Η ώρα της αλήθειας για την κυβέρνηση Τσίπρα

λεζαντα

LifoHώρατης Αλήθειας

Είναι γεγονός ότι σε αυτές τις κάλπες θα κριθεί για πρώτη φορά ο “κυβερνητικός” ΣΥΡΙΖΑ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε από τον λαό με την ψήφο του να καταδικάσει την κυβερνητική πολιτική. Ο Αλέξης Τσίπρας, αφού ταλαντεύθηκε,  αποδέχθηκε τελικά την πρόκληση του προέδρου της ΝΔ, ζητώντας από τον ελληνικό λαό ψήφο εμπιστοσύνης, παρότι μπορούσε να την αποφύγει υποστηρίζοντας ότι οι ευρωεκλογές είναι για να εκλέγονται ευρωβουλευτές.

 

Εστω και αν δεν είναι εθνικές, οι εκλογές αυτές είναι οι πρώτες μετά από τέσσερα χρόνια στις οποίες θα αξιολογηθεί η κυβέρνηση Τσίπρα. Τέσσερα χρόνια κατά τα οποία δεν βρήκε το παραμικρό εμπόδιο, πέρα από εκείνα που δημιούργησε μόνη της. Mε τεράστια υποστήριξη από τους δανειστές λόγω της εντυπωσιακής υποχωρητικότητας που επέδειξε, αλλά και από το ελληνικό επιχειρηματικό και εφοπλιστικό κεφάλαιο. Οι εξαιρεσεις ήταν ελάχιστες και όχι για πολιτικούς λόγους.

 

Μαζικές λαϊκές διαμαρτυρίες, όπως των ετών 2010-2012, επί κυβερνήσεων Γ.Παπανδρέου και Λ.Παπαδήμου, δεν υπήρξαν όλα αυτά τα χρόνια. Ο Τσίπρας κυβέρνησε ανενόχλητα, χωρίς τον κόσμο στους δρόμους παρότι συνέχισε την ίδια πολιτική και αυτό είναι κάτι που οι δανειστές του πιστώνουν ως επιτυχία. Έντονη λαϊκή αντίδραση επί διακυβέρνησης Τσίπρα υπήρξε μόνο για τη Μακεδονία, καθώς μεγάλο τμήμα των πολιτών, ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα, υποστήριξε ότι δεν είχε την λαϊκή νομιμοποίηση για να δώσει τη λύση που έδωσε, κατηγορώντας τον για εθνική υποχώρηση.

 

Η κυβέρνηση Τσίπρα βέβαια, μετά την αποχώρηση του Πάνου Καμμένου, έχει ένα συνολικότερο πρόβλημα πολιτικής νομιμοποίησης. Ο ελληνικός λαός δεν έδωσε ποτέ στον ΣΥΡΙΖΑ αυτοδυναμία και εντολή για να σχηματίσει μόνος του κυβέρνηση. Με την απώλεια του κυβερνητικού του εταίρου, έχει μετατραπεί εκ των πραγμάτων σε κυβέρνηση μειοψηφίας. Στηρίζεται σε μεμονωμένες ψήφους βουλευτών (από ακροδεξιούς μέχρι βουλευτές της πάλαι ποτέ ανανεωτικής αριστεράς”) που εξελέγησαν με άλλα κόμματα και κατηγορούνται για συναλλαγή.

 

Στις εκλογές αυτές θα διαπιστωθεί για πρώτη φορά αν ο λαός επιδοκιμάζει ή αποδοκιμάζει τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ αφότου πήρε την εξουσία. Στις προηγούμενες εκλογές ψηφίστηκε για όσα υποσχέθηκε. Σε αυτές θα κριθεί για τις πράξεις και τις παραλείψεις του, άρα θα είναι η πρώτη ουσιαστική αξιολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβερνών κόμμα.

 

Πετυχημένος πολιτικός άλλωστε είναι αυτός που επιδοκιμάζεται από τον λαό για τη δουλειά και το έργο του. Αυτός που παίρνει εντολή για να συνεχίσει.  Αν μετά από την πρώτη κυβερνητική θητεία, την ώρα της αξιολόγησης ο λαός δείξει την έξοδο, σίγουρα έχει αποτύχει.

Η ώρα της αλήθειας λοιπόν πλησιάζει και φαίνεται ότι προκαλεί εκνευρισμό στο Μαξίμου, παρότι κατήγγειλαν τις δημοσκοπήσεις που έδειχναν λαϊκή αποδοκιμασία του ΣΥΡΙΖΑ και άνετη επικράτηση της ΝΔ.

Τα κυβερνητικά στελέχη όλο το διάστημα της προεκλογικής περιόδου επικαλούνταν μυστικές δημοσκοπήσεις που έδειχναν τη διαφορά μεταξύ 1% -2%. “Μπορεί ακόμα και να τις κερδίσουμε” έλεγαν.  

Σκορίνης

Τα “δώρα” της τελευταίας στιγμής που σχεδιάζονταν προσεκτικά εδώ και πολύ καιρό, ήταν βέβαιοι ότι θα έκλειναν οριστικά την ψαλίδα. Οι δημοσκοπήσεις κατέδειξαν ένα μικρό κλείσιμο της, μένει να διαπιστωθεί στην κάλπη αν ισχύει και αν μπορεί να ανατρέψει το αποτέλεσμα που παρουσίαζαν.

 

Η επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης άλλαξε ρότα πολλές φορές τελευταία. Η αντιπολίτευση της υπενθύμισε πως στις προηγούμενες Ευρωεκλογές, όταν έχασε η ΝΔ με σχεδόν 4%, ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε εθνικές εκλογές, ερμηνεύοντας το αποτέλεσμα ως απώλεια της λαϊκής νομιμοποίησης.

https://www.youtube.com/watch?time_continue=6&v=bGBnAKzoog4

Η κυβέρνηση -δια των στελεχών της- υποστήριξε τώρα τα αντίθετα, επαναλαμβάνοντας όσα έλεγε τότε ο Αντώνης Σαμαράς.   

Τις τελευταίες μέρες ο Αλέξης Τσίπρας άλλαξε ξανά τη μέχρι πρότινος τακτική του που υποβάθμιζε το ενδεχόμενο μιας ήττας, ταυτίζοντας καθαρά την ψήφο στις ευρωεκλογές με ψήφο εμπιστοσύνης και δηλώνοντας ότι σε αυτές τις κάλπες θα κριθεί το πολιτικό σχέδιο της κυβέρνησης για τη χώρα.

 

Απείλησε μάλιστα, ότι στην περίπτωση που χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις ευρωεκλογές, «με οποιοδήποτε ποσοστό ήττας του ΣΥΡΙΖΑ ή στήριξης της ΝΔ” όπως διευκρίνισε, η χώρα θα μπει σε περιπέτεια και άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο ακύρωσης των προεκλογικών παροχών.

Η Νέα Δημοκρατία, από την άλλη, ζήτησε από τους ψηφοφόρους με την ψήφο τους στις Ευρωεκλογές να καταδικάσουν την κυβερνητική πολιτική.

 

Για όσους παρακολουθούν την πολιτική πορεία του Αλέξη Τσίπρα πάντως, ο οποίος είναι μετρ του τακτικισμού, ήταν έκπληξη ότι απόδέχθηκε την πρόκληση του Κυριάκου Μητσοτάκη ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης από τον λαό, καθώς τώρα το αποτέλεσμα θα τον δεσμεύσει. Αν ο λαός τον επιδοκιμάσει, δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να συνεχίσει ολοκληρώνοντας τη θητεία του. Αν ο λαός όμως τον αποδοκιμάσει, θα έχει ομολογήσει εκ των προτέρων ότι έχασε την εμπιστοσύνη του λαού.  

 

ΕυρωεκλογέςΤσίπρας

ΤσίπραςΕυρωεκλογέςΑΠΕ

Μητσοτάκης

 

Advertisements

Τα βιογραφικά των πολιτικών και η διαφάνεια στην πολιτική

kathimerini

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Θεμελιώδεις προϋποθέσεις διαφάνειας στην πολιτική

kathimerini.gr ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
Οι ψηφοφόροι συχνά επιλέγουν να στείλουν κάποιον στη Βουλή με τα ίδια σχεδόν κριτήρια που εκλέγουν οι μαθητές τα δεκαπενταμελή συμβούλια. Ωστόσο ακόμα και αυτοί που δεν ψηφίζουν ελαφρά τη καρδία στερούνται επαρκούς ενημέρωσης για τους υποψηφίους. Κάθε πολιτευτής παρουσιάζει τον εαυτό του όπως θέλει και μόνο εάν για κάποιο λόγο βρεθεί στο στόχαστρο του πολιτικού αντιπάλου μπορεί να έρθουν στο φως κρυφές αλήθειες.

Οι ψηφοφόροι πηγαίνουν στην κάλπη χωρίς να γνωρίζουν πολύ βασικά πράγματα για τους υποψήφιους, όπως π.χ. αν έχουν εργαστεί στη ζωή τους ή αν έχουν καταδικαστεί για απάτες. Το πολιτικό σύστημα –αν ήθελε– μπορούσε με μερικές πολύ απλές κινήσεις να ανταποκριθεί στο δικαίωμα του πολίτη για πληροφόρηση.

