγμή αντιμετωπίζουμε και πρόβλημα επάρκειας φαρμάκων, καθώς πολλά από αυτά που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση του Covid παράγονται στις ΗΠΑ, οι οποίες τα κρατάνε για αυτούς. Δεν έχουμε ιατρικό εξοπλισμό, τελειώνει και το στοκ. Τα νοσοκομεία ζητάνε από τα ερευνητικά κέντρα υλικά και μηχανήματα για να κάνουν τεστ, για τους ασθενείς που νοσηλεύονται, γιατί δεν έχουν. Δεν υπάρχουν υλικά και αντιδραστήρια για τεστ, ούτε για όλους τους ασθενείς που νοσηλεύονται».

  Για ελλείψεις όμως, μιλάνε πολλά δημοσιεύματα ακόμα και στα νοσοκομεία της Γερμανίας, τα αρτιότερα εξοπλισμένα νοσοκομεία σε όλη την ΕΕ και ένα σύστημα Υγείας με τις περισσότερες Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Όπως αναφέρουν τα γερμανικά ΜΜΕ, ούτε οι μάσκες, ούτε οι αναπνευστήρες είναι σε επάρκεια, ενώ οι ειδικοί προειδοποιούν ότι το επόμενο διάστημα –που αναμένεται η κορύφωση της πανδημίας– υπάρχει ο κίνδυνος ακόμα και το γερμανικό σύστημα υγείας να μην αντέξει.

Ελληνίδα γιατρός που εργάζεται στη Γερμανία, σε πρόσφατο άρθρο της στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» έγραφε ότι: «Με βάση το Ινστιτούτο Υγείας της Γερμανίας, Robert Koch, καλείται το κάθε νοσοκομείο να διπλασιάσει τις κλίνες στην Εντατική.

Κάτι που οι περισσότεροι νοσοκομειακοί γιατροί θεωρούν μη ρεαλιστικό. Αλλά ακόμα και να πραγματοποιηθεί αυτό, δεν λύνεται το πρόβλημα, αφού υπάρχει μεγάλη έλλειψη σε αναπνευστήρες. Αντίστοιχα, έρχονται συνέχεια στο φως σοβαρές ελλείψεις σε μάσκες, γάντια και αντισηπτικά, τα οποία είναι πλέον κλειδωμένα σε ειδικά δωμάτια φύλαξης και βγαίνουν μόνο με ειδική εντολή.

Image

Ελλείψεις εντοπίζονταν ήδη πριν από το ξέσπασμα της επιδημίας και στο αναισθητικό παρασκεύασμα Προποφόλ, του οποίου η τιμή μέσα σε λίγες μέρες εικοσαπλασιάστηκε».   Όπως αναφέρεται στο άρθρο αυτό, «Γιατροί εκτιμούν ότι με την πανδημία του κορωνοϊού η Εντατική Ιατρική στη Γερμανία θα φτάσει μέσα σε λίγες μόνο μέρες στα όριά της.

Ο εκπρόσωπος της Γερμανικής Εταιρείας Αναισθησιολογίας και Εντατικής Ιατρικής υποστήριξε ότι η καμπύλη του αριθμού των ασθενών τις επόμενες μέρες θα συνεχίσει να ανεβαίνει βαθμιαία, αλλά πολύ σύντομα η άνοδος θα είναι αλματώδης».  

«Ιδιαίτερα οι μεγάλες κλινικές είναι ήδη από τώρα πολύ επιβαρυμένες και στις αμέσως επόμενες εβδομάδες θα φτάσουν στα ανώτατα όριά τους. Μάλιστα, υπάρχουν διευθυντές κλινικών και νοσοκομείων που μπροστά στη μεγάλη έλλειψη προσωπικού που αντιμετωπίζουν, έχουν απαγορεύσει στους γιατρούς τους να κάνουν το τεστ, σε υποψία αναπνευστικής λοίμωξης, και τους καλούν σε περίπτωση πυρετού και βήχα να μείνουν σπίτι μέχρι να περάσει ο πυρετός! Και μετά να επιστρέψουν στην εργασία τους. Ενώ κάποια νοσοκομεία, προκειμένου να αντιμετωπίσουν το οξυμένο πρόβλημα του προσωπικού, αποφάσισαν να κληθούν συνταξιούχοι γιατροί και νοσηλευτές, οι οποίοι όμως αντικειμενικά, λόγω ηλικίας, ανήκουν και οι ίδιοι στις ευπαθείς ομάδες». 