Η υποχρέωση κάθε υποψηφίου να δίνει στη δημοσιότητα αναλυτικά, ακριβή στοιχεία για το βιογραφικό και τις δραστηριότητές του θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα για την αναβάθμιση της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα. Ακολούθως, μπορεί να γίνεται έρευνα για τα πραγματικά περιουσιακά στοιχεία κάθε πολιτευτή και να αναζητείται ο τρόπος απόκτησής τους. Το παράδειγμα του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Ακη Τσοχατζόπουλου επιβεβαίωσε τις υποψίες ότι κάποιοι πολιτικοί μπορεί να έχουν πολυτελή ακίνητα και εκατομμύρια ευρώ στην κατοχή τους, αλλά να μην τα δηλώνουν και να μην φαίνονται στα «πόθεν έσχες» τους. Στις εκλογές του 2015 ψηφίστηκαν πρόσωπα που δεν είχαν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους κι άλλοι οι οποίοι στο παρελθόν είχαν «γκρίζες» συναλλαγές με το Δημόσιο. Εξελέγησαν επίσης αρκετοί που έκρυβαν ότι διαθέτουν πλούτο, μεταξύ των οποίων και κάποιοι για τους οποίους ακόμα δεν γνωρίζουμε πώς τον απέκτησαν. Οι περισσότεροι ψηφοφόροι όταν τους ψήφιζαν δεν είχαν ιδέα για όλα αυτά. Κατά πάσα πιθανότητα δεν έχουν ούτε και τώρα. Το πολιτικό σύστημα λειτουργεί με τέτοιο τρόπο, ώστε ο πολίτης καλείται να επιλέξει μεταξύ υποψηφίων για τους οποίους δεν ξέρει σχεδόν τίποτα, πέρα από αυτά που ο ίδιοι δηλώνουν για τον εαυτό τους. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα υπουργού που ακόμα και στην ιστοσελίδα του υπουργείου του έχει αναρτήσει ένα βιογραφικό με ανακριβείς πληροφορίες, δίνοντας μια εικόνα διαφορετική από την πραγματική. Πρώην υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα, στον οποίο είχαν ανατεθεί μερικά πολύ σημαντικά υπουργεία, ανέλαβε κυβερνητικά αξιώματα έχοντας ελάχιστη εργασιακή εμπειρία και δύο αποτυχημένες επιχειρηματικές απόπειρες στο ενεργητικό του.

Νυν υπουργός, με έντονα αντιμνημονιακό προφίλ την εποχή των «Αγανακτισμένων», υπήρξε  συνεργάτης της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου την οποία κατήγγειλε. Το πρωί ήταν στα υπουργικά γραφεία και το μεσημέρι έβγαζε πύρινους λόγους στο Σύνταγμα. Αλλη αντιμνημονιακή βουλευτής δεν είχε εργαστεί σχεδόν ποτέ, καθώς λάμβανε για χρόνια τη σύνταξη της «άγαμης θυγατέρας». Υπάρχουν επίσης υπουργοί που –πριν εκλεγούν βουλευτές– είχαν επιχειρήσεις οι οποίες έβγαζαν κέρδη μέσω της διαπλοκής τους με το κράτος. Για όλα αυτά δεν υπήρχε η παραμικρή πληροφορία στο βιογραφικό τους. Και φυσικά δεν ήταν οι μόνοι.

Ολες οι απαραίτητες πληροφορίες θα ήταν γνωστές στους ψηφοφόρους εάν οι υποψήφιοι υποχρεώνονταν να δημοσιεύσουν τα πλήρη βιογραφικά τους – βιογραφικά των οποίων η ακρίβεια θα ελέγχεται με ποινή ακύρωσης της υποψηφιότητας, αν κάποιος κρύψει στοιχεία ή παραπλανήσει. Ετσι θα αποφεύγονταν και δυσάρεστες καταστάσεις σαν αυτές που πέρασε ο ΣΥΡΙΖΑ πρόσφατα με την κ. Λοΐζου.

Πλήρες και αναλυτικό βιογραφικό λοιπόν, με έμφαση στην εργασιακή εμπειρία και υποχρέωση λεπτομερούς δήλωσης εάν έχουν λάβει χρήματα από το ελληνικό Δημόσιο ή κάποιο ευρωπαϊκό φορέα (ακόμα και αν πρόκειται για ένα ευρώ), είτε ως άτομα είτε ως επιχείρηση στην οποία συμμετείχαν. Υποχρεωτική θα πρέπει να είναι και η ανάρτηση στον ιστότοπό τους του «πόθεν έσχες» των τελευταίων ετών, το εάν χρωστούν και πόσα σε τράπεζες και στο Δημόσιο και το αν έχουν καταδικαστεί από τη Δικαιοσύνη. Πρόκειται για μια απλή διαδικασία που εξασφαλίζει ένα μίνιμουμ διαφάνειας, η οποία έως τώρα δεν υπάρχει. Σε μια δημοκρατία που λειτουργεί υποδειγματικά, όλα αυτά θα ήταν αυτονόητα. Σε μια δημοκρατία όμως που δεν λειτουργεί, τα αυτονόητα είναι ζητούμενα.

 

http://www.kathimerini.gr/1018214/opinion/epikairothta/politikh/8emeliwdeis-proupo8eseis-diafaneias-sthn-politikh?fbclid=IwAR3rFHds8N9g2nDT3TSvl2rdjnZZUgTe9ES3CV6nfrkNfOzGUUZcY6xy754

 

 

Μυστικά και ψέματα για το προσφυγικό

 

ΒΑΣΙΟΥΤΗ

γρις

21.3.2019 Πηγή: www.lifo.gr

Το μεταναστευτικό-προσφυγικό έχει τεθεί πλέον στην καθημερινή ατζέντα της Ευρώπης και η αποτυχημένη ως τώρα διαχείριση του ενίσχυσε τους ευρωσκεπτικιστές κάθε απόχρωσης, αλλά και τα ακροδεξιά, εθνικιστικά και λαικιστικά κόμματα, τα οποία αμφισβητούν εντόνως την πολιτική γραμμή της ΕΕ. Αυτός άλλωστε είναι και ο μεγάλος φόβος των κυρίαρχων δυνάμεων ενόψει των ευρωεκλογών,  η περαιτέρω αύξηση της ισχύος των συγκεκριμένων πολιτικών δυνάμεων. Στην Ελλάδα, παρότι το θέμα αφορά τη χώρα άμεσα, συζητιέται λιγότερο από οπουδήποτε αλλού και κανένα κόμμα δεν έχει ξεκάθαρες και συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση του.

Τρία χρόνια μετά την αποκαλούμενη “Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας” που θα έλυνε το ζήτημα, τίποτα δεν λύθηκε ενώ η χώρα έχει μετατραπεί σε κρατητήριο προσφύγων και μεταναστών.

 

Με αφορμή τη συμπλήρωση των τριών χρόνων από την λεγόμενη συμφωνία (που όμως δεν είναι συμφωνία) μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Τουρκίας για το προσφυγικό,  25 οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων με επιστολή τους προς τους Ευρωπαίους ηγέτες κατήγγειλαν ότι αυτή έχει οδηγήσει σε επικίνδυνες και αναποτελεσματικές πολιτικές στην Ελλάδα.

Οι οργανώσεις αυτές που ασχολούνται με το προσφυγικό (μεταξύ των οποίων και το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, η Amnesty International, οι Γιατροί του Κόσμου κ.α ) αναφέρονται στις άθλιες συνθήκες στις οποίες μένουν οι πρόσφυγες  και κατηγορούν την ευρωπαϊκή πολιτική “που παγιδεύει τους αιτούντες άσυλο στα “hotspot” των ελληνικών νησιών”.

Ενώ ο αριθμός αιτήσεων ασύλου στην Ευρώπη τα τελευταία τρία χρόνια έχει μειωθεί, ο αριθμός αιτήσεων ασύλου που υποβλήθηκαν στην Ελλάδα αυξήθηκε κατακόρυφα” αναφέρουν και “μόνο στη Λέσβο, για παράδειγμα, ο αριθμός των αιτήσεων ασύλου υπερδιπλασιάστηκε μεταξύ 2016 (5.000 αιτήσεις) και 2018 (17.270 αιτήσεις)”.

Οι συγκεκριμένες οργανώσεις καταγγέλλουν επίσης ότι οι αιτούντες άσυλο παρεμποδίζονται να εγκαταλείψουν τα  ελληνικά νησιά και να μεταφερθούν στην ευρωπαϊκή ηπειρωτική χώρα όπως οι ίδιοι επιθυμούν και ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις “ασκούν υπερβολική πίεση στους κατοίκους των νησιών, στις τοπικές αρχές και στην Ελλάδα, ενώ οι συνθήκες υποδοχής, μεταξύ των οποίων και οι μηχανισμοί προστασίας των αιτούντων άσυλο, εξακολουθούν να είναι υποβαθμισμένοι”.

https://www.gcr.gr/el/news/press-releases-announcements/item/1063-anoixti-epistoli-25-organoseon-stous-evropaious-igetes-tria-xronia-meta-tin-koini-dilosi-ee-tourkias

Άλλη μία αξιοσημείωτη διαπίστωση τους είναι πως “Η προσδοκία ότι οι περισσότεροι νεοαφιχθέντες θα μπορούσαν να επιστραφούν στην Τουρκία στο πλαίσιο της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, αποδείχθηκε επικίνδυνα μη ρεαλιστική”.

Στο ίδιο πνεύμα και η ανακοίνωση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα,  αναφέρει ότι “Τα τελευταία τρία χρόνια, η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας έχει εγκλωβίσει χιλιάδες άντρες, γυναίκες και παιδιά σε υπερπλήρεις χώρους που χαρακτηρίζονται από έλλειψη υγιεινής και ασφάλειας, απαράδεκτες συνθήκες και περιορισμένη πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας, με αποτέλεσμα την επιδείνωση της υγείας τους και εκτεταμένη δυστυχία…”. Σύμφωνα με τον Εμανουέλ Γκουέ, επικεφαλής της αποστολής των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στη χώρα μας, «Η Ελλάδα έχει γίνει αποθήκη για τους άντρες, τις γυναίκες και τα παιδιά που απέτυχε να προστατεύσει η Ευρωπαϊκή Ένωση». https://msf.gr/magazine/tria-hronia-meta-i-symfonia-ee-toyrkias-diaionizei-ton-egklovismo-kai-tin-apognosi-ton

Η “συμφωνία” που έγινε ανάμεσα στους ηγέτες των 28 της ΕΕ και τον Αχμέτ Νταβούτογλου προέβλεπε την έναρξη της επαναπροώθησης παράτυπων μεταναστών από τα ελληνικά νησιά στην Τουρκία από την Κυριακή 20 Μαρτίου 2016 και χρηματοδότηση της Άγκυρας με 3+3 δισεκατομμύρια ευρώ.

Γιατί εγκλωβίζουν τους πρόσφυγες στα νησιά

Το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει από τις διαπιστώσεις που κάνουν οι ανθρωπιστικές οργανώσεις που ασχολούνται με το προσφυγικό είναι ότι τρία χρόνια μετά αποδείχθηκε ότι η “συμφωνία” ΕΕ-Τουρκίας λειτουργεί σε βάρος τόσο των προσφύγων, όσο και της Ελλάδας η οποία έχει γίνει αυτό που απεύχονταν, μια “αποθήκη” μεταναστών και προσφύγων, διευκολύνοντας την υπόλοιπη Ευρώπη και ειδικά την κεντρική Ευρώπη και τη Γερμανία που τους θέλει εγκλωβισμένους εδώ, μακριά από τα σύνορά τους .

Η Τουρκία από την άλλη, λαμβάνει σημαντικά οικονομικά ανταλλάγματα, κάνοντας ότι δήθεν συμβάλλει στην επίλυση. Παρότι δημοσίως οι Ευρωπαίοι την επαινούν για την συμβολή της, όπως και την Ελλάδα, στην πραγματικότητα πιστεύουν ότι εκείνοι σταμάτησαν τις ροές κυρίως με το κλείσιμο του λεγόμενου βαλκανικού διαδρόμου.

Το μεγάλο βάρος ωστόσο στην ΕΕ το σηκώνει αναμφίβολα η Ελλάδα -και όχι επιτυχώς-  ενώ τα ελληνικά νησιά, όπως όλοι ομολογούν, δέχονται μεγάλη πίεση.

Η ελληνική κυβέρνηση δεν εξήγησε ποτέ καθαρά για ποιον λόγο υποχρεώνει τους πρόσφυγες και μετανάστες να μένουν στα νησιά και τους απαγορεύει να μετακινηθούν στην ηπειρωτική Ελλάδα. Ο πρώτος υπουργός Μεταναστευτικής πολιτικής, Γιάννης Μουζάλας, αναφερόταν πάντα με μισόλογα στο θέμα αυτό, αποφεύγοντας να αναφέρει τον πραγματικό λόγο. Αρχικά είχε μάλιστα αφήσει να εννοηθεί ότι αυτό ήταν υποχρέωση της Ελλάδας η οποία προέκυπτε από τη “Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας”, αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Καμία συμφωνία δεν δεσμεύει την Ελλάδα να τους κρατάει στα νησιά. Αυτό έχει ζητηθεί στην ελληνική κυβέρνηση από τους Ευρωπαίους και ειδικά από τη γερμανική κυβέρνηση, προκειμένου να μην είναι εύκολο το πέρασμα των προσφύγων στην Ευρώπη. Η αλήθεια δηλαδή που αποφεύγουν όλοι να πουν,  είναι ότι η ευρωπαϊκή ηγεσία έχει ζητήσει από την Ελλάδα να μετατρέψει στην πράξη τα ελληνικά νησιά σε “κρατητήρια” για τους πρόσφυγες. Και αυτό δεν προκύπτει από καμία δεσμευτική συμφωνία με νομική ισχύ. Η ελληνική κυβέρνηση απλώς δέχθηκε να κάνει ότι (ατύπως) της ζήτησαν.

Οι “επικίνδυνες προτάσεις που απέρριψε” ο Τσίπρας

Οι περισσότεροι ίσως θυμούνται ότι ο Αλέξης Τσίπρας μετά τη σύνοδο της ΕΕ  για το προσφυγικό που πραγματοποιήθηκε το 2015, είχε δηλώσει ότι δέχθηκε μία “επικίνδυνη” όπως την είχε χαρακτηρίσει τότε πρόταση, να δημιουργήσει η Ελλάδα στρατόπεδο για να δεχθεί 50.000 πρόσφυγες, αλλά ισχυρίστηκε ότι “την απέκρουσε”. 

τουιτΤσιπ

Πριν από λίγες μέρες ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Δ.Βίτσας, αποκάλυψε ότι «Αυτή τη στιγμή έχουμε περίπου 75.000 στην Ελλάδα” και ότι αν τα πράγματα πάνε όπως πέρυσι από την πλευρά των ροών, το 2019 θα έχουμε “έναν αριθμό περίπου 90.000, ίσως και λίγο παραπάνω». Όλα αυτά με βάση τα επίσημα στοιχεία και όσους καταγράφονται μόνο. https://www.lifo.gr/now/greece/228150/vitsas-perissoteroi-apo-90-000-prosfyges-tha-einai-stin-ellada-eos-to-telos-toy-2019

Πίσω στη τη μίνι Σύνοδο Κορυφής για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης πριν από τρία χρόνια, όταν αποχωρώντας ο Αλέξης Τσίπρας είχε δηλώσει εκτός από το ότι απέκρουσε την πρόταση για τους 50.000 πρόσφυγες, ότι αυτός παρέμεινε  στις αρχικές του δεσμεύσεις: “να ολοκληρώσουμε τα hotspots, τα κέντρα υποδοχής στα πέντε νησιά και να πραγματοποιήσουμε το συντομότερο δυνατόν και την υποχρέωσή μας για 10 συν 10 χιλιάδες θέσεις στην ηπειρωτική χώρα”.

Πιο συγκεκριμένα ο πρωθυπουργός είχε πει επίσης ότι “υπήρχαν τρεις παράλογες προτάσεις. Και οι τρεις απερρίφθησαν.” Αυτή για τους 50.000 ήταν η “πρώτη παράλογη πρόταση”. Αντί αυτής, μας είχε πληροφορήσει τότε, “προτείναμε –και έγινε αποδεκτό- να προωθηθεί μελλοντικά και υπό προϋποθέσεις η διαδικασία της επιδότησης με άμεση χρηματοδότηση από την ΕΕ ενοικίου για 20 χιλιάδες πρόσφυγες, πράγμα το οποίο θεωρούμε ότι θα είναι μια ουσιαστική συμβολή στην πραγματική οικονομία”.

Η “δεύτερη παράλογη πρόταση η οποία απορρίφθηκε” σύμφωνα με όσα είχε ισχυριστεί ο Αλέξης Τσίπρας,  ήταν αυτή που αφορούσε τη δυνατότητα μιας χώρας, αν δεν συμφωνεί, να μην επιτρέπει τη διέλευση προσφύγων από μια άλλη χώρα. “Όπως αντιλαμβάνεστε αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να σταματήσει η ροή και το βάρος να μετατοπίζεται από τη μια μετά την άλλη ως ντόμινο στις χώρες υποδοχής και κυρίως στην Ελλάδα” είχε πει.

 Τρία χρόνια μετά έγινε ακριβώς αυτό που υποτίθεται απέτρεψε και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες έκλεισαν τα σύνορα για τους πρόσφυγες τους οποίους δέχονται πια με το σταγονόμετρο και το πρόβλημα έμεινε στην Ελλάδα.

Η “τρίτη παράλογη πρόταση που απερρίφθη”, ήταν αυτή που αφορούσε τη δυνατότητα να υπάρξει μια νέα επιχείρηση της Frontex στα βόρεια σύνορά μας ώστε να ελέγχει και να αποτρέπει προσφυγικές ροές προς την ΠΓΔΜ ή πιθανώς αργότερα στην Αλβανία. “Απερρίφθη αυτή η πρόταση καθότι την μοναδική και αποκλειστική δικαιοδοσία για τον έλεγχο των βορείων συνόρων μας τον έχει η χώρα μας, φυσικά σε συνεργασία με γειτονικές χώρες”. Λίγους μήνες μετά εφαρμόστηκε και η “τρίτη παράλογη πρόταση” που …απερρίφθη.

Έως τώρα δεν έχουμε μάθει πάντως  εάν ο Αλέξης Τσίπρας απέκρυψε από την αρχή την αλήθεια για όσα πραγματικά συμφωνήθηκαν τότε ή αν τον “κορόιδεψαν”  οι Ευρωπαίοι, κάνοντας ότι δείχνουν κατανόηση, αλλά φορτώνοντας του το πρόβλημα και αναγκάζοντας τον να αποδεχθεί όλα όσα υποτίθεται ότι είχε απορρίψει.

Η Συμφωνία που δεν είναι συμφωνία αλλά δήλωση!