Στη Νέα Υόρκη οι νοσοκομειακοί γιατροί που δίνουν τη μάχη για την αντιμετώπιση του Covid-19 αναφέρουν ότι ζουν «σκηνές Αποκάλυψης». «Δεν υπάρχουν πλέον κρεβάτια για όλους τους ασθενείς και ο αναγκαίος εξοπλισμός τελειώνει» λένε στα αμερικανικά ΜΜΕ, επισημαίνοντας ότι για πρώτη φορά εργάζονται σε τέτοιες συνθήκες που μοιάζουν με πόλεμο, ζητώντας απεγνωσμένα ιατρικό εξοπλισμό, αναπνευστήρες, και νέο προσωπικό, προκειμένου να αντέξουν.  

«Και στη Γουχάν και στη Λομβαρδία ένα μέρος του υγειονομικού προσωπικού βγήκε εκτός μάχης, το σύστημα κατέρρευσε κι εκτοξεύθηκε η θνητότητα» λέει ο νοσοκομειακός γιατρός-νευροχειρουργός Πάνος Παπανικολάου, γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών (ΟΕΝΓΕ) και στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. «Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας άργησε να αντιδράσει με τον Covid-19, ενώ είχε υπεραντιδράσει με τον Η1Ν1» επισημαίνει και τονίζει επίσης ότι ο ΠΟΥ «δεν ξεμπρόστιασε την Τουρκία που δεν δήλωνε κρούσματα για καιρό, ενώ πίστευε για μέρες την Αίγυπτο, το Ισραήλ, όπως και την Τουρκία, ότι ήταν ασφαλείς χώρες».

Ο Πάνος Παπανικολάου εξηγεί πως από τα δεδομένα που υπάρχουν ως τώρα, προκύπτει ότι η θνητότητα σχετίζεται με την ηλικία, το φύλο και τη διαθεσιμότητα υπηρεσιών υγείας στον πληθυσμό. Αναφέρει το παράδειγμα της Γερμανίας με 0,27 θνητότητα, επί των καταγεγραμμένων κρουσμάτων, η οποία είναι μακράν η πρώτη χώρα της ΕΕ σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. «Σύμφωνα με τις διεθνείς ιατρικές οδηγίες, το 10% των κλινών πρέπει να είναι ΜΕΘ» αναφέρει. «Υπάρχουν αναπνευστήρες που κάθονται. Να ανοίξουν κλίνες στο ΕΣΥ με κάθε θυσία και να γίνει επίταξη των ιδιωτικών κλινικών».  

Ο γραμματέας της ΟΕΝΓΕ υποστηρίζει ότι ακόμα και με βάση το οργανόγραμμα που είχε φτιάξει ο Ανδρέας Λοβέρδος όταν ήταν υπουργός Υγείας, οι ελλείψεις των γιατρών ξεπερνούσαν τις 5.000. Σύμφωνα με τον ίδιο, ξεπερνούσαν τις 8.500 πριν από την πανδημία.   «Σήμερα υπάρχουν 2.500 γιατροί υποψήφιοι για 950 μόνιμες θέσεις επιμελητών στο ΕΣΥ. Να διοριστούν όλοι, χωρίς κρίση» προτείνει.  

Ο γιατρός αναφέρεται κι εκείνος στη μη επάρκεια των μέσων ατομικής προστασίας των υγειονομικών, στηλιτεύοντας και αυτό που είδαμε πρόσφατα «τα ευρωπαϊκά κράτη να τσακώνονται ποιο θα κατασχέσει τους αναπνευστήρες του άλλου».   «Η προστασία των υγειονομικών είναι πρώτη προτεραιότητα. Αν δεν στηριχθούν οι υγειονομικοί και το εθνικό σύστημα υγείας, η κρίση θα εξελιχθεί σε υγειονομική κρίση, το σύστημα θα καταρρεύσει και η θνητότητα θα εκτιναχθεί».  

Ως τώρα πάντως, τα εθνικά συστήματος υγείας που δοκιμάστηκαν αποδείχθηκαν ανεπαρκή για να αντιμετωπίσουν μια τέτοια πανδημία. Η προστασία των υγειονομικών και ο εξοπλισμός τους, καθώς και η –με κάθε τρόπο– ενίσχυση τους, είναι εκ των ων ουκ άνευ σε αυτήν τη μάχη, αλλά και για την επόμενη μέρα. Κανένας ωστόσο δεν αμφιβάλλει για τα όρια του ελληνικού συστήματος υγείας, όσα και αν γίνουν την ενδεκάτη ώρα. Γι’ αυτό και από τα πολλά που οφείλουμε στους υγειονομικούς, το πρώτο που ζητάνε και οι ίδιοι είναι να «μείνουμε σπίτι» όλοι οι υπόλοιποι. Όπως λέει και ο γιατρός Γρ. Γεροτζιάφας: «Τα μέτρα απαγόρευσης της κυκλοφορίας δεν είναι μία ατομική υπόθεση, είναι μία υπόθεση κοινωνικής αλληλεγγύης και προστασίας της δημόσιας υγείας».