Τα ελληνικά ΜΜΕ στην πλειοψηφία τους, ακόμα και σήμερα,  επιμένουν να μιλούν για “Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας” για το προσφυγικό. Οι πλέον αρμόδιοι όμως, όταν μιλούν επίσημα αντί για την λέξη “συμφωνία” χρησιμοποιούν την λέξη “δήλωση”. Η επίσημη ανακοίνωση άλλωστε,  αναφέρεται ξεκάθαρα σε δήλωση και όχι σε συμφωνία (EU-Turkey statement) όπως μπορεί κανείς εύκολα να διαπιστώσει ανατρέχοντας στις πηγές. https://www.consilium.europa.eu/el/press/press-releases/2016/03/18/eu-turkey-statement/

https://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2016/03/18/eu-turkey-statement/

Κι αυτό γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρξε ποτέ συμφωνία με νομική ισχύ που να δεσμεύει τα μέρη. Πρόκειται απλώς περί μίας δήλωσης,  την οποία όμως τηρεί ως συμφωνία η Ελλάδα και τα περισσότερα ΜΜΕ έχουν αποφύγει να φωτίσουν το θέμα, εξακολουθώντας να αναφέρονται σε “Συμφωνία”.

ερτ

Το μυστήριο που κανείς δεν προσπάθησε να λύσει  εδώ και τρία χρόνια (το γιατί δηλαδή δεν πρόκειται για  μια πραγματική συμφωνία) καθώς η κυβέρνηση απέφευγε να το θίξει και τα ΜΜΕ δεν ήθελαν να την ενοχλήσουν, αποκάλυψε πρόσφατα στο φόρουμ των Δελφών ο αρμόδιος Επίτροπος Δημήτρης Αβραμόπουλος. Μια αποκάλυψη όμως, που πέρασε σχεδόν  απαρατήρητη.

Οι αποκαλύψεις του Αβραμόπουλου λίγο πριν από τη λήξη της θητείας του

Ο αρμόδιος Επίτροπος σε μια συζήτηση που είχε στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, ανέφερε ότι το θέμα της μετανάστευσης κυριαρχεί στην παγκόσμια ατζέντα και ότι η διαχείριση του μαζί με το θέμα της ασφάλειας είναι αυτά που βάζουν σε κίνδυνο το οικοδόμημα της ενωμένης Ευρώπης.  “…Αυτό το κύμα, το μεταναστευτικό, μην νομίζετε ότι θα τελειώσει από τη μία μέρα στην άλλη.  Ήρθε για να μείνει πάρα πολύ καιρό” είπε, υποστηρίζοντας ότι για εκείνον ο κίνδυνος είναι ο λαϊκισμός και ο εθνικισμός. Ο κ.Αβραμόπουλος υποστήριξε ότι οι ευρωπαϊκές δημοσκοπήσεις δείχνουν την άνοδο των δυνάμεων αυτών, λόγω πρωτίστως του μεταναστευτικού και αποκάλυψε ότι παρότι δεν ειπώθηκε ποτέ δημόσια, στην ΕΕ είχαν γίνει προτάσεις να επανέλθουν συνοριακοί έλεγχοι με την Ελλάδα, καθώς κάποιοι την χαρακτήριζαν “Ανίκανη και αδύναμη να διαχειριστεί τα κοινά ευρωπαϊκά σύνορα”.

https://www.youtube.com/watch?v=CfCspgD1dr4&t=15650s

Η κεντρική Ευρώπη απέδιδε ευθύνες στην Ελλάδα, είπε, αλλά και στην Ιταλία (του Ρέντσι τότε) ότι δεν προστατεύουν τα σύνορα με αποτέλεσμα “να μπουν στην Ευρώπη 1.200.000 πρόσφυγες  από την Ελλάδα και κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες από αλλού”.

Ο Επίτροπος Μετανάστευσης υποστήριξε  πάντως ότι η συνεννόηση με την Τουρκία λειτουργεί, αφού μειώθηκαν οι διελεύσεις, για να παραδεχθεί μετά ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου ιδανικά: “Όσοι δικαιούνται, με βάση την αξιολόγηση της αίτησης τους,  πρέπει να παίρνουν τον δρόμο προς την Ευρώπη. Οι υπόλοιποι πρέπει να επιστρέφουν στην Τουρκία. Αν λειτουργούσε όπως έπρεπε να λειτουργεί η διαδικασία, στα νησιά δεν θα έπρεπε να υπάρχει κανένας. Εκεί είναι που έχει σκοντάψει το θέμα στα νησιά. Υπάρχει μια δυσλειτουργία γραφειοκρατικού τύπου”.

Ο κ.Αβραμόπουλος συμφώνησε ότι τα hot spot, παρότι είναι για να αξιολογούν τις αιτήσεις ασύλου έχουν μετατραπεί λόγω της καθυστέρησης της διαδικασίας σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. “Δεν θα έπρεπε, γιατί έχει δοθεί πάρα πολύ μεγάλη βοήθεια στη χώρα για να μπορέσει να αντιμετωπίσει την κατάσταση εκεί…” είπε.

Στη συνέχεια όμως, επιφύλασσε μια ακόμα αποκάλυψη που θα έριχνε φως στο μυστήριο της (μη) Συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, όταν έθεσε ένα ερώτημα ρητορικά: “Τι προβλέπει η ευρωτουρκική συνεννόηση; γιατί δεν πρόκειται για συμφωνία,  αφού αν ήταν συμφωνία ή σύμβαση, θα έπρεπε να περάσει και από τα κοινοβούλια και δεν θα πέρναγε ποτέ από τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια. Βρήκαμε λοιπόν αυτή τη φόρμα”.

Κι έτσι μάθαμε ότι ο λόγος που η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας δεν έγινε ποτέ συμφωνία, ήταν η εκτίμηση των Ευρωπαίων ότι αυτή δεν θα περνούσε ποτέ από τα κοινοβούλια των ευρωπαϊκών χωρών. Παρόλα αυτά βρήκαν τρόπο να εφαρμοστεί και να κάνουν όλοι σαν να έχει νομική ισχύ και να δεσμεύει την Ελλάδα, σε βάρος της οποίας παράγονται ήδη αποτελέσματα, όπως και σε βάρος των προσφύγων.

Ευρωβουλή: Μια Κιβωτός του Νώε (με λεφτά)

Οι Ευρωεκλογές μετατρέπονται σε σανίδα σωτηρίας για πολλούς, καθώς στον ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να σώσουν ό,τι μπορούν

 

σιούτη

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ 14.3.2019 | Πηγή: www.lifo.gr

Το κλίμα που επικρατεί στον ΣΥΡΙΖΑ αυτή την περίοδο θα μπορούσε να περιγραφεί με τη φράση «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», καθώς όλοι έχουν πειστεί ότι έρχεται σερί με εκλογικές ήττες και αναζητούν την κιβωτό που θα τους διασώσει τα επόμενα χρόνια, όσο θα βρίσκονται εκτός εξουσίας.

Πρώτη στη λίστα των περιζήτητων θέσεων, για την οποία γίνεται σφαγή εδώ και καιρό, είναι αυτή του ευρωβουλευτή. Και είναι ερμηνεύσιμο, αφού έχει πάρα πολλά χρήματα (περισσότερα απ’ όσα παίρνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην Ελλάδα), δεν απαιτούνται καν τυπικά προσόντα (πολλοί από τους σημερινούς ευρωβουλευτές δεν ξέρουν καμία ξένη γλώσσα) και η δουλειά είναι πολύ εύκολη και χωρίς ευθύνες. Παλιά, όταν οι Ευρωεκλογές ήταν με λίστα, αρκούσε να έχεις βύσμα ή να είσαι ευνοούμενος του αρχηγού. Από τις προηγούμενες εκλογές, που ο Αντώνης Σαμαράς για να γλιτώσει το pressing τις έκανε με σταυρό, χρειάζεται αφενός να πάρεις το πράσινο φως από τον πρόεδρο του κόμματος για να μπεις στη λίστα, αφετέρου να είσαι γνωστός στο πανελλήνιο για να σταυροδοτηθείς.

 

Έχει αποδειχθεί, άλλωστε, ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι επιλέγουν με βασικό κριτήριο την αναγνωρισιμότητα. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του ποδοσφαιριστή Ζαγοράκη, ο οποίος δεν είχε κανένα τυπικό ή ουσιαστικό προσόν για τη θέση αυτή, οι πολιτικές του θέσεις ήταν άγνωστες (μάλλον και ανύπαρκτες), ωστόσο το 2014 εξελέγη ευρωβουλευτής με τη ΝΔ.   Και όχι, δεν έκανε την έκπληξη, ήταν ένας αόρατος ευρωβουλευτής, χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση.

Φυσικά, δεν ήταν η μόνη τέτοια περίπτωση, ήταν όμως η πιο κραυγαλέα. Έτσι και τώρα. Όσοι είναι πανελλαδικά «αναγνωρίσιμοι» (ακόμα κι αν είναι παίκτες reality) ξέρουν ότι έχουν μεγάλες πιθανότητες εκλογής, αρκεί να «τρυπώσουν» στη λίστα. Υπάρχουν κι αυτοί που τοποθετούνται στα ευρωψηφοδέλτια απλώς για να γεμίσει η λίστα. Η μάχη όμως θα δοθεί μεταξύ των «αναγνωρίσιμων» και μόνο.

Στον ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν ότι οι «μέρες της αφθονίας» μάλλον θα είναι παρελθόν σε λίγο. Γι’ αυτό διαγκωνίζονται για τις θέσεις που εξασφαλίζουν την επόμενη 4ετία-5ετία.   Αυτές είναι οι 5-6 (στην καλύτερη περίπτωση) θέσεις στην Ευρωβουλή, μετά έρχονται οι βουλευτικές έδρες ‒για όσους διασωθούν και καταφέρουν να εκλεγούν στην επόμενη Βουλή‒, οι θέσεις των επικεφαλής των Ανεξάρτητων Αρχών, καθώς και μερικές περιζήτητες θέσεις στην Ε.Ε. και σε διεθνείς οργανισμούς.

Εύλογα, λοιπόν, στον ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου η εξουσία στο εξής θα συρρικνώνεται, ο μεγαλύτερος συνωστισμός γίνεται για τις θέσεις με τα πολλά χρήματα και την πολιτική εξασφάλιση.   Την Τρίτη, που το κυβερνών κόμμα ανακοίνωσε την «πρώτη δόση» των υποψηφιοτήτων για την Ευρωβουλή, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για έκπληξη, αν υπήρχε κάτι που να μπορούσε να μας εκπλήξει στην ελληνική πολιτική ζωή, αλλά δεν υπάρχει.

Όπως παρατήρησαν κάποιοι, δεν πάνε πολλές μέρες που η Ρένα Δούρου είπε για τη Φώφη Γεννηματά: «Ας σιωπήσει μια γυναίκα που βρίσκεται στον πολιτικό στίβο λόγω του βαριού ονόματος του πατέρα της».   Αν αυτή είναι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς τότε γιατί ανακοίνωσε ότι κατεβάζει ως υποψήφιους ευρωβουλευτές τον γιο του Πλουμπίδη, την κόρη του Λοΐζου και την κόρη του Τσάτσου (η οποία υπήρξε κόρη και σύζυγος ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ).   Οι συγκεκριμένοι δεν έχουν διακριθεί σε κανέναν τομέα της πολιτικής τόσα χρόνια, ούτε κάποιες προτάσεις έχουν κάνει και άσχετα από το αν οι ίδιοι αξιοποιούν ή όχι το βαρύ τους επίθετο, είναι βέβαιο ότι το κάνει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ για λογαριασμό τους.

Ο δημοσιογράφος της ΕΡΤ, Κώστας Αρβανίτης, ήταν σχεδόν βέβαιο από καιρό ότι θα περνούσε στην πολιτική, καθώς είχε συμφωνήσει με τον Τσίπρα να είναι υποψήφιος, μόνο που στον ΣΥΡΙΖΑ νόμιζαν ότι θα κατέβαινε στις εθνικές εκλογές, στην πρώην Β’ Αθήνας (στον βόρειο τομέα), ενώ αυτός, όπως λένε πηγές της Κουμουνδούρου, προσπαθούσε να πάρει το ok από τον Τσίπρα για το ευρωψηφοδέλτιο.

Αν το εξασφάλιζε αυτό, όπως συνέβη, η εκλογή του, λόγω της αναγνωρισιμότητας στο κοινό του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρούνταν περίπου δεδομένη.   Αν, λοιπόν, η πολιτική δεν είχε πάψει προ πολλού να μας εντυπωσιάζει, μια άλλη έκπληξη θα ήταν και η υποψηφιότητα της κ. Φωτεινής Σκοπούλη, η οποία θα πλαισιώσει επίσης την ευρωλίστα του ΣΥΡΙΖΑ.   Πρόκειται για την πρώην υφυπουργό Υγείας της κυβέρνησης Σαμαρά, προερχόμενη από τη ΔΗΜ.ΑΡ., η οποία μέχρι πρότινος διαβεβαίωνε ότι ποτέ δεν πρόκειται να αποδειχθεί νομικά σκάνδαλο στο ΚΕΕΛΠΝΟ.

Αλλά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν ενοχλείται πλέον από τίποτα και είναι διατεθειμένη να «ξεπλύνει» όποιον συντάσσεται μαζί της.   Ωστόσο, όσον αφορά τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα, δεν ήταν μόνο αυτό. Η κ. Σκοπούλη είχε προκαλέσει μεγάλο θόρυβο, καθώς είχε κατηγορηθεί ότι η πρώτη της ενέργεια ως υφυπουργού Υγείας με το που ανέλαβε αρμοδιότητες ήταν ένα «δωράκι» 1,2 εκατ. ευρώ σε πολυεθνική με απευθείας ανάθεση έργου.   Πρόκειται για το θέμα της απευθείας ανάθεσης της παραγγελίας αντιδραστηρίων για τον έλεγχο των μονάδων αίματος για τον ιό του Δυτικού Νείλου, αίτημα που ο πρόεδρος της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Συμβάσεων και πρώην εισαγγελέας Βασίλης Φλωρίδης είχε κρίνει τότε παράνομο.

Ο τυχοδιωκτισμός, η συναλλαγή και η οικογενειοκρατία ωστόσο δεν λείπουν ούτε από τα ψηφοδέλτια των άλλων κομμάτων, απλώς στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ έντονο το παρασκήνιο και η αίσθηση του επείγοντος και της διάσωσης. Ειδικά γύρω από την Ευρωβουλή, που τη βλέπουν όλοι σαν την Κιβωτό του Νώε με λεφτά.   Αλλά και στη ΝΔ έχουν π.χ. τον Θοδωρή Ζαγοράκη, ο οποίος δεν έχει επιδείξει το παραμικρό ως ευρωβουλευτής, έχουν τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, που ως επιλογή για την Ευρώπη δεν συνάδει καθόλου με το προφίλ του μεταρρυθμιστή που επιδιώκει για τον εαυτό του ο Κυριάκος Μητσοτάκης, και αρκετές υποψηφιότητες ακόμα που σηκώνουν γερή κριτική.

Το ΚΙΝ.ΑΛ., επίσης, αν και με νέο όνομα πια και όχι ως ΠΑΣΟΚ κατεβάζει έναν ακόμα Παπανδρέου, που μπορεί να καταφέρει κι αυτός να εκλεγεί χάρη στο βαρύ όνομά του. Το μόνο που δεν έχουμε δει ως τώρα, και ούτε πρόκειται, είναι έναν ουσιαστικό διάλογο για τα εθνικά και τα ευρωπαϊκά θέματα. Διαξιφισμούς όσο πλησιάζουν οι κάλπες θα έχουμε, αλλά μόνο με συνθήματα.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Πηγή: https://www.lifo.gr/articles/opinions/229785/eyrovoyli-mia-kivotos-toy-noe-me-lefta

 

 

Στους Δελφούς διατυπώθηκαν μερικές σκληρές αλήθειες

 

φορουμ

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ 7.3.2019 |  www.lifo.gr

Το σημαντικότερο γεγονός της περασμένης εβδομάδας ήταν αναμφισβήτητα το φόρουμ των Δελφών. Εκεί παρευρέθηκε η οικονομική ελίτ της χώρας, από την οποία μπορούσες να ακούσεις πολλά και ενδιαφέροντα, αλλά και σημαντικοί αναλυτές, όπως ο Robert Kaplan, του οποίου τα λεγόμενα έχουν πάντα σημασία.   Ενδιαφέρον, όμως, είχαν και οι πρέσβεις, ειδικά της Γερμανίας και των ΗΠΑ, καθώς και αρκετοί Ευρωπαίοι και Αμερικανοί αξιωματούχοι, οι οποίοι αρκετές φορές είπαν τα πράγματα με το όνομά τους.

Στο φόρουμ των Δελφών, που, όχι άδικα, αποκαλείται «ελληνικό Νταβός», μαθαίνει κανείς πολλά για την ατζέντα. Και κυρίως έχει τη δυνατότητα ουσιαστικής ενημέρωσης για όλα αυτά που δεν θα ακούσει ένας τηλεθεατής στα δελτία ειδήσεων και στα πολιτικά talk shows.

Οι περισσότεροι, βέβαια, συμμετέχουν στα φόρουμ αυτά για το networking που γίνεται στο περιθώριο των ομιλιών και των συζητήσεων, αλλά πραγματικά υπάρχει πολλή ουσία σε κάποια απ’ όσα διατυπώνονται στα πάνελ αυτά, καθώς ακούγονται αρκετές αλήθειες που δεν λέγονται ούτε συχνά ούτε εύκολα δημόσια. Και ακούστηκαν τέτοιες αλήθειες στους Δελφούς, αλλά φυσικά δεν πρωταγωνίστησαν σε κανένα δελτίο ειδήσεων.

Από άποψη εγκυρότητας και βαρύτητας, η σημαντικότερη παρουσία στους Δελφούς ήταν μάλλον αυτή του συγγραφέα και αναλυτή Robert Kaplan, ο οποίος ανέφερε ότι η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την άνοδο της Κίνας, ενώ η Ευρώπη εξαρτάται από τη Γερμανία, η οποία για πολλούς λόγους, όχι μόνο γεωγραφικούς, αποτελεί το κέντρο της ηπείρου.

Ο Robert Kaplan επισήμανε ότι όλοι οι καγκελάριοι της Γερμανίας εδώ και χρόνια ακολουθούν την ίδια εθνική πολιτική, ασχέτως της πολιτικής παράταξης στην οποία ανήκουν. Σχετικά με την παγκοσμιοποίηση, ανέφερε ότι αυτή «προχωρά, αλλά έχει διχάσει τις κοινωνίες», κάτι που όλοι βλέπουν, αλλά δεν ξέρουν να το ονομάσουν ή δεν αντιλαμβάνονται τα αίτιά του.   Σε ερώτηση του Αλέξη Παπαχελά για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ανέφερε ότι «δεν υπάρχει πλέον ξεκάθαρος διαχωρισμός Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων, αλλά πολλές φορές αποτελούν ένα μείγμα», κάτι που βλέπουμε και στη Γερμανία αλλά και σε άλλες χώρες.

Σχετικά με το θέμα της ενημέρωσης των πολιτών, ο Robert Kaplan είπε ότι οι πολίτες σήμερα δεν διαβάζουν αντικειμενικές ειδήσεις ούτε αναλυτικές, αλλά συμπυκνωμένες, σύντομες και όχι ακριβείς.   Σε ερώτηση για το θέμα της ενέργειας και των φυσικών πόρων στην ανατολική Μεσόγειο ανέφερε πως «η περιοχή μετασχηματίζεται τελείως», ενώ σε άλλη ερώτηση για την Ελλάδα είπε ότι, αν και η χώρα έχει εξαιρετική γεωπολιτική θέση, είχε πάντα πρόβλημα διακυβέρνησης και απογοητευτικές κυβερνήσεις.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πάνελ, στο οποίο ακούστηκαν πολλά, αλλά βγήκαν εξαιρετικά απαισιόδοξα συμπεράσματα για τη χώρα, ήταν αυτό στο οποίο συμμετείχαν οι Θεόδωρος Φέσσας, Δημήτρης Παπαλεξόπουλος, Γιώργος Προβόπουλος, Παναγιώτης Πικραμμένος, Τάκης Αθανασόπουλος, Κωνσταντίνος Κωστής, Κώστας Δουζίνας και Ευάγγελος Βενιζέλος.

O πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιώργος Προβόπουλος, ανέφερε ότι την επόμενη δεκαετία θα εξακολουθούν να μας απασχολούν το θέμα του χρέους και η διαδικασία απόκλισης.

Στο πάνελ πολλοί συμφώνησαν ότι «το δημόσιο χρέος θα συνεχίσει να μας καταδιώκει», όπως και «το Ασφαλιστικό που δεν έχουμε λύσει και το οποίο θα παράγει φτωχούς συνέχεια τα επόμενα χρόνια, αλλά κανείς δεν το αναφέρει».   Όπως είπε ο καθηγητής Οικονομικής και Κοινωνικής Ιστορίας και σύμβουλος της Alpha Bank, Κωνσταντίνος Κωστής, το θέμα αυτό «δεν τολμάμε καν να το αναφέρουμε».

Ο κ. Κωστής υποστήριξε, όπως και άλλοι στους Δελφούς, ότι οι δημογραφικές εξελίξεις στη χώρα μας είναι μη αναστρέψιμες και προχώρησε στην τοποθέτησή του λέγοντας: «Ποιο είναι το επόμενο βήμα, το οποίο πρέπει να το πούμε; Η μετανάστευση, οι πρόσφυγες. Να το πούμε με το όνομά του. Αυτούς τους ανθρώπους τους χρειαζόμαστε. Αυτοί είναι οι επόμενοι Έλληνες. Οι επόμενες γενιές των Ελλήνων αυτές είναι».

Η σύντομη ομιλία του καθηγητή Οικονομικής Ιστορίας και τραπεζικού συμβούλου ήταν σύντομη, αλλά έκανε αίσθηση. Επικαλούμενος την ιδιότητά του ως ιστορικού, υποστήριξε ότι όσες φορές έχουμε βρεθεί ως χώρα σε αντίστοιχες περιστάσεις, για να λυθεί το πρόβλημα ακολούθησε μια καταστροφή: «Δηλαδή θα πρέπει να έρθει μια εθνική καταστροφή, η οποία θα υποχρεώσει ή θα δώσει τη δυνατότητα να επιβληθούν κάποιες ριζικές λύσεις» είπε.

 

«Το θέλουμε αυτό; Προφανώς όχι, αλλά φοβάμαι πως η κατάστασή μας είναι τέτοια −πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά− που ωθούμαστε προς τα εκεί». Και συνέχισε: «To κόστος που μπορεί να χρειαστεί να πληρώσουμε είναι να βγούμε από το ευρωπαϊκό παιχνίδι. Εγώ το θεωρώ πλέον πιθανότατο. Θα έχουμε περάσει δέκα χρόνια καταβάλλοντας ένα βαρύ τίμημα, μνημονιακό, και θα έρθει μια στιγμή που δεν θα μπορούμε άλλο να μείνουμε στην Ευρώπη» είπε και καταχειροκροτήθηκε.   Τον προβληματισμό του κ. Κωστή, πάντως, για το θέμα αυτό συμμερίστηκε και ο κ. Προβόπουλος και άλλοι στο πάνελ, η εκτίμηση των οποίων επίσης είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει αντιμετωπίσει τα προβλήματα της κρίσης.   Το δημογραφικό ζήτημα της χώρας, που συζητήθηκε αυτή την εβδομάδα και στη Βουλή, απασχόλησε πολλούς ομιλητές του φόρουμ των Δελφών. Σε ένα άλλο πάνελ, ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Νίκος Χριστοδουλάκης, υποστήριξε ότι η μετανάστευση θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της υπογεννητικότητας.

Ενδιαφέρουσα ήταν και παρουσία του Γερμανού πρέσβη, Jens Plötner, ο οποίος με εντυπωσιακή άνεση παραδέχτηκε ότι στην Ελλάδα έκαναν αρκετά λάθη κατά τη διάσωσή της, καθώς μάθαιναν βλέποντας και κάνοντας, αφού δεν είχαν διαχειριστεί ξανά κάτι τέτοιο.   «Σίγουρα έγιναν σφάλματα που είχαν επιπτώσεις, όμως μαθαίνουμε, και σήμερα οι δομές μας είναι πιο ισχυρές και θα ισχυροποιηθούν περισσότερο στο μέλλον» είπε.   Ο Γερμανός πρέσβης επιδοκίμασε την προσέγγιση της κυβέρνησης με την Άγκυρα και είπε ότι είναι σωστή, «όπως και η προσέγγιση με την Αλβανία, με την οποία δεν έχει κλείσει το θέμα, αλλά αυτό οφείλεται στην Αλβανία».

Δεν διευκρίνισε, ωστόσο, ποιο είναι το θέμα με την Αλβανία που πρέπει να κλείσει, καθώς το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών δεν έχει ενημερώσει την ελληνική κοινή γνώμη σχετικά.   Ο Jens Plötner ανέφερε ότι η Γερμανία εστιάζει στα Βαλκάνια και χρειάζεται την Ελλάδα, καθώς και ότι είναι ευτυχής που βρήκε έναν εταίρο στην Αθήνα, γι’ αυτό και η Μέρκελ δέχτηκε την Ελλάδα στην περίφημη πρωτοβουλία του Βερολίνου (πρόκειται για ένα άτυπο όργανο για τα Βαλκάνια, στο οποίο η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια δεν συμμετείχε).

ντομινο

 

Αξιοσημείωτη ήταν και η φράση ενός άλλου Γερμανού, του κ. Ralf Beste, διευθυντή του Policy Planning, του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών, ο οποίος χαρακτήρισε τα Βαλκάνια «εργαστήριο για την υπόλοιπη Ευρώπη» και ανέφερε ότι για χρόνια «θεωρούσαμε πως τα Βαλκάνια ήταν μια καθυστερημένη ιστορικά περιοχή» − αλλά τώρα έχουν αλλάξει γνώμη.   Η Heather Conley, διευθύντρια του ευρωπαϊκού προγράμματος CSIS των ΗΠΑ, ανέφερε ότι «η ανταλλαγή γεωγραφικών περιοχών είναι μια ενδιαφέρουσα πρόταση, αλλά θέλουμε πολυεθνοτικές μειονότητες και κοινωνίες. Πρέπει να εξετάσουμε το θέμα των συνόρων, να ξεκολλήσει το θέμα της Σερβίας και του Κοσσυφοπεδίου».

Ο πρέσβης επί τιμή κ. Αλέξανδρος Μάλλιας υποστήριξε ότι η Συμφωνία των Πρεσπών προκάλεσε την κοινωνία, λέγοντας ότι «σε μια δημοκρατία πρέπει να δίνεις χώρο στα κόμματα να συμμετέχουν. Δεν συνήλθε ποτέ το ΚΥΣΕΑ, η Κυβερνητική Επιτροπή, το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής, η Διαρκής Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής».

Ο Αμερικανός πρέσβης Geoffrey Payat επισήμανε ότι η Ελλάδα επέστρεψε (δηλαδή έχει πάλι ενδιαφέρον), αλλά έχουν επιστρέψει και οι ΗΠΑ (στην Ελλάδα), τονίζοντας τον ενδιαφέρον που έχει πλέον γι’ αυτές.   Σχετικά με τις γεωπολιτικές σχέσεις στην ανατολική Μεσόγειο, ο Damon M. Wilson, εκτελεστικός αντιπρόεδρος Προγραμμάτων και Στρατηγικής του Ατλαντικού Συμβουλίου των ΗΠΑ, είπε ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει ένα «άνοιγμα» των στρατηγικών σχέσεων Ελλάδας και ΗΠΑ και ότι η ανατολική Μεσόγειος αναδεικνύεται σε έναν σημαντικό «παίκτη» της γεωπολιτικής στρατηγικής. Ανέφερε επίσης ότι «η ανατολική Μεσόγειος είναι ένα σημαντικό πεδίο ανταγωνισμού και οι ΗΠΑ έχουν στόχο να βοηθήσουν να πάρει σάρκα και οστά η επανένωση της Κύπρου».   Ο αντιπρόεδρος του German Marshall Fund στις Βρυξέλλες, Ian Lesser, στο ίδιο πάνελ για την ανατολική Μεσόγειο έκανε άλλη μια δυσάρεστη πρόβλεψη, καθώς εκτίμησε ότι αυτό που θα συμβεί στην περιοχή είναι μια σειρά κρίσεων που θα δημιουργήσουν αρχικά ένα χάος και εν συνεχεία μια νέα τάξη πραγμάτων. Πηγή: https://www.lifo.gr/articles/opinions/229024/stoys-delfoys-diatypothikan-merikes-sklires-alitheies

Αλέξης Τσίπρας: Και με τον Μαδούρο και με τον Τραμπ

Πώς γίνεται να υποστηρίζει κανείς και τους δύο προέδρους; Αν είσαι ο Αλέξης Τσίπρας, μάλλον γίνεται.

Μαδούρο

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ 1.3.2019 | Πηγή: www.lifo.gr

Πώς γίνεται να είναι κανείς και με τον Μαδούρο και με τον Τραμπ; Αν είσαι ο Αλέξης Τσίπρας, μάλλον γίνεται, αλλά είναι ίσως το μοναδικό παράδειγμα πολιτικού στον κόσμο που εγκωμιάζει και τους δύο αντιπάλους. Οι στενές σχέσεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ με τη Βενεζουέλα, από τότε που ήταν ακόμα ένα μικρό κόμμα της αντιπολίτευσης, είναι γνωστές. Εκείνη την εποχή ο Αλέξης Τσίπρας μιλούσε για μια χώρα-παράδειγμα.   Οι σχέσεις αυτές έγιναν ακόμα πιο στενές όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στην αξιωματική αντιπολίτευση. Όταν όμως πήρε την εξουσία, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν, αφού ο Τσίπρας προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κερδίσει τη στήριξη των ΗΠΑ και γι’ αυτό άρχισε να κρατά κάποια απόσταση.

Λίγες μέρες μετά την εκλογική του νίκη, ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, τον συνεχάρη για τη «νίκη του προγράμματος κατά της λιτότητας» που νόμιζε ότι θα καταργούσε και τον προσκάλεσε να επισκεφθεί τη χώρα του. «Κάλεσα τον σύντροφο Αλέξη να επισκεφθεί τη Βενεζουέλα το συντομότερο δυνατό. Σχεδιάζει να έρθει στη Λατινική Αμερική.

Ανέφερε όλες τις πιέσεις που του ασκούνται, εξαιτίας του βάναυσου νεοφιλελεύθερου συστήματος που έχει εφαρμοστεί στην Ελλάδα» είχε δηλώσει τότε ο Μαδούρο. Η επίσκεψη αυτή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Δύο χρόνια πριν, πάντως, το 2013, ήταν ο Αλέξης Τσίπρας που έστελνε τα συγχαρητήριά του στον Μαδούρο:   «Αγαπητέ σύντροφε Πρόεδρε Νικολάς, ο λαός της Βενεζουέλας, με απόλυτα δημοκρατικό τρόπο και διαφανείς διαδικασίες, με τη συμμετοχή εκατοντάδων διεθνών παρατηρητών των εκλογών (ανάμεσά τους και δύο Έλληνες), αποφάσισε τον αμετάκλητο δημοκρατικό δρόμο των αντι-νεοφιλελεύθερων δομικών αλλαγών στη χώρα σου με στόχο τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.   Εκ μέρους όλων των μελών και φίλων της ριζοσπαστικής αριστεράς στην Ελλάδα σε συγχαίρω για μια δύσκολη, αλλά αποφασιστική, ιστορική νίκη του λαού σου.   Είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι οι δημοκρατικές, προοδευτικές, αριστερές αλλά και επαναστατικές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις στη χώρα του Μπολίβαρ αλλά και στις άλλες χώρες της περιοχής που αποτίναξαν ξενοκίνητες δικτατορίες στο πρόσφατο παρελθόν και διεφθαρμένα πολιτικά καθεστώτα δεν θα επιλέξουν την ιστορική οπισθοδρόμηση. Όπως λέει ο λαός μας, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ» .

τσιπμαδούρο.PNG

 

Από τότε, όμως, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Ο Τσίπρας συντάχθηκε πλήρως με τον Τραμπ και οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν στην κυβέρνησή του ότι είναι η πιο φιλοαμερικανική των τελευταίων ετών στην Ελλάδα, η οποία τους έχει δώσει ό,τι της ζητήθηκε. Στην τελευταία επίσκεψή του στις ΗΠΑ, άλλωστε, ο Αλέξης Τσίπρας δεν δίστασε να μιλήσει για κοινές αξίες που έχει με τον Ντόναλντ Τραμπ και να του πλέξει το εγκώμιο. Στη δύσκολη θέση που έχει βρεθεί τώρα που η πίεση των ΗΠΑ αυξάνεται απέναντι στην κυβέρνηση του Μαδούρο, ο Τσίπρας προτίμησε να κρατήσει διπλή στάση.

Ως κυβέρνηση (που είναι αυτό που ενδιαφέρει τις ΗΠΑ) επέλεξε να ταυτιστεί σε γενικές γραμμές με τη θέση της Ε.Ε., ενώ άφησε το κόμμα (που δεν ενδιαφέρει κανέναν ιδιαίτερα) να εκφράσει την αλληλεγγύη του στην κυβέρνηση της Βενεζουέλας.   Τον περασμένο μήνα ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ, Πάνος Σκουρλέτης, κατόπιν συνεννόησης με τον Αλέξη Τσίπρα, συναντήθηκε με τον επιτετραμμένο της πρεσβείας της Βενεζουέλας στην Αθήνα, Freddy Fernandez, και συζήτησαν για την κατάσταση εκεί.

Ο γραμματέας του κόμματος, μετά το τέλος της συνάντησης, δήλωσε ότι «o ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την αμέριστη στήριξη και την αλληλεγγύη του στον νόμιμο Πρόεδρο της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο ύστερα από την ενέργεια του ηγέτη της αντιπολίτευσης και προέδρου της Εθνικής Συνέλευσης της χώρας, Χουάν Γκουάιδο, να ανακηρύξει τον εαυτό του προσωρινό Πρόεδρο της χώρας, αμφισβητώντας με αυτόν τον τρόπο, η αντιπολίτευση, το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών του περασμένου Μαΐου.

Η πράξη αυτή έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά ενεργειών της αντιπολίτευσης το τελευταίο διάστημα, που ως στόχο έχουν να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση και να εμφανίσουν τον Πρόεδρο της χώρας ως παράνομο». Λίγες μέρες μετά, ο Γιώργος Κατρούγκαλος, ως αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, δήλωνε ότι η θέση της κυβέρνησης δεν αποκλίνει από τις θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ, αναφερόμενος στον Χουάν Γκουαϊδό, υποστήριζε ότι «σεβόμαστε και υποστηρίζουμε τις αρμοδιότητες και της Εθνοσυνέλευσης της Βενεζουέλας και του Προέδρου της στην άσκηση των συνταγματικών τους αρμοδιοτήτων προς την κατεύθυνση διεξαγωγής εκλογών με τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε».

Η ανακοίνωση του ελληνικού ΥΠ.ΕΞ. ήταν ακόμα πιο προσεκτικά διατυπωμένη, με καθαρά διπλωματικό τρόπο, χωρίς καμία έκφραση αλληλεγγύης στον Μαδούρο, το όνομα του οποίου παραλείφθηκε εντελώς. Ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να προσπαθεί να κρατήσει ικανοποιημένες και τις ΗΠΑ, που επιζητούν την ταύτιση όλων των δυτικών χωρών μαζί τους απέναντι στην κυβέρνηση της Βενεζουέλα και τον Νικολάς Μαδούρο, με τον οποίο τους ενώνουν παλιοί δεσμοί. Οι σχέσεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν μόνο ιδεολογικές και πολιτικές με την κυβέρνηση του Μαδούρο.

Τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά το 2012, η συνεργασία τους είχε και πιο πρακτικό χαρακτήρα (βλ. ταξίδι του Παππά μαζί τον κύπριο δικηγόρο Αρτέμη Αρτεμίου, εξπέρ στις offshore). Παρ’ ότι, πάντως, ο Μαδούρο τον αποκαλεί «σύντροφο», η στάση του Τσίπρα απέναντι στις ΗΠΑ δεν έχει καμία σχέση και ομοιότητα με τη δική του. Πέρα από την αριστερή ρητορική που υιοθετούσε μέχρι το 2012, ο Τσίπρας δεν συγκρούστηκε ποτέ με τις ΗΠΑ, ακόμα και όταν την εξουσία πήρε ο υπερ δεξιός Ντόναλντ Τραμπ. Αντιθέτως, ο Τσίπρας έγινε εξαρχής για την αμερικανική διοίκηση αυτό που φιλοδοξεί να γίνει τώρα ο αντίπαλος του Μαδούρο, ο Γκουαϊδό. Για άλλη μια φορά ο Τσίπρας πατάει σε δύο βάρκες, πέρα από πολιτικές αρχές και ιδεολογίες. Θα καταφέρει να συνεχίσει να ισορροπεί;

https://www.lifo.gr/articles/opinions/227996/aleksis-tsipras-kai-me-ton-madoyro-kai-me-ton-tramp

 

Γιατί είναι περιζήτητο ξαφνικά το ΚΙΝ.ΑΛ.

φωφη

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ 28.2.2019 | Πηγή: www.lifo.gr

Ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να κυβερνήσει τη χώρα για τέσσερα αδιατάρακτα ‒χωρίς να απειλείται η εξουσία του‒ χρόνια, μετερχόμενος διάφορες μεθόδους. Αυτό πιστώνεται στις προσωπικές του επιτυχίες, όπως και το ότι κατάφερε να καθιερώσει τον ΣΥΡΙΖΑ ως το αντίπαλο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, εκτοπίζοντας οριστικά το πρώην ΠΑΣΟΚ και νυν ΚΙΝΑΛ από τη θέση αυτή.

Μένει να δει αν οι πολίτες κρίνουν ότι κυβέρνησε καλά, και άρα θα τον επιδοκιμάσουν, ή ότι δεν τα κατάφερε, οπότε θα τον αποδοκιμάσουν. Αυτή θα είναι η πρώτη μεγάλη δοκιμασία, μετά από αυτήν του Ιουλίου και του Σεπτεμβρίου του 2015, για την οποία όμως δεν βιάζεται καθόλου.

Ο κεντρικός πολιτικός σχεδιασμός του Τσίπρα είναι η παρουσίαση του κόμματός του (που φιλοδοξεί να εμφανίσει σε επίπεδο ευρύτερης παράταξης) ως της μοναδικής πολιτικής δύναμης της χώρας που στέκεται απέναντι στην ακροδεξιά, την οποία τοποθετεί στη θέση του αντιπάλου.   Τα εθνικά θέματα και η διαχείριση του προσφυγικού-μεταναστευτικού, παρά το πολιτικό κόστος που του έχουν δημιουργήσει, θα επιχειρήσει να τα χρησιμοποιήσει ως πλεονεκτήματα για να συσπειρώσει τον λεγόμενο προοδευτικό χώρο.

Για την ώρα, έχει καταφέρει να συσπειρώσει ένα τμήμα της λεγόμενης κεντροαριστεράς που τα παλαιότερα χρόνια κινούνταν μεταξύ Συνασπισμού και Σημίτη, όπως οι Μπίστης, Λιάκος, Ρεπούση κ.ά., για τους οποίους μπορεί να γίνεται θόρυβος στα ΜΜΕ, αλλά η εκλογική τους επιρροή είναι σχεδόν μηδενική.

Κάποιοι από αυτούς, μάλιστα, μαζί με ένα ευρύτερο «εκσυγχρονιστικό» μπλοκ, την περίοδο που στη ΝΔ αρχηγός ήταν ο Σαμαράς, στο ΠΑΣΟΚ ο Γιώργος Παπανδρέου και ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ταυτότητα ριζοσπαστικής αριστεράς, φλέρταραν με την ιδέα ενός φιλελεύθερου κόμματος με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που θα ένωνε φιλελεύθερους αντιεθνικιστές της ΝΔ, εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ και ορισμένους της πάλαι ποτέ Ανανεωτικής Αριστεράς που κινούνταν στα πέριξ.   Αυτό ήταν ένα σενάριο που δεν ευδοκίμησε, ωστόσο συζητούνταν πριν από κάποια χρόνια. Σήμερα όλοι αυτοί είναι πάλι σε διαφορετικά στρατόπεδα, ως αντίπαλοι.

Ο Αλέξης Τσίπρας, τόσο στις ευρωεκλογές όσο και στις εθνικές εκλογές, σκοπεύει να ταυτιστεί με το κεντρικό αφήγημα των δυνάμεων που κυριάρχησαν στην Ε.Ε. την προηγούμενη περίοδο με επικεφαλής τη Μέρκελ, το οποίο θα μοιάζει όμως περισσότερο με αυτό του Μακρόν και θα θέτει την ακροδεξιά ως αντίπαλο.   Μόνο που στη θέση της ακροδεξιάς δεν τοποθετεί ούτε τη Χρυσή Αυγή (για την οποία έχει καταγγελθεί από κάποιους πολιτικούς αντιπάλους του ότι την μεταχειρίζεται) ούτε τα ακροδεξιά εθνικιστικά κόμματα που αναδύονται (και προβάλλονται έως και υπέρμετρα σε κάποια ΜΜΕ, ακόμα και δημόσια).

 

Από τα κόμματα αυτά, άλλωστε, το Μαξίμου προσδοκά να κόψουν ψήφους από τη ΝΔ, οπότε δεν τα βάζει στο στόχαστρο. Αντιθέτως, του ασκείται κριτική ότι τα πριμοδοτεί κιόλας.   Στη θέση του ακροδεξιού αντιπάλου βάζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη ΝΔ, παρότι πρόκειται για το αδελφό κόμμα του CDU της Μέρκελ (για τη συνεργασία με το οποίο ο ίδιος ο Τσίπρας είχε προτρέψει το γερμανικό σοσιαλιστικό κόμμα, όταν μετά τις εκλογές οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες είχαν ενδοιασμούς).   Με την τακτική αυτή ο Τσίπρας εκτιμά ότι θα πετύχει τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση και θα στιγματίσει τον πολιτικό του αντίπαλο στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το επιτελείο του έχουν αποφασίσει να κρατήσουν χαμηλούς τόνους, παρ’ ότι όλο και περισσότερα στελέχη της ΝΔ προτείνουν το αντίθετο. Όσο θα πλησιάζουν οι εκλογές, και οπωσδήποτε μετά την ανακοίνωση της ημερομηνίας των εθνικών εκλογών, το δίλημμα που θα θέτει η ΝΔ θα είναι το «αυτοδυναμία ή χάος».

 

Η ΝΔ αναμένεται να υπερψηφιστεί από πολίτες που θα θελήσουν να καταψηφίσουν την κυβέρνηση, αλλά υστερεί στη θετική ψήφο, την οποία όμως χρειάζεται για να πετύχει την αυτοδυναμία που επιδιώκει. Μεγάλη αδυναμία της ΝΔ παραμένει το κοινωνικό της προφίλ, το οποίο νομίζει ότι έχει βελτιώσει.   Όσο, όμως, δεν δίνει συγκεκριμένες απαντήσεις για το τι θα κάνει με τους εκατοντάδες χιλιάδες που εξαρτώνται πλέον από τα επιδόματα, με τους συνταξιούχους και όσους φτωχοποιήθηκαν και εξαθλιώθηκαν τα χρόνια της κρίσης, ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού παραμένει επιφυλακτικό.   Άγνωστο μέγεθος, αλλά κρίσιμο για την ανάδειξη της επόμενης κυβέρνησης, παραμένει η αποχή, η οποία στις τελευταίες εκλογές (μετά την απογοήτευση του δημοψηφίσματος) έφτασε σε πρωτοφανή υψηλά ποσοστά.

Μάχη θα δοθεί και για το ΚΙΝ.ΑΛ., το οποίο διεκδικούν να τεμαχίσουν τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΝΔ, ενώ αυτό παλεύει να φτάσει στις εκλογές χωρίς να αποδεκατιστεί.   Στην πραγματικότητα, παρ’ ότι τα δύο μεγαλύτερα κόμματα θα ήθελαν να αθροίσουν τις όποιες δυνάμεις του στις δικές τους, αμφότερα το χρειάζονται μετά τις εκλογές.   Για την ώρα, οι περισσότερες αναλύσεις προβλέπουν ότι δύσκολα θα επιτευχθεί αυτοδυναμία, οπότε, σε αυτή την περίπτωση, όποιο από τα δύο κόμματα και να κερδίσει, θα χρειαστεί εκλογικό εταίρο. Ούτε το ΚΚΕ, ούτε η Χρυσή Αυγή μπορούν να παίξουν αυτόν τον ρόλο. Οπότε, μένει μόνο το ΠΑΣΟΚ, που θα μπορούσε να συνεργαστεί και με τους δύο.   Αυτή ακριβώς είναι η μάχη που δίνεται αυτή την περίοδο στο παρασκήνιο. Είναι γνωστό ότι στο ΚΙΝ.ΑΛ. υπάρχουν στελέχη που μετά τις εκλογές επιθυμούν σφόδρα τη συνεργασία τους με τη ΝΔ, ώστε να σχηματιστεί κυβέρνηση, ενώ κάποιοι άλλοι θέλουν συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, καθώς εκτιμούν ότι μόνο έτσι θα ξαναμπούν αργά ή γρήγορα στο παιχνίδι.

Συζητήσεις, έως και συνεννοήσεις, με κάποιους έχουν γίνει εδώ και πολύ καιρό. Ποια πλευρά θα κερδίσει αυτήν τη διελκυστίνδα θα φανεί μετά τις εκλογές. Η Φώφη Γεννηματά παλεύει να κρατήσει το κόμμα ενωμένο ως τότε, ενώ δεν αποκλείεται, αν τελικά συνεργαστεί με το ένα κόμμα, να αυτομολήσουν αυτοί που ήθελαν το άλλο. Για την ακρίβεια, αυτό είναι το πιθανότερο σενάριο.   Ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Κώστας Λαλιώτης αναγκάστηκαν, μετά από πιέσεις, να βάλουν τέρμα στη σχετική φιλολογία που αναπτύχθηκε τις προηγούμενες μέρες. Και οι δύο (μολονότι η σχέση καθενός με τον Αλέξη Τσίπρα είναι διαφορετική) δήλωσαν ότι δεν σκοπεύουν να πάνε στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κανείς τους δεν διέψευσε ότι συζητά μαζί τους ούτε απέκλεισαν μετεκλογική συνεργασία. Το αντίθετο.   Άλλωστε, ο Τσίπρας ποτέ δεν τους ενέταξε στον προεκλογικό του σχεδιασμό αλλά στην στρατηγική του για την επόμενη μέρα.

Tο άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO